Filip op de iftar: waarom de (katholieke) monarchie nu op het islampaard wedt

Filip4

Het is een interessant fenomeen van nieuwe politieke correctheid: als niet-moslim meedoen aan de iftar, de maaltijd na de zonsondergang tijdens de vastenmaand ramadan. Geert Bourgeois mocht onlangs aanschuiven bij de iftar in Tienen, en nu is zowaar Koning Filip himself gesignaleerd tijdens een nachtelijke ramadanmaaltijd bij een Marokkaanse familie (mét dubbele nationaliteit) te Evergem, of alle places, tot eergisteren het Mekka van de Eddy Wally-fans.

Geplaatst in Geen categorie | 10 reacties

Papieren zuilen in Kassel, echte tanks in Marawi: qua “performance” doet IS het toch beter

Kassel_Marawi

Twee fenomenen uit de actualiteit die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, krijgen, als je ze tegenover elkaar plaatst, een bizarre, bijna absurde verbondenheid. Zoals een reportage over een driesterrenrestaurant en zijn “in een bedje van”-menu, weergaloos contrasteert met het beeld van een Soedanees kind dat sterft aan ondervoeding.

De voorbije week werd onze aandacht gevestigd op Documenta, de vijfjaarlijkse kunsthoogmis in het Duitse Kassel, nu ook met een filiaal in Athene waar de onvermijdelijke Jan Fabre zijn werken uitstalt. Documenta is hét typevoorbeeld van een groots-megalomaan kunstenfestival waar de mondiale artistieke jetset (kunstenaars, pers, museumdirecteurs, galerijhouders, cultuurmanagers, curatoren) neerstrijkt om zichzelf te vieren en Kunst met een hoofdletter te etaleren, vol grote statements en gewaagde installaties. Wie in Kassel niet geweest is, moet de volgende vijf jaar niet mee discussiëren over beeldende kunst, u bent verwittigd. En dan is er ook nog de Biënnale van Venetië, Avignon, de Wiener Festwochen en last but not least het Brusselse KunstenFestivaldesArts. Allemaal plekken waar dezelfde interrrrrressante mensen zich bezig houden met de prangende vraag: what ’s new?
Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Yvan Mayeur, of het verhaal van de kat en de melk: het postmoderne socialisme is veroordeeld tot kleptomanie

MayeurGraaicultuur, het is een recent woord dat vele ladingen dekt. Is een CEO met een jaarwedde van 3 miljoen euro (Carlos Brito, INBEV) een graaier, of iemand die, met goedkeuring van de aandeelhouders, zichzelf royaal bedient voor een verantwoordelijke job? Is voetballer Cristiano Ronaldo (17 miljoen per seizoen) een graaier omdat hij vraagt en krijgt dankzij een goeie manager? Is de Amerikaanse popartiest Jeff Koons, die zijn beelden kan slijten aan 16 miljoen euro ’t stuk, een hebzuchtige of een slimme jongen die het devies hanteert “Het is waard wat de zot ervoor geeft”? Zou u het voorstel afslaan en zeggen: ik kom toe met 2000 euro per maand, geef de rest aan de armen? Komaan.
Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Terreur als supermeme: wat als… we allemaal de knop zouden dichtdraaien?

val_van_icarus

Zo dadelijk volgt het journaal, dat is een klokvaste zekerheid.

Het nieuws is een blaas die zichzelf vult met (pseudo)realiteit. Nooit is er een dag geen nieuws, nooit is er een krant die beslist een editie over te slaan omdat het gewoon de moeite van het drukken niet loont, of een TV-journaal met de vermelding “Heden geen nieuws”.

Het nieuws werkt dus kwantummechanisch, het is niet te verklaren volgens de klassieke regels van de fysica: door er niet te zijn, roept het zichzelf op, en krijgt u zowaar elke dag uw portie actualiteit geserveerd. Afgezien van de economische realiteit dat journalisten nu eenmaal hun eigen werkgelegenheid dienen veilig stellen, en moéten op zoek gaan naar dat verdronken varken in Hemelveerdegem, is er nog iets anders aan de hand.

Reality soap

terreurEnkele maanden terug schreef ik op mijn blog (“Terroristen genieten van aandacht, en wij geven hen dat volop”, 23/3) dat het actuele terrorisme en de media een symbiotische verhouding hebben: ze leven van elkaar, ze hebben elkaar nodig. Waarbij ik de vraag stelde wat IS of aanverwanten zouden doen mocht geen enkele van hun aanslagen nog het nieuws halen. Vloeken bij Allah, denk ik. Want terreur leeft uiteindelijk van het virale effect, de verspreidingsgraad van het gerucht, zodat ook de politieke wereld en de beleidsvoerders er niet om heen kunnen en het virus mee verspreiden, tot het echt permanent een hot item wordt.

