Na de Twin Towers de Vlooybergtoren: terreur bereikt het Hageland

WingeOK, het is niet netjes om een stalen uitkijktoren met hooi en benzine in de fik te steken. Foei. Vermoedelijk snotneuzenstreken, de burgemeester van Tielt-Winge spreekt maar meteen van terrorisme, dat klinkt spectaculairder en mediagenieker. Die Vlooybergtoren is, zoals bekend, iconisch geworden dankzij het Vier-feuilleton Callboys over mannelijke hoeren. Het was sindsdien aanschuiven om ook eens de trappen te mogen beklimmen en te staren naar de opwindende Hagelandse skyline.
Maar nu dus die euvele daad van onbekenden. Het stalen skelet bleef intact en een herstelling in de oude staat kon technisch perfect met verzekeringsgeld. Politiek was er echter veel méér mee te doen. De commotie rond deze ‘terreurdaad’ heeft namelijk wel wat te maken met de komkommertijd die nu zo ongeveer ingaat, én de profileringsdrang van lokale politici in volle verkiezingskoorts.

Lees verder

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie

Haal de driekleur maar weer boven: over het zielige patriottisme van de underdog

duivelsVandaag is het België-Japan, alsof u dat nog niet wist, en dan verschijnen er in het straatbeeld weer allerlei tricolore toestandjes die ook steevast met één bepaald biermerk verbonden worden. Flaminganten worden dan wat ongemakkelijk, maar dat is niet nodig: het Belgisch nationalisme bestaat zo goed als niet, het is een contradictio in terminis. België is na 188 jaar doodstrijd in een status beland van burgerloze nepnatie, door de internationale gemeenschap beurtelings beschouwd als slecht stuk asfalt tussen Nederland, Duitsland en Frankrijk, dan weer gewoon als farce, één enkele keer ook als hellegat.
De inwoners gedragen zich ook naar dit ceci-n’est-pas-un-pays-motto, de associatie met Magritte is bijna onvermijdelijk. België is een fantoomnatie, maar ook “de Belg” is een spook, dat driekleurig verschijnt als Hazard en C° het gras betreden. Om daarna weer te verdwijnen.

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie

Wachten op de trein der traagheid

Delvaux
De socialistische spoorvakbond ACOD houdt momenteel een 48-urenstaking die donderdagavond begon en loopt tot vanavond 22 uur. We zijn eind juni, mensen vertrekken op vakantie, jeugdbewegingen gaan op kamp, en dan zijn er uiteraard nog de pendelaars, iedereen die gewoon op het openbaar vervoer is aangewezen en niet ter bestemming zal geraken.
Het zal de ACOD een zorg zijn: de dames en heren willen vóór hun zestigste op pensioen, als “zwaar beroep” dus. Terwijl een klein kind weet dat bij het spoor nu niet bepaald de zweep erop gelegd wordt qua werkdruk, de treinbestuurders misschien uitgezonderd (die momenteel sowieso op de zware-beroepen-lijst staan).

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 9 reacties

Marijs, gij onvergetelijke party pooper

MarijsMarijs Geirnaert is een onvoorstelbare seut, en haar kruistochten tegen alles wat in het leven enige opwinding teweeg brengt, doen vermoedens rijzen over een zwaar persoonlijk verleden rond verslavingsproblemen. Toch begin ik een soort sympathie voor haar te krijgen,- een sympathie die ik altijd voel opkomen als mensen hun nek uitsteken boven het maaiveld.

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 16 reacties

“Tais-toi et sois belle”: waarom net de linksdraaiende cultuursector vergeven is van macho-mentaliteit

Hoet_bokser
Cultuurminister Sven Gatz zit met een nieuw probleem. Uit een bevraging van de Vakgroep Sociologie van de Ugent rond het zogenaamde grensoverschrijdend gedrag in de cultuur- en mediasector komen verrassende cijfers naar voor. De helft van de ondervraagde vrouwen spreekt over seksistische opmerkingen en verbale intimidatie, een kwart heeft het ook over ongewenste intimiteiten en fysieke belaging. We spreken dan uiteraard over het gesubsidieerde circuit, de culturo’s die jaarlijks dikke dossiers indienen en uit de staatsruif eten.

