Benjamin Netanyahu: uw waarborg voor méér antisemitisme

Triomferende Benjamin Netanyahu (Likoed) en Aryeh Deri (Shas)

De enorme focus afgelopen jaar op wat zich in onze Europese achtertuin afspeelde, met name Oekraïne en omstreken, heeft onze aandacht wat weggetrokken van wat op de rest van deze planeet gebeurde.

Ter herinnering: op de valreep van 2022 werd Benjamin Netanyahu voor de zesde (!) keer premier van Israël, maar voor de eerste keer met een meerderheid die behalve Likoed uitsluitend uit ultra-orthodoxe religieuze partijen bestaat, te weten Shas, Verenigd Thora-Jodendom, de Religieus-Zionistische Partij, Otsma Jehudit en Noam. Het was de vijfde parlementsverkiezing in vier jaar: Israël is niet bepaalde een toonbeeld van politieke stabiliteit.

Schandalen en affaires

Voor de persoonlijke carrière van Netanyahu was deze verkiezing van levensbelang: er liepen drie rechtszaken vanwege machtsmisbruik, fraude en omkoping. Volgens de aanklachten heeft hij voor honderdduizenden euro’s aan geschenken aangenomen van bevriende rijken, in ruil voor gunsten, en zou hij telecomgigant Bezeq een voorkeursbehandeling hebben gegeven, in ruil voor positieve berichtgeving in de media.

Netanyahu is een overlever en raspoliticus, een kat met dertien levens die er niet voor terugdeinst de grenzen van de rechtstaat op te zoeken.

Het lijkt een aaneenschakeling van verregaande normvervaging vanwege iemand die zich boven de wet stelt. In ‘zaak 2000′ wordt de premier ervan verdacht met de uitgever van Israëls grootste krant Yedioth Achronoth te hebben onderhandeld over positieve media-aandacht, mits hij een concurrerend dagblad zou benadelen. Van deze gesprekken zijn in het geheim opnamen gemaakt door Netanyahu’s voormalige stafchef, die als spijtoptant wil getuigen.

Al deze klachten worden nu automatisch geseponeerd, gezien de premier juridische immuniteit geniet. Netanyahu is een overlever en raspoliticus, een kat met dertien levens die er niet voor terugdeinst de grenzen van de rechtstaat op te zoeken. Behalve de politieke schandalen zijn buitenechtelijke affaires schering en inslag. Zijn vrouw Sara trekt er zich uiterlijk niet veel van aan, en laat zich met luxe overladen, ook al op overheidskosten en waar ook al rechtszaken rond lopen of liepen. Om maar te zeggen: de makers van House of Cards moeten echt hier eens inspiratie opdoen.

Joodse Sharia

Joodse fundamentalisten willen autoverkeer op zaterdag bannen.

Wie zijn nu eigenlijk die ultra-orthodoxen (haredim) die het dankzij Netanyahu voor het zeggen zullen krijgen? Het gaat om partijen die elk apart een tamelijk marginale rol in de Israëlische samenleving spelen. Het zijn eigenlijk meer sekten, die wijken inpalmen en de bewoners voor de keuze stellen: ook haredim worden, of opkrassen. Straten moeten op zaterdag voor het autoverkeer worden afgesloten, omdat er op sabbat niet gereden mag worden. Vrouwen worden dwingend verzocht geen korte rokjes, T-shirts of broeken meer te dragen. Wie deze suggesties naast zich neerlegt, wordt uitgescholden. Alle overeenkomsten met situaties bij ons en een andere religie toevallig.

Opvallend is overigens dat deze ‘Joodse Taliban’ de seculiere staat Israël niet eens erkent, geen belastingen betaalt en ook vrijgesteld is van legerdienst.

Het gaat om grote families inwijkelingen die in hoofdzaak van een uitkering leven. Zij vormen het basiselectoraat van partijen als het Verenigd Thora-Jodendom. Opvallend is overigens dat deze ‘Joodse Taliban’ (zo worden ze genoemd) de seculiere staat Israël niet eens erkent, geen belastingen betaalt en ook vrijgesteld is van legerdienst.

Hun politieke vertegenwoordigers, genre Aryeh Deri (Shas), ook al veroordeeld wegens fraude, voor wie het parlement speciaal een wet diende te stemmen die hem tot minister kon maken, zijn niet geïnteresseerd in het democratische spel. Hun maatschappelijk doel is het instellen van een theocratie onder een soort Joodse Sharia. Politiek willen ze zonder meer de annexatie van alle Palestijnse gebieden, en de inwoners simpelweg ‘in zee drijven’.

Openbare veiligheid

Itamar Ben-Gvir op ‘bezoek’ in Oost-Jeruzalem

Arabieren die in Israël wonen, verliezen in dat scenario alle burgerrechten. Itamar Ben-Gvir, van de extreemrechtse Otzma Yehudit-partij, wil juridische immuniteit voor Israëlische soldaten die op Palestijnen schieten en roept in de Knesset op tot het deporteren van Arabische politici.

Tot voor kort had Ben-Gvir een poster van Baruch Goldstein aan de muur hangen, de Israëlische terrorist die in 1994 het vuur opende in een moskee op de Westelijke Jordaanoever en 29 Palestijnen vermoordde. Als het van deze dansende politicus afhangt, -zo genoemd omdat hij nog liever dan opzwepende speeches overwinningsdansjes uitvoert-, mogen alle burgers, die ‘onloyaal zijn tegenover Israël’ gedeporteerd worden. Zijn optreden is zo provocerend, ook in de Knesset, dat sommige leden de zaal verlaten als hij zijn tirades afsteekt. Zijn grote hobby: onder politie-escorte de Palestijnse wijk in Oost-Jeruzalem bezoeken en rellen uitlokken.

Hoe Benjamin Netanyahu met dit zootje ongeregeld denkt aan serieus staatsbeheer te doen, waarnemers vragen het zich af.

Nu is deze man minister van Openbare Veiligheid, waaronder de politie ressorteert. Hoe Benjamin Netanyahu met dit zootje ongeregeld denkt aan serieus staatsbeheer te doen, waarnemers vragen het zich af. In het beste geval nemen ze genoegen met wat symbolische kruimels, in het slechtste geval houden ze de premier in een ijzeren greep om Israël te laten evolueren naar een fascistische -ik wik en weeg mijn woorden- theocratie. Voor deze bewakers van de religieuze pensée unique is het idee dat de Palestijnen ook rechten hebben, en misschien wel eens wat anders willen dan leven in een door de EU gesponsorde openluchtgevangenis, absoluut onbespreekbaar. Het is trouwens niet eens in strijd met de mensenrechten want Palestijnen zijn geen mensen, hoogstens Untermenschen.

Alliantie van de redelijkheid

Egyptisch president Anwar Sadat, VS-president Jimmy Carter, en premier Menachem Begin tijdens de Camp David-akkoorden, september 1978 

Er zijn voor alle duidelijkheid heel wat joden in de diaspora die het Netanyahu-beleid verafschuwen. Ook binnen Israël leeft er scepsis en maakt men zich zorgen over de polarisering, via onder meer het interne imperialisme van de haredim. Maar de angst is zodanig opgeklopt dat de gematigde stemmen politiek verdrinken in een zee van bijbels aandoende paranoia, die de ganse niet-Joodse wereld als een vijand ziet.

Wat Netanyahu betreft, als ik me aan een persoonlijkheidsanalyse mag wagen: een door en door narcistische opportunist, voor wie leugens en bedrog normale middelen zijn om een doel te bereiken, en die zelfs met de duivel een pact zou aangaan als het hem uitkomt. Poetin en Trump zijn wellicht koorknapen daartegen. De kleine oogjes van Benjamin, en zijn monkellachje als van een kind dat op het stelen van snoep is betrapt, het is de lichaamstaal van iemand die geen scrupules kent. Hij roept de karikatuur op van de geniepige jood uit onzalige tijden, en dat vind ik oprecht jammer voor een volk dat onze cultuur zoveel moois heeft geschonken. De Joden zouden, vanuit hun grote intellectuele traditie, meer emotionele intelligentie aan de dag moeten leggen, die leidt tot een beëindiging van het conflict, en niet alleen rekenen op de steun van de grote Amerikaanse broer, de enige reden waarom de illegale nederzettingspolitiek ongestoord haar gang kan gaan en enkel maar een grotere hypotheek op de toekomst legt.

De Joden zouden, vanuit hun grote intellectuele traditie, meer emotionele intelligentie aan de dag moeten leggen, die leidt tot een beëindiging van het conflict, en niet alleen rekenen op de steun van de grote Amerikaanse broer.

Want ooit zal het Palestijnse probleem op een redelijke manier moeten opgelost worden, zonder Endlösung -de lezer zal me de Duitse terminologie vergeven- en met gezond verstand. Dat ontbreekt compleet in de huidige coalitie van Likoed en de fundamentalistische scherpslijpers . Onvermijdelijk zal deze radicalisering ook tot een internationaal isolement leiden, wat uiteraard alleen maar de paranoia zal doen toenemen, én -horresco referens- het antisemitisme, het ressentiment jegens het Jodendom op zich, als een spiegelbeeld van het even intolerante islamfanatisme.

Alleen een alliantie van de redelijkheid kan Israël redden, de gebundelde krachten van aanhangers van de seculiere rechtstaat en voorstanders van het beëindigen van een zinloos conflict. De internationale gemeenschap moet toezien op het naleven van een bindende overeenkomst die hoe dan ook een tweestatenoplossing zal inhouden. Het is dat of de suïcidale tragedie. Laat de angstpsychose wijken voor de ratio. Voor een Netanyahu is er binnen deze alliantie van de redelijkheid geen plaats, voor religieuze fanatici die in Bijbelse visioenen denken, nog veel minder. Niemand anders dan de Israëlische burger zelf kan deze neerwaartse spiraal een halt toeroepen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Advertentie
Geplaatst in Op onpare dagen ben ik links, Religieuze vapeurs | 29 reacties

Mag grassprietje geen pijn doen, Kobe

De maai-mij-niet-actie werd zopas tot heuse ‘pelouse-revolutie’ uitgeroepen

U hebt dus 2023 gehaald, anders kon u dit niet lezen, proficiat. Is het een verdienste om 2023 te halen? Of is dat van enig nut voor het land, de planeet, de mensheid, de beschaving? Dat is een andere kwestie. U blijft plaats innemen die anderen niet kunnen benutten, u ademt CO2 uit, u laat winden vol broeikasgas, uw dieselwagen is nog niet afgeschreven, u bent niet bekeerd tot het veganisme, u maait wekelijks uw gazon, u loopt met goedkope kleren van twijfelachtige herkomst rond, u vindt die Warmste Week maar een aanstellerige bedoening waarin vooral BV’s willen gloriëren, en -het ergste- u stemt in 2024 misschien wel voor de foute partij.

Dat zien ze allemaal niet graag gebeuren bij het weekblad Knack. In het onvermijdelijke jaaroverzicht snoeft adjunct-hoofdredacteur Simon Demeulemeester -zijn chef Bert Bultinck is allicht op skiverlof- met de jaarlijkse actie Maai-Mij-Niet en de pelouse-revolutie (sic) die het blad daarmee wil teweeg brengen. Ik veronderstel dat het zonder ironie bedoeld is, evenals het woord ‘bekeerling’, waarmee lezers worden aangeduid die het maaiverbod van de Knack-redactie opvolgen. Bekeerling? Heu, gras (niet) maaien om meer te kunnen bidden? Het matje van de moslim, maar dan als groene schaamlap?

Onteigening

‘Cultiver son jardin’ (Voltaire)

Nu valt er best wel iets te zeggen voor een wat wildere tuin, ik ben geen fan van strakke biljartlakens en geometrisch geschoren buxen à la Versailles. En de bijtjes mogen best aan hun trekken komen. Wat verontrust bij die tuinbouwkundige suggesties, is de totalitaire bemoeizucht, de moraliserende toon en het binnendringen in de privé-sfeer. Want dat is die achtertuin toch: een stuk intimiteit die we niet zomaar met iedereen delen. Het woord ‘tuin’ komt trouwens van het oud-Nederlands ‘tun’, dat omheining betekent. De grens of baken van het eigendom als het ware.

Meteen staat dat lapje grond symbool voor de ziel van de bewoner/eigenaar/tuinier. Niet iedereen heeft een tuin en niet iedereen mag zich bezitter van een huis noemen. Nochtans aanzie ik wonen én bezitten als een mensenrecht dat de overheid niet moet fnuiken via bijvoorbeeld pestbelastingen of een ophokplicht in betonnen blokken. Eigendom is essentieel voor de menselijke waardigheid, om nu maar even mijn communistische vrienden te jennen. En vooral: eigendom waarborgt diversiteit. Dat iedereen maar vrijelijk zijn tuin soigneert, zoals Voltaire op het einde van Candide schreef.

Het woord ‘tuin’ komt van het oud-Nederlands ‘tun’, dat omheining betekent. De grens of baken van het eigendom als het ware.

Heel de pelouse-revolutie, uitgeroepen door een blad dat eigenlijk verondersteld wordt om te informeren, ruikt naar het tegendeel van eigendomsverwerving: onteigening, en dus in feite het ontnemen van identiteit. Met ronduit lachwekkende fabels -bijvoorbeeld dat het gras stress zou krijgen als het nog maar een maaier in de buurt bemerkt- moeten ook kinderen en simpelen van geest de goede boodschap opnemen: zo werkt ook het evangelie. We hadden De Standaard al, als medium dat ‘een attitude bij de lezer wil installeren’ (sic), maar Knack is marktleider geworden op het gebied van ecofascistische regelneverij.

Goede punten

Als buitenbewoner met groene vingers vind ik dat triest, deze doctrinaire dwangvoeding die de mens zijn persoonlijke relatie met de natuur ontneemt. De klimaatbeweging lijdt er enorm aan, geen wonder dat ze de modale man en vrouw niet meekrijgt. We hebben een zorgplicht tegenover natuur en milieu, nestbevuiling is niet ok, maar als het een ideologische -en nu vooral door Europa opgedrongen- geloofsleer wordt met talloze regels en verboden, wordt de libertariër in mij wakker en begin ik me af te vragen waarom Yannick Verdyck, aanhanger van de soevereiniteitsgedachte- moest afgemaakt worden.

De klassieke indoctrinatie werkt niet meer, men heeft ze door, nu gaat het om gedragsmanipulatie die vrijheid inperkt en conformisme bevordert.

Knack dus. Het weekblad waarvan de hoofdredacteur heeft vastgesteld dat de Vlaming genetisch is voorbestemd tot racisme, wil ‘bekeren’, het staat er zo. De klassieke indoctrinatie werkt niet meer, men heeft ze door, nu gaat het om gedragsmanipulatie die vrijheid inperkt en conformisme bevordert.

Zelfs de opiniërende journalistiek, waarvan de lezer weet dat het om een opinie gaat, wordt als voorbijgestreefd gezien. De nieuwe indoctrinatie wil een type lezer programmeren waarvan de kritische reflex is uitgeschakeld. De horizon reikt tot aan de ambities van de controlestaat, de overheid die u punten geeft voor goed gedrag.

Schuld en schaamte

Klimaatbetogingen: rechts moet dringend werk maken van een alternatief discours

Dat u de planeet naar de knoppen helpt als u niet luistert, is een stevig argument: voor links is dit de ultieme piste tegenover een publieke opinie die overwegend rechts is. Er wordt nu een nieuw domein aangeboord van schaamte en schuldgevoel, vermengd met een dosis apocalyptische angst. Niemand wil een onleefbare planeet, dus gaat u doen wat gevraagd wordt, en meteen ook -dat is de clou- denken en zeggen wat hoort.

In plaats dat men kinderen liefde voor de natuur en respect voor het leven bijbrengt, regeert de berispende vinger, het verbod, de beperking, tot en met het oplepelen van regelrechte rampscenario’s.

De pelouse-revolutie is dus maar een voorafname op een veel grotere revolutie, namelijk de onteigening van het denken en een brainwash, zodat bijvoorbeeld al die foute ideeën rond migratie en islamisering ook niet meer kunnen woekeren. Opgeruimd staat netjes. Noteer dat de ecologische minnaars van onkruid en verwildering net het tegendeel voor hebben met de mens, de lezer, het publiek, de burger: deze zal netjes, uniform-gesnoeid het hoofd onder het maaiveld houden, of het is ermee gedaan. Diversiteit in de tuin, maar geen diversiteit in de hoofden en de meningen.

Deze woke-definitie van opvoeding dreigt regelrechte zombies op te leveren, tenzij de rebellie toch uitbreekt, laten we het hopen. In plaats dat men kinderen liefde voor de natuur en respect voor het leven bijbrengt, regeert de berispende vinger, het verbod, de beperking, tot en met het oplepelen van regelrechte rampscenario’s. Ik snap de tegenstanders van de ‘klimaatkerk’ wel, want op die manier stooft men kritiekloze massa gaar die bereid is om alles te slikken. Zie bijvoorbeeld de aanbeveling van een ‘expert’ om te urineren tijdens het douchen.

Dat links het thema van milieu en klimaat misbruikt om een andere agenda uit te voeren, namelijk de fundering van de controlestaat, bewijst dat rechts die thema’s ook moet claimen en van hun demagogische vervuiling moet ontdoen. Een alternatief bieden voor de linkse brainwash is belangrijk, hopelijk hebben onder meer leerkrachten de moed om tegen de pensée unique in te gaan. Nog een nieuwjaarswens erbij, mijn brief is af.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Anders groen, Burgerzin en onzin, Media, Politiek incorrect | 12 reacties

Waarom ik het etiket ‘rechts-extremist’ niet accepteer

Op de valreep van het oude jaar bereikten ons twee berichten die wijzen op een verdere desintegratie van de rechtstaat en een misbruik van onze tolerantieprincipes. Centraal is daarbij het fenomeen dat daders meer rechten krijgen dan hun slachtoffers en nabestaanden, en dat wetten vooral geschreven lijken voor slimme advocaten die hun cliënt verdedigen via kleine lettertjes in de wet én het Europese Mensenrechtenverdrag.

De wil van Allah

Enerzijds is er natuurlijk het theater van het Brusselse terreurproces, gedomineerd door vertragingsmanoeuvres vanwege de verdediging (die dat uiteraard ontkent). Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald. Eerst dienden de boxen afgebroken te worden waarin de beschuldigden moesten plaatsnemen, nadien ging het over de satanische muziek (!) in de gevangeniswagens, en nu zijn ook de naaktfouilles door een rechter in kortgeding verboden wegens ‘onmenselijk’. Per intieme fouillering riskeert de overheid de dwangsom van 1000 euro aan het ‘slachtoffer’ te moeten betalen. Mooi zakgeld toch, ik zou me daarvoor toch al eens bukken en denken dat Allah het wil.

En dan is er de kwestie van juwelier Filip Moens, die vier jaar geleden een overvaller doodschoot na een brutale gewapende inbraak. De juwelier werd eerst buiten vervolging gesteld, maar de burgerlijke partij ging in beroep en haalde haar slag thuis: Moens moet voor de correctionele rechtbank verschijnen en riskeert vijf jaar cel. In een assisenzaak voor een volksjury zou hij allicht zijn vrijgesproken, vandaar. De burgerlijke partij? De familie van de crimineel dan? Ook uit op een schadevergoeding allicht.

De manier waarop advocaten de kleine lettertjes gebruiken om de rechtsgang te saboteren, leidt tot een verbijstering in de publieke opinie, maar rechters trekken er zich niets van aan en blijven solidair in de kommaneukerij

Onnodig te zeggen dat het draagvlak voor dit soort ‘recht’ steeds kleiner wordt. De manier waarop advocaten de kleine lettertjes gebruiken om de rechtsgang te saboteren, leidt tot een verbijstering in de publieke opinie, maar rechters trekken er zich niets van aan en blijven solidair in de kommaneukerij volgens de traditie van de Romeinse rechtspraak.

Wanneer er vervolgens opiniemakers opduiken die deze verbijstering argumenteren en gewagen over een tendens tot zelfvernietiging vanwege die rechtstaat, worden zij op een aparte manier door de media kaltgestellt: het zijn ook ‘extremisten’, die het al evenzeer gemunt hebben op onze democratie. Er wordt dan gesproken over een ‘extreemrechts’ gevaar, een complot zelfs, terwijl het louter gaat om een antwoord op een dreiging. Daarom weiger ik consequent het etiket ‘extreemrechts’: het is een poging tot stigmatisering en uitsluiting van groepen en individuen die problemen benoemen, en een buikgevoel vertolken dat zo langzamerhand mainstream wordt.

Een kwestie van evenwicht

Systeemcriticus Yannick Verdyck: binnen de categorie ‘extreemrechtse terreur’ geplaatst en vervolgens geliquideerd

Het gaat dan concreet om de versmalling van de vrije meningsuiting, de insijpeling van het woke-gedachtengoed in de mainstream media en het politieke discours, de haast absurde handhaving van het multicultureel fantasme, en de gekende pampering van allochtone subculturen die onze samenleving vijandig gezind zijn. Is de kritiek daarop ‘extreemrechts’? Neen, dat is rechtmatig burgerlijk verzet.

Het is dus uitkijken geblazen met politici en opiniemakers die tegen hét extremisme fulmineren, waarbij moslimextremisten en zogenaamde rechtse extremisten twee kanten van één medaille vormen, waarvoor dan het nieuwe centrum de enige remedie zou zijn. Deze tegenstelling is vals, maar alle mainstream media gaan erin mee, De Standaard voorop. Deze krant verzon naar aanleiding van de nachtelijke razzia, waarbij Yannick Verdyck werd omgebracht door Franstalige Special Forces, een compleet ‘netwerk’ van een extreemrechts complot, waarvan ook brave lieden als Rik Torfs de aanstichters zouden zijn.

De tot op heden onopgehelderde liquidatie van Yannick Verdyck is voor mij een van dé nieuwsfeiten van 2022, maar de klassieke jaaroverzichten maken er geen melding van.

Torfs is al jaren kritisch voor DS, en kwam dus op een zwarte lijst terecht. Idem overigens voor ondergetekende, waarvan de krant aanraadt het jongste boek ‘Kakistocratie’ niét te lezen, en men de auteur zelfs best niet kent. De naam uitspreken is als Satan oproepen. Bijzonder ironisch is dan toch dat diezelfde Rik Torfs in een renaissance van het politieke centrum gelooft, terwijl hij door een kwaadwillige woke-gazet bijna als een rechtse extremist wordt weggezet. Een verstandig man als Torfs zou toch moeten beseffen dat tegenover het moslimextremisme en de verdediging van een ongebreidelde migratie geen rechts complot staat, maar een gevoel van onbehagen dat een politieke vertaling zoekt. De peilingcijfers zeggen genoeg.

De tot op heden onopgehelderde liquidatie van Yannick Verdyck is voor mij een van dé nieuwsfeiten van 2022, maar de klassieke jaaroverzichten maken er geen melding van. Veelbetekenend. Evenals het feit dat de Staatsveiligheid een evenwichtsregel lijkt te handhaven, die islamterreur en zogenaamd ‘extreemrechtse terreur’ ziet als twee dreigingen van hetzelfde kaliber. Dus moet er voor elke verdachte van moslimterrorisme ook een extreemrechtse tegenhanger gevonden worden. Dat is uiteraard onhoudbaar: de ‘extreemrechtse’ reflex zou niet bestaan zonder datgene waartegen ze reageert, namelijk de razzia in naam van Allah op de redactielokalen van Charlie Hebdo, of de terreuraanslagen van 22 maart 2016 in Zaventem en Brussel, waarbij 35 onschuldige burgers om het leven kwamen.

‘Haatpredikers’

Michel Houellebecq aangeklaagd wegens islamofobie

Door elke klokkenluider tot extreemrechtse fanaticus te bombarderen, maken de media het probleem alleen maar erger en verschaffen ze de bedreigers van de rechtstaat extra munitie. Hetzelfde overkwam Michel Houellebecq die nu door de Grote Moskee van Parijs voor de rechtbank wordt gedaagd wegen haatspraak en islamofobie.

Reden? De schrijver had in een interview, verschenen in Front Populaire, gewaarschuwd voor een polarisering binnen de Franse samenleving, waarbij burgers op de duur naar de wapens zouden grijpen om zich te verdedigen tegen een gemeenschap die via stedelijke no-go-zones een schaduw-Islamitische Staat creëert. Mensen krijgen schrik en gaan in het verweer omdat ze zich in de steek gelaten voelen door de overheid. Het wokisme, le grand remplacement (omvolking), de veramerikanisering, en het multiculturele dogma wijst hij aan als brandversnellers in dit proces.

Samen met Michel Onfray heeft Michel Houellebecq nu zijn plaats in de geschiedenis gekregen van extreemrechtse haatprediker.

Dat is uiteraard niet naar de zin van links en de woke-ideologen. Samen met Michel Onfray heeft Michel Houellebecq nu zijn plaats in de geschiedenis gekregen van extreemrechtse haatprediker. Anne Hidalgo (PS), de burgemeester van Parijs, sprak haar volle steun al uit aan de Grote Moskee: electorale zieltjeswinnerij, we kennen dat ook bij ons. Zo zijn we weer bij onze eigen politiek beland en de smakeloze Vier-Seizoenen-pizza van een overheid die er niets meer van bakt. Dat de 18de-eeuwse componist Antonio Vivaldi daarmee wordt geassocieerd, is op zich al een teken van cultureel verval. Satanische muziek voorwaar.

Voor het komende jaar hoop ik dat Vivaldi in eer wordt hersteld door zich te ontkoppelen van De Croo en C°, dat de gebrandmerkte schrijvers volharden en zich door hun publiek gesteund weten, dat Rik Torfs snapt dat het centrum geen soelaas brengt maar enkel meer van hetzelfde, dat De Standaard verder blijft volharden in zijn kwaadwillige woke-kramp, en dat de peilingen de traditionele politiek zoetjesaan tot wanhoop drijven. U, beste lezer, wens ik naast al het goede een stormachtig 2023 toe. Na een onweer ruikt alles nog eens zo fris.

Luistertip: De storm, uit ‘De vier seizoenen’ van Antonio Vivaldi, gespeeld op accordeon door Alexandr Hrustevich

Het boek ‘Kakistocratie’ is zonet herdrukt en weer beschikbaar. Nu bestellen en ontvang het huis, persoonlijk gesigneerd.

Geplaatst in Burgerzin en onzin, Kakistocratie, Multicul | 32 reacties

Opgelet: als u nooit een depressie of burn-out hebt, klopt er iets niet!

2022 is het jaar waarin vele Vlamingen tegen een onbetaalbare energiefactuur aankeken, ook mensen met een job en zelfs twee op de armoedemuur botsten, en iets deden wat wat ze voordien nooit voor mogelijk hadden gehouden: de voedselbank bezoeken. Dankzij de sterke man in het Kremlin daalde de levensstandaard wereldwijd, ook in Rusland. De ene overheid kon al beter de nood lenigen dan de andere, de Belgische bijvoorbeeld modderde met een lege staatskas en een schuldenberg maar wat aan.

Psychedelische truffels

Zangeres Sela Sue: ‘kei-interessante shit’

Al deze miserie verzinkt echter in het niets, vergeleken bij de depressies die artiesten doormaken, en zeker de grote namen. We kunnen het tegen het jaareinde allemaal lezen in de kranten. Muzikante Selah Sue en theatermaakster Nele Van den Broeck vechten tegen de depressie (DM, 24/12 en DS, 24/12). Zanger Stromae barstte begin dit jaar in tranen uit tijdens een interview met de Franse zender TF1: compleet aan de grond. Hetzelfde met internationale grootheden als Lady Gaga, Brad Pitt, Bruce Springsteen, Lucky Fonz III, Britney Spears, Elton John, Angelina Jolie, Ellen Degeneres, Shawn Mendes, Max Colombie, naast lokale vedetten als Margriet Hermans (68) en Zornik-frontman Koen Buys … de lijst is verre van compleet. Allen zijn ze beroemd, geliefd én neerslachtig, eventueel gecombineerd met een burn-out, en willen dat ook uitvoerig aan het groot klokzeel hangen.

Allen zijn ze beroemd, geliefd én neerslachtig, eventueel gecombineerd met een burn-out, en willen dat ook uitvoerig aan het groot klokzeel hangen. 

Die Selah Sue, in het echte leven Sanne Putseys, is een speciaal geval. Op Kerstavond verscheen er zowel in De Morgen als in De Standaard een uitvoerig interview met deze zangeres. Eén onderwerp: haar depressie die al jarenlang woekert, met het ik-woordje in een prominente rol. Opmerkelijk: in beide interviews komt ze naar voor als een geslaagde artieste met een eivolle agenda, niets dan positieve pers, fantastische kinderen en een liefdevolle partner. Als lezer denkt men dan: ‘hoezo depressie? En mijn energiefactuur dan?’

Dat bewijst dat u het nog niet snapt. Want middenin dat succesverhaal ‘kwam de zomer van wanhoop’ en werd ze ‘een speelbal van helse gemoedsschommelingen’. Heeft dit meisje gewoon teveel hooi op de vork genomen en is ze toe aan vakantie? Neen, andermaal, u snapt er geen bal van, het zit dieper, ze haalt ‘voldoening in het doorbreken van het taboe’. Ze vindt het net  ‘kei-interessant dat ze door die shit gaat’, is patiënte bij twee psychiaters en twee psychologen, neemt antidepressiva, afgewisseld met psychedelische truffels die ze zelf fabriceert op basis van de welgekende culinaire delicatesse à 1000 euro per kilo.

Weltschmerz

Lord Byron (1788-1824), prototype van het manisch-depressief genie

Die twee psychiaters en twee psychologen zullen hun echte diagnose wel voor zich houden: narcistische aanleg en verregaande hypochondrie, een beroepsziekte van artiesten, vooral net de meest succesvolle. Ze willen hun lijden etaleren in contrast met de banale besognes van de modale sterveling, en cultiveren het ongeluk als een gave. Twee eeuwen terug heette dat Weltschmerz (Spleen). Vooral dichters leden eraan, terwijl mensen die twaalf uur per dag voor een habbekrats in de fabriek zwoegden, geen tijd hadden om zich te wentelen in de melancholie.

Misschien moeten de getormenteerde vedettes wel eens op stage naar Afghanistan waar ze aan hongerende kinderen slaappillen geven in de hoop dat ze niet meer wakker worden.

Ik beweer niet dat depressies tot de categorie van maladies imaginaires behoren. Er zijn echt mensen die hun mentale immuniteit onderweg zijn kwijt gespeeld en door de hel gaan. Ik ben de laatste om te beweren dat het allemaal zever is want ook ik heb op het randje gestaan, omwille van omstandigheden in mijn privé leven, en gelukkig was er dan iemand om me vast te houden. Des te ergerlijker vind ik het gekoketteer en de poses in de media daarrond vanwege lieden die  verslaafd zijn aan aandacht. Misschien moeten de getormenteerde vedettes wel eens op stage naar Afghanistan waar ze aan hongerende kinderen slaappillen geven in de hoop dat ze niet meer wakker worden. In Oekraïne is elke dag een gewonnen dag, maar de overlevingsdrang uit zich eerder in een zoektocht naar brandstof en eten, dan naar psychedelische truffels.

Iets gelijkaardigs doet zich voor bij een andere categorie waar ook veel theater mee gemoeid is: de politiek. Vrouwen zoals Valerie Van Peel (N-VA) en Meyrem Almaci (Groen) kondigden vrijwel tegelijk aan dat ze het voor bekeken hielden wegens de ‘bagger’ die ze moesten slikken. Recent kregen Meryame Kitir (Vooruit) en Hilde Crevits (Cd&V) een tik van de hamer. In De Morgen van 22/9 bekent Sven Gatz dat hij al zeven jaar antidepressiva neemt. Francesco Vanderjeugd, de wonderboy van de Open-VLD, jongste burgemeester van het land en Vlaams parlementslid, maakt in hetzelfde artikel openbaar dat hij op een zeker moment bijna door het raam sprong. Niet om weg te lopen van de pers, maar van pure ellende. Guy Vanhengel (Open-VLD) en Steve Vandenberghe, Vooruit-parlementslid en burgemeester van Bredene, kwamen met een gelijkaardig verhaal naar de pers.

Langdurig zieken

Dirk De Wachter: specialist in ongeluk en troost

Al deze bekentenissen mogen authentiek zijn, we moeten toch opletten dat dit geen vluchtweg wordt voor de politiek om kritiek te ontzenuwen, met de waarschuwing dat ze mentaal onder zware druk staan en we hen een beetje moeten ontzien. Al die ‘bagger’ is nergens voor nodig, de kritiek mag nu stoppen, deze mensen zien af.

Tenslotte voeden al die media-verhalen, zowel deze van Selah-Sue en collega’s als deze van andere BV’s en politici, het idee dat burn-outs tot het nieuwe normaal behoren. Er zijn zware beroepen -verpleegkundige bijvoorbeeld-, er zijn mensen die voor hun job niet geschikt zijn, en er zijn mensen die hun job gewoon niet graag doen.

Het kan niet anders, of de talloze getuigenissen in de boekskens van uitgebluste celebrities en influencers, zorgen mee voor de normalisering van het burn-out-fenomeen.

Dertig jaar geleden was 2,5 procent van de bevolking langdurig ziek. Nu is dat meer dan het dubbele. Een half miljoen mensen zijn al meer dan een jaar arbeidsongeschikt. Het aantal langdurig zieken in België bedraagt nu anderhalf keer meer dan het aantal werklozen (cijfers Rudy Aernoudt, UGent, in een Knack-column van 12/8/22). Depressies en burn-outs zijn de dominante ziektebeelden bij deze groep. Het kan niet anders, of de talloze getuigenissen in de boekskens van uitgebluste celebrities en influencers, zorgen mee voor de normalisering van het burn-out-fenomeen. Ze fungeren als pathologische rolmodellen, op de duur is iemand zonder burn-out of depressie abnormaal. Op die manier vermengt een reëel probleem van stress en mentale disfunctie zich met een hype van de melancholie, waar mentale coaches allerhande en charismatische goeroes als Dirk De Wachter -ook een vaste waarde in de eindejaarsinterviews- een volle dagtaak aan hebben.

Deze evolutie maakt depressie op de duur wél tot een maladie imaginaire met een self-fulfilling dynamiek: als je denkt dat je ongelukkig bent, dan bén je het ook. De volgende stap is zich wentelen in het ongeluk, steun en ‘verbinding’ zoeken bij vertroosters die daar dikke boeken over publiceren. Geef mij dan maar de bagger en het grote ongenoegen, de antipolitiek en de rebellie. Niets zo goed voor de mentale gezondheid als een stevige scheldpartij.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Kakistocratie, Politiek incorrect | 30 reacties

Waarom drillrap een pleidooi inhoudt voor algemene dienstplicht

En ook voor seksuele educatie

De 16-jarige Antwerpenaar Steven B., overleden aan de hem toegebrachte steekwonden in een straatgevecht, blijkt in een recent verleden zelf zijn moordenaar met messteken te hebben bewerkt. We hebben het hier over een afrekening binnen een grootstedelijke bendeoorlog, dat is niets nieuws. Meestal zijn drugs of een fout gelopen deal de aanleiding. Pikant is wel dat deze straatoorlog een muzikale dimensie heeft: dreigboodschappen -zowel tegenover vijandelijke bendes als tegenover verraders binnen de eigen groep- worden verpakt in drillrap. Dat zijn ritmische spreekkoren, begeleid door trage beats en donkere bassen, waarin ook een flink stuk afkeer van de maatschappelijke orde, het systeem, de politie, en zowat alles is vervat.

Oorlogszucht en jonge mannen

Voorbereiding van een ontgroeningsritueel bij mannelijke leden van de Surma-stam (Ethiopië)

Het fenomeen is -wat dacht u- uit Noord-Amerika en de Angelsaksische scène overgewaaid. Sommigen beschouwen het als een volwaardig muziekgenre, dat hier en daar wordt opgepikt door ‘alternatieve’ producers, maar die recuperatie wordt door de ‘echten’ niet getolereerd. Het blijven strijdgezangen die geweld verheerlijken, terwijl er ook met echt wapentuig, en niet bepaald aardappelschillers, wordt gezwaaid. Youtube blijft het favoriete kanaal, waar nauwelijks controle is op content. Leve de vrije expressie. Denk vooral niet dat het louter om allochtonen gaat: ook blanke Vlaamse tieners gaan er voluit voor.

Vergeet de moraal, relevant is wat er in die breinen omgaat, en welke processen dat aansturen.

We hebben dus Oekraïne, Afghanistan, en al die andere planetaire brandhaarden, maar er worden ook oorlogjes uitgevochten dichtbij, op elk niveau. Die bende-afrekeningen lijken een ver-van-ons-bed-show, tot we in de goot struikelen over zo’n vermoorde snotaap die onze zoon of kleinzoon had kunnen zijn. Gelukkig hebben we een ideologie die het wat exorciseert. Bent u rechtsdraaiend, dan ziet u dit ongetwijfeld als een fenomeen van zedenverwildering en algemene verloedering, een probleem van gezag, ouders die niet op hun kinderen letten, de rekkelijke moraal van een stuurloze samenleving. Vanuit een linkse optiek komt u zonder twijfel af met de gekende riedel over kansarmoede en discriminatie, waaruit dan een soort pamperdoctrine ontstaat: we moeten deze jongeren begrijpen, opvangen, kansen geven, waarna ze die messen wel zullen opbergen, en blabla.

Om deze twee cliché-voorstellingen te overstijgen, spring ik op de allerlaatste vluchtheuvel: deze van de wetenschap, meer bepaald de antropologie. Vergeet de moraal, relevant is wat er in die breinen omgaat, en welke processen dat aansturen. Welke energieën geven aanleiding tot zo’n eruptie van nihilistische geweldverheerlijking, tot op het suïcidale af? U hoort me komen: de oorlogszucht is inherent aan jongemannen. Hoe ze ontstaat en zich ontwikkelt, dat verschilt qua ruimte en tijd.  De ene keer wordt er gerapt, de andere keer klinkt het Horst Wessellied. Oeps, daar heb je de vervloekte nazi-parafernalia.

Rebel without a cause

Parijs, mei 1968: de meesten wisten niet waartegen ze in opstand kwamen

In mijn boek ‘De langste mars’, verschenen in 2018 naar aanleiding van 50 jaar mei ’68, probeer ik de politieke mythe van die meirevolte te ontkrachten. Ik vat heel dat barrikadenspektakel op als een puberale revolte van jongemannen die zich verveelden, met hun testosteron geen blijf wisten en de boel kort en klein sloegen. Uiteraard waren het systeem en alle symbolen van vaderlijk gezag het mikpunt, maar de meesten wisten niet echt waartegen ze juist protesteerden. De hormonen dus, en de meimaand als het ideale tijdstip voor een Sacre du Printemps.

Ik was in ’68 maar veertien. Was ik achttien geweest en in Leuven of Parijs gestudeerd, ik had zonder twijfel ook met kasseien naar politiewagens gemikt.

Het verschil met de drillrappers is het milieu: mei ’68 was geen zaak van grootstedelijk crapuul maar van ‘deftige’ middenklasse-jongeren, door opruiers als Daniel Cohn-Bendit opgezweept, maar die toch een diploma wilden halen. Daardoor was het ook snel afgelopen: op 30 mei hield president Charles de Gaulle zijn fameuze radiotoespraak, ging iedereen terug naar de les en kon de ‘Lange Mars door de Instellingen’ beginnen. Ik was in ’68 maar veertien. Was ik achttien geweest en in Leuven of Parijs gestudeerd, ik had zonder twijfel ook met kasseien naar politiewagens gemikt. Was ik vijftien jaar geleden in een Londense achterbuurt geboren, dan speelde ik geen piano maar ging al rappend en messenzwaaiend door het leven. Tijd en ruimte dus.

Dat brengt me op een stukje familiegeschiedenis. In 1942 trok mijn vader op 17-jarige leeftijd naar het Oostfront. Zeker niet uit Christelijke gedrevenheid om tegen de ‘goddeloze bolsjevieken’ te vechten, en ook niet uit sympathie met de Duitsers. Er was van huis uit het flamingantisme en de ontgoocheling van de Frontbeweging, waarin zijn vader -mijn grootvader dus- had gemiliteerd. Dat was de historische context. Maar in zijn laatste levensjaren bekende mijn vader, via een soort mini-memoires die ik noteerde, dat hij zich aanmeldde omdat het gewoon kriebelde en dat hij ‘wel eens wat wou beleven’. Actie en avontuur, in de saaie plattelandsgemeente waar niks te beleven viel. In se was hij een ‘rebel without a cause’. Dat vond ik een buitengewone bekentenis: dat achter de ideologische alibi’s een biologische realiteit schuil gaat van een zich vervelende tiener en het opborrelende testosteron. Als bij wonder heeft hij het overleefd, anders had u ook deze column niet kunnen lezen.

Militaire educatie

IJzerwake, 2021

Het idee dat jonge mannen een uitlaatklep zoeken voor hun agressiviteit, indruk willen maken op het vrouwelijk geslacht, en gewoon hun hormonale drift volgen, verbindt ogenschijnlijk uiteenlopende fenomenen als de Oostfronters, de 68-ers, de drillrappers, en -horresco referens- misschien zelfs de Syriëstrijders. Andere context, zelfde biologische wetmatigheid. Vooral het laatste voorbeeld toont hoe pervers de ‘rebel zonder zaak’ evolueert tot een ‘rebel voor een foute zaak’. De Hitlers en Poetins liggen op de loer om de driftige jongemannen te recupereren tot kanonnenvlees.

Het testosteron is onontwijkbaar, maar kan de energie die ermee gepaard gaat, gekanaliseerd worden? Net om te vermijden dat jonge viriliteit ontspoort, of gefnuikt wordt, of misbruikt wordt als kanonnenvlees, denk ik dat die drillrappende gabbers, mits een beetje geduld en toewijding, voor een betere zaak kunnen worden ingezet. U denkt aan sigarettenpeuken oprapen, maar ik zie het breder. Een algemene dienstplicht van twee à drie jaar zou een oplossing kunnen zijn. Het afschaffen van die dienstplicht was een grote vergissing. Zelfs deftige opiniemakers als Jonathan Holslag pleiten voor een herinvoering. Maar dan niet alleen om de Russen of de Chinezen tegen te houden. Het leger is gewoon dé plek om testosteron te verbranden, veilig en gecontroleerd (dril-rap). Een vorm van militarisering is nuttig en heilzaam. Jeugdbewegingen en sportverbonden kunnen dit educatief voorbereiden.

De natuur heeft seks niet alleen uitgevonden voor de voortplanting, maar vooral om de krijger en de jager tot rust te brengen, en de maatschappij enigszins te stabiliseren.

Dat en de seksuele educatie uiteraard. De natuur heeft seks niet alleen uitgevonden voor de voortplanting, maar vooral om de krijger en de jager tot rust te brengen, en de maatschappij enigszins te stabiliseren. Laat de messen vallen en beoefen de liefde. Te weinig vrouwelijke aanwezigheid maakt de soldaat psychotisch en herleidt seks tot oorlogscriminaliteit. Dat heel de genderproblematisering (‘Mama, ben ik nu een jongen of een meisje?’) deze vanzelfsprekendheid miskent, bewijst dat het wokisme in se destructiever is dan het zogenaamd seksistisch mensbeeld.

Ziezo, dat was nodig na de Kerstboodschap van Filip die de problemen allemaal zo complex vindt. In feite is het allemaal heel simpel. Si vis pacem, para bellum (wil je vrede, bereid je dan voor op de oorlog), afgewisseld met make love, not war. Met die twee motto’s wil ik 2023 wel ingaan. U toch ook?

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Burgerzin en onzin, Politiek incorrect, Sport, Vrolijke wetenschap | 9 reacties

Ongehoord: ziekenhuispatiënten bederven sfeer in Hasseltse Warmste Week

Op verzoek van vele lezers wil ik deze kerstcolumn graag eindelijk eens positief houden, en mijn steentje bijdragen aan de Warmste Week, de jaarlijkse liefdadigheidsshow van de VRT die dit jaar in Hasselt neerstreek. Het is maandag 19 december. Wanneer dj Regi Pinxten aan de beurt is, rond acht uur, breekt de ambiance pas goed los met gedreun dat tot in het 5 km verder gelegen Kiewit te horen is. Kiewit is de plek waar het jaarlijkse Pukkelpopfestival plaats grijpt, een quasi-ideale locatie zou men denken, maar de organisatoren verkozen het Hasseltse Stadspark waar het Virga Jesse Ziekenhuis gelegen is. Een gedurfde optie: wokes willen wekken, en waar je na een operatie behoefte aan hebt, is toch wel een stevig decibeloffensief?

Oordopjes

Burgemeester Vandeput (N-VA): niet ontvankelijk voor klachten in de Warmste Week

Helaas, wanneer de ruiten beginnen te daveren en de darminhoud van sommige patiënten in beweging komt (het festivalterrein ligt pal onder de afdeling abdominale heelkunde), vragen die om het geluid wat stiller te zetten. Onbegrijpelijk. Komen daar iconen zoals Regi Pinxten, Niels Destadsbader en Bart Peeters het beste van zichzelf geven, zijn er toch zeker wel klerelijers die dit ‘groot, uniek maar toch hartverwarmend initiatief’,– dixit Hasselts burgemeester Steven Vandeput- willen bederven. Vandeput roept hen dan ook tot de orde: dit warme gebeuren kan nu eenmaal niet plaats grijpen zonder de nodige decibels. Schepen voor Evenementen Habib El Ouakili (RG+) treedt zijn burgemeester bij: Hasselt is een belevingsstad, en lieden die zich daar niet in kunnen vinden, gelieven deze plek te mijden of oordopjes te gebruiken.

De wolk van vervoering die neerdaalt over dit feel good-evenement wil zich helemaal niet bezig houden met de technische rimram van decibels, en ook de woordvoerder van de VRT is niet geneigd om op dit soort vervelende vragen in te gaan.

Die werden dan ook aan de patiënten van het Virga Jesse ziekenhuis uitgedeeld. Moet je maar niet ziek worden, net wanneer de Warmste Week passeert. De organisator van het gebeuren, de VRT, in casu de pretzenders MNM en Studio Brussel, was evenmin van plan om het geluidsvolume ook maar een fractie te minderen, en beriep zich op de wettelijke limiet. Hartverwarmend.

Deze limiet is sinds 2013 wettelijk vastgelegd op 100 dBA. Dat is het geluid van een drilboor vlak naast je, of een straaljager die passeert op 300m. Of als je vlak naast de luidspreker staat op een dance-festival zoals Tomorrowland. Na 15 minuten kan er al gehoorschade optreden, zoals tinnitus (oorsuizen). Een permanente meting is dan ook verplicht bij dit soort activiteiten. Maar de wolk van vervoering die neerdaalt over dit feel good-evenement wil zich helemaal niet bezig houden met de technische rimram van decibels, en ook de woordvoerder van de VRT is niet geneigd om op dit soort vervelende vragen in te gaan.

Empathie

Jean Baudrillard (1929-2007) kon dit perfect duiden als media-bubbel en ‘hyperrealiteit’

Dat brengt ons op een vreemde paradox, eigen aan die Luidste, pardon Warmste Week. Heel de tijd gaat het over solidariteit, menselijkheid, empathie, maar als kwetsbare mensen die zorg nodig hebben, murw worden getoeterd en dat signaleren, verroert niemand een vin. Integendeel, het wordt beschouwd als sfeerbederf, door de organisator én door de overheid. Moet zo’n burgemeester dan niet opkomen voor het welzijn en welbevinden in zijn stad, eerder dan de belangen van een luidruchtige promotiekaravaan die passeert? Neen dus. Mijn hypothese: Hasselt is het Stevaert-tijdperk nooit meer te boven gekomen, en zelfs met een N-VA-burgemeester blijft de wolk van zoetsappigheid en hypocriet pretsocialisme hangen over deze belevingsstad.

Het schuchter protest van de hoofdverpleger valt bijgevolg op een koude steen: dichtgenaaide patiënten moeten de pret niet vergallen, door opgenaaide dj’s gecreëerd. Het is namelijk vooral hún feestje. Heel dit lawaaierige feel-good-festival, dat zich ent op het goedbedoelde enthousiasme van mensen die in de non-profit actief zijn, drijft op een wolk van hysterie en exhibitionisme van BV’s. Zij zijn de vedetten, het centrum van het gebeuren, samen met de zenders natuurlijk waardoor ze ingehuurd werden. De goede doelen zijn maar kapstokken, het geheel beweegt zich in een bubbel die met echte empathie niets te maken heeft. Dàt is de reden waarom de klachten van de ziekenhuispatiënten er niet toe deden. Dit was een kortsluiting tussen schijn en realiteit, en in deze media-realiteit gaat alles over schijn.

Hasselt is het Stevaert-tijdperk nooit meer te boven gekomen, en zelfs met een N-VA-burgemeester blijft de wolk van zoetsappigheid en hypocriet pretsocialisme hangen over deze belevingsstad.

De filosoof Jean Baudrillard (1929-2007) heeft dat fenomeen grondig bestudeerd, en muntte het woord ‘hyperrealiteit: een mediatieke realiteit die in de plaats komt van de echte werkelijkheid. Met een publiek dat als konijnen naar een lichtbak staart. Of als u het wat klassieker zoekt: de grot-allegorie van Plato. De Warmste Week is een hyperrealiteit, die alsmaar het sentiment cultiveert, maar waaraan echte inleving totaal vreemd is. Dat de vertoning zich voltrekt via een boenka-boenka die de trommelvliezen letterlijk terroriseert, geeft er een extra aspect aan van domheid en afstomping. Dat staat ook dwars op de Kerstboodschap die er een is van sereniteit en bezinning. Een disseminatie van kleine geluiden, groepjes over de stad verspreid, allerlei podia met akoestische performers, had veel meer in de lijn gelegen van warmte en solidariteit, maar helaas vloekt dat met de cultuurnormen van MNM en StuBru. Oordopjes dus.

Dju, het is toch weer geen positieve column geworden. We waren goed begonnen, maar Regi moet nóg meer katoen geven. Is hier ergens een drilboor, oefening baart kunst, vrede zij met u.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Sterke Vlaamse verhalen | 14 reacties

Promotie: laat nu uw ‘attitude installeren’ bij De Standaard

Vlaanderens spreekbuis van de cancelcultuur is aan een nieuwe reclamecampagne toe, die cynisch genoeg ‘de kritische massa heet’. Dat vraagt om een opfrissing van het geheugen. Sommige lieden schijnen te denken dat De Standaard ooit een Vlaamsgezinde krant was. Dat is een misverstand. De krant heeft haar voorliefde voor de CVP nooit onder stoelen of banken gestoken, en ik volg ze al een halve eeuw, van toen mijn ouders geabonneerd waren. Als flaminganten jawel. De ‘V’ in het logo was -toen al- een verkooptruc. Ik had snel door hoe de vork aan de steel zat, toen Manu Ruys de vrijdag voor de verkiezingen schreef dat hij zijn lezers geen stemadvies wou geven, maar hen wel vroeg hun ‘Kristelijke inspiratie’ in het stemhokje te laten spelen. 24 karaats tsjeventaal. Ruys was zowat God in die tijd.  

Verpulping

Peter Vandermeersch, de man die De Standaard ‘ontkerstende’

Met het aantreden van Peter Vandermeersch in de jaren ’90 verdween dat AVV/VVK-logo en gold het nieuwe motto ‘alles voor de Commerce’: de man die tot Marketeer van het Jaar werd uitgeroepen in 2007, voltooide de ontzuiling door De Standaard te hermodeleren tot een hip, gestroomlijnd papieren medium met veel glossy weekendbijlagen. De vlot weglezende, licht verteerbare journalistiek moest lezers aantrekken, de oplage opkrikken en hogere advertentietarieven mogelijk maken. Met dit motto van de verpulping heroriënteerde Vandermeersch de ‘kwaliteitskrant’ -een etiket dat men zou blijven claimen- tot een lichtvoetig en vooral politiek correct tabloid, in een tijd dat het internet nog niets betekende en alleen de televisie concurreerde.

En zo kwam De Standaard uit bij de hedendaagse opvolger van het tsjevendom: het wokisme. In feite twee tamelijk gelijkaardige consensusideologieën die geen tegenspraak dulden en ‘moral high ground’ claimen.

Dat was een makkelijke strijd, want televisie was per definitie een vluchtig, banaal medium. Voor echte, ‘diepgravende’ journalistiek moest je de krant lezen. Dat waanidee was definitief van de baan met de opgang van de sociale media, waar iedereen journalist werd en de mainstream pers weer op achtervolging was aangewezen.

Krant zoekt missie, werk voor de reclamejongens. Terug paaps worden lag moeilijk, de klassiek-linkse niche was al bezet door De Morgen en Knack. En zo kwam De Standaard uit bij de hedendaagse opvolger van het tsjevendom: het wokisme. In feite twee tamelijk gelijkaardige consensusideologieën die geen tegenspraak dulden en moral high ground claimen. Dat resulteerde in een permanente regenboogflatulentie rond onderdrukte minderheden, schuldbekentenissen van de geprivilegieerde witte Europeaan, veel opiniestukken van gekleurde mensen afgewisseld met roodgroene stemmen uit het Dansaert-universum, en dat allemaal gelardeerd met eenzijdig gekleurde informatie die rechtse maatschappijkritiek en anti-establishmentstromen zorgvuldig uit het beeld hield.

Te mijden lectuur

Wie wil nu geen boek lezen dat door De Standaard wordt afgeraden?

De Standaard maakt van die activistische missie zelfs geen geheim: je informeert lezers niet zomaar, je geeft ze ook de ‘handvaten’ mee waarmee ze de realiteit kunnen/mogen lezen. Ook wel ‘framing genoemd. Over de manier waarop de in een politierazzia omgekomen Yannick Verdyck tot de spil van een extreemrechts netwerk werd gebombardeerd -waartoe zelfs de brave Rik Torfs bleek te behoren- hebben we het al gehad. De Standaard doet aan zuiveringsdenken en wil de vrije meningsuiting versmallen tot een multiculturalistisch mantra met een Belgicistische inslag.

Alles wat niet binnen die bandbreedte valt, wordt onherroepelijk weggezet als ‘racistisch’ of extreemrechts. Het zopas verschenen boek van ondergetekende, ‘Kakistocratie – Pleidooi voor méér antipolitiek’, na twee weken al aan herdruk toe, kreeg van Tom Heremans de stempel mee ‘best niet lezen’, zoals de vroegere Katholieke Filmkeurraad in die krant een categorie ‘te mijden’ bevatte. Met titels die ons, pubers, rode oortjes bezorgden.

Met een krimpende dagbladmarkt, en peilingen waarin een kwart van de Vlamingen voor een verboden partij zou stemmen, lijkt DS de afspraak met het lezerspubliek te gaan mislopen.

Want dit soort waarschuwingen werkt, god zij dank, omgekeerd. Wie wil nu geen boek lezen dat door De Standaard wordt afgeraden? Dit soort canceloperaties, die veeleer aan totalitaire regimes doen denken, maakt de krant echter ook steeds minder interessant bij mensen die wel eens willen weten wat er omgaat buiten de pensée unique. Dat voelt zelfs hoofdredacteur Karel Verhoeven aan zijn grote teen. Met een krimpende dagbladmarkt, en peilingen waarin een kwart van de Vlamingen voor een verboden partij zou stemmen, lijkt DS de afspraak met het lezerspubliek te gaan mislopen.

‘Een attitude installeren’

Aandoenlijke getuigenissen worden in de mond gelegd van tamelijk obscure artiesten (Dries Depoorter)

Tijd voor rebranding zoals dat heet. Met nieuwe blabla proberen de oude wijn te verpakken. Daartoe werd het communicatiebureau Mutant aangesproken, dat een kersvers concept verzon waarmee De Standaard de lezersmarkt wil aanspreken: ‘kritische massa’. U bent kritisch, én positief? U zoekt vooral verbinding (hét modewoord) via muziek, humor en entertainment? U vindt niet dat de politiek en de politici streng moeten worden aangepakt, maar dat het allemaal wat zachter en speelser kan? Dan moet u dringend De Standaard lezen.

De slogan is op het randje van het lachwekkende; alleen reclamelui kunnen zoiets verzinnen, want een pluralistische vrije meningencultuur interesseert deze krant al lang niet meer.

Neem uw gitaar ter hand en tokkel De Vier Seizoenen. Mutant wil, naar eigen zeggen, niets minder dan ‘een attitude installeren’. Dat lijkt zowaar een beetje op een chip inplanten. DS is daarbij op een punt gekomen dat ze in haar eigen peptalk gelooft. Drie artiesten waren bereid het glijmiddel te leveren voor deze herpositionering: een zwarte zangeres, een drummer en een video-artiest. Allen willen ze al ‘entertainend’ aan kritische journalistiek doen. De youtube-filmpjes zien er zo authentiek uit als deze van influencers die een schoenenmerk aanbevelen. ‘Kritische massa’ dus. De slogan is op het randje van het lachwekkende; alleen reclamelui kunnen zoiets verzinnen, want een pluralistische vrije meningencultuur interesseert deze krant al lang niet meer.

Het reclamebureau Mutant begeleidde in het verleden ook de naamsverandering van de SP.A tot Vooruit, en tekende voor de Ramadan-campagne van StuBru (‘Ramadamadingdong’). Het bureau behoort zelf tot de woke-subcultuur en levert gebakken lucht aan instituten en media die blijven geloven dat de politiek onbekwame Vlaming aan een langlopend heropvoedingsproject moet worden onderworpen. Met de genereuze overheidssubsidies aan de papierpers kan De Standaard deze waan nog wel een tijdje volhouden, tot ook die kraan droog valt. Iets zegt me dat de kritische massa er geen traan om zal laten. 

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Media, Politiek incorrect | 14 reacties

Woke-logica: een vlag verbranden om ‘de dialoog aan te gaan’

Mijn boek ‘Kakistocratie’ is nog maar pas uit, en de schandalen die bewijzen dat we inderdaad met een politieke klasse van schurken opgescheept zitten, doen onze oren alweer tuiten. De grootschalige omkoopaffaire in het Europees parlement, het Waalse kaviaarsocialisme terug van nooit weg geweest, de leugenmachine en permanente onbekwaamheidsbewijzen van Vivaldi. Ik wacht alleen op nog eens een Vlaams lijk dat uit de kast valt, en een sequel kan naar de uitgever.

Allochtone diaspora

De Brusselse Grote Moskee, bij de Staatsveiligheid bekend als een trefpunt van Marokkaanse infiltranten

Vooral het aandeel van Marokko in de Europese corruptiezaak verdient bijzondere aandacht. Qatar is toevallig het land dat het WK voetbal organiseert en kwistig met bankbriefjes strooide om de loftrompetten van (vooral socialistische) politici te smeren. Marokko is nog andere koek. Onderdanen van dit land bezetten een deel van onze grootsteden en belijden er uitbundig hun verbondenheid met het vaderland. Dat gaat veel verder dan voetbalnationalisme en brandende auto’s. Een uitgebreide vijfde kolonne van spionnen en informanten is binnen deze ‘gemeenschap’ actief. Een deel opereert onder de diplomatieke vlag van de Marokkaanse ambassade in Brussel.

Het recent uitgebroken omkoopschandaal kan niet losgezien worden van de permanente aanwezigheid van Arabische, vooral Marokkaanse geheimagenten in Europa en meer in het bijzonder België als EU-hoofdkwartier.

Wat deze lieden precies uitspoken valt moeilijk in kaart te brengen. Af en toe worden er eens een paar op het vliegtuig gezet richting het thuisland, als ze het echt te bont maken of op heterdaad worden betrapt bij spionage-activiteiten. Het recent uitgebroken omkoopschandaal kan niet losgezien worden van de permanente aanwezigheid van Arabische, vooral Marokkaanse geheimagenten in Europa en meer in het bijzonder België als EU-hoofdkwartier. Marokko heeft, zoals Turkije overigens, met zijn allochtone diaspora een efficiënt netwerk van informanten dat zelfs binnen de politie zijn vertakkingen heeft.

De religieuze tak van dit netwerk loopt -eveneens zoals bij de Turkse collega’s- via moskeeën en allerlei religieuze mantelorganisaties. De Grote Moskee van Brussel heeft wat dat betreft een reputatie. Dat tenslotte de wereldvoetbalbond FIFA zelf vergeven is van corruptie, met een voorzitter Gianni Infantino die ook al luid de loftrompet laat schallen over Qatar en ons 3000 jaar boetedoening oplegt, doet vermoeden dat het hier om veel meer gaat dan zomaar wat uit de hand gelopen lobbywerk.

‘Racistisch stereotype’

Vlaamse tradities en folklore dienen ‘uitgezuiverd’ en wokeproof gemaakt

Onnodig te zeggen dat de vaandeldragers van de multiculturele samenleving wat verveeld zitten met deze slechte publiciteit. Tijd dus voor actie. Op 14 december j.l. ging Chokri Ben Chikha, een docent van Tunesische afkomst verbonden aan het Gentse KASK, over tot de rituele verbranding van… de Buffalo-vlag van Voetbalclub KAA Gent. Dus niet de Qatarese vlag, deze van de FIFA, een socialistisch embleem, of laat staan de Marokkaanse vlag,- wat gezien de actualiteit toch logischer zou geweest zijn, maar een onnozele supportersvlag.  

De Indiaan figureert op die vlag als symbool van kracht, integriteit en fair-play, niet als iets waarmee gelachen moet worden. Niettemin: verbranden dat ding, beveelt de artistieke wokepolitie.

Reden: de fameuze Indiaan die als mascotte van de Buffalo’s geldt. Die zou beledigend zijn voor de Amerikaanse Indianen, en Chokri had daar zelfs een heuse Navajo voor laten overkomen, met vedertooi en al, die luistert naar de naam Tomahawk GreyEyes. Uch.

Dat Buffalo-monster van Loch Ness duikt af en toe op. In 2018 had die mascotte al eens de New York Times gehaald, als voorbeeld van een ‘racistisch stereotype’ en een ‘misplaatst symbool van een koloniaal verleden’. Welk verleden? Het Indianenlogo is ontleend aan een show van de legendarische Buffalo Bill, die in 1906 Gent aandeed. Moeten de supporters van KAA Gent zich bezig houden met het Amerikaanse geweten? Volgens Chocri wel. Is die Buffalo-vlag ook maar enigermate als een belediging bedoeld, als prijken met een trofee (sic)? Integendeel, de Indiaan figureert op die vlag als symbool van kracht, integriteit en fair-play, niet als iets waarmee gelachen moet worden. Niettemin: verbranden dat ding, beveelt de artistieke wokepolitie.

Moreel suprematisme

De (gesubsidieerde) artistieke statements van Chokri Ben Chikha overstijgen zelden het moment van ouderwets vormingstheater

De performance van Chokri Ben Chikha en zijn subsidievehikel Zoo Humain maakt een paar zaken duidelijk. Ten eerste dat kunstenaars zich in al hun geëngageerdheid tamelijk wereldvreemd kunnen gedragen, en vooral blijk geven van een narcistische drang naar goedkope publiciteit en cameramomenten. De pers proberen te halen met een indianenverhaal, wanneer de Europese instellingen zowat op springen staan door corruptie, het geeft weinig blijk van Fingerspitzengefühl. Veeleer is het een wanhopige kreet om aandacht.

Nog opmerkelijker is de commentaar van de kunstenaar, dat hij dit ‘zuiveringsritueel’ ziet als een ‘uitnodiging om in dialoog te gaan’ (sic). Wat is er uitnodigend aan het verbranden van een vlag? Het is een typisch woke-standpunt dat je iedereen en alles mag cancelen, zelfs met destructieve rituelen, en dat na deze ‘zuivering’ de zondaar zich deemoedig mag aanbieden voor een dialoog. Waarna hij de voorlopige absolutie krijgt, eventueel met supplementaire aansporingen tot boetedoening. 

Het is een typisch woke-standpunt dat je iedereen en alles mag cancelen, zelfs met destructieve rituelen, en dat na deze ‘zuivering’ de zondaar zich deemoedig mag aanbieden voor een dialoog.

Dat brengt ons, ten derde, op het tergend moreel suprematisme bij linkse intellectuelen en culturo’s. Zedepreken en moraalridderij, het blijft de favoriete bezigheid van de cultuursector én de mainstream media. Vlamingen zijn van nature dom, racistisch in hun genen, en stemmen daardoor op de foute partijen. In De Morgen kapittelt Chocri nog eens vaderlijk-vermanend het Gentse supportersheir met zijn racistische clubparafernalia. Ook brave mensen die geen vuurpijlen afschieten of bananen op het veld gooien, komen in aanmerking voor een verbeteringstraject.

Het bestuur van KAAGent is alvast niet van plan om op zijn vurig voorstel tot ‘dialoog’ in te gaan, en wil het logo behouden. Tegenover de woke-hysterie is dat de juiste attitude, het is op het randje van de karikatuur. In 2018 overgoot theatermaker Chokri Ben Chikha zich op het podium met benzine, en dreigde zich in brand te steken ‘in naam van de waarheid’. De organisatoren snelden toe en verhinderden dat hij de daad bij het woord voegde. Achteraf bleek de jerrycan alleen maar water te bevatten. Of dat nu een geluk is of niet, laat ik helemaal aan uw oordeel over.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Cultuur, Het politiek theater, Politiek incorrect, Sterke Vlaamse verhalen | 10 reacties

Dirk Verhofstadt, de liberaal die politiek andersdenkenden als nazi’s wegzet

We moeten het tussendoor eens hebben over Dirk Verhofstadt, de twee jaar jongere broer van Guy, de illustere paarsgroene premier uit het begin van deze eeuw die nu in Europa aan de kost komt. Ja kijk, niemand kiest ervoor om een broer te hebben die Guy heet, en niemand is verantwoordelijk voor de wandaden van een familielid. Het zal niet makkelijk geweest zijn om naast zo’n narcistische flapuit op te groeien, het tekent een mens. Dus verkoos Dirk wijselijk om in de schaduw te blijven, en zich nuttig te maken als bezieler van de denktank Liberales, én partij-ideoloog van de Open-VLD (die naam zou een vondst van hem zijn). Guy is de doener, Dirk de denker, die al een vracht boeken op zijn naam heeft staan. Als docent ‘Media en ethiek’ in de vakgroep Communicatiewetenschappen aan de UGent heeft hij daar blijkbaar ook de tijd voor.

Nuttig simplisme

Voor Dirk Verhofstadt is Tom Van Grieken een Hitler in maatpak

Wat ons bijzonder moet interesseren, is de permanente kruistocht van Dirk tegen extreemrechts, meer bepaald het Vlaams Belang, volgens hem een heruitgave van de nazipartij in de jaren ’30. In zijn optiek zijn Van Grieken en C° zonder meer nazi’s in maatpak, die erop uit zijn om met de democratie korte metten te maken. Is dat niet wat kort door de bocht? Neen, de docent Media en Ethiek houdt voet bij stuk en zweert ook bij het cordon als democratische maatregel die 25% van de Vlaamse kiezers als irrelevant wegzet. Uiteraard strookt dat perfect met de lijn van zijn partij die vandaag in de peilingen zelfs geen 10% meer haalt.

De context is anders, en de systeemkritiek komt vandaag vooral van de rechterzijde, niet van links dat zich in Vlaanderen en België vooral tegen het regime aanschurkt.

Maar houdt Verhofstadts standpunt ook historisch-wetenschappelijk steek? Dat is zeer twijfelachtig. Historici zijn nogal beducht voor het motto ‘dat de jaren ’30 terug van weggeweest zijn’. Dat is meer een nuttig simplisme, een slogan vanuit een partijpolitieke agenda, dan een blijk van historisch inzicht. We leven niet in de jaren ’30 van vorige eeuw, we leven in de jaren ’20 van deze eeuw. We hebben mei ’68 en de oliecrisissen zien passeren. Er waren de migratiegolven, er was 11 september 2001, en er is het islamterrorisme. De context is anders, en de systeemkritiek komt vandaag vooral van de rechterzijde, niet van links dat zich in Vlaanderen en België vooral tegen het regime aanschurkt. Niettemin blijft D.V. op die nagel kloppen, en fulmineert in vrijwel elk opiniestuk tegen het Vlaams Belang en (in iets mindere mate) de N-VA.

In De Afspraak van 7 december j.l. zet historicus Georgi Verbeeck, verbonden aan de KUL en de Universiteit van Maastricht, Dirk Verhofstadt op zijn plaats en legt vooral de nadruk op de verschillen met de jaren ’30. Zo heeft corona veel meer impact uitgeoefend op de extreemrechtse opinievorming en retoriek, dan allerlei nostalgische dromen rond een sterke leider, de zoektocht naar Lebensraum, en de vervolging van bepaalde ‘rassen’. Noteer dat de grootste aanhangers van de pro-Israël-lobby heden bij het Vlaams Belang zitten. Antisemitisme lijkt vandaag toch vooral verbonden met de islam, en bij uitbreiding zijn linkse sympathisanten.

Woke-ideologie

Desalniettemin houdt Verhofstadt, in zijn ijver om het VB te stigmatiseren, de groteske vergelijking vol. Extreemrechts staat kritisch tegenover het Belgische regime, en is dus per definitie ondemocratisch. Ze hebben kritiek op de mainstream media en zijn dus tegen de vrije meningsuiting. Zo zijn er nog wel een paar rare kronkels die in het ‘Dagboek 1933’ aan bod komen. De Marokkanen zouden de nieuwe Joden zijn, waarbij hij dan gemakshalve vergeet dat net de islam de intolerantie predikt, en dat de meerderheid van de Europese moslims de sharia boven de rechtstaat verkiest. Dat mensen zich zorgen maken over deze evolutie en rechts stemmen: dàt lijkt vooral het probleem van deze historicus.

Een rector die niet meer gaat voor de vrije meningsuiting, maar voor ideeëncontrole, met camera’s en micro’s en alles erop en eraan: dàt moet ons verontrusten.

Het wordt nog pijnlijker voor Dirk Verhofstadt, als we de optelsom maken van wat hij allemaal niét ziet als een bedreiging voor onze democratie. De zaak bijvoorbeeld met de twee UA-medewerkers, waarvan een privé-conversatie openbaar werd gemaakt, waarna rector Van Goethem hen publiek kapittelde en van racisme beschuldigde; de twee zijn nog steeds geschorst. Een rector die niet meer gaat voor de vrije meningsuiting maar voor ideeëncontrole, met camera’s en micro’s en alles erop en eraan: dàt moet ons verontrusten. Of de dictatuur van de woke-ideologie die soms in een echte heksenjacht ontaardt. Het fascisme toont op verschillende tijdstippen in de geschiedenis verschillende gezichten: vandaag broeit het vooral bij de lafheid van intellectuelen en journalisten, hun conformisme, hun regimegetrouwheid, hun capitulatie voor de politiek correcte wurggreep.

Dat hij daarbij extreemrechts verantwoordelijk stelt voor het afbrokkelen van de privacy, is helemaal van de pot gerukt. Het is de overheid zelf die zich in het nabije verleden zeer ambitieus heeft getoond wat betreft het binnendringen van de privé sfeer, tot en met het recht van de politie om uw huis binnen te vallen, het gebruik van drones die uw woonkamer inspecteren om te zien wie er allemaal aanwezig is, enzovoort: dat zijn geen ideeën van extreemrechts, het zijn enkele van de maatregelen van de nieuwe controlestaat waarin, ironisch genoeg, de partijgenoten van Dirk Verhofstadt een prominente rol vervullen.

Staatsomroep

Het totaal gemis aan objectiviteit en de bedekte censuur binnen de openbare omroep is voor Dirk Verhofstadt dan weer geen probleem 

Wat meer zelfkritiek en gevoel voor actuele geschiedenis zou de broer van Guy dus niet misstaan. Het ene fascisme is het andere niet, zoals het ene liberalisme ook het andere niet is. Het is de huidige kakistocratie, het systematische wanbeleid dat zich toelegt op een gestage inperking van burgerlijke vrijheden, die een antipolitieke stemming bij de gewone man en vrouw veroorzaakt. Terecht, zou ik denken. Het is ook in Kortrijk, de smart city van burgemeester en justitieminister Van Quickenborne, dat de meeste camera’s per vierkante meter hangen. Helaas ontgaat deze tendens van de verchinezing Dirk Verhofstadt compleet. 

De huidige mainstream media, met de VRT voorop, tonen alles behalve blijk van een pluralistische ingesteldheid. De pensée unique domineert over het parler-vrai

Ook de rol van de media en bijvoorbeeld het cryptofascisme van de openbare omroep vormen een blinde vlek op het netvlies van onze historicus. Sterker: als je daar kritiek op formuleert, ben je een nazi. De huidige mainstream media, met de VRT voorop, tonen alles behalve blijk van een pluralistische ingesteldheid. De pensée unique domineert over het parler-vrai. De manier waarop praatprogramma’s als De Afspraak bij voorkeur linkse opiniemakers of exponenten van de politieke correctheid een forum geven, en rechtse politici -als ze al uitgenodigd worden- onderbreken, de mond snoeren (recent nog met Barbara Pas), het zijn toch allemaal bedekte vormen van censuur waardoor op de VRT terecht het etiket ‘staatsomroep’ kleeft.

Een professor ‘media en ethiek’ zou dit moeten opvallen, helaas. De hetze tegen rechts en extreemrechts, waarbij de liberalen de democratie zouden rechthouden, laat nauwelijks enige mediakritiek toe. Het is gemakkelijk om politieke tegenstanders als nazi’s te identificeren: dat doet ene Vladimir Poetin ook, terwijl hijzelf perfect demonstreert hoe het fascisme werkt. Dirk Verhofstadt is dringend toe aan iets waar zijn broer niet toe in staat is: introspectie en zelfkritiek. Een mening verkondigen mag iedereen, zichzelf als historicus aan de juiste kant van de geschiedenis plaatsen en op die manier politieke tegenstanders neersabelen, is goedkoop en doorzichtig.

Mijn nieuw boek, getiteld ‘Kakistocratie – Pleidooi voor méér antipolitiek’, kan u bestellen via de boekenwinkel. 

Geïnteresseerd in een lezing rond dit thema? Stuur dan een mailtje naar johan.sanctorum@telenet.be 

Geplaatst in Het politiek theater, Kakistocratie, Sterke Vlaamse verhalen | 28 reacties

Eindejaarspromo: de complete Sanctorum-editie

Fans en critici van Sanctorum, opgelet!

– U zoekt nog naar een geschikt cadeau voor kerst of nieuwjaar?
– Liever geen sokken, een kookboek of een dildo?
– Dan is de complete Sanctorum-editie misschien een goed idee: de vijf politiek incorrecte geschriften, verschenen tussen 2018 en 2022
– Door De Standaard ten stelligste afgeraden!
– Aan de speciale voordeelprijs van 99 euro (ipv 133)
– Incl. verzending en persoonlijk gesigneerd door de auteur 

– Nu bestellen in de boekenwinkel en krijg het pakket binnen de 3 dagen thuis bezorgd!

 

Geplaatst in Politiek incorrect | Reacties uitgeschakeld voor Eindejaarspromo: de complete Sanctorum-editie