Hoe ontstaat nieuws? Alle redacties werken volgens het watervalprincipe: het “belangrijkste” van boven, tot het onderste van de tafel valt (bekend als “Drop the dead donkey”). Maar wat is het belangrijkste? Juist: dat waarvoor men denkt dat mensen een krant kopen. De ontstellende gedachte bij de terreuraanslagen is gewoon dat ze mediageniek zijn.

En wat willen wij lezen? Oorlogen zijn er altijd en overal, we zijn ze beu; rampen zijn er ook om de zoveel tijd, die ons doen wenen maar waar niemand iets kan aan doen; en mannen die hun gezin ombrengen uit jaloezie, geeuw. Maar een mengvorm van de drie, gekken die uit het niets opduiken met een vrachtwagen om op een mensenmassa in te rijden, wat dan naderhand een oorlogsdaad blijkt waarin god himself de hand heeft,- ja, dat is weer eens wat anders, vooral omdat het serieel terugkomt, haast als afleveringen van een reality-soap. Steevast gevolgd door een rouwproces met kaarsjes en ingetogen commentaarstem.

Het commerciële model van de hedendaagse krant, opgejaagd door de sociale media en als “leugenpers” betiteld, bevordert ontegensprekelijk deze dwangmatige focus op zich herhalend crimi-rampnieuws met een hoge impact op het collectieve onderbewustzijn. Maar ook omgekeerd, zijn de mainstreammedia onmisbaar voor het verspreiden van de fatale boodschap, tot en met de copycat-fenomenen van sociopaten die zich een Jihad-pak aanmeten. De media leveren de handleiding voor amateur-terroristen. En na afloop kennen ze een label toe. Heeft een organisatie zoals IS, met trouwens een zeer professionele communicatiestrategie die een goede, westerse educatie doet vermoeden, eigen media en kanalen, o.m. via twitter en youtube,- het zijn uiteindelijk nog altijd de televisie, de reguliere pers en de betere nieuwssites die het nieuws “homologeren” en authentiek moeten verklaren. En dat doen ze ook, met veel toewijding. Telkens weer.

Terreur leeft van het nieuws en het nieuws leeft van terreur. Het nieuws is cultus van de angst, de bezwering en nieuwe angst geworden, in een eindeloze loop. Het is alleen door die wisselwerking dat de top van de actualiteit al maanden, zo niet jaren, vrijwel rond één cluster draait: islam-terrorisme. Nu ook met beelden, aangeleverd door de organisatie zelf: zowel VRT als VTM gebruikten de door IS gemaakte en verspreide videobeelden van de recente aanslagen in Teheran. De dader is tevens de reporter op het terrein. Nog levensechter, alsof u erbij was, en uiteraard druk gedeeld op Facebook door mensen en organisaties die ook nog maar één thema schijnen te hebben.

Quarantaine

DecosterThe six degrees of separation dus, in zijn meest decadente vorm: in een wereld waar iedereen met iedereen verbonden is, valt er aan zo’n supermeme niet te ontsnappen. Chapeau voor de bedenkers. Er zit een ironie in het feit dat de meest barbaarse organisatie met een middeleeuws denkkader de principes van de moderne communicatie feilloos beheerst. Dat is zelfs bepaalde reclamelui niet ontgaan, die met een zekere bewondering het systeem analyseren… om het ooit te copiëren?

Andermaal: quid als we gewoon met dat terreurnieuws doen wat een firewall van een pc met virussen doet: blokkeren? Of heel summier, sec, in quarantaine plaatsen op bladzijde twaalf, tussen de gebroken armen en benen? Is dat dan zelfcensuur, of leggen we de bron droog?

Zopas zijn enkele opiniemakers tot dezelfde vraagstelling gekomen. In een DM-opiniestuk herlanceert Saskia De Coster mijn idee dat De Morgen (en de andere media) eens een week niet zou berichten over terreur en aanslagen. Waarop hoofdredacteur Bart Eeckhout heftig repliceert: no way, waarvoor heb je anders nog kranten nodig?

Goede vraag. Ik kan me het existentiële ongemak voorstellen van een hoofdredacteur wiens broodwinning gelinkt wordt aan het verspreiden van een terreurboodschap uit sensatiezucht. Evenals de ontwenningsverschijnselen bij heel de Facebookgemeenschap die dagelijks haar portie horror en bijbehorende verontwaardiging nodig heeft. Liken maar.

Het vermoeden dat IS een verkankerde uitloper is van de communicatiemaatschappij, die de ene zeepbel na de andere produceert, zou vooral onze belangstelling moeten wekken in oude eilanden, nieuwsloze witte vlekken, niet bekabelde of wi-fi-vrije zones waar het virus niet doordringt en waar er gelegenheid is tot soelaas en bezinning, verwondering, afstand. Klinkt dat wollig? Escapistisch? Ja, misschien, of net niet.