Lees verder

Geplaatst in Kunst en anti-kunst | 3 reacties

De man en zijn speeltje: de ultieme uitvinding van Thomas Edison was de elektrische stoel

davinci
Waarom zijn mannen zo zot van machines, motoren, het betere werktuig? Omdat ze de perfecte vrouw voorstellen. En niet alleen voorstellen, bij wijze van symboliek: “het” werkt ook, ze doet wat gevraagd wordt, en vooral: bij disfunctioneren is meestal een snelle interventie voldoende. En indien niet meer te repareren: dumpen die handel. Dit technisch fetisjisme heeft al enorme uitvindingen opgeleverd waarvan we dachten dat ze echt bedoeld waren als comfort verhogende toestellen, terwijl het bij nader inzien vooral gaat om gynomorfe kunstwerken. De machina is nuttig, mooi, elegant én logisch. Wat wil een man meer?
We denken nu natuurlijk aan jongens die onder de motorkap kijken, de knopjes van een mengpaneel bedienen, of een raket ontwerpen waarmee zwarte gaten kunnen bezocht worden…: allemaal tamelijk duidelijke afspiegelingen van seksuele handelingen. Maar de perfecte machine is eigenlijk het muziekinstrument, met de piano als absolute top: een formidabel staaltje mechaniek waar zoetgevooisde klanken uitkomen als de juiste toetsen bediend worden. Waarbij componisten als John Cage toch vooral de stilte konden appreciëren (Tais-toi et soi belle, 4’33”).
De piano-vrouw dus: een man heeft er zijn handen aan vol, het zweten tijdens de Elisabethwedstrijd verschilt in niets van de inspanning tijdens het voorspel en de seksuele daad zelf. En er is behalve technisch vernuft wel degelijk Fingerspitzengefühl voor nodig, ze moet gelezen worden en er dienen codes ontraadseld. De technische mens is, zeer verschillend van de wetenschappelijke mens, een vingeroefenaar met zin voor precisie, timing en locatie (de G-spot).

Lees verder

Geplaatst in Kunst en anti-kunst | 4 reacties

Uitnodiging slot voorjaarstoernee “Mei ’68 – 50 jaar later”

FB_banner_Hoeilaart_bisMorgen, zondag 24 juni, geef ik in Hoeilaart de allerlaatste lezing van mijn voorjaarstoernee “Mei ’68 – 50 jaar later”. Gevolgd door de klassieke signeersessie van mijn boek “De Langste Mars”.

Hoezo, zult u zeggen: de vorige met cartoonist Erwin Vanmol in Affligem gold toch als afscheid, met bierproeverij van geuzen en lambieken?
Welja, maar de brouwers van het Rodenbachbier, het zuur-fruitig brouwsel uit Roeselare, waren enorm in hun wiek geschoten, en eisten via het Rodenbachfonds Hoeilaart genoegdoening.
Die krijgen ze ook. U moet daarbij weten dat de Sanctorums uit de streek van Roeselare afkomstig zijn, dat ik mijn roots nooit verloochen, en dat mijn verjaardag vandaag (dank u, dank u) een waardige apotheose zal krijgen in de vorm van een filosofische performance die om 10u30 (’s morgens!) stipt begint en tegen de noen moet afgelopen zijn.
Waarom 10u30? Omdat dit het moment was waarop ik uit de moederschoot glipte. Zo wordt dit een renaissancegebeuren én alreeds een come-back in plaats van een afscheid.

De link tussen Rodenbach en mei ’68 is vlot gemaakt: Albrecht Rodenbach, die graag poseerde met een gek Chaplin-bolhoedje iets te klein voor zijn dichtershoofd, mocht zich al studentenleider noemen en organiseerde in 1875, te Roeselare of all places, de zogenaamde Grote Stooringe, West-Vlaams voor stevige testosteron-opstoot.
Zijn aanhang, die zich zelf de blauwvoeten noemden omwille van hun compleet gebrek aan danstalent, hebben zich nadien stevig genesteld in de Vlaamse beweging tot en met de collaboratie, hetgeen dan weer de zuurte van het bier verklaart, traditioneel te consumeren met een pakje garnalen die ter plekke in het café of op het terras worden gepeld, waarna de vliegen zich aan de resten te goed doen.
Let er ook op dat dit alles samenvalt met het feest van de zomerzonnewende, waarvan ik het symbool niet zal afbeelden om niet over de Facebookcensuur te struikelen.

Ziezo, het kader van de slotapotheose is ongeveer geschetst. Het middagmaal deel ik nadien graag met u in café Nero om de hoek, als eerbetoon aan Marc Sleen zaliger, toch ook een van mijn grote voorbeelden.
Tot morgen,- ’t hoofd omhoge, vuisten siddrend, kokend bloed, vlam in ’t herte, vlam in de oge,– extract uit het Blauwvoetlied, om u maar een idee te geven wat een paar glazen Rodenbach met een mens kunnen doen.

Iedereen van harte welkom!

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties