Heil aan onze bevrijders!

 

Militaire-parade-met-oude-voertuigen-opent-Bevrijdingsfeest-in-EnschedeDeze dagen vieren we 75 jaar bevrijding van dit land aan het einde van de tweede wereldoorlog. Herinneringen van overlevenden komen terug boven, OK. Heroïsche verhalen van verzetslui gaan rond in de media, voor mij niet gelaten. Danspasjes met muziek van toen worden uitgeprobeerd, wow.  De jeugd bezoekt Breendonk, prima idee. Kinderen beklimmen opgepoetste tanks, waarom niet. Maar de speechen zijn niet OK. Teveel triomfalisme, teveel het idee dat we van het nazi-juk in een vrije wereld zijn terechtgekomen, eerst met veel Coca Cola, nadien onder de denderende ritmes van hard rock en dance. Het lijkt één groot feest, en dat is de heersende politieke klasse best wel naar de zin: blije burgers die genieten van de nieuwe wereld die ondertussen ook al een dagje ouder geworden is.

Ja, OK, we krijgen geen laarzen in onze nek of we worden ’s nachts niet uit ons bed gelicht, maar zijn we ‘vrij’? Hebben we een gevoel dat we de dingen kunnen doen die we willen doen, de dingen mogen zeggen en schrijven die we willen zeggen en schrijven, hebben we de indruk van in een samenleving te functioneren die individuele autonomie en gemeenschappelijk belang probeert te harmoniseren? Voor geen meter.

De Amerikanen hebben ons bevrijd, dat heeft veel mensenlevens gekost, jongemannen die uit zo’n landingsboten sprongen en na een paar seconden al doorzeefd werden. Niemand wil zo sterven, dat is pure waanzin. Maar diezelfde Amerikanen hebben nu in Kleine Brogel kernwapens gestationeerd waarvan wij niet eens de sleutels hebben, en dat stoort me ook. We leven in een Belgische staat die we als een Fremdkörper ervaren, l’union fait la force, maar de eis tot Vlaamse autonomie is ondergesneeuwd in de ene na de andere staatshervorming vol kleine lettertjes, en ook nu zal die wereldvreemde constructie overwinnen. Bovenop deze Belgische voogdij heeft zich een Europese supervoogdij gebetonneerd, die bij volksraadplegingen wordt weggestemd maar zich toch via duizend en één regels en regeltjes opdringt als de wachter van het paradijs.

Van de regen in de drop

IranVive la liberté. We denken te genieten van de vrijheid van mening, maar van zodra die mening afwijkt van de politiek-correcte consensus, is het hommeles. We leven in een consumptietijdperk waar alles maar uit de rekken worden gehaald, tenminste door wie het kan betalen, want daartoe moeten we travakken en onze mond houden. We menen te leven in een landschap van vrije media, tot we doorhebben dat de grote media allemaal dezelfde eenheidsworst verkopen en de mondige burger veeleer proberen de mond te snoeren. En de grootste bedreiging van al: in naam van de vrijheid en de tolerantie heeft zich in onze samenleving een religieuze ideologie genesteld, mét toestemming van de erfgenamen van mei ’68, die het zonder meer gemunt heeft op alle verworvenheden van de democratische rechtstaat. In Duitsland, of all places, verklaart de kandidaat-voorzitter van de SPD, Ralf Stegner, dat mensen niet wakker liggen van islamisering. Hola, fasten seatbelts!

Van zodra we in een zetel wegzakken en geloven dat iemand voor ons zal zorgen en onze vrijheden zal waarborgen, zijn we verkocht.

Er is dus geen reden voor euforie, ook al mogen de jongetjes eens op de glimmende tanks kruipen. Er is vooral reden tot bezorgdheid en waakzaamheid. De geschiedenis verloopt jammer genoeg niet lineair van slecht naar goed, het is veeleer een soap waar altijd dezelfde demonen terug opduiken. Toen Iran zich in 1979 van het juk van de (door de VS en de CIA beschermde) sjah ontdeed, dachten de Iraniërs ook dat ze definitief ‘bevrijd’ waren, tot ene ayatollah Khomeini er een nieuw schrikbewind van maakte, dit keer onder een religieus-fundamentalistische vlag. Van de regen in de drop heet dat.

Het besef dat vrijheid een zeer relatief begrip is, en dat de tirannie steeds andere maskers opzet, is de voornaamste reden om te blijven rebelleren. Van zodra we in een zetel wegzakken en geloven dat iemand voor ons zal zorgen en onze vrijheden zal waarborgen, zijn we verkocht. Freude schöner Götterfunken. De Europese Unie houdt met een streepje Beethoven de oorlog weg uit dit continent, zegt ze toch zelf, maar ondertussen komen wetten tot stand die het vrije internet aan banden moeten leggen, en de macht van de grote mediaconcerns consolideren.

Andermaal, en ten laatste, geloof ik in de kracht van humor om de schijnvrijheid, waarvan we allemaal genieten, te doorzien. Laat de karikatuur leven en de satire bloeien. Op elk niveau en elke schaal moeten grapjassen de vrijheidsmoraal van deze eigenlijk totalitaire samenleving ontmaskeren. Want eerlijk, en al is het geen goed nieuws: we zijn al lang weer in oorlog, ook al fladderen de vredesduiven nog rond. Bij twijfel, vraag het eens aan de jongens van Charlie Hebdo.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 12 reacties

Verboden te lachen

pasta2Het is nog eens wetenschappelijk bewezen: ‘rechtse’ mensen zijn dom en sociaal-incapabel, linksdraaiende planeetbewoners daarentegen intelligent en empathisch. Tot die voor de hand liggende conclusie komt psycholoog Alain Van Hiel (UGent) die zijn bevindingen wereldkundig maakte in het vakblad met de boekskens-achtige naam Emotion. Professor Van Hiel is regelmatig terug te vinden in Knack-magazine, waar hij zich vooral suf piekert over het succes van het Vlaams Belang en een analyse maakt van de mestkevers die ervoor stemmen. Een psycholoog met een missie dus, en docerend aan de unief waar een zekere Dries Van Langenhove zich niet meer mag laten zien.

Die ban is nu ook wetenschappelijk gefundeerd: domme, on-empathische lieden hebben op een universiteit niets te zoeken, en het etiket rechts valt wonderwel samen met een laag IQ. Boeken dicht. Meteen mogen we daar ook partijpolitieke conclusies aan verbinden: het kruim van de Vlaamse samenleving zit bij SP.A, Groen en de PVDA, de rest is cognitief én emotioneel onderontwikkeld en zou eigenlijk beter zijn/haar stemrecht ontnomen worden.

Intelligent gescharrel

VanHiel

Prof. Alain Van Hiel

Wie van zijn stoel valt bij deze vorm van ‘wetenschap’, moet bedenken dat de universiteiten al decennia lang de krachtcentrales zijn van wat men politieke correctheid noemt: een versmalling van de vrije meningsuiting tot een weldenkend-elitaire consensus, en een censuur op alles wat ‘onfatsoenlijk’, ‘discriminerend’ en ‘kwetsend’ is, namelijk alles wat niet in de consensus past. Gebrek aan fatsoen, dat is uiteraard van toepassing op de rechtse holbewoners, zodat de professor in één moeite intellectuele en morele superioriteit met elkaar en met zichzelf identificeert.

Alain Van Hiel, uiteraard zelf een model van intellectuele en emotionele intelligentie, houdt het graag simpel, en stelt rechts gelijk met autoritair denken, zeg maar gehoorzaamheid en kuddegeest. Dat is bizar, want hoe komt het dat dissidente individualisten en lastige luizen vandaag vooral ter rechterzijde te vinden zijn, en er aan de overzijde vooral in groep en aan het handje wordt bewogen?

Van zodra men iets verder kijkt dan de clichés van Van Hiel, valt heel die links/rechts-slim/dom constructie als een kaartenhuis in mekaar.

En hoe komt het dat nepotisme, gescharrel in het halfduister, tot en met regelrechte corruptie, van oudsher vooral in socialistische rangen bedreven worden, van Agusta tot Optima? Is dat dan ook een bewijs van intellectuele en emotionele intelligentie? Ja, allicht. Anderzijds, moet men met rechts geassocieerde thema’s als bescherming van de oikos (huis, haard, naasten), verzet tegen wat onze integriteit ondermijnt, en het radicaal belijden van verlichtingswaarden, dan ook maar als vormen van idiotie beschouwen? Ik dacht het niet. Van zodra men iets verder kijkt dan de clichés van Van Hiel, valt heel die links/rechts-slim/dom constructie als een kaartenhuis in mekaar.

Iedereen slachtoffer

Danira

Danira Boukhriss Terkessidis

De beste lakmoesproef echter, is na te gaan aan welke kant van het politieke spectrum er het meest gelachen wordt. Lachen wordt algemeen aanzien als hét kenmerk van emotionele en sociale intelligentie. Humor is eigen aan de mensaap (oeps) en het enige wat ons echt onderscheidt van de rest van het dierenrijk. Anderzijds maakt het subversieve karakter van de lach, het tarten van regels en conventies, hem ook intrinsiek onwelvoeglijk en, nu ja, af en toe zelfs obsceen.

Humor en politieke correctheid, dat is als water en vuur. De grap is, zoals Freud het al opvatte in zijn essay ‘Der Witz und seine Beziehung zum Unbewußten’ (1905), een negatie van de censuur en de fatsoensmoraal. Vertalen we dat naar de situatie vandaag, dan blijken humor en satire, net daar waar ze de grenzen opzoeken, vluchtheuvels van en voor het vrijdenken. Helaas voor professor Van Hiel: momenteel, en eigenlijk al na het verdwijnen van De Zwijger in 1984, hebben de grappenmakers vooral bij rechts een onderkomen gevonden. Het humorgevoel aan de linkerzijde is klinisch dood, en dat heeft een duidelijke reden: de veralgemeende slachtofferlogica.

Geleidelijk aan worden onder de vlag van anti-racisme en anti-seksisme de grappenmakers geïsoleerd

De vanuit de linkerzijde aangestuurde politieke correctheid tracht in de maatschappij zoveel mogelijk slachtoffers te identificeren, die dan kunnen betutteld worden, wat ook een vorm van machtsuitoefening is, misschien zelfs de meest gemene. Alle mogelijke doelgroepen, vrouwen, gekleurde mensen, holebi’s, transgenders, verdienen ons medelijden en vallen buiten de categorie van humor en relativering.

Eén groot drama wordt het. Een belastingen ontduikende voetbalmiljonair als Romelu Lukaku is en blijft een slachtoffer, omdat hij zwart is. Verboden te lachen, of Twitter ontploft. Mevrouw Boukhriss Terkessidis is dan weer slachtoffer van seksisme omdat ze in een recensie over haar VRT-praatprogramma met de voornaam wordt aangesproken. Teergevoeligheid is het nieuwe bewijs van emotionele volwassenheid en spotlust van het omgekeerde. Geleidelijk aan worden onder de vlag van anti-racisme en anti-seksisme de grappenmakers geïsoleerd: zij worden de nieuwe daders in de veralgemeende slachtoffercultuur. In de limiet zijn zelfs moslimterroristen te beklagen wegens hun ongelukkige jeugd: het zijn de cartoontekenaars, die de profeet Mohammed met een bom afbeelden, die zich aan beledigingen schuldig maken.

In de bunker

CharlieDit zondebokmechanisme, met de humor als mikpunt, is eigenlijk dodelijk voor een vitale democratie. Exit het vrije woord en beeld, het recht op de karikatuur en de schimpscheut; weldenkendheid, sentiment en hypocrisie treden in de plaats. Na de aanslag in 2015 was iedereen Charlie, liep het in Parijs vol empathische zoogdieren die het recht op vrije meningsuiting opeisten en nadien kaarsjes gingen branden. Vandaag hebben dezelfde moppentappers van Charlie zich in een bunker verschanst om die vrijheid te kunnen beoefenen: het zal hen leren. In Vlaanderen hebben wij UNIA waar iedereen zijn beklag kan doen en elke vorm van satire een veroordeling riskeert.

Finaal wordt humor gezien als een afwijking, vergelijkbaar met het syndroom van Gilles de la Tourette: onwillekeurig grimassen trekken en schuttingtaal spreken, of provocerende titels plaatsen. Men heeft het in de hersenen gelokaliseerd, binnenkort kan men dat stukje gewoon wegsnijden. Uilenspiegel is dood, alleen nog pastoorsmoppen toegestaan, en de serieproductie van een handvol literaire TV-narren genre Herman Brusselmans. Voor de rest wordt ironie als genre en attitude iets volkomen wereldvreemds. Zijn overtreffende trap, het sarcasme, waar de dichter Heinrich Heine (1797-1856) een grootmeester in was, is eigenlijk omgekeerde tederheid, lacht uit liefde en spot vooral met zichzelf, maar volgens professor Van Hiel is het gewoon een ziekte of minstens een vorm van sociopathie. Dat geldt zeker ook voor Desiderius Erasmus die het genre zowat grondvestte in zijn Lof de Zotheid (1511).

Uilenspiegel is dood, alleen nog pastoorsmoppen toegestaan, en de serieproductie van een handvol literaire TV-narren genre Herman Brusselmans

Dat een en ander ook met (het gebrek aan) leescultuur te maken heeft, waardoor ironie gewoon niet opgemerkt wordt, heeft dan weer te maken met de neergang van ons onderwijs en de reductie van het vak ‘begrijpend lezen’ tot een invuloefening. Je kan iets maar op één manier lezen, en dat is ééndimensioneel-letterlijk. Ook dit dogma van de laagdrempeligheid is een fetisj van links. En ook dat is zonder twijfel een kenmerk van empathie: iedereen gelijk en niemand boven het maaiveld. Orwell is weer een beetje dichter bij gekomen. Aangename herfstdag nog.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 30 reacties

De zaak Lukaku: in cauda venenum (het venijn zit in de staart)

Na het off-line halen van mijn Lukaku-column in Doorbraak is ook de link naar het blogartikel door Facebook verwijderd. Speciaal om die reden veranderde ik één woord in de titel en plaatste nogmaals een link op Facebook.
Censuur vanwege mijnheer Zuckerberg? Ach, op dat idee komen ze natuurlijk niet zelf, het is op aangeven van een meute linkse trollen die hier een kans zien om met Sanctorum én Doorbraak af te rekenen.

Het incident wijst op twee verontrustende zaken:

1) Een belabberde leescultuur in Vlaanderen, vooral aan de zijde van weldenkend-links, waardoor men geen ironie meer snapt, maar zelfs ook niet meer leest wat er staat. De twee laatste woorden van de titel die tussen haakjes staan, bijvoorbeeld.
Of aan het einde: “Fluit deze jongen maar eens flink uit, mét begeleidende Afrikaanse kreten, dan weet hij waar hij vandaan komt, en wij allemaal trouwens.” Ook hier hebben de vier laatste woorden hun gewicht.
Tussen die titel en het einde wordt u op een dosis sarcasme getrakteerd rond sport, brood en spelen, en het vedettendom. Helaas. Door een ééndimensionele lectuur toe te passen maakt men van de tekst een censuurobject dat zelfs tot strafrechtelijke vervolging kan leiden, en dat brengt ons naar punt twee:

2) Het opschuiven van de politiek-correcte dwang en het versmallen van de vrije meningsuiting.
Meer dan ooit is ‘racisme’ een stok om de hond te slaan en een middel om afwijkende meningen of ongemakkelijke standpunten te sanctioneren.

Dat Doorbraak-hoofdredacteur Pieter Bauwens niet achter zijn columnist gaat staan maar integendeel een knieval doet voor de mainstream media, speciaal voor Joël De Ceulaer, is natuurlijk niet leuk. Alternatief wordt steeds minder alternatief, en op het einde komen we echt in een regime van mensapen terecht.
Waarbij ik nu hoop dat onze vrienden uit Planckendael zich niet beledigd voelen.

Ik neem van mijn tekst geen letter terug.  In de tweede versie het woord mensaap vervangen door hominide (wat wetenschappelijk correct is) om te zien hoe lang dit blijft staan. Het wordt steeds meer dansen op een slappe koord.

Ik voel me alleszins gesteund door het Doorbraak-lezerspubliek, dat voor het overgrote deel de ingreep van de hoofdredacteur niét steunt, zie de reacties.
Wordt vervolgd, en dank voor uw steun.

Geplaatst in Geen categorie | 42 reacties

Hominide Lukaku neemt strafschop (en scoort)

penaltyDe storm is nog niet geluwd nadat Romelu Lukaku, zopas verkocht aan Inter Milaan, voor zijn club een penalty mocht trappen tegen Cagliari uit Sardinië, en daarbij oorverdovend gefluit met oerwoudkreten moest ondergaan. Help, racisme in de stadions, ‘voetbal geïnfiltreerd door neo-nazi’s’ (sportjournalist Filip Joos), de meute moet dringend tot de orde geroepen worden. Vandaag pakt de Belgische voetbalbond in Het Laatste Nieuws uit met een affiche om zijn steun te betuigen aan Lukaku. Zou die dat echt nodig hebben? En als ik nu eens zeg dat spreekkoren, gefluit en gescheld bij voetbal horen als olijven en pepertjes in de pasta putanesca?

Commedia dell’arte

Prima del rigore di Lukaku: il centrocampista dell’ Inter Stefano Sensi cade a terra e chiama il nome di sua madre

Eerste vaststelling: voetbal is vooral theater. Zeker in Italië is de voetballer de rechtstreekse afstammeling van de gladiator en het stadion de afspiegeling van de arena. Maar ook al vallen ze niet echt meer dood, ze doen toch graag alsof, vooral in het strafschopgebied: de hedendaagse voetballer is ook een acteur en komediant. Er wordt geveinsd naar de scheidsrechter en de tegenstander wordt geïntimideerd. Toen ik voor de eerste keer als frele spits de kleuren van Ternesse Wommelgem verdedigde, kwam de back van de bezoekende ploeg onmiddellijk naar me toe om te zeggen dat hij ervoor ging zorgen dat ik om mijn moeder zou roepen. Dat waren dan nog maar de lage jeugdafdelingen, ik begreep snel dat die bluf erbij hoorde. En dat enig bestudeerd drama ook wel een strafschop kon opleveren.

Bij die theatrale dimensie mogen de toeschouwers zich niet onbetuigd laten, ze vormen mee het spektakel. Voorafgaand aan de penalty van Romelu Lukaku is een nummertje vallen ten beste gegeven, gevolgd door het agonisch kronkelen van het slachtoffer op de grond. Acteur van het moment: Stefano Sensi, het had de naam van een operazanger kunnen zijn. De tifosi mogen en moeten zich vervolgens mengen in de debatten en vullen als koor deze tragikomedie aan, in alle registers, tot en met de oerwoudgeluiden. Het is dus wel degelijk de theatraliteit van het spel die de krachttermen en het gefluit van de toeschouwers uitlokt, en elke censuur hieromtrent is lachwekkend en zelfs tegen de dynamiek van het spel op zich.

Het moment van de penalty is hét moment waarop het publiek zich als twaalfde man kan doen gelden: proberen de voetballer of de keeper, al naargelang, uit zijn concentratie te brengen, met alle mogelijke akoestische middelen, dat is gewoon de plicht van de echte supporter. Het fluiten, schelden en roepen van krachttermen gaat soms over in het gooien van flessen en brandbommen, en dan moet het spel soms worden stilgelegd. Maar ook dit ‘wangedrag’ is een verlengstuk van het geweld dat de sport zelf uitstraalt, ook en vooral het moderne voetbal met zijn verbale en fysieke agressie op de grasmat.

Sardines

Dus: aap, keer terug naar Afrika, en waarom dat geen racisme maar door het spel zelf geïnspireerde volkshumor is. Ik wil hier ook even wijzen op de censuurloosheid die per definitie in de Kunst met grote K geldt, de excessen van Jan Fabre bijvoorbeeld waar alles moet kunnen, het goorste eerst, in naam van de vrije expressie en de macht aan de verbeelding. Terwijl het volkstheater, voetbal genaamd, zich aan de publiekszijde politiek-correcte betutteling moet laten welgevallen, dat is gewoonweg discriminatie. Als artiest moet de stervoetballer zich uiterst flexibel gedragen en meegaan in het spektakel, sommigen doen dat ook voortreffelijk en dagen het publiek zelfs nog uit. Uiteindelijk is Romelu Lukaku alleen maar een duur betaalde kunstjesmaker, en de zestien miljoen euro die de club jaarlijks voor hem ophoest (na Ronaldo is hij de best betaalde speler van de Italiaanse eredivisie) worden wel bekostigd met inkomtickets van sardines die zowat 200 keer minder verdienen dan de penaltytrapper van dienst.

Voetbal fungeert als een uitlaatklep voor mensen aan de onderkant van de samenleving die het met de veelbelovende politiek hebben gehad. Hier mag en moet dus gescholden en uitgelachen worden. De supporter wil waar voor zijn geld en eist het recht op belediging op. Er is een analogie met humor en satire, ook iets waar wij, Charlie-fans, geen enkele censuur in dulden. Andermaal: als in theater, humor en satire alles moet kunnen, dan ook in het circus genaamd voetbal.

Rojoluk

Luxemburg kent geen racisme (Romelu Lukaku en Axel Witsel)

Dat brengt ons op het thema racisme. In een interessante open brief neemt de Curva Nord, de harde supporterskern van Inter Milaan, het op voor de collega’s van Cagliari, en beklemtoont de intimidatie als onderdeel van de show. ‘We hebben altijd spelers van alle uithoeken in de wereld met open armen ontvangen. Alleen, wij hebben in het verleden altijd ons ‘spelletje’ gespeeld met de spelers van de tegenstander en zullen dat ook blijven doen. Wij zijn geen racisten. En dat geldt ook voor de Cagliari-supporters’ luidt het. Het was die Curva Nord overigens die Lukaku met veel toeters en bellen heeft verwelkomd.

Deze bolwassing van de vedette, die Lukaku toch even naar lucht deed happen, zegt eigenlijk subtiel dat gekleurde, rijk betaalde stadionvedetten zich vooral niét de allure van een rolmodel moeten aanmeten voor jongeren uit de sociale onderlaag. Voor één geslaagde voetbalcarrière zijn er namelijk duizend mislukkingen, sport is geen opstap naar succes. Lukaku heeft een muur van kansarmoede doorbroken omdat hij gewoon goed tegen een bal kon stampen en op het juiste moment werd opgemerkt, daar is niets mis mee, maar voor de modale allochtone jongere, die vooral moet proberen een diploma te halen, is zo’n voetbalmiljonair met Porsche zelfs een fout rolmodel. Romelu Lukaku heeft overigens maar zijn middelbaar diploma gehaald dankzij een speciaal gunstregime, het zogenaamde het Purple Talents-project dat jonge voetbalbeloften ontslaat van het normale schoolregime.

Qua rolmodel mag ook nog vermeld worden dat Romelu en zijn broer Jordan via papa Lukaku in Luxemburg een vennootschap uitbaten, Rojoluk genaamd, om geen belastingen op hun spelersweddes, inkomsten van portretrechten en dies meer hoeven te betalen. Een constructie die op haar laatste poten loopt want in juni 2021 moet Luxemburg onder internationale druk dat fiscaal paradijsstatuut opgeven. Maar ondertussen boekten de Lukaku’s met hun Rojoluk al ruim 1 miljoen euro belastingvrije winst, onder andere dankzij reclame voor de chocoladereep Kinder Bueno.

Ze zijn niet de enigen, alle stervoetballers passen die techniek toe, wit of zwart, geen spoor van racisme in Luxemburg. Andermaal een gecelebreerde vorm van ongelijkheid: de belastingen die zij niét betalen worden dubbel en dik opgehoest door onder andere de supporters van Cagliari. Sardinië behoort, met Calabrië, tot de armste uithoek van Italië, met een jeugdwerkloosheid van om en bij de 60%. Voetbal is er de absolute uitlaatklep, en een door de club betaalde uitstap op verplaatsing (in ruil voor véél lawaai) is er een feest.

Lukaku moet ondertussen opletten dat hij niet eindigt in het rijtje van Dalilla Hermans, de allochtone querulanten die zich wentelen in het eeuwige slachtofferschap en daaraan zelfs een stuk marktwaarde ontlenen. Tamelijk absurd voor wie wekelijks zo’n slordige 300.000 euro op zijn rekening ziet komen, zelfs zonder één minuut op het veld te hoeven staan. Fluit deze jongen maar eens flink uit, mét begeleidende Afrikaanse kreten, dan weet hij waar hij vandaan komt, en wij allemaal trouwens.

Dat Romelu Lukaku die strafschop ondanks het gejoel feilloos omzette, siert hem, ook dat is professioneel. En alle Inter-fans blij, ook de witter-dan-witte. Laten we het daarbij houden, Filip Joos, en stop met de zedenprekende journalist uit te hangen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Mensaap Lukaku neemt strafschop (en scoort)

penaltyDe storm is nog niet geluwd nadat Romelu Lukaku, zopas verkocht aan Inter Milaan, voor zijn club een penalty mocht trappen tegen Cagliari uit Sardinië, en daarbij oorverdovend gefluit met oerwoudkreten moest ondergaan. Help, racisme in de stadions, ‘voetbal geïnfiltreerd door neo-nazi’s’ (sportjournalist Filip Joos), de meute moet dringend tot de orde geroepen worden. Vandaag pakt de Belgische voetbalbond in Het Laatste Nieuws uit met een affiche om zijn steun te betuigen aan Lukaku. Zou die dat echt nodig hebben? En als ik nu eens zeg dat spreekkoren, gefluit en gescheld bij voetbal horen als olijven en pepertjes in de pasta putanesca?

Commedia dell’arte

Prima del rigore di Lukaku: il centrocampista dell’ Inter Stefano Sensi cade a terra e chiama il nome di sua madre

Eerste vaststelling: voetbal is vooral theater. Zeker in Italië is de voetballer de rechtstreekse afstammeling van de gladiator en het stadion de afspiegeling van de arena. Maar ook al vallen ze niet echt meer dood, ze doen toch graag alsof, vooral in het strafschopgebied: de hedendaagse voetballer is ook een acteur en komediant. Er wordt geveinsd naar de scheidsrechter en de tegenstander wordt geïntimideerd. Toen ik voor de eerste keer als frele spits de kleuren van Ternesse Wommelgem verdedigde, kwam de back van de bezoekende ploeg onmiddellijk naar me toe om te zeggen dat hij ervoor ging zorgen dat ik om mijn moeder zou roepen. Dat waren dan nog maar de lage jeugdafdelingen, ik begreep snel dat die bluf erbij hoorde. En dat enig bestudeerd drama ook wel een strafschop kon opleveren.

Bij die theatrale dimensie mogen de toeschouwers zich niet onbetuigd laten, ze vormen mee het spektakel. Voorafgaand aan de penalty van Romelu Lukaku is een nummertje vallen ten beste gegeven, gevolgd door het agonisch kronkelen van het slachtoffer op de grond. Acteur van het moment: Stefano Sensi, het had de naam van een operazanger kunnen zijn. De tifosi mogen en moeten zich vervolgens mengen in de debatten en vullen als koor deze tragikomedie aan, in alle registers, tot en met de oerwoudgeluiden. Het is dus wel degelijk de theatraliteit van het spel die de krachttermen en het gefluit van de toeschouwers uitlokt, en elke censuur hieromtrent is lachwekkend en zelfs tegen de dynamiek van het spel op zich.

Het moment van de penalty is hét moment waarop het publiek zich als twaalfde man kan doen gelden: proberen de voetballer of de keeper, al naargelang, uit zijn concentratie te brengen, met alle mogelijke akoestische middelen, dat is gewoon de plicht van de echte supporter. Het fluiten, schelden en roepen van krachttermen gaat soms over in het gooien van flessen en brandbommen, en dan moet het spel soms worden stilgelegd. Maar ook dit ‘wangedrag’ is een verlengstuk van het geweld dat de sport zelf uitstraalt, ook en vooral het moderne voetbal met zijn verbale en fysieke agressie op de grasmat.

Sardines

Dus: aap, keer terug naar Afrika, en waarom dat geen racisme maar door het spel zelf geïnspireerde volkshumor is. Ik wil hier ook even wijzen op de censuurloosheid die per definitie in de Kunst met grote K geldt, de excessen van Jan Fabre bijvoorbeeld waar alles moet kunnen, het goorste eerst, in naam van de vrije expressie en de macht aan de verbeelding. Terwijl het volkstheater, voetbal genaamd, zich aan de publiekszijde politiek-correcte betutteling moet laten welgevallen, dat is gewoonweg discriminatie. Als artiest moet de stervoetballer zich uiterst flexibel gedragen en meegaan in het spektakel, sommigen doen dat ook voortreffelijk en dagen het publiek zelfs nog uit. Uiteindelijk is Romelu Lukaku alleen maar een duur betaalde kunstjesmaker, en de zestien miljoen euro die de club jaarlijks voor hem ophoest (na Ronaldo is hij de best betaalde speler van de Italiaanse eredivisie) worden wel bekostigd met inkomtickets van sardines die zowat 200 keer minder verdienen dan de penaltytrapper van dienst.

Voetbal fungeert als een uitlaatklep voor mensen aan de onderkant van de samenleving die het met de veelbelovende politiek hebben gehad. Hier mag en moet dus gescholden en uitgelachen worden. De supporter wil waar voor zijn geld en eist het recht op belediging op. Er is een analogie met humor en satire, ook iets waar wij, Charlie-fans, geen enkele censuur in dulden. Andermaal: als in theater, humor en satire alles moet kunnen, dan ook in het circus genaamd voetbal.

Rojoluk

Luxemburg kent geen racisme (Romelu Lukaku en Axel Witsel)

Dat brengt ons op het thema racisme. In een interessante open brief neemt de Curva Nord, de harde supporterskern van Inter Milaan, het op voor de collega’s van Cagliari, en beklemtoont de intimidatie als onderdeel van de show. ‘We hebben altijd spelers van alle uithoeken in de wereld met open armen ontvangen. Alleen, wij hebben in het verleden altijd ons ‘spelletje’ gespeeld met de spelers van de tegenstander en zullen dat ook blijven doen. Wij zijn geen racisten. En dat geldt ook voor de Cagliari-supporters’ luidt het. Het was die Curva Nord overigens die Lukaku met veel toeters en bellen heeft verwelkomd.

Deze bolwassing van de vedette, die Lukaku toch even naar lucht deed happen, zegt eigenlijk subtiel dat gekleurde, rijk betaalde stadionvedetten zich vooral niét de allure van een rolmodel moeten aanmeten voor jongeren uit de sociale onderlaag. Voor één geslaagde voetbalcarrière zijn er namelijk duizend mislukkingen, sport is geen opstap naar succes. Lukaku heeft een muur van kansarmoede doorbroken omdat hij gewoon goed tegen een bal kon stampen en op het juiste moment werd opgemerkt, daar is niets mis mee, maar voor de modale allochtone jongere, die vooral moet proberen een diploma te halen, is zo’n voetbalmiljonair met Porsche zelfs een fout rolmodel. Romelu Lukaku heeft overigens maar zijn middelbaar diploma gehaald dankzij een speciaal gunstregime, het zogenaamde het Purple Talents-project dat jonge voetbalbeloften ontslaat van het normale schoolregime.

Qua rolmodel mag ook nog vermeld worden dat Romelu en zijn broer Jordan via papa Lukaku in Luxemburg een vennootschap uitbaten, Rojoluk genaamd, om geen belastingen op hun spelersweddes, inkomsten van portretrechten en dies meer hoeven te betalen. Een constructie die op haar laatste poten loopt want in juni 2021 moet Luxemburg onder internationale druk dat fiscaal paradijsstatuut opgeven. Maar ondertussen boekten de Lukaku’s met hun Rojoluk al ruim 1 miljoen euro belastingvrije winst, onder andere dankzij reclame voor de chocoladereep Kinder Bueno.

Ze zijn niet de enigen, alle stervoetballers passen die techniek toe, wit of zwart, geen spoor van racisme in Luxemburg. Andermaal een gecelebreerde vorm van ongelijkheid: de belastingen die zij niét betalen worden dubbel en dik opgehoest door onder andere de supporters van Cagliari. Sardinië behoort, met Calabrië, tot de armste uithoek van Italië, met een jeugdwerkloosheid van om en bij de 60%. Voetbal is er de absolute uitlaatklep, en een door de club betaalde uitstap op verplaatsing (in ruil voor véél lawaai) is er een feest.

Lukaku moet ondertussen opletten dat hij niet eindigt in het rijtje van Dalilla Hermans, de allochtone querulanten die zich wentelen in het eeuwige slachtofferschap en daaraan zelfs een stuk marktwaarde ontlenen. Tamelijk absurd voor wie wekelijks zo’n slordige 300.000 euro op zijn rekening ziet komen, zelfs zonder één minuut op het veld te hoeven staan. Fluit deze jongen maar eens flink uit, mét begeleidende Afrikaanse kreten, dan weet hij waar hij vandaan komt, en wij allemaal trouwens.

Dat Romelu Lukaku die strafschop ondanks het gejoel feilloos omzette, siert hem, ook dat is professioneel. En alle Inter-fans blij, ook de witter-dan-witte. Laten we het daarbij houden, Filip Joos, en stop met de zedenprekende journalist uit te hangen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 44 reacties

Waar ligt China? – Over het belang van kennis

univ‘Een lat die te laag gelegd wordt op de middelbare school, zorgt voor een zwakkere instroom aan de universiteit. En aangezien een deel van de universitairen vervolgens als leerkracht terugkeert naar het middelbaar onderwijs, blijft de lat te laag liggen’ liet Jonathan Holslag in juni van vorig jaar optekenen. Een vicieuze cirkel die ik zes maanden voorheen al signaleerde in Doorbraak, en die ook een thema vormt van het Mei ’68-boek ‘De Langste Mars’: ook in 2019 blijft de fatale erfenis van de 68-ers actueel, onder meer via de malaise die het Vlaamse onderwijs teistert.

Maar er is geen beterschap in zicht, op de ministeriële kabinetten worden ijverig nota’s gepleegd en hervormingen bekokstoofd, zonder visie en zonder langetermijnperspectief. Het beroep van leraar zit in vrije val, door het tekort wordt de spoeling nog dunner en moeten directies alles uit de kast halen om de vacatures ingevuld te krijgen. Hoe is het zover kunnen komen? Mijn idee: in heel de hervormingsmanie en de gedrevenheid om het onderwijs ‘laagdrempelig’ te maken, is vooral het element kennis gesneuveld. Elementaire dingen weten, niet om kwisvragen te kunnen beantwoorden (dat mag natuurlijk ook) maar om intellectueel snel te kunnen schakelen.

Schaamte voor de leidcultuur

Kennis is geen passief opslaan van informatie. Binnen ons brein worden duizenden linken gelegd, associaties, die ervoor zorgen dat het geheel veel meer is dan de som der delen. Helaas stelt die actieve, parate kennis bij jongeren nauwelijks nog iets voor. Het feit dat een flink aantal hogeschoolstudenten lerarenopleiding China op de kaart niet kan aanwijzen, of bij de naam Jozef Stalin alleen maar een vraagteken plaatst, zorgt voor grote witte vlekken in het samenstellen van een wereldbeeld en historisch perspectief. Natuurlijk kunnen ze dat wel opzoeken op het internet, maar ze hebben niet geleerd om die kennis actief te gebruiken in een soort mentaal stofwisselingsproces. Daartoe moeten de ligging van China en de figuur van Jozef Stalin wel degelijk in ons hoofd zitten, en niet alleen op Wikipedia.

Het compleet verwaarlozen van kennis heeft geleid tot de stiefmoederlijke behandeling van zogenaamde nevenvakken als geschiedenis en aardrijkskunde, naast uiteraard klassieke talen en literatuur. Mede door de misplaatste ambitie om de samenleving te diversifiëren en te multiculturaliseren, lijkt men al deze content-domeinen te hebben afgeschaft wegens teveel verbonden met de Europese leidcultuur. Het paraat beheersen van grote kennisgehelen werd verdacht en zelfs politiek-incorrect. Loutere ‘universele’ vaardigheden kwamen in de plaats, zoals wortels trekken en Excell-bladen gebruiken, doch helaas: met het afschaffen van kennis en inzicht bleken ook die vaardigheden maar deze van robots, automatismen en routines die zelden of nooit tot intellectuele creativiteit aanleiding geven.

Papier maché en vakidiotie

Het geheugen is dus leeg, de mentale schakelingen zwak. Hoe is het zover kunnen komen dat hogeschoolstudenten vandaag minder weten dan wij in onze lagere schooltijd? Omdat onwetendheid altijd in het voordeel van de zittende macht speelt. De zogenaamde democratisering van het onderwijs betekende vooral een verlies aan kritische massa. Men vergeet dat dé motor van de 18de eeuwse Verlichting de fameuze Encyclopedie van Jacques Diderot was. Voluit: Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers, bestaande uit zowat 72.000 artikels, en uitdrukkelijk bedoeld als aanzet om mensen zelf te laten nadenken. Niet te verbazen dat het ding al van bij zijn verschijning in 1752 op de index kwam en door de Jezuïeten werd gecensureerd.

Dit subversief karakter van de kennis is vandaag vervangen door het devies ‘kennis is macht’, waardoor het van belang is dat iedereen wel iets weet maar niemand alles. Vandaar de disciplinaire tussenschotten en de specialisaties. Wie toch probeert ‘alles’ te weten en zelf de linken te leggen wordt al snel als een rariteit beschouwd en terecht gewezen door vakidioten. Primair moeten kleuters, kinderen en jongeren weer zoiets als een encyclopedische navelstreng krijgen, de trigger om te weten, dorst naar kennis, die ook gelest wordt. Kinderen die vragen stellen zijn natuurlijk wel vermoeiend, het is makkelijker om hen popjes in papier maché te laten maken. Al snel blijkt de kleuterjuf overigens het antwoord schuldig bij een goed gemikte vraag, en ook die gêne is de oorzaak van tal van knutselprojectjes en het beschilderen van WC-rolletjes voor vaderdag. Begint de verkleutering al in het kleuteronderwijs? Klopt het dan toch dat, zoals in Finland, kleuterleerkrachten een universitair niveau dienen te hebben?

De voetbalschool

De klassieke grap dat voetballers achter een bal lopen en hem, eens ze hem hebben, zo snel mogelijk weer wegtrappen, is al lang achterhaald. In ‘Kopkracht – het analytische brein van topvoetballers’ tonen de Zweedse onderzoekers Torbjörn Vestberg, Predag Petrovic en Thomas Lerner aan dat een sport als voetbal een hoge dosis intellectuele schakelkracht vergt. Je moet ten eerste veel informatie opnemen en verwerken (eerdere wedstrijdervaringen, tactische instructies, de tegenpartij, veranderingen in het wedstrijdbeeld zelf), en deze vervolgens creatief toepassen. Dat behelst verschillende vaardigheden zoals cognitieve flexibiliteit (het vermogen om van focus te wisselen) en multiprocessing (het vermogen om een hoeveelheid binnenkomende informatie te hanteren en tegelijkertijd creatieve oplossingen voor problemen te vinden). Daarnaast is er uiteraard de sociale dimensie, de emotionele intelligentie om in ploegverband te spelen en zich assertief op te stellen tegenover de tegenstrever. Het geheugen is het fundament van al deze pijlers: de korte termijn (situaties op het veld, wie staat waar) én de lange termijn (parate kennis). Ook tussen die twee is een snelle schakelkracht essentieel.

Jonge voetballers wordt dus niet alleen aangeleerd om tegen een bal te stampen, maar vooral om hun hersenen te leren gebruiken. Ondertussen echter moddert men in het onderwijs maar wat aan, gefragmenteerd, richtingloos en laagdrempelig. Het is vreemd dat de jeugdopleiding van voetballers meer aandacht heeft voor de werking van het menselijk brein dan de  experten die de leerplannen uitschrijven. Het spel bekijken, niet als bezigheidstherapie maar als cognitief vormend proces waar een element van plezier en opwinding aan verbonden is, ook daar hebben de onderwijsexperten geen kaas van gegeten. Alles is saai en zonder uit te dagen, de ‘stof’ is zo stoffig als maar kan.

Mea culpa

Terugkerend naar de studenten die China op de kaart niet kunnen aanwijzen: hoe die spiraal van de onwetendheid en de intellectuele luiheid doorbreken? Mijn antwoord: kijk naar het jeugdvoetbal. Vermoedelijk worden die geavanceerde trainingmethodes door de Voetbalbond niet van bovenuit opgelegd, het is de coach zelf die weet waar hij de mosterd moet halen. Leerkrachten zijn vooral vermoeid geraakt door de rompslomp, het papierwerk en het lezen van richtlijnen, opgesteld door de experten die ons onderwijs naar de kloten hebben geholpen. Hét beste voorbeeld is Dirk Van Damme, van 2004 tot 2008 kabinetschef van onderwijsminister Frank Vandenbroucke (SP.A), een van de gangmakers van de hervorming van het secundair onderwijs, en nu, de man die alarm slaat (‘we zijn naïef geweest’). Van experten die op pensioensleeftijd een mea culpa roepen dat ze het verkeerd voor hadden, verlos ons. Ik pleit voor een nieuwe kenniseconomie, zeg maar een onderwijsindustrie waar gedurfde methodes en denkbeelden van onderuit kunnen opborrelen en hun weg zoeken.

Daarom: schaf de onderwijsbureaucratie af en moedig didactische innovatie op het terrein aan. Geef experimenten een kans, zonder ze op te leggen. Scholen moeten zelf het voortouw nemen in nieuwe kwaliteitsopbouw, en leerkrachten verlost worden van de inspectieterreur die hen eigenlijk vooral belet om de lat naar boven te verleggen. De grote neerwaartse nivellering is er overigens gekomen ‘dankzij’ de bemoeienissen van bovenuit. Vermoedelijk is een onderwijsminister dan tamelijk nutteloos, zoals ook cultuurministers er maar zijn om politici een job te geven. Op deze eerste schooldag wil ik vooral de leerkrachten een hart onder de riem steken die blijven geloven in hun beroep én roeping, en als ik kon kiezen wat er met mijn belastinggeld moet gebeuren, wist ik het wel.

Meer dan ooit actueel: ‘De langste mars’ – Over de naweeën van mei ’68 en de grote onderwijsnivellering

Geplaatst in Onderwijs | 2 reacties

Kledingadvies op de Antwerpse Meir

Meir

Ik bond vorige week de kat de bel aan. Ik kreeg op de Meir (Antwerpen), op klaarlichte dag, een pamflet van een extremist in mijn handen gestopt, waarop ik werd aangespoord me met een boerka te bedekken. Dat verontwaardigde me zodanig dat ik in m’n pen kroop en een Facebookpost schreef’.

Zo begint het opiniestuk van Zelfa Madhloum op VRT.be, waarin ze nog eens in herinnering brengt hoe een bebaarde man haar op de Antwerpse Meir een papiertje in de handen stopte met de raad om zich echt als een moslima te kleden, in alles verhullende hijaab dus. Madhloum, van Iraakse afkomst, actief als Open-VLD-politica en kernlid van de denktank Liberales, was danig in haar wiek geschoten en profileert zich graag als kritische moslima. Daarover straks iets meer.

Liberalen dragen de vrijheid van mening hoog in hun vaandel, en in die zin vraag ik me zelfs af of een folder uitdelen op straat met  gratis kledingadvies wel onwettelijk is, ik wens haar veel succes met het beroep op de antidiscriminatiewet. Er worden zoveel papiertjes uitgedeeld, en zolang niemand fysiek bedreigd of geïntimideerd wordt is daar weinig aan te doen. Proberen niet aan te nemen of in je zak steken en thuis in de prullenmand gooien, zo doe ik dat met ongevraagd kleding- en ander advies. Vooral niet op de openbare weg gooien want dat is dan weer wél strafbaar.  De opsteller van die pamfletjes is zelfs helemaal niet dom, want ze bevatten geen haattaal of racistische uitlatingen. Het probleem zit natuurlijk elders: ze staan voor een religie en een ideologie die wij fundamenteel onverenigbaar achten met onze Europese waarden.