Toon zelf eens waar je goed in bent, Saskia, een roman schrijven bijvoorbeeld, in plaats van te leuteren in de Morgen en de hysterie mee te cultiveren. Ook al wil Bart Eeckhout kranten verkopen en Martine Tanghe het nieuws aflezen, niemand zegt dat wij ons daar wat van moeten aantrekken. Ontmediatiseren dus. Brueghel gaf die leestip al, ver voor het mediatijdperk, in zijn “Val van Icarus”: alles is een kwestie van (de-)focus.

Geplaatst in Geen categorie | 7 reacties

Topdokters, de andere kant: een verhaal van medische blunders, Kafka en ijzeren omerta

topdoktersGisteren liep alweer het programma Topdokters op TV Vier, waarin chirurgen en specialisten zich van hun schoonste kant laten zien, wat best boeiende televisie oplevert over staaltjes van medisch kunnen, maar ook over de mens achter de arts, de man of vrouw aan wie we ons lichaam uitleveren in de hoop dat we het in betere toestand terugkrijgen.

Vergeet de pastoor of andere zielenknijpers uit de oude tijd: de echte moderne sjaman is de dokter, niet de knullige huisdokter die na vijf minuten antibiotica voorschrijft voor een griep (klassieke fout), maar de ziekenhuisarts/oncoloog/ortopedist/vaatchirurg en dies meer. De man voor het grote werk, met naald, schaar en draad plus uiteraard een duizelingwekkend instrumentarium en geflankeerd door een schare toegewijde assistenten en verpleegsters (deze vrijwel altijd v., de clichés van de komische dokterseries bestaan echt).
Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Mits een goede geboortecontrole had u dit niet hoeven te lezen.

DSCN7220

Natuurlijk zien alle ouders hun kind met Down-syndroom, in de volksmond Mongooltjes, graag. Maar door de beslissing van gezondheidsminister Maggie De Block om de zgn. NIPT-test, die zwangere vrouwen dadelijk uitsluitsel geeft over de kans op genetische afwijkingen, terugbetaalbaar te maken, is er een bizarre discussie ontstaan.
Aan het ene uiterste lieden, dikwijls zelf met zo’n kind, die niet eens de term “afwijking” aanvaarden en Down-kindjes eerder zien als een normaal kenmerk van diversiteit.
Dat is het natuurlijk niet. Het syndroom van Down of trisomie-21 is een aangeboren afwijking die gepaard gaat met een verstandelijke beperking, een lager afweersysteem, grote kans op orgaandisfuncties (hartafwijking, maag, slokdarm, schildklier), naast een lagere levensverwachting en vroegtijdige dementie. Het syndroom is onbehandelbaar en vereist veel zorg en aandacht.
Wil je op voorhand zo’n kind? Ik dacht het niet. Als de wetenschap ons de kans geeft om te weten waar we aan toe zijn (de eindbeslissing ligt dan nog bij het koppel), dan vind ik dat een goede zaak. Ik kijk zelfs in het achterhoofd van Maggie De Block en ga met haar verder: minder Down-geboortes levert een besparing voor de ziekteverzekering op en ontlast de samenleving.

 

En zo komen we tot de andere strekking in het debat: deze van professor Vermeersch, die in een DM-column onomwonden spreekt van “laten uitsterven”, iets wat de betrokken ouders weerom verschrikkelijk in de oren klinkt, terwijl de professor, niet bekend voor zijn fijnzinnig taalgebruik, toch maar bedoelde dat we medisch in staat zijn om geboortes met Down-syndroom quasi te vermijden zodat het verschijnsel uitsterft.

Het debat tussen Etienne Vermeersch en Ignaas Devisch in het VRT-praatprogramma “De afspraak” van 6 juni was in dat opzicht toch wel hallucinant: twee filosofen die niet beseffen dat ze in een semantische discussie zijn verstrikt geraakt.
Geplaatst in Geen categorie

Het klimaat en het terrorisme: geluk dat er al eens een cellosnaar springt (of twee)

cello2

In feite zijn sinds een decennium nog maar twee zaken echt belangrijk op deze aardkluit: de islam en de klimaatopwarming. Respectievelijk houden deze problemen de rechterzijde en de linkerzijde van dit universum wakker, op een manier die ik bijna totalitair moet noemen: de ene helft van mijn facebookvrienden post elke dag wel iets over de islam en zijn perversiteiten, de andere helft over het milieu, de slechterik Trump en de afbrokkelende ijsbergen in het Noordpoolgebied.

Die twee Wereldproblemen met hoofdletter hebben wel wat gemeen. Beide zijn in hoge mate zelfvoedende, apokalyptische denkbeelden, distopieën om een geleerd woord te gebruiken, die ons confronteren met een tikkende tijdbom, een aflopende lont, een vijf-na-twaalf-gevoel en meer van die leuke metaforen. Pas op: dat zijn geen ingebeelde problemen, ze zijn wel degelijk reëel, het moslimfundamentalisme én de global warming.
Alleen wordt het leven vreselijk saai als ze heel ons bewustzijn gaan beheersen, en heb ik als groene atheïst geen zin om elke dag de alarmklok te luiden.

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties