22 maart: dag van de schande

Het zal u niet ontgaan zijn dat we vandaag, 22 maart, de terreuraanslag van 2016 herdenken op de luchthaven van Zaventem en het Brusselse metrostation Maalbeek.
De kranten staan er vol van, koning Filip en premier De Croo tekenen momenteel present in de vertrekhal van Zaventem om een krans neer te leggen. Later op de dag wordt de ceremonie nog eens herhaald, met meer vertoon nog, in de Wetstraat.
Voor de slachtoffers die het nog kunnen navertellen, de meeste nog steeds moeizaam herstellend van fysieke en mentale trauma’s, moet dit vertoon wrang overkomen.
 

Kafkaiaans overleven

Een verzoeknummer van Bart Peeters voor de overlevenden en nabestaanden
 
Het is dankzij getuigenissen als deze van Karen Northshield, een vrouw die sinds de aanslag al 50 operaties heeft ondergaan, dat we weten hoe lamentabel de slachtofferhulp verloopt. Verhalen van bureaucratie en zelfs administratieve pesterijen, het ontbreken van een echt slachtofferfonds, de Kafkaiaanse bedeltocht die men moet opzetten om als invalide erkend te worden, … het komt allemaal bovenop het leed van de nog steeds revaliderende overlevenden.
Nog gortiger is het verhaal van de verzekeringsmaatschappijen, die de dossiers al vijf jaar op de lange baan schuiven en proberen de moe getergde gedupeerden met een aalmoes wandelen te sturen. De overheid laat zijn burgers in de steek, vooral diegenen die bijstand het hardst nodig hebben: 22 maart is de dag van de schande.
 
Ik zou liever zien dat politici doen waarvoor ze verkozen zijn: lobbyen, wetgevend werk erdoor duwen dat deze mistoestanden uit de wereld helpt.
 
Politicus Koen Metsu (N-VA), burgemeester van Edegem, federaal volksvertegenwoordiger en lid van de kamercommissie ‘radicalisering & terrorisme’ heeft er een boek over geschreven.
Dat is verdienstelijk, maar ik zou liever zien dat politici doen waarvoor ze verkozen zijn: lobbyen, wetgevend werk erdoor duwen dat deze mistoestanden uit de wereld helpt. Een echt bijstandsnetwerk voor slachtoffers, een degelijke schadevergoeding, alle medische en juridische kosten voorschieten, en de verzekeringshaaien aanpakken.
Helaas, het blijft bij emo-vertoon. Minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden bestond het zelfs om een poëzieboek-achtig gelegenheidsversje op Twitter te plaatsen, getekend Bart Peeters,, met als motto: ‘God is liefde’. Ja, dat zal wel.
En ze sluit af: ‘Zonder Liefde kan de hemel niet bestaan’. De hel die de overlevenden doormaken zal dan wel weinig met die liefde te maken hebben. Maar geen nood: eens dood komt alles in orde. Zoals de verzekeraars in stilte denken.
Het is door dit soort symbolische onnozeliteiten dat de bewindsvoerders er zich van af maken. Ik kan dit moeilijk anders dan als omfloerst cynisme omschrijven: gedichtjes schrijven voor slachtoffers waar je als minister verantwoordelijk voor bent.
 

Kalifaattoerisme

Blijft dan natuurlijk nog de klassieke olifant in de kamer die vandaag wel in geen enkele speech zal vermeld worden: het Europese opengrenzenbeleid, de migratiepolitiek en de aanmoediging voor nieuwkomers maar ook allochtonen van de tweede en derde generatie om zich NIET te integreren, het speelt allemaal mee in het Molenbeeksyndroom dat België als hellhole op de wereldkaart zette.
Het beleid is niet klaar voor een nieuwe aanslag, kan hem ook niet voorkomen, en zal dezelfde fouten maken, was de conclusie die Karen Northshield nog meegaf. 
 
Je zou bijna hopen dat de gedupeerden van 22 maart 2016 vandaag eens stevig wat trammelant maken op de herdenkingsplechtigheden
 
Terroristen en IS-strijders met hun aanhangsels worden de Belgische nationaliteit niet ontnomen, waardoor ze altijd kunnen terugkeren na een rondje kalifaattoerisme. Het probleem begint daar, en men kan de mismeestering van hun slachtoffers niet anders zien dan als latente minachting. Wie dan nog van België een modelstaat wil maken, zoals Conner Rousseau (SP.A), is méér dan een humorist: een cynicus in de overtreffende trap.
Terwijl de halve wereld zich tot slachtoffer van discriminatie verklaart, blijven de echte slachtoffers in de kou staan. Je zou bijna hopen dat de gedupeerden van 22 maart 2016 vandaag eens stevig wat trammelant maken op de herdenkingsplechtigheden, met beteuterde gezagsdragers in beeld, dat is het enige dat nog helpt. Een paar voetzoekers die wat sfeer brengen. Neen, ik ga stoppen, anders wordt dit stukje strafbaar. Nog een serene herdenkingsdag gewenst.
Geplaatst in Het politiek theater | Reacties uitgeschakeld voor 22 maart: dag van de schande

Humor en satire in coronatijden: het mag wat méér zijn

Nu we meer en meer op het nieuws worden voorbereid dat ook deze zomer naar de kloten is, met dank aan de trein der traagheid die zowel voor Europa als voor het Belgisch/Vlaamse crisisbeheer rijdt, wordt de donkere coronatunnel nog wat langer en onze mentale weerbaarheid nog meer op de proef gesteld. De specialisten souffleren de politici, de journalisten volgen gedwee de ordewoorden. Wat ik vandaag mis zijn niet alleen scherpe systeemcritici, maar ook ongenadige grappenmakers die onze lichaamssappen wat in evenwicht brengen. De gal en het maagzuur domineren het corona-universum. Dat is minstens even erg als covid op zich. 

Bruto nationaal (on)geluk

DecrooAlexander De Croo: de populairste politicus in Vlaanderen

Of hoe het ongenoegen verstilt tot melancholie. De zoektocht naar politieke verantwoordelijken voor de malaise wordt bijna als inciviek beschouwd -er al eens op gelet hoe schroomvallig de media zich daarin gedragen?-, de striemende kritiek aan het Belgische en Vlaamse beleid dooft uit, Beke is weer helemaal terug. De Euroscepsis die men toch bij bakken uit de lucht verwacht bij het aanzien van Ursula’s geklooi, wordt weer een zaak van de usual suspects. Vergeet de volksopstand, de coronarevolte: de machthebbers zitten dankzij het virus steviger in het zadel dan ooit. Marc Rutte won in Nederland de verkiezingen met vlag en wimpel, in Vlaanderen is federaal premier Alexander De Croo (Open Vld) de populairste politicus. Ondanks het feit dat we de tabellen wereldwijd aanvoeren inzake coronadoden, de falende teststrategie, lege vaccinatiecentra, de alarmerende berichten over contactopvolgers die met hun vingers draaien. Il faut le faire.

Vergeet de volksopstand, de coronarevolte: de machthebbers zitten dankzij het virus steviger in het zadel dan ooit.

Tegelijk is het bruto nationaal geluk lager dan ooit. Vlamingen zijn niet (meer) kwaad, ze berusten. Ik zie mensen rondom mij afhaken, foert zeggen, of wegglijden in de depressie, ook bij wie ik dat niet verwachtte. Er wordt nu gesproken over een ouderlijke burn-out, er zijn ellenlange wachtlijsten bij psychologen voor droefgeestige jongeren. Bejaarden vallen na de vaccin-euforie terug op hun eenzaamheid in een wereld die maar niet naar de ‘normaliteit’ terugkeert. En gaan dan toch maar dood van verveling.

De toename aan depressiviteit houdt ook in dat er bitter weinig gelachen wordt: dat is een teken dat het écht de verkeerde kant uitgaat. Dit lijkt toch de gedroomde tijd voor satireschrijvers, tekenaars van spotprenten, grappenmakers allerhande, maar behalve wat internetmemes is de spoeling dun. Was Maggie met haar onmogelijk obees lijf en domme uitspraken vorig jaar nog een dankbaar slachtoffer voor cartoonisten, en ontstond er een ware lawine van naaimachine-humor toen iedereen thuis zelf mondmaskers begon te maken, -tot en met Youtubefilmpjes over hoe één beha te verknippen tot twee mondkapjes,- vandaag regeert de moedeloosheid.

Eten wat de pot schaft

Beke_2Wouter Beke, de man die zijn volk stront leerde eten

In een poging om zelf grappig te zijn heb ik het coronavirus al eens uitgeroepen tot organisme van de eeuw, een model van efficiëntie waar elke regering of machthebber een voorbeeld kan aan nemen. Effectief: het virus zorgt niet alleen voor zijn fysieke overdracht, maar ook voor de mentale worm die in ons kruipt. Het heeft daartoe specialisten opgeroepen die vanonder hun steen zijn gekropen, elke dag op TV komen om ons duidelijk te maken dat binnen blijven het enige zinvolle is dat we kunnen doen, en liefst met zo weinig mogelijk. Dat cafés oorden des doods zijn, dat treinen leeg moeten rondrijden, en dat naar een concert gaan pure zelfmoord is. Dat grootouders van hun kleinkinderen moeten wegblijven, dat met vier op straat rondhangen een zwaar vergrijp is waartegen de politie streng moet optreden, en dat de avondklok het best al vanaf ’s middags zou ingaan.

Deze virologische dictatuur is een stuk van de besmetting zelf, ze hoort bij de pandemie als wormen in een overrijpe kaas, daarom is de instinctieve afkeer van experten als Marc Van Ranst, Pierre Van Damme en Steven Van Gucht zo groot. De moederlijke reprimande van Erika Vlieghe dat we ‘minder moeten zeuren’ montert niemand op, integendeel, het is als het dwingen van een kind om stront te eten en het nog lekker te vinden ook. Dankzij zijn mutaties wordt het virus niet alleen besmettelijker, het lijkt ook een taboe over zichzelf te hebben uitgeroepen en inspireert politici ronduit tot machtswellust, ook waar er zware fouten zijn gemaakt.

De virologische dictatuur is een stuk van de besmetting zelf, ze hoort bij de pandemie als wormen in een overrijpe kaas

En ze worden echt brutaal, de potentaatjes. Een vaccin kiezen? Liever geen AstraZeneca? Wat denk u wel? ‘Het is eten wat de pot schaft’, stelt Dirk Dewolf, een dorpspoliticus uit Overijse die het dankzij de juiste partijkaart (CD&V) tot administrateur-generaal bij het Vlaams agentschap Zorg en Gezondheid schopte. Niet zeuren over bloedklonters, staartgroei en andere nevenwerkingen, eten verdomme, het is het Agentschap dat het u zegt!!

En dan heb je de psychologen, een andere beroepstak die als een bende aasgieren rond de levende coronalijken cirkelt. Motivatiepsycholoog Maarten Vansteenkiste (UGent) is de rijzende ster aan het expertenfirmament. Hij stelt het systeem niet in vraag, de oorzaak waarom mensen afhaken -nooit een psycholoog geweten die dat doet-, maar biedt zich integendeel aan als communicatie-expert voor de overheid. Hoe de mensen duidelijk maken dat de regels moeten opgevolgd worden? Hoe breng je de Vlaming ertoe, zijn eigen stront op te eten? De motivatiepsychologie geeft het antwoord. Een beroep met toekomst.

Het licht aan de horizon

coronacarnavalCoronahumor als deze vinden professionele komieken ‘ongepast’

Gisteren nog eens een herhaling bekeken van een Philippe Geubels-show van vier jaar geleden. Een verdienstelijk grappenmaker, daar niet van, maar ik hoor of zie hem nauwelijks vandaag, behalve als sidekick in een debiele TV-kwis. De Kampioenen zijn ook nog steeds paraat, voetbalkolder van een halve eeuw oud. Mag het iets meer zijn? Het is uitkijken naar grappen met spikes, virusachtige karikaturen, groteske verwerkingen van het kwaad.

Satire dus, als rebellie én alternatieve gezondmaking. Deze tijd schreeuwt om nieuwe humor die ons doet lachen met de nieuwe realiteit waarin we al meer dan een jaar leven, en de falende machthebbers, van Ursula tot Wouter, genadeloos in hun hemd zet. Helaas, behalve de geregisseerde lachuitbarstingen op TV zie ik vandaag weinig tot geen stand-up comedians of andere grappenmakers een poging doen om de depressie te doorbreken. Noteer dat de Aalsterse (!) humorist Bert Kruismans uitdrukkelijk stelde dat hij coronahumor ‘ongepast’ vond. Mwè-mwè-mwè-mwè-mwèèè (in dalende toon).

De professionele komieken lijken mee te kniezen met de rest van de cultuur- en amusementssector, over het zware onheil dat hen is overkomen. Je ziet of hoort ze nauwelijks, terwijl we ze net nu nodig hebben, virtueel of op TV, het doet er niet toe. Dat bewijst dat ze niets waard zijn en alleen moppen kunnen tappen op communiefeesten. Er is dringend nood aan een nieuw genre, dat ik coronasatire doop. Minder virologen en psychologen, meer parodiërende versies ervan, dat hebben we nodig. Clowns in witte schort, of begrafenisondernemers die goochelaars blijken met een bodemloze kist, ik zeg maar wat. En dus ook virus-carnavalmaskers in plaats van mondmaskers. 

De professionele komieken lijken mee te kniezen met de rest van de cultuur- en amusementssector, over het zware onheil dat hen is overkomen.

Misschien is dat wel het ergste gevolg van de horecasluiting: dat de stroom van toogmoppen is stil gevallen. Het carnaval gaat dit jaar ook al niet door, dat is weer een probleem minder. De humorloze depressie die vandaag over ons komt, en zelfs tot zelfmoorden leidt, is vooral het werk van de overheid en de experten, én van de media, voor wie het onderhouden van de angst primeert, want daaraan ontlenen ze hun gezag. Plezier is verdacht en lachen doe je met mate, en zo min mogelijk met mensen die aan de knoppen zitten. Alleen mekaar aan de schandpaal nagelen via Twitter, ja, dat lukt nog. De beroepsnarren houden zich in quarantaine. Het is misschien veelbetekenend dat Vlaanderens bekendste satirejournalist, Koen Meulenaere, op de dag van zijn pensioen tevreden leek van te kunnen stoppen, en dat De Tijd hem blijkbaar niet wil/kan vervangen.

Veerkracht is een modewoord, maar zonder satire blijven we steken in melig verlangen naar ‘het einde van de tunnel’ en schaapachtig gemekker over verbondenheid. Het kwaad benoemen, uitkleden, ermee lachen, en meteen met alle sterrenwichelaars die er rond hangen, is niet alleen mentaal gezond, het veroorzaakt wie-weet misschien ook een vorm van immuniteit. Voorwaarde nummer één daartoe: niét eten wat de pot schaft. Vooral niet. Nog een prettige zondag. 

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

 

Geplaatst in Geen categorie, Het politiek theater, Inleiding tot de humorologie | Reacties uitgeschakeld voor Humor en satire in coronatijden: het mag wat méér zijn

Jef Elbers, de strontkar en het Vlaamse cultuurwezen

Van de achterkant bekeken 

De rechts-radicale Vlaams-nationalistische zanger/scenarist Jef Elbers zal dus geen bestuurslid worden van het Vlaams Audiovisueel Fonds, kortweg VAF. De pers had namelijk zijn doopceel gelicht, en ‘homofobe’ uitspraken ontdekt over Gay Prides en strontkarren. Met het gekende resultaten: tonnen bagger vanwege de LGBTQ+ brigades, politici, regenboogvlaggen aan openbare gebouwen, en alle mogelijke opiniemakers die hun politieke correctheid nog eens wilden demonstreren in de daartoe bestemde krantenkolommen.

Ik heb me even in de bio van Jef verdiept: kind van een Brusselse vader en een Oekraïense moeder die beiden een nazi-concentratiekamp hebben overleefd. Taalactivist in Brussel waar hij school liep en de francofone arrogantie leerde kennen, VMO-militant, Colruyt-filiaalmanager, protestzanger, én scenarist van BRT-kinderseries als Merlina waar mijn zoon stapelzot van was. Onder meer wegens de aldaar gebruikte parafix, een paraplu die booswichten kon doen verstijven. Tussendoor flirtte Jef met het Vlaams Blok, dat hij in de jaren ’90 een tijdje vertegenwoordigde als bestuurslid van de openbare omroep. Een spotlied over Mohammed Ambras leverde hem in 1998 een aanklacht wegens racisme op, maar de rechtbank oordeelde dat het om vrije meningsuiting ging en sprak hem vrij. Nadien verdween hij als ‘verbrande figuur’ op de achtergrond, schreef een boek en vertaalde een roman uit het Frans.

Aan een democratie van brave meningen en lieden die alleen nog over punten en komma’s discussiëren, hebben we niets. 

Een bewogen levenswandel van een compromisloze rechts-voor-de-raap-figuur waar ik wel enige sympathie voor kan opbrengen. Zo iemand hoeft zich ook niet genuanceerd uit te laten, we hebben al tsjeverige pastoors genoeg. Er mag best wat provocatie zijn, van mensen die zeggen wat anderen alleen in stilte denken. Aan een democratie van brave meningen en lieden die alleen nog over punten en komma’s discussiëren, hebben we niets. En ja, daar mag ook trammelant van komen, opspattend slijk van de kikkerpoel, controverse, wat de dag van vandaag zeer denigrerend als ‘polarisatie’ wordt genoemd.

Parafix

Aalsters carnaval: de voil janetten

Bij zo’n storm wordt iedereen uitgenodigd om er zich mee te moeien en partij te trekken, zonder dat dit hoeft uit te monden in Rwandese toestanden. Dat maakt toch het verschil uit met de barbarij, hoera de democratie is niet perfect. Het is een misverstand dat homo-onvriendelijke uitspraken en grappen tot haat zouden aanzetten, laat staan tot geweld, anders moet men ook de Aalsterse Voil Janetten verbieden. De wetgever bepaalt het recht van eenieder op vrije seksuele beleving en legt de grenzen vast (wat bijvoorbeeld met pedo’s?), maar men kan niemand verbieden om homoseks onwelriekend te vinden. En daarvoor uit te komen, op zijn/haar manier. Ook dat is een grondrecht, misschien zelfs een verdienste. De overheid moet neutraal zijn; een ‘neutrale’ burger echter, daar is wat mis mee, dat is iemand zonder smaakpapillen.

Vele vrouwen zijn er overigens vies van en roepen dit onderdeel uit tot een no go-zone

Het kan me verder niet bommen wat de paus, het Vaticaan of bisschop Bonny van homoseksualiteit denken – wat is dat trouwens voor iets, een christelijke homo?-, maar de mannenleut in bos en hei of op autostradeparkings, en hoe dat er concreet aan toe gaat, daar mag toch iedereen een appreciatie van hebben. We zien het af en toe ook concreet voor ons. Het gefriemel van lesbiennes vinden we nog sensueel en een bewijs van een goed functionerende fijne motoriek, maar een man die zijn parafix in het achterwerk van een andere man steekt, dat blijft soms niet zonder gevolgen, en daar wilde Jef op zijn beeldende manier lucht aan geven. Vele vrouwen zijn er overigens vies van en roepen dit onderdeel uit tot een no go-zone, geen strontkar dus, maar ik had me zelf gewaarschuwd om hier geen gynaecologisch praatje van te maken.

Benoemingscarrousel

BrackeSiegfried Bracke en Jef Elbers aan één tafel, dat is het ondenkbare

Ach, natuurlijk moet je een rebel als Jef Elbers niet droppen in zo’n door-en-door gepolitiseerde cultuurbureaucratie als het VAF. Het Vlaams Belang corrigeerde snel -want Tommeke wil meespelen met de grote jongens- en schoof Dimitri Hoegaerts naar voor: een saaie, onberispelijke partijsoldaat die in maatpak lijkt geboren en zich nooit laat betrappen op een uitspraak met een hoek af. In het VAF moet hij ‘mijnheer-de-voorzitter’ zeggen tegen iemand die al even geknipt is voor de job: de door de N-VA voorgedragen Siegfried Bracke, een man zonder fobieën, vrij van beladen uitspraken, én zonder principes.

Misschien moeten filmmakers eens leren wat fundraising is, in plaats van de subsidiekranen te openen.

Wat ons naadloos bij de kern van de zaak brengt: de benoemingscarrousel waarbij alle partijen hun mannetjes/vrouwtjes mogen droppen, in kabinetten, administraties, intercommunales, cultuurhuizen, agentschappen, noem maar op, en dus ook het Vlaams Audiovisueel Fonds. Volgens onderlinge deals en met criteria die doorgaans weinig rond competentie draaien. Of waarom ik denk dat de homofoob Jef Elbers in stilte blij is dat het feest niet doorgaat. 

Onze inheemse ziekte heet niet homofobie maar particratie. Het gaat er bij mij niet in dat politici en partijen zich moeten bezig houden met de productie van films, TV-series en computerspellen. Misschien moeten filmmakers eens leren wat fundraising is, in plaats van aan subsidiekraantjes te draaien. Door de staat bevoogde cultuur werkt niet. Er mag best wat geld zijn om patrimonium te restaureren, het dak te herstellen van musea en de spots te laten branden in theaterzalen, maar de creativiteit moet haar eigen wegen zoeken. En de politiek moet zich met haar kerntaken bezig houden: efficiënt besturen, waarbij de door ons verkozen waakhonden in het parlement ook echt horen te blaffen, in plaats van gehoorzaam op een knopje te duwen.

Dat is misschien wel de meest belangrijke les uit het verhaal van Jef Elbers en zijn wraking: het Vlaamse cultuurwezen is in handen van klerken en schoolmeesters, die alsmaar roepen over vrije expressie (‘verbeelding werkt’), maar zich eigenlijk strikt aan de politiek correcte taboes houden. Posten die moeten ingevuld worden omwille van het machtsevenwicht tussen partijen. Afschaffen die handel, het is er het perfecte tijdstip voor.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Jef Elbers, de strontkar en het Vlaamse cultuurwezen

En plots werd de driekleur een regenboogvlag

Metamorfoses in en rond de Wetstraat

Naar aanleiding van de vreselijke en zinloze moord op de homoseksueel David Polfliet in Beveren, vielen politici over elkaar heen om hun walg en verontwaardiging uit te drukken. Zou de moord minder vreselijk en walgelijk geweest zijn, mocht het slachtoffer heteroseksueel zijn geweest? Neen, maar ‘men’ vermoedt dat de man net omwille van zijn geaardheid is omgebracht, ook al dringen de nabestaanden zelf aan op discretie, en is het gerecht tot hiertoe zeer zuinig met informatie over de achtergrond van de minderjarige daders en hun motief.

Niettemin werd meteen maar de regenboogvlag gehesen boven de ambtswoning van de premier, ging het in de media alleen nog over gay bashing, en mocht VRT-journalist Riadh Bahri in De Afspraak uitvoerig berichten over zijn ervaringen, zijn trauma’s, zijn schrik om voor zijn geaardheid uit te komen. Dat is natuurlijk gemakkelijke en zelfs gemakzuchtige journalistiek: een reporter die zich gewoon bij de slachtoffers voegt en sympathie oproept. Het zal wel woke zijn, maar een gedegen analyse is nog iets anders.

Een algebraïsche verzameling

Zijn hetero’s tot uitsterven gedoemd?

Die fameuze regenboogvlag dus, symbool voor diversiteit en het recht op ‘anders-zijn’. Gezien ik voor mijn politiek, mentaal én karakterieel anders-zijn dagelijks moet opkomen, schaar ik me volgaarne onder die vlag, al betwijfel ik of men dat soort diversiteit bedoelt. Het gaat om seksuele diversiteit, een slaapkamergegeven dat steeds grotere ruchtbaarheid krijgt en bijna als een menu aan tieners wordt gepresenteerd. Er is momenteel wel een en ander in de aanbieding.

Lgbtqia+ is de bijna algebraïsch aandoende naam van een waaier seksuele identiteiten die men kan aannemen: respectievelijk lesbisch, gay, biseksueel, transgender, queer (ook wel non-binair genoemd), questioning (wie het nog niet goed weet), intersex (tweeslachtigen), aseksueel, en +. Dat plusteken wijst op ‘al de rest’, maar ook op toekomstige geaardheden die nog in constructie zijn, misschien iets met dieren of met jonge groentjes. De hetero’s horen alleszins niét in dat rijtje: echte reptielen zijn het, levende fossielen, zeker de blanke oudere mannen die volgens het woke-jargon ‘geprivilegieerd’ zijn en de diversiteit bedreigen.

De gruwelbeelden van homo’s die in de Islamitische Staat van het dak worden gegooid, blijven ondertussen zorgvuldig in de archieven.

Meteen zitten we in de slachtofferlogica en de politiek correcte pampering van allerlei minderheden, waarbij je bijna tot een identitaire subcultuur van de onderdrukten moet behoren, anders ben je een onderdrukker en word je ‘gecanceld’. Dat is ook de reden waarom de moslims, die vanuit hun religie toch een zeer problematische verhouding met homoseksualiteit hebben -zie verder-, in de grote verontwaardiging niet benoemd worden, noch in het praatprogramma van Bart Schols: ze zijn een aspect van de diversiteit en de multiculturele verrijking. De gruwelbeelden van homo’s die in de Islamitische Staat van het dak worden gegooid, blijven ondertussen zorgvuldig in de archieven. Het gaat alleen nog over de repatriëring van vrouwen en hun kinderen die zich bij de IS-strijders voegden.

Het recht op discriminatie

Recept voor Oesters | Colruyt Lekker KokenTen gronde dan. Ergens moet een taboe toch eens uitgeklaard worden: mag iemand nog een mening hebben over homofilie, transgenders, queers en heel de zwik, of is dat sowieso een verboden onderwerp, tenzij men met een regenboogvlag rondloopt? Mag ik nog luidop zeggen dat ik persoonlijk, en geheel persoonlijk, niet echt voor mannen ben die het voor de mannen hebben, ook al zou ik hen nooit een strobreed in de weg leggen?

Ooit lanceerde Matthias Storme het begrip ‘recht op discriminatie’. Misschien moet men die tekst van Storme, toen hij in 2005 de Prijs voor de Vrijheid kreeg, eens herlezen. Hij stelt dat de overheid haar burgers strikt volgens het gelijkheidsprincipe moet behandelen, maar dat individuen de vrijheid hebben om daar reliëf in te brengen.

Het leven is geen regenboog, dat is een fictie, we sluiten heel de tijd uit, maar ook in.

We ‘discrimineren’ heel de tijd, omdat we onze smaak volgen en keuzes maken. Al dan niet oesters eten of ervan kotsen, operamuziek beluisteren of het genre haten, voor blondjes vallen of er integendeel mee lachen, voor een bepaalde partij stemmen of net niét. De anti-discriminatielogica beknot dat grondrecht. Op de duur moeten we ons heel de tijd rechtvaardigen, men controleert ons bij elke neiging tot persoonlijke (dis)affiniteit. Zoals een madammeke het recht ontnemen om haar poetshulp te kiezen volgens haar eigen criteria.

Het leven is geen regenboog, dat is een fictie, we sluiten heel de tijd uit, maar ook in. Een hetero discrimineert homo’s en omgekeerd, in het liefdesleven, de vriendschappen, het milieu, de netwerken. Er zijn homobars en andere, gayclubs en kaartersverenigingen, en die hebben allemaal hun toegangsprotocollen. Is dat een probleem? Helemaal niet, en humor helpt deze exclusieve diversiteit te aanvaarden en zelfs te appreciëren. Of waarom er vooral ook moet kunnen gelachen worden met mensen, groepen, levensbeschouwingen.

VB-bashing

De regenboogvlag van premier De Croo is nog op een ander punt ongeloofwaardig. Het zijn vooral de politieke pleitbezorgers van diversiteit, genre Bart Somers en Vincent Van Quickenborne, die voortdurend andersdenkenden stigmatiseren en uit hun regenboog weren. Gek genoeg vooral liberalen, de grote vrijheidskampioenen. De moord op David Polfliet was een welgekomen aanleiding om, via een paar niet echt gay-vriendelijke tweets, aan VB-bashing te doen en deze partij verantwoordelijk te stellen voor het gebeuren in Beveren. Dat is politiek oneerlijk en moreel pervers.

Het klopt dat het VB geëvolueerd is, van een ethisch-conservatieve reserve tegenover homoseksualiteit naar een meer progressieve benadering. Het klopt ook dat de islamkritische opstelling daarin een game changer was. Maar over het verband tussen islam, migratie en homohaat zwijgen Somers en C° in alle talen. Uit onderzoek van de Vlaamse overheid zelf blijkt nochtans dat aversie van homoseksualiteit vooral een allochtoon fenomeen is. Het overgrote deel van de autochtone Vlamingen staat zeer tolerant tegenover seksueel anders-zijn, terwijl dat bij de respondenten van Afrikaanse, Turkse, Marokkaanse, maar ook Roemeense en Poolse afkomst, veel minder het geval is.  

Uit onderzoek van de Vlaamse overheid zelf blijkt nochtans dat aversie van homoseksualiteit vooral een allochtoon fenomeen is.

Dat het Vlaams Belang vandaag desondanks ‘de bonen heeft gefret’, zoals men dat in Antwerpen zegt, ligt meer aan de regimevijandigheid van die partij. Het overleven van de Belgische constructie en de monarchie steunt namelijk in belangrijke mate op het diversiteitsdiscours: België is taalkundig heterogeen en multicultureel, en we moeten dat zien als een verrijking, ook al functioneert er bijna niets. Met de regenboogvlag wordt ook de seksuele diversiteit mee ingeschakeld in die staatspropaganda, en ziet men de kans schoon om het cordon rond een anti-systeempartij te verstevigen, met veel emo-taal en gespeelde verontwaardiging.

Heel deze ratatouille van linksliberale weldenkendheid, omfloerst Belgicisme, en dubbelzinnige cultus van de onverdraagzame verdraagzaamheid, dient de anders-zijnde mannen, vrouwen en alles ertussen, helemaal niet. Het is pure recuperatie en in het geval van David Polfliet zelfs lijkenpikkerij. Gun iedereen zijn vrijheid, laat het gerecht zijn werk doen, en stop het emo-opbod van politiek en media. Tenzij ook dit theater dient om het corona-debâcle te verdoezelen. Dan zijn we weer helemaal mee.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor En plots werd de driekleur een regenboogvlag

De drugsmaffia en de betere smartphone: privacy voor alles

Het is toch wel een opluchting, en ik zeg het zonder ironie: het zijn niet allemaal idioten die bij de federale gerechtelijke politie werken. In tijden waar flikken zich bezig houden met het opsluiten van minderjarige tieners die met een paar te veel thuis samen waren, en waar alarmerende berichten ons bereiken over instortende gerechtsgebouwen, of mobiele brigades die hun benzine niet meer kunnen betalen, worden er af en toe toch aardige successen geboekt. 

Het ontcijferen van het Sky ECC versleutelingssysteem waarmee heel de Belgisch-Nederlandse drugshandel zijn zaakjes regelde, vanaf het inschepen van cocaïneladingen over zee tot het leveren aan de eindverbruiker, is een exploot dat mag vergeleken worden met het kraken van de nazi-enigmacode door Poolse en Britse specialisten. Dat heeft de 2de wereldoorlog een beslissende wending gegeven, temeer omdat de Duitsers zich van geen kwaad bewust waren en de geallieerden maanden lang vrolijk hun geheime berichten konden meelezen.

Zou er dan toch zoiets als de ethische hacker bestaan, of de wizard die uit principe de kant van de misdaadbestrijding kiest?

Tientallen verdachten werden ondertussen opgepakt, tonnen drugs in beslag genomen, de sector hapt even naar adem. Heel de kraakoperatie is het werk van een topteam IT-ers, en ook dat is heuglijk nieuws: meestal zitten de slimsten aan de andere kant, om de eenvoudige reden dat daar beter betaald wordt. Hoe de nooddruftige federale politie dat voor mekaar gekregen heeft, is voorlopig zelf een enigma. Zou er dan toch zoiets als de ethische hacker bestaan, of de wizard die uit principe de kant van de misdaadbestrijding kiest? Of is het kraken van codes ook gewoon plezant?

Een ander enigma is, hoe ze ooit met hun twee man en een paardenkop dat half miljard ontcijferde berichten gaan gelezen krijgen, én in vervolgingsdossiers gaan gieten. Daar mankeert gewoon het personeel voor. Misschien is het daarom dat men maar besloot om de zaak naar buiten te brengen, in plaats van nog maanden of jaren mee te lezen en de sector radeloos te laten zoeken naar mollen, inclusief de gewelddadige afrekeningen die daarmee gepaard gaan. In Deurne weten ze ondertussen wat dat betekent.

Zero-trust security

Turnhoutse baanDe Turnhoutse baan in Borgerhout: dé plek voor wie een betere smartphone zoekt

Sky Global, het Canadees-Amerikaans bedrijf achter dat Sky ECC-speeltje, is zich van geen kwaad bewust. Het heeft zich toegelegd op versleuteld chatten via een speciaal omgebouwde smartphone waar alles is weggenomen waarmee je ‘normaal’ kan surfen of bellen. Ter vervanging is die uitgerust met een speciaal SIM-kaartje en een app die alle chatberichten codeert (ontoegankelijk maakt voor speurneuzen) of ze automatisch wist. Alle communicatie verloopt via speciale servers waarin de informatie nogmaals wordt gecodeerd. Eén hoofddoel: vermijden dat iemand anders dan de afzender of de ontvanger zou kunnen meelezen. Wat als Zero-trust security wordt betiteld: een technologie die geen enkel beveiligingsgaatje laat. ‘Don’t compromise on your privacy’ is de slagzin van Sky ECC. Het bedrijf ontkent overigens tot op vandaag dat zijn code werd gekraakt, kwestie van de verkoop niet te doen kelderen.

Laten we wel wezen: in de praktijk is zo’n versleutelde smartphone gewoon misdaadmateriaal zoals een kalasjnikov,

Niet toevallig zijn de toestellen uitgebreid voorradig in de telefoonwinkels aan de Turnhoutse Baan te Antwerpen/Borgerhout, een uitverkoren stek van de Mocro Maffia zoals de Marokkaanse cocaïnehandel, opererend tussen Antwerpen en Amsterdam, wordt genoemd. Laten we wel wezen: in de praktijk is zo’n versleutelde smartphone gewoon misdaadmateriaal zoals een kalasjnikov, wat Sky Global ook mag beweren. Om die reden heeft de federale politie een oproep gedaan aan alle ‘gewone’ gebruikers van Sky ECC om zich te melden, ten einde te checken hoe legaal ze er wel mee omgaan. Mijn voorspelling: deze oproep zal weinig succes kennen.

Procedurepleiters

DobbelaerePrivacy-expert Matthias Dobbelaere-Welvaert is er alvast niet over te spreken, en heeft het in een tweet nogal misleidend over een jacht op mensen met ‘een iPhone’. Neen, sorry Matthias, deze keer ben ik niet mee. Natuurlijk is privacy een recht, en willen we niet dat Big Brother of iemand anders zomaar onze privé berichten inkijkt. Daar bestaat voldoende wetgeving over. Voor de besloten chatrooms van Schild & Vrienden bleek dat alvast geen probleem. Maar waarom zou iemand zich in godsnaam een peperdure smartphone aanschaffen waarmee je niet normaal kan bellen, plus een abonnement van 2200 euro per jaar voor een end-to-end-encryption, zo waterdicht als dat van de Amerikaanse geheime dienst? Toch niet voor amoureuze conversaties, of afspraakjes met een escort die thuis niet mogen geweten zijn? Of om Google te slim af te zijn?

Matthias Dobbelaere-Welvaert moet opletten dat hij niet eindigt als nuttige idioot in dienst van de onderwereld

Een sympathiek man met nobele bedoelingen, daar niet van, maar Matthias Dobbelaere-Welvaert moet opletten dat hij niet eindigt als nuttige idioot in dienst van de onderwereld. Het staat vast dat goed betaalde procedurepleiters alles uit de kast zullen halen om de geldigheid van de ontcijferde berichten te betwisten, en daarbij ook de privacy van hun cliënten zullen inroepen.

U lacht, maar het gebeurt echt, en het werkt. In september 2020 ging een in Brussel opererende drugsbende vrijuit omdat de afgetapte telefoongesprekken als ‘onrechtmatig verkregen bewijsmateriaal’ werden geklasseerd. Voor meer inlichtingen: bel meester Sven Mary. Ik hoop dat het zo niet eindigt, of de IT-bollebozen van de federale zullen snel met de Noorderzon verdwenen zijn, meer bepaald richting Amsterdam. Waarna alles weer wordt zoals het altijd was.

 

Geplaatst in Geen categorie, Sterke Vlaamse verhalen | Reacties uitgeschakeld voor De drugsmaffia en de betere smartphone: privacy voor alles

‘Het interview sloeg in als een bom’

Mijn oren tuiten er nog van 

Een hele tijd weigerde ik hardnekkig te klikken op nieuwsberichten over Harry en Meghan, het prinselijk koppel dat de deur van Buckingham Palace achter zich had dicht gegooid. Het leek me eerder iets voor de tabloids en onze boekskens. Maar ik moet mijn onverschilligheid bijstellen: dit is wereldnieuws, beste mensen.

Stel u maar eens voor, en ik vat samen voor wie al die tijd op Mars heeft vertoefd: prins Harry, de jongste zoon van prins Charles en Diana Spencer, is getrouwd met (halfbloed) actrice Meghan Markle. Ze vonden hun draai niet zo bij de Windsors, besloten vorig jaar het koningshuis vaarwel te zeggen en gingen in ballingschap naar het exclusieve Santa Barbara, nabij Los Angeles.

Naar het schijnt heeft de VRT 60.000 euro betaald voor de uitzendrechten in Vlaanderen, en liet daarmee commerciële zenders als VTM kansloos achter zich.

In dat optrekje van twaalf miljoen euro, met negen slaapkamers, zestien badkamers, een bibliotheek, sportschool, tennisveld en gameroom, komt de in de VS iconische sensatiejournaliste Oprah Winfrey een interview van het koppel afnemen. Onderwerp: het ‘racisme’ van de Britse royals. Gezien Meghan’s moeder zwart is, heeft hun kindje Archie een kwartje Afro-bloed, en daar zou binnen de koninklijke familie ‘iemand’ (we komen niet te weten wie) een opmerking over gemaakt hebben.

Je gelooft het niet: vier uur aan een stuk mekkeren de gevluchte prins en de hertogin (die titel kreeg ze cadeau op hun huwelijk) over het onrecht dat hen is aangedaan, het racisme in de media ook rond haar figuur, de wanhoop, het verdriet, de zelfmoordplannen (!) van Meghan, die als een volleerde actrice échte tranen produceert. Naar het schijnt heeft de VRT 60.000 euro betaald voor de uitzendrechten in Vlaanderen, en liet daarmee commerciële zenders als VTM kansloos achter zich.

Woke celebrities

Voor alle duidelijkheid: dit is goed uitgekiende marketing. Het echtpaar wil zich in de media lanceren als hoofdfiguren én producers van programma’s rond familie, kinderen, tolerantie en anti-racisme (uiteraard). Zeg maar de Pfaffs en de Planckaerts, maar dan met zes nullen erachter. Meghan tekende al een meerjarencontract bij Netflix, goed voor 100 miljoen dollar.

Het is dus kassa bij deze verschoppelingen. Met het forse trekpaard Oprah Winfrey van voor, slagen ze erin politieke correctheid te vermarkten en daarin heel het media-universum te betrekken. Dat is geniaal bedacht: wokeness binnen het celebrity gebeuren. Komaan zeg, wie huilt niet van woede, alleen al bij de gedachte dat ‘iemand’ een opmerking zou hebben gemaakt over de huidskleur van dat kindje. Waar is de tijd dat ze op familiebijeenkomsten met enige consternatie naar mijn flaporen keken en zuchtten ‘wat gaat er van dat manneke geworden’: had ik toen maar Oprah gebeld.

Met het forse trekpaard Oprah Winfrey van voor, slagen ze erin politieke correctheid te vermarkten en daarin heel het media-universum te betrekken. 

De levenslange familiesoap gaat dit keer niet alleen meer over rijkdom en glitter, maar ook over mensen met de juiste kijk op de maatschappij en de wereld, in tegenstelling tot de verzuurde mummies die Buckingham Palace bevolken. Geruchten dat de hertogin/drama queen haar personeel als uitschot behandelde, doen even niet ter zake. Evenmin het feit dat het koppel zich inzet voor het klimaat én het ganse jaar door in een privé-jet rondtoert.

‘Het interview sloeg in als een bom’ lezen we nu overal. Mijn trommelvliezen tuiten er nog van. Vijftien jaar na de dood van mediafilosoof Jean Baudrillard en zijn theorie van het simulacre, het verschijnen van ‘Flat Earth News’ (Nick Davies) ongeveer even lang geleden, en mijn eigen bescheiden bijdragen inzake mediakritiek, blijven gebakken luchtbommen ontploffen, ook in de zogenaamde kwaliteitsmedia.

Misschien ligt het aan de ongelooflijke coronamoeheid op deze aardkloot, dat de wedervaren van Harry en Meghan wereldnieuws werden. Een verhaal op tijd en stond, dat moet kunnen. Zo lang u maar niet denkt dat de mainstream pers kwalitatief ook maar één millimeter boven de sensatiepers uitstijgt. Onze publieke omroep legt de lat, andermaal.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor ‘Het interview sloeg in als een bom’

Vrouwendag : ‘Ik zeg het niet graag maar…’

Sofie Peeters: ‘Femme de la rue’ (2012) 

Vandaag is het, mocht u dat nog niet weten, 8 maart, Internationale Vrouwendag. Hoe ik dat weet? Omdat ik bij het openen van het gordijn twee tortelduiven op het gazon bezig zag, en leut dat ze hadden. Ik sloot het gordijn direct weer en deed wat een man op Vrouwendag hoort te doen. Bij de koffie werd ik evenwel terug met de realiteit geconfronteerd: in de media gaat het alleen maar over partnergeweld, stoute mannen die hun handen niet thuishouden, en verkrachting. Harvey Weinstein zit dan wel voor twintig jaar achter slot en grendel, er lopen nog een paar miljard andere roofdieren op de aardbol rond.

De feministen -ik bedoel daarmee de vrouwbewuste vrouwen met een roze muts en een ongeschoren doos- hoor je weinig over seksueel genot, en al zeker niet met die ‘toxische’ mannen. Het is al een tijdje geleden dat de Franse actrice Catherine Deneuve zich samen met een honderdtal seksegenoten in een open brief keerde tegen het puritanisme van MeToo, dat alle flirtende mannen als ‘varkens’ betitelt en naar het slachthuis wil sturen.

De vrouwenbeweging lijkt zich vandaag ontplooid te hebben tot een miserabele androfobie, een mannenhaat die biologisch nergens toe leidt, maar ook vanuit de politieke correctheid het echte probleem niet benoemt.

Seksueel amusement

Beelden van het stationsplein in Keulen in de oudejaarsnacht. Beeld YoutubeMag een oudere ‘witte’ man ten andere wel iets schrijven over de vrouwenbeweging? Volgens de regels van de wokeness niet. Knack Weekend stuurde me zonet een promobericht naar aanleiding van Vrouwendag, waarin prominente dames het woord nemen over het onrecht dat ze dagelijks ondergaan. Journaliste Nathalie Leblanc over (uiteraard) verkrachting, modiste Safia Minney over de rechten van vrouwelijke arbeiders in het Zuiden, klimaatactiviste Anuna De Wever, terug van weggeweest, over de ‘blanke oude heren’ die het wereldtoneel bevolken, architecte Oana Bogdan over het feit dat vrouwelijke architectes niet ‘zichtbaar’ genoeg zijn, enzovoort.

Om het even over de lange tirade van Leblanc te hebben: ze wijst erop dat vele klachten wegens verkrachting geseponeerd worden, dat is inderdaad een schande. Maar met geen letter heeft ze het over die andere realiteit: dat het overgrote deel van de seksuele delinquenten een migratie-achtergrond heeft, zoals dat heet.

In het officiële eindrapport werd het allochtone daderschap weggemoffeld en deed men alsof het over banale zakkenrollers ging

Daar is ook onderzoek over gedaan. Weinig Belgisch, want research naar etnische achtergrond is hier een taboe, maar wel bijvoorbeeld in Duitsland, Nederland en Zweden. In dat laatste land bleken 40 van de 43 schuldigen aan groepsverkrachting van allochtone komaf. De fameuze nacht van de aanrandingen in Keulen, eindejaar 2016, was volgens de politie zelf vooral het werk van asielzoekers, Syriërs voorop. In het officiële eindrapport werd het allochtone daderschap weggemoffeld en deed men alsof het over banale zakkenrollers ging, kruimeldiefstallen vanwege ‘niet-geïdenticeerde daders. De agenten zelf spraken dat formeel tegen: het ging vooral om ‘seksueel amusement’. Vanwege Noord-Afrikanen dus.

Sofie Peeters, maakster van de onthullende documentaire ‘Femme de la rue’ (2012) geeft in een debat schoorvoetend toe: ‘Ik zeg het niet graag, maar in 95 procent van de gevallen gaat het om allochtone mannen’. Ze zegt het niet graag. Waarom eigenlijk niet?

Genitale verminking

Ursula von der Leyen - WikipediaVan sommige vrouwen in topfuncties denk je toch…

Het taboe werpt een enigszins ander licht op de verkramptheid van het linkse feminisme. Het patriarchaat, als cultureel bepaald seksueel onderdrukkingsmechanisme, bestaat bij ons nog nauwelijks. Vele beroepen zijn compleet vervrouwelijkt -en neen, niet alleen in de zorg en het onderwijs-. Onze vorige premier was een vrouw (die, laat ons eerlijk zijn, er een potje van maakte in de coronacrisis), en de huidige voorzitter van de Europese Commissie ook. Die, laat ons eerlijk zijn, voor een stuk voorzitter werd omdat ze van de juiste kunne was, eerder dan omwille van de juiste competenties.

Het patriarchaat overleeft vooral in de tolerantie tegenover geïmporteerde religieuze en culturele achterlijkheid

Hoort Ursula dan toch eerder in de keuken thuis? Het volstaat om te zeggen dat vandaag, Vrouwendag, niemand kikt over de import van seksueel geweld via de migratie en de multicultuur, omdat het gewoon niet strookt met de politiek correcte lezing van de samenlevingsproblemen. Het patriarchaat overleeft vooral in de tolerantie tegenover religieuze en culturele achterlijkheid.

Ik spreek dan nog niet over genitale verminking, de zogenaamde clitoridectomie. In Europa wonen naar schatting 500.000 vrouwen met een weggesneden clitoris of zelfs zonder schaamlippen, kwestie van het seksueel genot bij de vrouw uit te sluiten. Jaarlijks zouden er 180.000 vrouwen en meisjes het risico lopen dergelijke gruwel te ondergaan (cijfers van Amnesty International). Een typisch Afrikaans gebruik, bij ons onbekend. Helaas: de feministen houden het vaag bij ‘seksueel geweld’ in het algemeen. k moet het eerste artikel vandaag, over genitale verminking in bepaalde culturen, nog tegenkomen.

We krijgen dan de perverse situatie dat het poco-feminisme alsmaar foetert over glazen plafonds, stereotypen, ongelijkheid, de patriarchale mentaliteit, en meer van dat soort sociologische gemeenplaatsen. Alle mannen zijn virtueel schuldig en moeten zich beschaamd wegsteken achter quota en charters. NOT. Niét alle mannen, bepaalde mannen, en ze hebben een kleur en een achtergrond. Oeps, mocht ik dat wel zeggen, maar het staat er nu. Het is al middag ondertussen, maar toch een welgemeend roekoekoe vanuit de duivenstreek.

 

Geplaatst in Femen | Reacties uitgeschakeld voor Vrouwendag : ‘Ik zeg het niet graag maar…’

Siegfried Bracke, de politicus waarover dringend een TV-serie moet gemaakt worden

Waarom de gewezen Kamervoorzitter wél de perfecte voorzitter van het VAF is. 

Postjestijd in politiek Vlaanderen. Vandaag vrijdag beslist de Vlaamse regering over de samenstelling van de bestuursraden van een hele zwik cultuurhuizen en publieke vzw’s. Gaande van de Ancienne Belgique over de Antwerpse Singel tot het Vlaams-Nederlands huis deBuren. Het is maar een formaliteit want de meerderheidspartijen hadden de taart al lang verdeeld. Belgische gewoontes worden moeiteloos Vlaamse. Het meest in het oog springt de benoeming van Siegfried Bracke tot voorzitter van de Raad van Bestuur van het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF). Een instelling die zich bezig houdt met het verdelen van subsidies voor films, TV-series en, jawel computergames.

Nu kan U over de zin van die subsidies een mening hebben, maar één ding is zeker: Siegfried Bracke is, dankzij een carrière met meer haarspeldbochten dan de Tourmalet (de Bocht van Bracke is zelfs een lemma op Wikipedia), de geknipte man om het Vlaamse filmwezen op flamboyante wijze te vertegenwoordigen.

Hollywood aan de Leie

Zou de droom van Robbe De Hert (1942-2020 ) toch nog in vervulling gaan?

Want geeft toe: zoals Siegfried lopen er in de Vlaams-Belgische politiek niet veel rond. Als vrijmetselaar en BRT-journalist had hij een rode partijkaart (waarover hij jaren lang loog) en schreef in die hoedanigheid ook voor het SP-ledenblad, tot hij in 2010 verkaste naar de N-VA. Toen dé partij in opmars. Meteen goed voor een verkiesbare plaats en het ondervoorzitterschap van de Kamer. Het Peeters-achtig plan van de partij om hem tot burgemeester van Gent te kronen -terwijl hij eigenlijk in Mol woonde- liep uit op een sisser.

Zo volatiel Siegfried was op politiek vlak, zo standvastig was zijn streven om de huisfinanciën gezond te houden. Eens Kamervoorzitter kluste hij nog bij als adviseur van Telenet en lid van de bestuursraad van de UGent: wie komt er nu ook rond met 11000 euro netto per maand. Heel die tijd was hij de facto met onbepaald verlof in VRT-dienst, wat zeker na het pensioen van Martine Tanghe een golf van speculaties op gang bracht. Maar het werd dus voorzitter van de VAF.

Zo volatiel Siegfried was op politiek vlak, zo standvastig was zijn streven om de huisfinanciën gezond te houden.

En daar zit Bracke écht op zijn plaats, wat er ook mag beweerd worden. Reden: zijn carrière zelf vormt het perfecte scenario voor een Vlaamse TV-serie. Laat dat fonds nu eens een verhaal met allure financieren, iets dat Hollywood kan halen, zeker nu het meesterwerk van Robbe De Hert, Hollywood aan de Schelde, onvoltooid is gebleven wegens.. onvoldoende VAF-steun. Met het binnenhalen van Siegfried Bracke heeft het Vlaamse filmfonds de acteur én het hoofdpersonage in huis van een serie die House of Cards kan wegblazen. Tenzij Studio Vandersteen alsnog een gelegenheidsalbum uitbrengt onder de titel ‘De gretige graaier’.

Diversiteit en zo

Elisabeth Meuleman (Groen): géén oudere witte man!

De discussie over partijpolitieke benoemingen, die vandaag weer opwelt, is overigens bijzonder vermakelijk. Natuurlijk is Bracke het schoolvoorbeeld van een politieke benoeming, bij een partij die beloofd had daar korte metten mee te maken. De nieuwe profeten van de politieke zuiverheid zitten nu bij Groen. Meer bepaald is Vlaams parlementslid Elisabeth Meuleman een fervent pleitbezorger van depolitisering in het openbaar ambt. Gedaan met de postjescultuur, alleen expertise en kennis doen er toe.

Na de kleur van de partijkaart wordt de huidskleur het criterium, wat ik qua scenario bepaald een drastische plotwending vind.

Ik maakte me al op voor een staande ovatie, tot Meuleman en haar partij er in één moeite aan toevoegden dat de aanstelling van een ‘witte oudere man’ als Bracke niet strookt met de diversiteitsgedachte, en dat het tijd is voor meer inclusie. Ja, nu kunnen we weer volgen. De job zou moeten gaan naar een jonge zwarte vrouw, liefst holebi, ook al heeft ze van film en toestanden geen kaas gegeten. Dallila Hermans houd u maar klaar, en waarom ook niet Sihame El Kaouakib, of, wie weet, een van de terugkerende IS-moeders.

In de benoemingscarrousel blijkt links de politisering te willen vervangen door de racialisering en genderisering. Niet de toekomst telt, wel de afkomst en wat in de onderbroek zit. Na de kleur van de partijkaart wordt de huidskleur nu het criterium, wat ik qua scenario bepaald een drastische plotwending vind. Bracke gecancelled, gedumpt als witte oudere man, dat is een tragische anticlimax die de N-VA ons gelukkig heeft bespaard. ‘Ge moet à niet schoener veurdoeng dan ge zè, schat’ placht Robbe te zeggen. Maar ook niet lelijker. Bij deze een aangename uitloopbaan, pardon filmcarrière gewenst, Siegfried.

Geplaatst in Cultuur, Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Siegfried Bracke, de politicus waarover dringend een TV-serie moet gemaakt worden

Erika Vlieghe, bestrijdster van ‘negatieve boodschappen’

Erika2Met het juiste T-shirt komt het allemaal goed

Virussen komen en gaan. Dit virus is niemands schuld’. Deze en andere open deuren trapt prof. Erika Vlieghe in om haar punt van de Zevende Dag duidelijk te maken dat we ‘teveel zeuren’ en ons wat optimistischer moeten opstellen inzake het coronabeleid.

In een open brief, gepubliceerd op de VRT-webstek plaatst ze een en ander in een context. Ja, ze begrijpt de kritiek en is voor de vrije meningsuiting, maar ‘de stroom aan negativisme haalt veerkracht weg, die we broodnodig hebben om onszelf, en de anderen recht te houden.’ Dat is bij nader inzien een gladde uitspraak, zeker vanwege iemand die een leidende positie bekleedt in de corona-exitstrategie. Er zijn zware fouten gemaakt, en een oproep tot meer blijheid en positivisme vanwege de voorzitster van de GEMS-expertengroep klinkt wat wrang in het land met wereldwijd het hoogste relatieve covid-dodencijfer.

Morele plicht

Beke_2Wouter Beke: wat als we deze man nu eens een schouderklopje zouden geven, in plaats van alsmaar te zeuren hoe slecht hij het doet?

Inderdaad, het virus is niemands schuld. Tenzij men meegaat in de complottheorieën, kan men de epidemie als een natuurramp beschouwen, of eventueel een beschavingsziekte, maar de ondermaatse crisisbeheersing is alleszins mensenwerk en een beleidskwestie. En aangezien ik al twee familieleden aan covid verloren heb (een schoonbroer-ziekenhuisarts die in de frontlinie stond, en een vader/rusthuisbewoner voor wie het vaccin te laat kwam) is de vraag naar verantwoordelijken voor velen van ons méér dan een academische oefening.

Het is alsof men de Russen, die betogen tegen de aanpak door het regime van opposant Navalny, zou aanmanen om met die ‘negatieve boodschappen’ te stoppen.

Er gist dus nogal wat ongenoegen, en dat zal niet snel wegebben, ook niet als we terug naar een soort normaal gaan. Ik denk niet dat ik hier nog eens het blunderboek moet openen over het lakse coronabeleid dat ons op driebestuursniveaus te beurt viel. Op Europees vlak een makke, trage, bureaucratische aanpak waardoor we bij de producenten achteraan de rij zijn beland; België dat zich als ‘pharma valley’ presenteert maar bij de Europese hekkensluiters zit inzake vaccinatiegraad; en een Vlaams niveau met incompetente bestuurders als Wouter Beke die een dodelijke chaos in de woonzorgcentra veroorzaakte. Zie ook de ontluisterende Panoreportage van 10 februari over het falende contactonderzoek.

Optimisme als ‘morele plicht’, zoals Verhofstadt ooit voorschreef? Misschien is het omgekeerde, namelijk de verontwaardiging, wel eerder een morele plicht. De lockdown en alle maatregelen, de avondklok, ook de strenge repressie, suggereren dat het vooral van ons gedrag afhangt, en gaan de vraag uit de weg in welke mate het beleid verantwoordelijk is. Mensen zijn het beu, verontrust, kwaad, maar als ze daar lucht aan geven, spreekt professor Vlieghe over een ‘opeenstapeling van negatieve boodschappen’. Het is alsof men de Russen, die betogen tegen de aanpak door het regime van opposant Navalny, zou aanmanen om met die ‘negatieve boodschappen’ te stoppen. Neen, we leven niet onder een Poetin, nog niet, maar het is bedenkelijk dat een wetenschappelijk expert met zo’n hoera-boodschap probeert de machthebbers uit de wind te zetten. Op een moment dat democratische grondwaarden onder druk staan.

Deplorables

VandammeVaccinoloog Pierre Van Damme, bijna dagelijks op TV: sommige experten lijken wel ingehuurde influencers

Dat doen die experten trouwens al heel de tijd. Herinner u in maart/april 2020 de Belgenmop van de geliquideerde en niet vervangen mondmaskers, en de manier waarop zelfs Marc Van Ranst volhield dat die maskers nutteloos waren. Experten als Pierre Van Damme en Herman Goossens (de man die een jaar geleden mensen aanraadde om op skivakantie te gaan) doen vooral aan brandjes blussen en lijken wel ingehuurde influencers: vooral perceptie telt.

De nieuwste perceptietruc betreft het AstraZeneca vaccin. Zwitserland heeft het afgevoerd als onbetrouwbaar, Zuid-Afrika eveneens omdat het niet blijkt te werken tegen de variant die daar woekert en onze kant uitkomt. Duitsland en Italië willen het niet geven aan 55-plussers. België ook niet, tot de Hoge GezondheidsRaad (voorgezeten door hoger vermelde prof. Van Damme) besliste dat het vaccin OK was. Probleem opgelost. Waarna werkelijk alle media in koor een lofzang aanhieven op de Gezondheidsraad én het Astra-product.

De Astra-euforie is georkestreerd, en doet eerder denken aan een regimepers in landen als Turkije en Saoedi-Arabië, dan aan kritische berichtgeving.

Helaas, de bittere waarheid is dat dit een tweederangsproduct blijft, zeker voor oudere en kwetsbare mensen, maar dat België nu eenmaal opgescheept zit met een bestelling van 1,5 miljoen dosissen, die overigens met mondjesmaat geleverd worden. De Astra-euforie is georkestreerd, en doet eerder denken aan een regimepers in landen als Turkije en Saoedi-Arabië, dan aan kritische berichtgeving.

Ik denk dus, beste mevrouw Vlieghe, dat er nog veel te weinig ‘gezeurd’ wordt. Het is gewoon een zootje, er is geen reden tot een hoerastemming, en mensen moeten ook buiten het stemhokje hun gedacht kunnen zeggen, dat heet democratie en vrije meningsuiting.  Veerkracht zit eerder daarin, dan in het ondergaan van oekazen. En iedereen doet dat op zijn/haar manier, via de sociale media omdat de gewone media het laten afweten. Het is veeleer kwestie om het ongenoegen een politieke vertaling te geven, wat wel eens tot aardverschuivingen zou kunnen leiden. Doet er mij aan denken dat de verboden partij, waar ondertussen volgens de peilingen een kwart van de Vlamingen voor zou stemmen -u zeer waarschijnlijk niet-, al die zeurders en verzuurden verzamelt. Voor het politiek correcte establishment zijn het deplorables zoals Hillary Clinton ze noemde, de sukkels die per ongeluk ook stemrecht hebben gekregen. Misschien moeten er in dat vaccin toch een paar druppels anti-verzuringmiddel gemengd worden, dat zou politiek veel oplossen. 

Neen, u hebt mij niet ‘gekwetst’, u hoeft zich niet te excuseren. Maar begrijpt u tenminste, mevrouw Vlieghe, dat zo’n Zevende Dag -een programma dat er teveel aan is, minsten één dag in de week zou ons het gezemel van politici en opiniemakers moeten bespaard blijven- verleidt tot domme uitspraken en niet-benutte kansen om te zwijgen. Corona is de katalysator van veel maatschappelijk ongenoegen, een ongeëvenaarde stresstest voor systemen, regimes en bestuurders. Middelmatigheid is niet goed genoeg in zo’n situatie, en dat woord past, jammer genoeg, het meest bij onze bestuurders op alle niveaus.

Voor de rest wens ik u, Erika, nog een aangename Kraft-durch-Freude-campagne. Ik zei eerder al dat humor helpt, is het niet tegen corona, dan toch tegen de neveneffecten. Nu blijkt ook een T-shirt niet onnuttig als euh… placebo op een moment dat de spuitjesgevers er in de vaccinatiecentra werkeloos bij zitten. We kijken al uit naar de volgende persconferentie.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Geen categorie, Politiek incorrect | Reacties uitgeschakeld voor Erika Vlieghe, bestrijdster van ‘negatieve boodschappen’

De polemiek over de polemiek: dansen op Anthierens’ graf

graf_Anthierens21 jaar is hij nu dood en begraven, Johan Anthierens, het enfant terrible van de Vlaamse journalistiek en hoofdredacteur van het kamikazeproject De Zwijger. Vorig jaar voerde ik hem ten tonele in ‘Politiek incorrect’ en plaatste hem tegenover die andere rebel en Einzelgänger, Mark Grammens met zijn Journaal.

Dat was dus ruim vóór de tweedelige Canvasdocumentaire ‘Johan Anthierens: niemands meester, niemands knecht’, toen er van een J.A.-revival nog geen sprake was. Maar sinds de hagiografische terugblik van Guinevere Claeys op de buis kwam, is cultureel-journalistiek Vlaanderen wakker geschoten. Vooral ter linkerzijde wordt er stevig getrokken aan de onstoffelijke resten van Anthierens, en moet bijvoorbeeld Karl Drabbe, uitgever van het vermaledijde Doorbraak, er met zijn tengels afblijven.

Dat vindt althans ene Tim Devriese, socialmediamanager en behorend tot de voorhoede van de Vlaamse homobeweging. In De Morgen laat hij zich helemaal gaan en lijft Anthierens in bij de politieke correctheid, jawel, en de wokeness. J.A. zou vandaag te keer zijn gegaan tegen ‘witheid, heteroseksualiteit, en een binaire visie op gender’, weet Devriese. Ik ken een graf dat moet onderstut worden wegens gedurig omdraaien van de aflijvige.

Culturele diefstal

Amanda Gorman: Nederlandse vertaler gezocht, witten zich onthouden

Ach, wat zou Johan Anthierens bijvoorbeeld gedacht hebben van de actuele rel rond de vertaling van het gedicht van Amanda Gorman? Zou hij mee geblaat hebben met het koor van de wokes dat de poëzie van een zwarte dichteres niet kan/mag vertaald worden door een witte schrijfster? Zou hij meegaan in het hysterische neoracisme van nieuwlinks dat de wereld opdeelt in zwart en wit, de verbanning van Zwarte Piet, de boekverbranding van schrijvers als Jef Geeraerts? Ik heb zo’n vermoeden, en waag me aan een Anthierensiaanse pastiche, sorry voor wie dat heiligschennis vindt:

Als ‘witte’ vertalers van ‘zwarte’ gedichten moeten afblijven, dan wil ik nooit nog een Serena Williams op de tennis court zien verschijnen, want dat is historisch de meest ‘witte’ sport die er bestaat. Als ze het over cultural appropriation willen hebben, OK, maar dan wil ik nooit nog een neger(in) -ja, u leest het goed- op de operascène zien, zoals dat tegenwoordig bijna een must is. Opera is een blanke Europese kunstvorm, van en voor witte mensen, ontstaan in het 17de eeuwse Italië. Eerst aristocratisch entertainment, in de 19de eeuw dé burgerlijke kunstvorm bij uitstek, maar dus ongelooflijk wit, heel de tijd.

Als ‘witte’ vertalers van ‘zwarte’ gedichten moeten afblijven, dan wil ik nooit nog een Serena Williams op de tennis court zien verschijnen

Jessye Norman als Ariadne in de Strauss-opera Ariadne auf Naxos? Of erger nog, in Wagners Walküre? De in 2019 overleden zangeres had een stem als een klok, maar voor de rest zeer Afro en met een onmogelijk dikke kont voor een Wagneriaanse strijdmaagd. Een miscast én een flagrant geval van culturele diefstal, ja mensen, dit kwetst. Blijf van onze kunstvorm, zwarte sopranen, hou u aan de tamtam, jullie begrijpen onze pijn niet, de droefenis van Ariadne op haar woest eiland, in afwachting van Bacchus’ komst.

Hopelijk wordt de absurditeit van de wokeness zo wat duidelijk. Noteer dat het Amanda Gorman zelf worst kon wezen, welke huidskleur de vertaler van haar gedichten had. De hetze is gecreëerd door de zwarte columniste Janice Deul die om een onderwerp in de Volkskrant verlegen zat, zeg maar de Hollandse versie van Dalilla Hermans. Geschrokken door het tumult gaf de door uitgeverij Meulenhoff aangestelde Marieke Lucas Rijneveld, nota bene van non-binaire kunne, de opdracht terug. Het gaat er heftig aan toe op de diversiteitsplaneet.

Een geval van dwerggroei

joeldeceulaerkanaalz-900x538Joël De Ceulaer (Geel, 1964)

Maar we wijken af. Vermits Johan Anthierens doorgaat voor de oervader van de Vlaamse polemiek, moest ook schrijfster Saskia de Coster haar duit in het zakje doen. Ze windt er geen doekjes om: de polemiek, zijnde de journalistieke tak die zich bezig houdt met intellectuele oorlogsvoering, is compleet uit de tijd want typisch mannelijk machogedrag. Wat in J.A. bewonderd wordt, zijn ‘vlijmscherpe pen’, het op de man (en de vrouw) spelen, is een geval van doorgeschoten haantjesgedrag, weg daarmee.

We hebben scherpte nodig, dingen moeten meer dan ooit benoemd worden in deze tijd van wolligheid, maar het mag méér zijn dan gescheld

Dat is nog eens gesproken. Terwijl ze dat allemaal uiteenzet doet ze natuurlijk aan polemiek, dat is het grappige, en bewijst ze dat het genre helemaal niet uit de tijd is. We hebben scherpte nodig, dingen moeten meer dan ooit benoemd worden in deze tijd van wolligheid, maar het mag méér zijn dan gescheld. Echte tegenspraak, polarisatie dus, is te verkiezen boven de valse consensus en het melige gedoe over ‘verbondenheid’.

Wel is het zo dat de journalistieke pennenstrijd een taalvaardigheid vereist die jammer genoeg aan het verdwijnen is, en dat -fundamenteler nog- een en ander zich binnen de mainstream pers beperkt tot wat semi-literair geritsel, of, jawel, ordinair gescheld. Dat is wat Joël De Ceulaer doet: ook een groot liefhebber van de polemiek, ook een Anthierensfan, maar een geval van Kempense dwerggroei als het over kernzaken gaat, zoals de vrije meningsuiting, politiek correcte censuur of de kwaliteit van het politieke bestel. Dan past De Ceulaer voor een debat en schurkt hij zich aan tegen het establishment, politici en opiniemakers waarmee hij naar eigen zeggen door één deur moet kunnen gaan.

Sociale afstand

DelphineLDelphine Lecompte, bijna slimste mens

Het is natuurlijk gemakkelijker om concullega’s genre Tom Lanoye uit te schelden voor ‘applausjunkie, een commerçant, een stofzuigerverkoper, de Theofiel Boemerang van de Vlaamse letteren’, maar die kwalificatie kan men moeiteloos toepassen op De Ceulaer zelf, de braafste der polemisten, die the powers that be, inclusief bedenkelijke constructen als het cordon sanitaire, onverbloemd verdedigt.

Pas op: dat gebeurt allemaal op de vierkante meter die het intellectueel territorium van De Morgen voorstelt, achter een betaalmuur die een bevriende IT-er me weliswaar leerde omzeilen. En alsof dat nog niet genoeg was, duikt in dezelfde noodlijdende krant ook Delphine Lecompte op, nóg een Anthierens-adept van het laatste uur, om De Coster de volle laag te geven en zichzelf uit te roepen tot Walküre van het Vlaamse columnistenheir.

Lecompte beeldt zich toch niet in dat ze in De Morgen en op de VRT buiten de politiek correcte codes zou kunnen gaan.

‘De polemiek is broodnodig. Zonder de polemiek zijn we niets meer dan gewillige onderdanige blatende klaaglijke schapen’ foetert ze in haar bijdrage aan het sacochengevecht met Saskia. Dat is zonder meer juist. Maar de norm is, wat de openbare omroep in talkshows als De Afspraak duldt inzake opinies en debat. En dat is, met alle respect: twee keer niks. Lecompte beeldt zich toch niet in dat ze in De Morgen en op de VRT buiten de politiek correcte codes zou kunnen gaan. Nu wordt ze nog opgevoerd als een kwetterend vogeltje, maar wacht tot ze eens politiek wat onkosjere dingen zegt of het N-woord gebruikt. Neen, dat zal ze niet doen, heeft ze al beloofd, want dat is kwetsend. Tja. Tot zover de ’opzettelijk opruiende schaamteloze baldadige nietsontziende beenharde agressieve doch slimme listige humoristische’  (sic) belletrie van de rijzende ster aan het BV-firmament.

Mijn voorstel: laat De Zwijger nu maar zwijgen of laat hem in de hel voort zijn razernij uitzweten. De polemiek reanimeren, zoals Delphine Lecompte het omschrijft, is niet op het graf dansen van een journalist die al twee decennia morsdood is, maar het genre anno 2021 met vlijt, toewijding en de nodige sociale afstand beoefenen. Dat betekent vooral: de moed hebben om als buitenstaander en outlaw in deze Vlaams-Belgische negorij te dolen, met weinig uitzicht op televisieroem. Ik zie al een hoop vingers naar beneden gaan. Wist u dat geen enkele journalist nog met Anthierens wou gezien worden, eens zijn blad failliet was?

Geplaatst in Geen categorie, Media, Politiek incorrect | Reacties uitgeschakeld voor De polemiek over de polemiek: dansen op Anthierens’ graf