Virologie, virussen en Turken: een troebele kwestie

Van Gucht
Voor een wetenschapper vind ik dat een tamelijk domme uitspraak. De zon maakt ook geen onderscheid tussen taal, religie, of herkomst. Maar als je te lang in de blakende zon loopt kan je wel verbranden. Elektriciteit maakt geen onderscheid tussen taal, religie of herkomst, maar liefhebbers die graag met de twee vingers in het stopcontact zitten, zullen het wel voelen. De Mount Everest idem, geen onderscheid, de toeristen die doodvriezen of stikken op weg naar de top zijn het slachtoffer van hun eigen domheid.
In de Nederlandse gemeente Staphorst woont een conservatieve reformatorische gemeenschap die vindt dat de bijbel vaccinatie tegen de mazelen verbiedt. De mazelen zijn geen onschuldige ziekte; in vijf tot tien procent van de gevallen treden complicaties op en is hersenvliesontsteking, oor- en/of longontsteking het gevolg. In Nederland is die inenting niet verplicht, dus komen die kinderen in de ziekenhuizen terecht, soms met dodelijke afloop, maar alleszins een kost voor de gemeenschap.
Ik bedoel maar: viroloog Dr. Steven Van Gucht moet beseffen dat de manier hoe mensen zich gedragen bepalend is voor het risico dat ze lopen. Als in het Ziekenhuis Oost Limburg meer dan de helft van de coronapatiënten van Turkse komaf is, dan beseffen we weer dat die gemeenschap mentaal meer in Turkije woont en Erdogan adoreert, dan dat ze zich met Vlaamse of Belgische toestanden bezig houden. Ook in crisistijden als deze.

Deze situatie is het simpele gevolg van de multiculturele doctrine, die accepteert dat gesloten subculturen (eufemistisch ‘gemeenschappen’ genoemd) als bubbels drijven in de sociale ruimte, en alleen luisteren naar hun eigen leiders.
Bij ons is die bewuste segregatie vooral een zaak van moslimgelovigen, mensen die zelfs geen Europese taal spreken en hun mosterd uitsluitend in de moskee halen. Naast natuurlijk ook Joodse orthodoxen die wel moord en brand roepen als er in Aalst een ‘foute’ carnavalswagen uitrijdt, maar geen acht slaan op quarantainemaatregelen in geval van epidemie.
Conclusie: de achtbare virologen worden niet betaald om politiek correcte loopjes met de wetenschap te nemen, omdat de media hen daartoe onder druk zetten, en wie weet ook de politiek en hun academische meerderen. Zodat het woord ‘racisme’ toch maar niet valt.
Als het ziekenhuis in Genk op een zeker moment vol zit, zullen de Turkse feestneuzen de plaats van de Vlamingen innemen die wél de lockdown in acht namen maar pech hadden. Dan zal Van Gucht pas merken hoe de publieke opinie reageert.
Waarmee ik niet wil zeggen dat Vlaamse roots een waarborg vormen voor intelligentie, zie de café-vluchtelingen in Sluis. Als de burgemeester van Izegem Bert Maertens (N-VA) deze dagen een straatfeestje geeft en door zijn eigen politie moet terecht gewezen worden, dan is dat nota bene een bewindsvoerder die meehelpt aan de verspreiding van het virus. Hoe moet je zo iemand kwalificeren?
Feit blijft dat het woord ‘inburgering’ niets betekent, en dat Turkse en Marokkaanse ‘gemeenschappen’ vandaag een obstakel blijken in de strijd tegen het coovid-19. Natuurlijk kan dat virus overspringen van een Turk op een Vlaming, daar heeft Van Gucht zeker gelijk. Net daarom. In het post-corona-tijdperk zullen vele varkentjes moeten gewassen worden, niet alleen het economisch verhaal.
Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.
Geplaatst in Geen categorie | 119 reacties

De corona-dictatuur, het nieuwe normaal?

Coronadictatuur

Vrijheid en privacy in tijden van pandemie

Politie die u in de auto tegenhoudt om te vragen waar u heen rijdt; experts die bepalen hoe koppels nog seks mogen hebben (uiteraard alleen maar onder één dak, standjes die afstand houden, vul zelf maar in, zeker niet kussen, het veiligste is wederzijds masturberen en daarna handen wassen)…: had ik u dat een half jaar geleden voorspeld, u had me voor zot verklaard.

Maar ook al denken Turken en Marokkanen dat het niet voor hen geldt, wij, brave burgers, aanvaarden al die beperkingen in het algemeen belang en voor de volksgezondheid. A la guerre comme à la guerre. Opperviroloog en de facto staatshoofd Marc Van Ranst coördineert het veiligheidsdiscours en communiceert naar de bevolking: een gek die het nog waagt zijn woorden in twijfel te trekken.

In een week tijd is het begrip social distancing ingeburgerd: knuffels en kussen zijn absoluut politiek-incorrect, elk individu is een gevaar voor de andere, zelfs mensen die een gezin vormen kunnen elkaar de dood in jagen.

Burgermonitoring

Quickie

Vincent Van Quickenborne en de ‘smart city’: visionair?

Dit dreigend kannibalisme, met het virus als katalysator, maakt de overheid terug tot een onmisbare regulator, nog veel meer dan in het terreurtijdperk. In China, waar de epidemie uitbrak, slaagde men er ook in om haar het eerst in te dammen, dankzij een drastisch quarantainesysteem waar geen enkele Chinees moeilijk over deed. Ook niet over de elektronische opvolging die werd uitgedokterd, namelijk een app waarmee alle Chinezen zich permanent laten traceren, waarin hun verblijfshistorieken worden vastgelegd, inclusief zelfs een regelmatige controle van de lichaamstemperatuur. Op die manier kon de verplaatsing van het virus – én van elke Chinees’- perfect gemonitord worden, en kreeg iedereen met code rood onmiddellijk een quarantaineplicht opgelegd.

Dat is natuurlijk ver van ons bed. Maar ons westers idee van de smart city is niet anders. Heel het digitaal netwerk dat burgemeester Vincent Van Quickenborne had opgezet in Kortrijk, om met behulp van Proximus zijn onderdanen en passanten te ‘monitoren’, waar ze zich bevinden en wat ze doen, zogezegd omwille van de city marketing, werd een schoolvoorbeeld voor andere steden.

In tijden van pandemie zijn pleidooien voor vrijheid en privacy hoogst politiek-incorrect, om niet te zeggen crimineel.

Reden voor privacy-activist Matthias Dobbelaere-Welvaert om kritische bedenkingen te uiten, waarbij uiteraard de term Big Brother viel. Waarom moet een burgemeester  in godsnaam weten waar we uithangen? Toch niet om terroristen op te sporen? Uit protest zetten sommige shoppers hun GSM af. Recent echter dook Dobbelaere terug op, dit keer om te waarschuwen ‘hoe het corona-virus onze privacy bedreigt’. Waarbij hij zelfs opperde dat iemand het recht moet hebben om een corona-test te weigeren.

Dat gaat te ver, Dobbelaere wordt een echte lastpost en moet opletten. In tijden van pandemie zijn pleidooien voor vrijheid en privacy hoogst politiek-incorrect, om niet te zeggen crimineel: het gaat over volksgezondheid en een zaak van leven of dood, eventueel zou men hem het zwijgen kunnen opleggen of interneren. Censuur dus, niet om de vrije meningsuiting te kortwieken maar in naam van de volksgezondheid, wie kan daar tegen zijn?

Men hoeft daar geen grootste fascistische complotten achter te zoeken, het is gewoon kwestie van efficiëntie. Effectief, in de limiet zou dat Chinese systeem van burgermonitoring ook bij ons heel nuttig kunnen zijn, en wees maar zeker dat het er ook komt als de pandemie aansleept dankzij Turken en Marokkanen die buurtfeestjes blijven geven. Meteen heeft coovid-19 voor mekaar gekregen waar elke mensenrechtenactivist tegen zou steigeren: het recht van de overheid om te weten waar elke onderdaan zich op elk moment bevindt.

In the pocket

Ranst

Marc Van Ranst, de facto staatshoofd?

Het privacy-debat is nu voorbij, compleet achterhaald. Het virus beweegt, het muteert, het komt en gaat, het trekt zich van ons links/rechts-gebakkelei niks aan, en wie het negeert is een debiel. Niet een of andere ideologie maar de wetenschap is de basis van deze nieuwe orde: politici voeren gewoon uit wat de virologen adviseren, zoals de medicijnman in de primitieve stam de echte chef is.

Opperviroloog en de facto staatshoofd Marc Van Ranst coördineert en communiceert het medisch discours, bepaalt hoeveel meter iedereen van elkaar moet blijven om niet besmet te geraken, en etaleert de almacht van de medische logica, die, laten we wel wezen, uiteraard wel politiek- maatschappelijke consequenties heeft.

Anderzijds is er de IT-sector die apps aanbiedt waarmee het Chinese model kan overgenomen worden, nodig om de epidemie onder controle te houden. Een paar slimme jongens van het Gents applicatiebedrijf In The Pocket deed via Twitter al een oproep naar het federale beleid om dringend werk te maken van een Chinese aanpak. Naast de big pharma en de e-commerce zijn de telecom en de informaticasector de grote winnaars van deze crisis, niet alleen omwille van de noodzakelijke on-line communicatie maar ook omdat er een groots surveillantiesysteem moet uitgerold worden, de natte droom van Quickie.

Het is misschien een sterk argument voor de pleitbezorgers van natuurlijke immuniteit

Ja, we hebben een Europees privacy-protocol, genaamd ‘General Data Protection Regulation (GDPR), dat de bescherming van individuele gegevens bepaalt. Maar meteen voorziet dat protocol ook uitzonderingen als het algemeen belang primeert. En wie zal dat vandaag betwijfelen? Als het virus een periodiek verschijnsel blijkt, zal dat tracking systeem er zonder twijfel komen, en niemand behalve Matthias Dobbelaere-Welvaert zal mopperen. Het is voor uw eigen goed, OK? En als u wil doodgaan, zoek dan een discretere methode die onze ziekenhuizen niet belast.

Het is een gouden regel: geen enkel veiligheids- of controlesysteem wordt afgeschaft als het gevaar verdwenen is. Temeer omdat zo’n instrumentarium een hele bureaucratie in het leven roept van technici, informatici en speurders die zich helemaal binnen het systeem hebben genesteld, zich onmisbaar hebben gemaakt, er een job aan overhouden. Big Brother werkt volautomatisch, Wen er dus maar aan.

De verchinezing van de samenleving, waarin vrijheid en privacy totaal zijn ingewisseld voor veiligheid en zekerheid, is gebaseerd op de angst van de kudde voor haar eigen leden, en daardoor een onvoorwaardelijk geloof in het systeem. In klassieke dictaturen werd daar een verklikkingsysteem voor opgezet, nu gaat het simpelweg om infectiegevaar.

Het is misschien een sterk argument voor de pleitbezorgers van natuurlijke immuniteit. Als we onze vrijheid niet willen opgeven, zullen we de angst moeten overwinnen, de dood moeten aanvaarden en ons eigen lichaam speelruimte geven in de strijd tegen natuurlijke vijanden.

Ondanks alle solidaire inspanningen die wij moeten doen om deze nachtmerrie te beëindigen, vind ik dit een debat waard.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

Geplaatst in Geen categorie | 47 reacties

Van Ranst for president

Van Ranst2In onzekere tijden de beste keuze

Het is deze dagen niet simpel om iets te schrijven dat niet-Corona-gelinkt is. Al de rest is gewoonweg irrelevant, al kan het thema breder genomen worden dan het strikte virusverhaal: interessante denkbeelden over onthaasting, sociale cohesie, de-globalisering en het nieuwe thuisgevoel borrelen op. Tot en met de hamvraag of 60+ ers bij files aan de afdeling intensieve zorg niet achteraan moeten gezet worden, helemaal tegengesteld dus aan het positieve-discriminatie-idee van Delhaize. Je zult maar ongestoord je kar vol laden en dan in het ziekenhuis verzocht worden te creperen. Soit, keuzes moeten gemaakt worden, de tijd dat alles er voor iedereen altijd was, is voorbij.

Maar toch wel mooie gestes her en der, zoals het medisch personeel dat nu voorrang krijgt aan de supermarkt om WC-papier in te slaan, het werd tijd dat men ook onze helden een proper achterste gunde. Bijna alle GSM-providers schenken genereus extra beltijd en surfruimte gratis voor niks, want alles gebeurt nu digitaal, van telewerk tot seks. Naar verluidt zal de betaalmuur van Doorbraak tijdelijk worden afgeschaft en zelf heb ik mijn blog ook gratis open gesteld om de gedwongen thuiszitters van voldoende opbeurende leesstof te voorzien. Niets mis mee om in deze benarde tijden wat aan promotie te doen.

Disproportioneel

DeBlockDat brengt ons bij het onderwerp van vandaag. We hebben nu wel zowaar een regering met volle bevoegdheid, die zich een Coronaregering mag noemen, we hebben een koning die bij Alibaba een lading mondmaskers kon versieren, maar het echte staatshoofd zit dagelijks in de VRT-studio’s en heet Marc Van Ranst. Dokter, viroloog, epidemioloog, lid van de Risk Assessment Group’ (RAG), dat de risico’s van het coronavirus SARS-CoV-2 voor de volksgezondheid analyseert, én van het Wetenschappelijk comité Coronavirus, beide onder de rechtstreekse bevoegdheid van minister Maggie De Block, waarvan de geloofwaardigheid quasi nul is geworden, na haar mondmasker-debâcle.

Koffiedikkijkers kunnen zich een kramp schrijven, maar op het einde roept iedereen of er een dokter in de zaal is, die liefst niet De Block heet.

In het algemeen is het normaal dat mensen in deze benarde tijden veel krediet geven aan artsen, in wiens handen ons leven letterlijk ligt. Politici mogen persconferenties geven, journalisten en allerlei koffiedikkijkers kunnen zich een kramp schrijven, maar op het einde roept iedereen of er een dokter in de zaal is, die liefst niet De Block heet. Het is dan ook logisch dat de avondlijke TV-praatprogramma’s vandaag haast uitsluitend gevuld zijn met virologen, spoedartsen en dokters op intensieve zorg. Voor het merendeel is hun tussenkomst sereen, to-the-point, informatief belangrijk en met zin voor nuance.

Ook de wetenschappelijke competentie van Marc Van Ranst staat buiten twijfel. Maar zijn nadrukkelijke media-aanwezigheid, met een duidelijke voorkeur voor de VRT, begint disproportioneel te worden. Men vraagt zich af of deze professor nog wel tijd heeft om de hem toegemeten taken naar behoren te vervullen. Bovendien doet zo’n Van Ranst-overload, elke avond, soms in Terzake én De Afspraak, de grenzen vervagen tussen de expert en de opiniemaker. Net omdat de beleidsmakers zo’n belabberde figuur slaan, wordt Van Ranst door de media opgevoerd als een genezer, orakel en profeet: alleen al ernaar kijken en luisteren brengt soelaas bij de onrustige kudde.

‘Sommige gemeenschappen’

Ranst_afspraakEen badinerende talkshow als De Afspraak nodigt daar natuurlijk toe uit. Op minuut 6.25 van de aflevering van 20/3 kaart Bart Schols even het probleem aan dat men het Corona-gegeven aan ‘sommige gemeenschappen’ moeilijk verkocht krijgt, iets waar eerder Bart De Wever op had gewezen. Iedereen weet over welke gemeenschappen het gaat: de in hoofdzaak Marokkaanse subcultuur die nooit naar onze zenders kijkt of luistert, onze taal dikwijls niet machtig is, onze cultuur en haar waarden ook helemaal niet accepteert, en zich ver houdt van ons gemeenschapsleven. Corona? Nooit van gehoord. Het gesprek nam hier een genante wending doordat niemand aan tafel het probleem durfde benoemen of nog maar het woord ‘allochtoon’ durfde laten vallen, ook de assertieve econoom Ivan Van De Cloot niet.

Zelfs in tijden van epidemie en lockdown komen politiek-correcte taboes bovendrijven.

Professor Van Ranst was hier duidelijk niet van plan om klare taal te spreken zoals bij andere issues, en mompelde gewoon dat men ‘harder moet proberen’ van deze gemeenschap te bereiken. Terwijl hij, of een andere gast, ook had kunnen zeggen dat net in deze tijd blijkt hoe essentieel het is om, tegen het multiculturele sprookje in, de nadruk op integratie te leggen, kennis van de landstaal bij allochtonen, en participatie aan ons gemeenschapsleven in plaats van alle informatie uit de moskee te halen.

Zelfs in tijden van epidemie en lockdown komen politiek-correcte taboes bovendrijven. Dat Marc Van Ranst als agressieve twitteraar en PVDA-sympathisant voor zijn politieke mening uit komt, is op zich niet verboden. En zelfs zijn rabiate haat tegen alles wat naar Vlaams-nationalisme zweemt, moet in een vrije samenleving kunnen. Het probleem is echter dat de goeroe-status die de media hem verlenen tot een adoratie leidt waarbij zijn virologische expertise en zijn maatschappijvisie één stoofpot worden, een euvel dat overigens ook eigen is aan andere iets teveel opgevoerde opiniemakers.

Even uitkijken dus met odes aan het ‘moreel kompas’ Van Ranst (De Morgen) en zijn voordracht nu al als ‘man van het jaar’. Zeer bescheiden wimpelt Marc die complimenten af, zakt met zijn slonzig pulletje nog meer achteruit en beweegt nog minder zijn mondspieren als hij praat, wat hem alleen maar nog meer de allure van een orakel geeft.

Niet iedereen snapt de ironische ondertoon van het viraal (!) gegane liedje ‘Ik zie enkel Marc Van Ranst rondom mij’. Ik garandeer u: als deze crisis tot in de zomer uitloopt, en we in de herfst nieuwe verkiezingen krijgen, zal het volk kiezen voor de wonderdokter, de enige die ons kan redden, en wel op de PVDA-lijst. Dat heb je met politici als Wilmès en De Block. Uw beste keuze in onzekere tijden.

Geplaatst in Geen categorie | 154 reacties

Verkeek rechts zich op Corona?

Trump_JohnsonWeinig daadkracht en laattijdig inzicht bij anders stoere mannen

Met de lockdown – die zo niet mag genoemd worden- over het ganse Belgische grondgebied begint een nieuwe fase in de strijd tegen Covid-19. Afgezien van hier en daar een opstootje om wat toiletpapier, en onnozele café-uitstappen naar Sluis, heerst bij het publiek de indruk dat de overheid tot hiertoe vooral de feiten achterna liep. Bedrijven en organisaties, maar ook gewone burgers, namen meer en sneller maatregelen dan de overheid zelf, zoals kledingzaken die spontaan sloten. Dat roept de vraag op naar goed bestuur, een heikel thema in dit land.

Voortschrijdend inzicht is toegestaan in de media, maar hét kenmerk van goed bestuur is vooral vooruitzien en anticiperen. Dat niet elke opiniemaker direct mee is, het zij zo. Een week geleden schreef ene Julien Borremans in Doorbraak nog een column die ik nu al voordraag voor de domste van dit jaar. Teneur: we hoeven ons nergens zorgen over te maken, het zijn de media die het doemdenken (sic) in de hand werken, en achter de psychose (sic) rond Corona zit een links-ecologisch complot. Dat lijkt erg op het discours rond de ‘klimaathysterie’, ook een complot van linksen die het kapitalistisch systeem willen vernietigen.

Amateurisme en middelmatigheid

Wilmes3Helaas: dit virus is wél gevaarlijk, het is geen hoax. Het stelt ons systeem zwaar op de proef, confronteert ons met enorme uitdagingen, maar tegelijk dwingt het ons om outside-the-box te denken, en biedt zowaar een aantal opportuniteiten rond het herdenken van samenleving en economie.

Rond politiek leiderschap vallen in deze onzalige tijden ook boeiende zaken te observeren. Het bleek namelijk dat dit land met een regering in lopende zaken – nu noodregering- nauwelijks politici rijk is die enig staatsmanschap uitstralen, ook niet op de sleutelposten. Het amateurisme van een compleet onervaren Sophie Wilmès, de middelmatigheid van de burgemeester van Aalter die eerder per toeval nog minister van Binnenlandse Zaken is, het oogt genant. Met een paar totaal overbodige optredens van koning Filip waar niemand op zat te wachten.

Maggie De Block mag stilaan haar praktijk als huisarts in Merchtem terug opnemen.

En dan is er nog de minister van volksgezondheid, die eerst over een ‘griepje’ sprak, de signalen uit China niet begreep, en nadien de skitoeristen uit Italië gewoon naar huis liet gaan: Maggie De Block mag stilaan haar praktijk als huisarts in Merchtem terug opnemen. Het geklooi rond de mondmaskers, besteld bij een bevriende Open-VLD-Turk die ze niet kon leveren, maakt dat artsen en verpleegkundige binnen een paar weken mogelijk zonder veiligheidsmateriaal zitten. ‘Dan doen ze het wel zonder’, liet griepmeester Marc Van Ranst weten, ‘het zijn stuk voor stuk idealisten’. Ik weet dat nog zo niet, of de witte sector met haar bescheiden lonen veel kamikazepiloten telt. Van Ranst die de laatste weken zoveel op TV is dat iedereen zich afvraagt of de man nog tijd heeft om de dingen te doen die van hem verwacht worden.

Ontkenningsgedrag

TrumpDit politiek falen hangt onbetwistbaar samen met een kwaal die veel ouder is dan het coronavirus: de Belgische ziekte van een kibbelende politieke klasse die vooral met zichzelf bezig is. De circusachtige manier hoe Wilmès-II uit de startblokken verrees, spreekt boekdelen.

Wat anderzijds in de aanloop van de crisis opviel, was het ontkenningsgedrag aan de rechterzijde, over de grenzen heen. Donald Trump, wereldwijd marktleider in het rechtse populisme, bagatelliseerde eerst de impact, riep vervolgens de Europeanen tot zondebok uit, en probeerde finaal in het geniep een Duits bedrijf op te kopen dat aan een vaccin werkt. Groot staatsmanschap is wel wat anders. Het kost hem mogelijk zijn herverkiezing want op zo’n moment vallen de maskers: Donald Trump geeft niet om zijn onderdanen/medeburgers. Hij is een narcistische clown die zich een waarheid bijeen twittert en uitsluitend het applaus van zijn aanhang zoekt. In ‘normale’ tijden werkt zoiets misschien, maar in echte crisistijden valt zo iemand genadeloos door de mand.

Donald Trump geeft niet om zijn onderdanen/medeburgers. Hij is een narcistische clown die zich een waarheid bijeen twittert en uitsluitend het applaus van zijn aanhang zoekt.

In Vlaanderen minimaliseerden Bart De Wever en zijn luitenant Jan Jambon het probleem aanvankelijk à la Trump, en waren ze zelfs niet geneigd om de minimalistische adviezen op te volgen. Nadien draaiden ze schoorvoetend bij, niet alleen omdat de experts een heel andere mening waren toegedaan, maar omdat de gewone man/vrouw zich vragen begon te stellen over dat lacherig relativeren. Het Vlaams Belang was slimmer, wachtte even af en ging dan voluit voor een maximalistisch crisisbeheer. Ook dat wegkijken zou de N-VA-kopstukken zuur kunnen opbreken.

‘Kudde-immuniteit’

JohnsonDe Engelse premier Boris Johnson bakt het nog bruiner, en hanteert de doctrine van de kudde-immuniteit (herd immunity’), hierin gevolgd door de Nederlandse premier Rutte. Het komt erop neer dat men weinig of geen maatregelen neemt, de ziekte gewoon laat woekeren en een meerderheid besmet geraakt, waarvan er een aantal natuurlijke immuniteit opbouwen maar anderen niet. Wat doen we met die pechvogels? Gewoon laten creperen, want door besparingen in de gezondheidszorg kan het Verenigd Koninkrijk hen geen ziekenhuisbed geven. Ruwe schattingen spreken van 250.000 doden in dat geval. Ouderen en zwakkeren allicht. Of armen die geen ziekteverzekering hebben. Daar zijn we dan ook weer van af.

Ook de rechtse kiezer is in dit soort crisissen not amused bij politici die minimaliseren en de zorgplicht van de overheid relativeren.

Het cynisme van deze redenering toont een paar perverse kantjes van rechts: daar waar men uit die hoek vooral autoriteit en daadkracht zou verwachten in naam van het collectief belang, wordt de libertarische wet van de sterkste gehanteerd. Misschien is het wel een weeffout in de rechts-conservatieve ideologie an sich: het belang van autoriteit benadrukken, maar het zorgend aspect van de overheid afwijzen.

Terwijl een autoritair regime als China -maar ook een democratie als Singapore- net aantoont dat sterk leiderschap, doortastende maatregelen en collectieve discipline de beste wapens zijn om het virus neer te slaan.

Deze dagen roept ook de grootste democraat om daadkracht, wel, de echte leiders blijken dun gezaaid. Ook de rechtse kiezer is in dit soort crisissen not amused bij politici die minimaliseren en de zorgplicht van de overheid relativeren. Zo dom zijn de Vlamingen nu ook weer niet, dat ze zich laten slachtofferen op het altaar van het sociaal-Darwinisme waar men de natuur zijn beloop laat.

Heel deze crisis is anderzijds een open kans voor een beleidsfilosofie die afstapt van het ‘draagvlak’-dogma en, ondersteund door specialisten, snel tot de juiste beslissing overgaat en de uitvoering ervan ook afdwingt. A la guerre comme à la guerre, de plicht gaat nu voor, als dit een oorlog is zijn we ook allemaal soldaten.

Is dat links of rechts? Ik weet het niet, misschien overstijgt het die tegenstellingen wel, want een sterk gezag oogt ‘rechts’, en een grote aandacht voor zorg eerder ‘links’. De beste van de twee werelden? Vast staat dat met deze crisis een ander type van politicus zal opstaan dan wij er al zoveel versleten hebben. Wat minder mediagenieke performers en wat meer managers/goede huisvaders. Als dit het failliet is van de politique politicienne, zullen we het coronavirus misschien ooit nog dankbaar zijn.

 

Geplaatst in Geen categorie | 106 reacties

Een dun laagje beschaving

Van uw coronaloog ter plaatse

supermarktMensen die zich verdringen voor de Colruyt en mekaar van de parking rijden, gevechten voor een pak WC-papier, politie die moet tussen beide komen… het dunne laagje beschavingsvernis wordt er zo afgeknabbeld door een virus dat, laten we wel wezen, nog vrij onschuldig is en er volgens experts sowieso tegen de zomer het loodje zal bij leggen.

Niettemin, dank u Heer dat u deze plaag over onze bracht, wat een schat aan mijmeringen en inzichten heeft het al niet opgeleverd, een gouden tijd is dit voor psychologen, sociologen, antropologen, cultuurfilosofen. Vergeet even de islam en het klimaat: Corona heeft zich in ons bewustzijn genesteld en inspireert nu elke grote en kleine scribent, nog meer op de sociale media sinds de echte kroegen zijn gesloten, iedereen viroloog, psycholoog, socioloog, moraalfilosoof, kortom: coronaloog.

Papier hier

papierhierPasta en WC-papier, de twee producten waar hamsteraars zich op storten. Ik ook, ik beken het, verleden donderdag zag ik in de Colruyt nog twee pakken toiletpapier liggen en griste er een mee, kwestie van minstens een jaar met een proper achterste het kleinste kamertje te verlaten. Hoe belachelijk is dit.

Daar zijn ondertussen ook wat theorieën over geventileerd. Pasta, ok, dat zijn koolhydraten waar quasi geen vervaldatum op staat. Meenemen maar, ook al moet dit ons toch aan Italië herinneren, de plek in Europa waar het allemaal uit de hand is gelopen. Maar WC-papier? Sommige gedragswetenschappers zien het als ‘een icoon van de massapaniek’. Het is licht en goedkoop én groot, dus leent het zich uitstekend tot een rush naar de Colruyt, en is het pak thuis zichtbaar als bewijs van goed huismoeder/vaderschap.

Ook voor de volwassene is ‘het gemak’ nog steeds de plek om tot rust te komen, een oase van kinderlijk plezier in penibele tijden

Dat klopt allemaal, maar voor een Freudiaan naast de kwestie. Het gaat namelijk over ontlasting en een onwillekeurige herinnering aan de baby- en peutertijd toen we nog rustig hoopjes konden maken. Een herbeleving van de anale fase dus. We weten dat stress aanzet tot faeceren (‘in zijn broek doen van schrik’), wat ons ietwat relaxer maakt. Ook voor de volwassene is ‘het gemak’ nog steeds de plek om tot rust te komen, een oase van kinderlijk plezier in penibele tijden. Comfortabel gaan zitten, de sluitspieren ontspannen en eens diep zuchten, het toilet als ultieme, meditatieve rustruimte waar niemand ons stoort en het lichaam zich helemaal kan e-vacueren van alle ongemakken en mondiale kwalen.

Wie gelooft die mensen nog?

wilmes2Maar politiek is dat hamsteren een heikele zaak: het is een barometer voor de verzuring, in een klimaat waar niemand de ( r)overheid nog au serieux neemt. Hoe meer politici en media mensen ervan proberen te overtuigen dat hamsteren niet hoeft, hoe meer ze het net wél doen. De reden is eenvoudig en ontnuchterend, voor beide beroepscategorieën: mensen geloven al lang geen snars meer van wat politici en journalisten hen proberen wijs te maken.

De nu al legendarische persconferentie van Sophie Wilmès, donderdag 12 maart, waarin de premier hakkelend en af en toe in vreselijk Nederlands haar maatregelen aankondigde en het leeghalen van de rekken afraadde, vormde de ideale opmaat tot een sinds de laatste wereldoorlog ongekende hamsterpsychose. Een veeg teken.

Hoe meer politici en media mensen ervan proberen te overtuigen dat hamsteren niet hoeft, hoe meer ze het net wél doen.

De pest is in het land, en het is nu elk voor zich: een mentaliteit die in Vlaanderen én België mainstream is. Burgerzin en het gevoel voor een res publica, het algemeen belang, hebben hier nauwelijks een betekenis. Hoe kan het ook, in zo’n absurdistisch koninkrijk met zes regeringen en evenveel parlementen, waar rechters geen recht spreken, slachtoffers van een aanslag in de kou blijven staan en de vervreemding toeslaat. Ondanks alle Warmste Weken en liefdadigheidsshows toont de stormloop naar pasta en WC-papier hoe zwak de sociale cohesie wel is, en hoezeer dit volkje aan de Noordzee zijn leiders wantrouwt. Als ze A zeggen, doe dan vooral B, zo luidt het motto.

Generatie-egoïsme

cantusDat brengt ons tot een ander betekenisvol fenomeen: de lockdown-party’s. De avond voor de cafés dichtgingen om het besmettingsrisico in te dammen, werd er her en der in die drankgelegenheden uitbundig gefeest, gezopen en heel dicht bij elkaar verbroederd/verzusterd. Ook dat getuigt van weinig burgerzin, en toont weerom hoe diep de kloof is tussen overheid en publiek, en hoezeer het je-m’en-foutisme heerst.

Idem dito voor de uitstapjes van dorstige Vlamingen naar Hulst en Sluis waar de horeca niet sluit: een fuck-you gebaar naar het systeem, maar eigenlijk ook naar onze eigen mensen in de zorg en medische sector die met man en macht de situatie proberen onder controle te houden.

Uiteindelijk moet men vaststellen dat de jeugd, die relatief immuun blijkt voor het virus, in feestmodus blijft en de besmetting organiseert.

Dit is verontrustend. In Italië zingen ze de vaderlandse hymne op het balkon en applaudisseert men voor dokters en verpleegsters, hier organiseert men clandestiene infectiefeestjes, vooral populair bij jongeren. Alsof het virus wordt gecelebreerd in een apotheotische dance macabre.

Uiteindelijk moet men vaststellen dat de jeugd, die relatief immuun blijkt voor het virus, in feestmodus blijft en de besmetting organiseert. Het zijn toch ‘maar’ bejaarden -ook ouders en familieleden- die doodgaan. En als zo’n jongere toch op intensieve terecht komt, zal hij/zij voorrang krijgen op een oudere persoon, zo wil het medisch protocol. Ultieme wraak op de boomers, de gepensioneerde parasieten die toch alleen maar geld kosten aan de samenleving?

Andermaal: dit generatie-egoïsme in tijden van pandemie toont hoe dun het laagje beschaving is, ook in deze welvaartsstaat, en hoe weinig het woord ‘samenleving’ betekent. En hoezeer het nihilisme doorsijpelt via onderwijs, media, maar ook vanuit politieke circus zelf, de arrogante narcisten waarin niemand een greintje vertrouwen heeft.

Corona is niet alleen een excellente stress-test voor het zorgsysteem, zelfs niet alleen voor de overheid en haar rampenplannen, maar ook een lakmoesproef voor de globale state-of-mind van het land en de bevolking. En ja, er zijn ook jonge mensen die boodschappen doen voor ouderen en zwakkeren, er zijn vrijwilligers op de been, er is nog hoop. Want als alles eindigt in een oorlog om een pak toiletpapier, zal het virus een nog veel grotere ziekte tonen dan het zelf verspreidt.

Geplaatst in Geen categorie | 82 reacties

De ‘efficaciteit’ van de maatregelen

wilmes2

Persconferentie van premier Wilmès, 12/3. Let op de corona-wolk onder Jan Jambon

Corona leert ons veel, heel veel, dit is een gouden tijd voor observatoren. Eerst een crisisbeleid dat niet verder geraakt dan een ‘advies’, doorgespeeld aan de provinciegouverneurs, die dan verder de burgemeesters op de koffie uitnodigen. Met een BiZa-minister De Crem die iets neuzelt over ‘maatwerk per provincie’.

Waarna organisatoren uitrekenen hoe ze net onder dat getal 1000 kunnen blijven. This must be Belgium. En vergeet dat we, wat we zelf doen, beter kunnen. De twee N-VA-coryfeeën Bart De Wever, burgemeester van Antwerpen, en Jan Jambon, Vlaams minister-president, vonden het veel heisa voor niks, legden het advies gewoon naast zich neer en zeiden dat ze wachtten op een rampenplan.

Tot op vandaag vindt ‘sterke Jan’, die naar verluidt dwars lag op het federaal crisisberaad, dat de maatregelen wat overdreven zijn en dat we ook aandacht moeten hebben voor het economische plaatje, lees de café-uitbaters die voor hem stemmen. Ga met zo’n Lamme Goedzakken naar de oorlog. Het is een vreemde paradox: een partij die toch staat voor stoerheid en daadkracht, maar op zo’n moment een ‘laisser faire, laisser passer’ uitstraalt.

Soit, dat rampenplan kwam er ook, een week te laat. Nog een hele week kon dat virus ongestoord stoeien en overspringen, nadat een paar bussen skitoeristen uit Italië vrolijk opschepten hoe ze hals over kop het hotel waren ontvlucht. Niemand die een quarantaine van deze teruggekeerde Odysseeërs nodig vond.

De persconferentie van premier Wilmès, gisterenavond rechtstreeks te bekijken op VTM (op VRT was griepmeester Van Ranst nog een potje aan het leuteren), was een psychodrama op zich. Onzeker, vermoeid, konden haar lichaamstaal en gelaatsuitdrukking nauwelijks verbergen dat de regering in lopende zaken een schimmentheater voorstelt, mentaal helemaal niet in staat om zo’n crisis te lijf te gaan. Perplexiteit is het juiste woord.

Malgoverno

maatwerk

BiZa-minister Pieter De Crem op 11/3

Het kan mierenneuken lijken op zo’n moment, maar de manier hoe ze haar communiqué voorlas, in de geijkte vorm van afwisselend vier zinnen Frans en twee zinnen gebroken Nederlands, waarin ze het onder meer had over de efficaciteit van de maatregelen, geeft een idee van de interne communicatie binnen het hoogste Belgische beleidsniveau. Op zo’n moment komt taalhelderheid van pas en is ondubbelzinnigheid levensreddend. Andermaal helaas, dit gestuntel moet onze Noorderburen toch de slappe lach doen krijgen. Het aandoenlijk Belgicisme van heel dit rampenplan is een ramp op zich, en het feit dat alle Belgen toch aan het hamsteren slaan weerspiegelt het vertrouwen van de bevolking in zijn leiders: nul komma nul. Wilmès is de verpersoonlijking van het malgoverno, of zoals sommige politieke analisten het uitdrukken: ze is één grote leegte.

Het aandoenlijk Belgicisme van heel dit rampenplan is een ramp op zich

Balans: Belgisch getreuzel en Vlaamse gezapigheid, in wat wellicht de grootste na-oorlogse uitdaging wordt. Hier kan nu eens met spierballen gerold worden, hier kan macht tonen waarvoor hij dient, namelijk niet om ons te pesten met regeltjes en gasboetes maar om een gemeenschappelijke vijand kordaat het hoofd te bieden. Andermaal: helaas, ik zie nergens daadkracht, wel tweespalt en besluiteloosheid. De maatregelen op zich zijn OK, maar de boodschap komt over als een potje tasten in het donker.

Het zal nu snel iedereen voor zich zijn, er zullen een pak mensen dood gaan, de zwaksten uiteraard, wat sommige commentatoren verleidt tot Darwinistische bespiegelingen. Hoed af voor de witte sector, dokters en verpleegkundigen die doen wat ze kunnen. Verpleegkunde, naar het schijnt een fameus knelpuntberoep geworden.

Nog een Corona-les, misschien wel de belangrijkste: bespaar op alles maar niet op zorg en medische infrastructuur. Ik groet u vanuit mijn quarantainekwartier/observatiepost, bij gebrek aan stamcafé. Ook al gedacht wat voor een zegen dat vermaledijde internet is, deze dagen?

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

Geplaatst in Geen categorie | 212 reacties

Op zoek naar een eiland

Afbeeldingsresultaat voor Utopia

Titelprent van de eerste editie van Utopia (Thomas More, 1516 

Nuttige aanbevelingen, met de groeten van Corona

Met de dag neemt de Corona-pandemie meer tastbare vormen aan en worden de economische gevolgen zichtbaar. Italië, dat eerst laks en laattijdig reageerde, mensen met symptomen uit de spoed naar huis stuurde, gaat nu op slot. Mogelijks gaat het elders in Europa ook die richting uit. De quarantaine moet de besmetten afzonderen en de loop van het virus stoppen. Gaat het om een stad of een hele regio, dan spreekt men van een lockdown.

Grappig is, dat het woord ‘quarantaine’ van het Italiaans quaranta giorni afkomstig is, zijnde de veertig dagen dat een schip ten tijde van de 14de eeuwse pestepidemie aan de ketting moest liggen zonder dat iemand van boord mocht. Pikant detail is ook dat in die periode een meesterwerk van de Italiaanse literatuur ontstond, zijnde de Decamerone van Giovanni Boccaccio. Onderwerp: tien jongelui die de in Firenze woedende pest ontvluchten, zich afzonderen in een villa op het platteland, en zich daar amuseren met het vertellen van verhalen, gaande van grappig tot bepaald scabreus.

Vrijwillige apartheid

Waterhouse_decameron

A Tale from the Decameron (John William Waterhouse, 1916)

Daarmee blijkt het woord quarantaine een dubbele lading te dekken: het kan gaan om het isoleren van besmette individuen, maar in de Decamerone zijn het de gezonden die zich vrijwillig opsluiten. Dat zien we vandaag ook rondom ons gebeuren: mensen, gezinnen, kleine groepen die een voorraad hebben ingeslagen en zich van de buitenwereld hebben afgezonderd.

Voor sommigen lijkt dat een panische overreactie. Maar Boccaccio indachtig zouden ook hier verhalen kunnen ontstaan, microculturen die zich hebben losgemaakt van het grote geheel om te overleven. Wellicht om na de epidemie terug naar het normale over te schakelen. Maar misschien ook niet: stel dat die apartheid hen zo bevalt, en dat ze zo’n mate van zelfvoorziening hebben opgebouwd op vlak van voedsel en energie, dat ze helemaal niet meer terug willen.

De reden waarom de Britten voor de Brexit stemden, was het recht op het eiland dat ze terug opeisten

Het is een droom die we allemaal wel eens hebben: die van een eiland. Een eigen ruimte met eigen wetten en compleet autonoom functionerend. In 1516 publiceerde Thomas More zijn bekend gebleven werk Utopia, voluit ‘De Optimo Reipublicae Statu deque Nova Insula Utopia’, waarin hij zich een heilsstaat fantaseert, helemaal los van en tegengesteld aan het decadente en corrupte bestel waarin hij leefde (het zal u niet verbazen dat More op het schavot eindigde).

In feite is dat Utopia een verre voorafspiegeling van wat zich in 2018-2020 als Brexit zou voltrekken. Niet dat Groot-Brittannië vandaag een paradijs is, verre van, maar de reden waarom de Britten voor de Brexit stemden, was het recht op het eiland dat ze terug opeisten, en de afkeer van bevoogding vanuit Brussel. Het isolationisme (van het Latijn insula, eiland) gaat uit van een quarantaine-idee die velen onder ons ook koesteren met betrekking tot Europa: de idee dat we ons beter kunnen onthechten van een wereldvreemde, betuttelende superbureaucratie.

Vervelend voor de kosmopolitisch denkende elite, die de grootheidswaanzin van het wereldkapitalisme probleem koppelt aan een hip, links-progressief multiculturalisme.

De Belgische ziekte

Vlaams parlement

Het Vlaams Parlement

Helaas voor deze elite, gaat de grondstroom de andere richting uit. Met het Corona-verschijnsel wordt het isolationisme terug een redelijke optie, evenals het sluiten van grenzen overigens, voorheen een absoluut taboe in de politiek-correcte doctrine.

Het streven naar een vrijwillige quarantaine krijgt een politieke vertaling in het zogenaamde separatisme. Een woord dat negatief klinkt: zelfs het Vlaams Belang, beheerder van deze strekking in Vlaanderen en België, gebruikt het woord nauwelijks. Toch is het in wezen dezelfde geest van Bocaccio en More die een volk ertoe drijft om uit een natiestaat of confederatie te stappen: het grote geheel is ziek, corrupt, nefast, dus is een scheiding een simpele daad van zelfbehoud. Het recht op een eiland.

De fameuze Belgische ziekte blijft besmettelijk én levert in Vlaanderen vooral een lamme Goedzak-mentaliteit op

In flamingante middens wint de stelling veld dat Vlaanderen als regio of deelstaat binnen een Belgische confederatie er niet op vooruit gaat, integendeel. De fameuze Belgische ziekte blijft besmettelijk en levert in Vlaanderen vooral een lamme Goedzak-mentaliteit op, kleinburgerlijke dagjespolitiek, een je m’en foutisme zonder ambitie maar des te meer kibbelzucht.

Het idee dat het Belgische virus ons, anno 2020, helemaal in zijn greep heeft, ondanks veel getoeter over confederalisme, kan niet anders dan leiden tot een quarantaine-strategie, genaamd separatisme. Geen geleuter over ‘wat we nog samen doen’, gewoon afscheiden, de aangetaste onderdelen ontsmetten en met een propere lei starten. Let ook op de dubbelheid van het woord cordon: men kan in een cordon sanitaire terecht komen als uitsluitingsmechanisme, maar even goed kan zo’n schutkring een instrument zijn om virussen te weren (de firewall in de informatica), het is maar hoe je het bekijkt.

Hinterland

primarkIn 2015, dus vijf jaar geleden, legde men Bill Gates in een interview de vraag voor: ‘Wat is het meest waarschijnlijke scenario waardoor in de komende 20 jaar meer dan 10 miljoen mensen zullen sterven?’ Volgens Gates was dat geen natuurramp, komeetinslag, geen oorlog, zelfs geen klimaatcatastrofe, maar een mondiale epidemie, veel erger dan de Spaanse griep in 1918 omdat mensen heel de tijd onderweg zijn, grenzen niet meer lijken te bestaan en de besmettingsfactor dus veel groter is.

Bill Gates is geen domoor, zijn voorspelling lijkt te kloppen. Maar tegelijk moet men daar ook economische conclusies uit trekken: de grenzen van het globalisme zijn bereikt. De Chinezen hebben ons eerst overspoeld met containers vol goedkope brol, en nu sturen ze ons een virus dat het handeltje weer doet dichtklappen.

We kunnen op de duur niets meer zelf en zijn weerloos overgeleverd aan de grillen van de wereldmarkt

Misschien een soort ironie die in het Yin/yang-principe vervat zit en de eenheid der tegengestelden. Maar de kwetsbaarheid van zo’n geglobaliseerde wereldhandel stelt weerom de vraag naar het alternatief. Het inzicht groeit dat wij er wel een lucratieve wereldhaven mogen op nahouden, maar dat we tegelijk een industrieel hinterland moeten uitbouwen met eigen producten en bestemd voor een relatief lokale markt. Dat is een stelling die politicoloog Jonathan Holslag al jaar en dag verdedigt, en in dit Coronatijdperk terug meer dan ooit op de agenda mag gezet worden.

De kiwi’s uit Nieuw-Zeeland, de kleren van Primark made in China, of de auto’s uit Japan: leuk, zo’n mondiaal aanbod, maar het tast onze eigen economische weerbaarheid aan, we kunnen op de duur niets meer zelf en zijn weerloos overgeleverd aan de grillen van de wereldmarkt, die met een kolossale voetafdruk, nog altijd draaiend op Arabische olie, onze rekken vult.

De profetie van Bill Gates is in laatste instantie een waarschuwing tegen de globalistische en internationalistische hoogmoed. Zowel voedselvoorziening als allerlei consumptiegoederen (van kleren tot auto’s), industriële toelevering, naast uiteraard energieproductie (kernenergie en/of wind en zon) kunnen duizenden jobs opleveren en ons economisch relatief onafhankelijk maken.

Het is bizar dat rechts -de Britse conservatieven en Trump in de VS, het VB in Vlaanderen- veel nadrukkelijker de anti-globalistische kaart trekt dan traditioneel-links, de groenen inbegrepen. Het rondreizend circus van Greta Thunberg en acolieten verspreidt zich zelf viraal en zonder de minste aandacht voor particuliere tendensen of autonomistische bewegingen.

City trip

Rambla

Barcelona, Rambla

Dat brengt ons op Barcelona en Catalonië. Het reisverbod, dat zo’n virale epidemie met zich meebrengt, kan vervelend lijken voor mensen waarvan de koffers altijd klaar staan. Tegelijk moet ik weer verwijzen naar Decamerone en Utopia: teveel volk bijeen is gewoon niet gezond. Het reizen is een hopeloze vlucht voor zichzelf, en op plekken waar teveel reizigers komen, groeit zelfs geen onkruid meer.

Opmerkelijk genoeg heeft net Barcelona, hoofdplaats van het Catalaanse separatisme, het gehad met het massatoerisme, dat nochtans zo’n 15% van de stedelijke economie uitmaakt. Waarom willen de Barcelonezen de city-trippers weg? Omdat ze hun eigen stad terug willen, zo simpel is het, onder het motto ‘Geef ons de Rambla terug’.

Ach, we hebben bijna allemaal wel staan aanschuiven om ons te vergapen aan de Sagrada Familia, en wie heeft er ooit niet mee staan drummen in de menigte op die fameuze Rambla. Mede dankzij promotiecampagnes zoals ‘Culturele hoofdstad van Europa’ ondervindt zo’n stad een enorm aanzuigeffect van gelegenheidsmigranten die de site als ‘collectief menselijk bezit’ beschouwen, en van daaruit ook doen alsof ze er thuis zijn. Dronken Britten, met een luidruchtige muziekspeler op de schouder, lopen er naakt over de straten en kotsen alles onder. Maar zelfs die excessen buiten beschouwing gelaten, is de stad één groot pretpark geworden waarin de bewoner verloren loopt. De omgekeerde wereld.

We hebben het altijd maar over het migratieprobleem, maar nooit over de destructiviteit van het massatoerisme

 ‘We moeten beletten dat we een nieuw Venetië worden’, oppert burgemeester Ada Colau. Inderdaad, Venetië is een dode stad, evenals Brugge, met zijn 500 chocoladewinkels  en alle andere mondiale places-to-be. Tussendoor verbazen we ons over de alpinistenfiles aan de Mount Everest, bezaaid met colablikjes en ander zwerfvuil. Het onderliggende planetaire consumptieglobalisme (‘alles is van ons’), waar nu ook anderhalf miljard Chinezen klaar voor zijn, maakt steden kapot en vertrappelt sites, meer dan ooit Al Qaida of IS zouden kunnen doen.

Het hysterisch-viraal karakter van dat soort massamigraties, de totale overwinning van de kwantiteit op de kwaliteit, en de ontheming van de bewoner in zijn eigen stad,- dat maakt Ada Colau terecht kwaad. Het is niet zomaar een Barcelonees of een Catalaans probleem, het is een planetaire plaag. We hebben het altijd maar over het migratieprobleem, maar nooit over de destructiviteit van het massatoerisme. Het motto ‘Geef ons de Rambla terug’ is geen uiting van xenofobie, maar een innige behoefte om de ‘oikos’ te hervinden, het nest en de haard, en zo met zichzelf in het reine te komen. Waardoor bezoekers weer terug gasten kunnen worden in plaats van lastige insecten. Misschien is het toch wel een vrouwelijke kijk op de relatie tussen het eigene en het andere. Thuiskomen dus. Eindelijk, zou ik zeggen. Dank u, Corona.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

Geplaatst in Geen categorie | 47 reacties