Oorzaak en gevolg

Het vervolg van het verhaal loopt dan helemaal krom. Zelfa Madhloum is namelijk niet alleen kwaad omdat ze dat foldertje kreeg, maar minstens even boos omdat er van de rechterzijde beamend wordt gereageerd op haar Facebookbericht. ‘Het toont aan hoe we als maatschappij constant tussen twee vuren zitten van groepen die ziek extremistisch zijn,.. (..) voor mij zijn ze even giftig’, fulmineert ze in haar stukje, en viseert vooral het Vlaams Belang en heel het rechtse zootje waarvan ze geen applaus wil. Dat mag, over smaken valt niet te redetwisten, maar het wijst ook op een kanjer van een denkfout, onlosmakelijk verbonden met haar ideologie.

Mevrouw Madhloum geeft lucht aan haar verontwaardiging rond iets wat zij als religieuze intimidatie ervaart, wil daar zelfs juridische stappen voor ondernemen, maar duldt niet dat andere mensen ook verontwaardigd zijn en dat op hun manier uiten. Alleen haar lectuur van de feiten is de juiste, en het is niet de bedoeling dat islamofoben meegaan in haar verhaal. Dat etiket van islamofoob is opmerkelijk. Waarom hebben nogal wat Vlamingen met de islam een probleem en laten wij Getuigen van  Jehovah (die ook ’s zondags komen aanbellen en papiertjes uitdelen) gerust? Waarom bestaan de woorden ‘boeddhistofoob’ of ‘protestantofoob’ of ‘pastafarofoob’ niet in onze taal?

Omdat we, ook al ontkent Zelfa Madhloum dat, in een gepolariseerde context leven. We willen dat niet per se, ze is er. Een door asiel en migratie bevorderde aangroei van religieus extremisme, gecombineerd met de onmogelijkheid van een groot deel van de allochtone bevolking om onze cultuur te assimileren, levert enorme spanningen op en duwt de aanhangers van onze waarden in de verdediging. Madhloum heeft het dan -uiteraard- over de democratische rechtstaat, maar weigert de asymmetrie te zien: volgens wetenschappelijk onderzoek wijst meer dan de helft van de Belgische moslims die rechtstaat af, en stelt ze ondergeschikt aan de sharia. Terwijl bij mijn weten ook het Vlaams Belang in zijn statuten die rechtstaat niet afwijst, noch de vrije meningsuiting, noch de gelijkheid van man en vrouw, enzovoort, allemaal principes die in de denktank Liberales vast op de bovenste plank liggen.

Men moet dus enig aandacht hebben voor de sociologische realiteit, in plaats van alsmaar in het luchtledige te zweven. Het moslimfundamentalisme heeft de reactie van (extreem)rechts in het leven geroepen, het identitaire discours, het gevoel van  dreiging en vervreemding, niet omgekeerd. Men moet oorzaak en gevolg, actie en reactie niet met elkaar verwarren. Het succes van het Vlaams Belang komt niet uit de lucht gevallen, het is een uiting van onbehagen bij de gewone Vlaming omwille van een culturele minorisering die door een intellectuele elite nog altijd als politiek-correct wordt verkocht.

Pijnloos liberalisme

‘Ik vind dat ik als moslima kritisch mag zijn en dat de hele moslimgemeenschap meer moet durven praten en zaken kritisch dient aan te kaarten’ luidt het. Het spijt me voor u, mevrouw Madhloum, maar democratie en debatcultuur zijn wezenlijk vreemd aan de islam, ik zie ze nergens, behalve in de ivoren toren van Liberales dus, de club van weldenkende vrijgeesten die nergens een tegenstelling zien en elke uiting van bezorgdheid rond de gevaren die onze democratie bedreigen, weg zet als ‘extremisme’.

Ik weet het, er bestaat zoiets als godsdienstvrijheid, maar wij, leden van een seculiere gemeenschap, beschouwen die als ondergeschikt aan de verworvenheden van die fameuze rechtstaat. Uw geloofsbroeders beschouwen u als een afvallige en u weet allicht wat de Koran voorschrijft in dat verband. U verwijst naar Irak en de gruweldaden van IS, wij Europeërs weten ook waar godsdienstwaanzin toe leidt en hebben in de tweede helft van de 20ste eeuw de tirannie van de pastoors niet overboord gegooid om nu met ‘kledingadvies’ van bebaarde mannen in Jellabah geconfronteerd te worden. Maar wie A zegt moet ook B zeggen, nog een mooi Vlaams spreekwoord.

Dit gaat dus over het recht op verzet. Volgens Zelfa Madhloum is diegene die zich verweert en een mep terug uitdeelt, even schuldig als de agressor. Zo hebben we natuurlijk de nazi’s niet overwonnen en zou geen enkele vrijheidsbeweging legitiem zijn. Het is misschien om te vermijden dat hier bij ons ooit een IS-vlag wappert,- en uw denktankje als eerste zou worden opgerold,- mevrouw Madhloum, dat Europa naar rechts is gezwenkt. Het idee van de andere wang aanbieden is trouwens zeker geen islamitisch principe maar zoals geweten een christelijk waarvan we ons ook, zeker in dit tijdsgewricht, gedistantieerd hebben. Het is dan ook eerder het soort Verlichtingsdenken dat Liberales, het troetelkind van Dirk Verhofstadt, erop nahoudt: een pijnloos liberalisme dat de kool en geit wil sparen. Een politiek-correct vacuüm cultiveren waarin men gelooft dat alles via ‘kritische dialoog’ op te lossen valt, ook als de tegenpartij daar duidelijk geen zin in heeft en dat principe zelfs veracht.

Een kritische moslima, zoals u zichzelf noemt, mevrouw Madhloum, hoort in dat vacuüm perfect thuis. Het is een spook, in feite een wandelende contradictie, maar binnen de Open-VLD-kringen van de strekking Verhofstadt lukt dat allemaal en wordt de multiculturele harmonie gepredikt, meestal door mensen die met de mindere kantjes van die verbleekte utopie zelden of nooit geconfronteerd worden. Dus sorry voor het applaus en het medeleven, en het ‘extremisme’ – zelf verkies ik het woord radicalisme– waarmee wij onze rechtstaat en Europese waarden verdedigen. Welkom in de realiteit.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties