Karel Verhoeven versus De Wever: nooit bewees De Standaard beter dat haar houdbaarheidsdatum definitief is overschreden

karel_verhoeven5nb

Het heeft meer en meer iets van een opstootje op de koer van de lagere school: meester, hij doet het weer. U kent het verhaal ondertussen, het gaat al twee weken mee in deze komkommertijd: naar aanleiding van de twee ontsnapte gevangenen uit het Antwerpse justitiepaleis pakt DeStandaard-redacteur Bart Brinckman Bart De Wever nogal persoonlijk aan in een artikel dat bol staat van insinuaties (achter een betaalmuur, sorry). Deze fulmineert vervolgens op de N-VA-website tegen DS en beschuldigt Brinckman van stemmingmakerij. Vervolgens klimt hoofdredacteur Karel Verhoeven in zijn pen en bakt het nog bruiner. Hij vergelijkt De Wever met Trump en gewaagt over “pestgedrag” als zijn krant wordt aangevallen door een politicus. Hoeveel kleingeestigheid kan Vlaanderen hebben?

Geplaatst in Geen categorie | 13 reacties

De mensheid is de meest desastreuze machine, en alle lyriek daar rond is misplaatst

Passendale

Neen, ik ga niet zover om te zeggen dat
we moeten praten over lichamen,
mijn lichaam bij jouw lichaam is adem honger
de honger van een halve tweeling 
Dat zijn de vier eerste regels van een vers, geproduceerd door Antwerps stadsdichter Maarten Inghels. Een stadsdichter, dat is iets raars: hoe komt een schrijver ertoe om in dienst van Bart De Wever en zijn administratie literatuur te bedrijven, die toch geacht wordt om buiten de gevestigde waarden en zekerheden het niemandsland te verkennen? Ook al gaan de versregels nu getatoueerd worden op diverse burgerhuiden: het blijft de taal van de ambtenaar, in een hybride vorm van stadsdichter of dossierpoëet. Ik wil even de vergelijking maken met een ander recent geproduceerd tekstfragment:
Ik kan ik
Al de rest Ballen hebben nul voor mij
Voor mij voor mij voor mij
Voor mij voor
Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Adriaenssens versus Vermassen: het meisje is dood, maar er valt blijkbaar nog wat uit te vechten

adriaens2

De dood van de veertienjarige Eline, omgebracht door haar moeder Mehrnaz Didgar, een neurochirurge verbonden aan het UZ Leuven, was uiteraard gesneden koek voor de sensatiemedia. Wat brengt zo’n hoog ontwikkelde academica ertoe om haar tienerdochter om te brengen? Het publiek probeert het te bevatten, in de pers verschijnt randnieuws rond haar vechtscheiding, een nieuwe relatie, en het meisje zelf dat herstellende was van een hersentumor en in behandeling was voor psychische problemen bij de bekende kinderpsychiater Peter Adriaenssens.

Diezelfde prof. Adriaenssens voelde zich geroepen om in een open brief, gepubliceerd in De Standaard, de mediaheisa rond die moord aan te klagen en zich op te werpen als verdediger van zijn vermoorde jonge patiënte, aangeduid met de naam Z. (Waarom dat meisje geen naam mag krijgen, is niet duidelijk, iedereen weet over wie het gaat en de professor verbreekt zelf het medisch geheim).
Op het eerste gezicht is de brief een nobel initiatief, waarin hij pleit voor juridische bescherming van (gestorven) minderjarigen die de pers halen, maar waarin ook de moeder, mevrouw Didgar en collega van Peter Adriaenssens, uit de wind wordt gezet. Ik citeer:
“Wij hebben met jou en je beide ouders gewerkt, en dat deden ook anderen voordien. Ze zijn verstandige mensen die op een correcte manier uit elkaar gingen, zoals we het vele jongeren zouden toewensen. Ze kwamen vaak samen voor je, namen met elkaar contact waar nodig want jij was zonder enige twijfel heel belangrijk voor hen. En die verstandhouding was er tot op het laatste contact dat wij hadden.”
Tja, dat zal dan wel, alles onder controle in de beste der mogelijke werelden. Maar hoe en waarom voltrok dit drama zich dan, quasi onder de ogen van het psychiatrisch team? Het bizarre, haast absurde gegeven dat professionele hulpverleners/specialisten niet zien wat er zich afspeelt onder de waterlijn en een 14-jarig meisje door haar moeder laten vermoorden, wekt publieke consternatie, ja, dat klopt. Mag ons dat niet beroeren? En ja, onvermijdelijk spelen de media daarop in. Niet dat ik Peter Adriaenssens schuldig acht aan het drama,- laten we het woord “schuld” hier even buiten houden,- maar mensen zoeken wel antwoorden op vragen. Zoals we ons ook vragen moeten stellen waarom de ouders van de door haar stalker gedode Mailys uit Gistel, ook minderjarig, door de politie wandelen werden gestuurd met hun klachten.
Tumor of geen tumor, het lijkt erop dat Prof. Adriaenssens in deze brief vooral zichzelf wil ontlasten en de kritiek wil voor zijn dat zijn team gefaald heeft, in de “verstandhouding” met de beide ouders. De professor zou zich beter afvragen wat er misgelopen is en waarom hij niet zag wat er bij zijn collega omging,- zoveel empathie zou men toch verwachten van een psychiater?
Geplaatst in Geen categorie | 19 reacties

De jacht is geopend: vraag nu uw vergunning en kleur de tuin van uw buur(vrouw) in

zon

Ongeveer 10000 jaar geleden, aan het einde van de laatste ijstijd, vestigden de nomadische jagers, vergezeld van hun bessenplukkende vrouwen, zich aan de oevers van rivieren en werden boeren. Zo leren we uit de geschiedenisboekjes. Onze cultuur is primair die van een landbouwgemeenschap (cultuur betekent overigens teelt), evenals onze politieke orde, gebaseerd op ongelijkheid (hereboer versus pachters en lijfeigenen) en een bijbehorende religie/ideologie die dat systeem rechthoudt. Dat we evolueerden naar een stedelijke cultuur verandert niets aan dat principe: er zijn meerderen en minderen, en de sterkste/slimste/sluwste exemplaren oefenen macht uit over de beta’s, die in ruil zekerheid en bescherming krijgen aangeboden. Nu ja, ze moeten zich wel laten naaien en toekijken hoe de alfa’s het systeem naar hun hand zetten, via bijvoorbeeld het ius primae noctis: het recht van de heer om de dochter van de knecht te ontmaagden.

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Michel en C° gelukkig, waarom zouden wij het dan niet zijn? (of ga anders naar een psycholoog)

Tomorrowland2

Na het afgeleverde broddelwerk, waarin naar Belgisch gebruik vooral elke regeringspartij een deel van de koek moest krijgen eerder dan dat er een totaalvisie gepresenteerd werd, beloont de regering Michel zichzelf met een avondje Tomorrowland. Het Zomerakkoord is niet het resultaat van gedegen denkwerk, maar van nerveuze nachtelijke zittingen, gemanipuleerd door een tactisch slimme premier die ministers tegen elkaar uitspeelt die allemaal willen scoren bij hun achterban maar die ook allemaal snel op vakantie willen. Hertoginnedal is al decennia lang het synoniem van koehandels en rotte compromissen. Hoe wil je dat daar iets uitkomt dat lijkt op gedegen beleidswerk? Het zal wel dat er voor elck wat wils zit in dat stoofpotje: een flinke portie liberalisme, een paar kruimels sociaal, en dan nog wat liflafjes om de gaten te vullen en de cijfers te doen kloppen.

Maar nu dus feest en allen naar het natuurgebied (!) De Schorre in Boom. De algehele hysterie rond dit boembasfestival waar je zonder oordopjes echt niet ongeschonden buiten komt, is een onweerstaanbare magneet voor politici die de volkswarmte zoeken. Vergeet het voetbal, deze techno-decibelorgie is de nieuwe norm. Een duizendkoppige jonge menigte met het verstand op nul die zich laat beroezen en niets dan positieve vibes door de onderbuik laat gieren –waarbij de vergelijking met een orgasme niet geschuwd wordt,- ja, daar moeten we zijn om de verzuring te bestrijden, het vrolijke, ongecompliceerde België tot leven te laten komen, en zo populariteit te vangen die het spuug-en-plakwerk van het Zomerakkoord moet doen vergeten.
De enorme vuilnisbelt die na het eerste weekend door de feestgangers werd achtergelaten, ach, een zeurpiet die zich daar druk over maakt. De organisatoren waren wel zo slim om de omwonenden te vergasten op een gratis bezoekje tussendoor, waar ze zich aan de decors mochten vergapen om met enthousiaste verhalen huiswaarts te gaan en zelfs welkomstvlaggen uit te hangen. Kan het symbolischer? De Vlaming is een wezen gemaakt om bedot te worden, zou ik zeggen om Mark Grammens nog eens te parafraseren.
Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Frederik Van Lierde en de douchekop: alleen stoïcijns doorlopen en de pijn verbijten kan ons redden

FRANCE TRIATHLON IRONMAN NICE

Terwijl de luwste periode van het jaar zonet is ingetreden –de periode tussen 21 juli en 15 augustus-, en werkelijk niemand er nog zin in heeft, botst een Vlaming tegen een douchekop zoals alleen een Vlaming dat kan, loopt bloedend als een rund verder en wint vervolgens de loodzware triathlon van Nice. 3,8 km zwemmen, dan 180 km fietsen (op bergachtig parcours), en dan nog een complete marathon er bovenop,- het is voor een normaal mens niet te bevatten. Geef die man een beetje entourage, en hij wint op één been de Tour van boekhouder Chris Froome.
Ik heb het wel voor mensen die zichzelf kunnen afbeulen en tot het uiterste gaan. Er zit een vorm van schoonheid in het opbouwen van zo’n lichaam, nog meer dan in de prestatie op zich. Het verleggen van de pijngrens kan voor sommigen masochistisch lijken, maar het gaat, denk ik, echt om een biologische architectuur, het slijpen van een edelsteen, een lichaamskunst die een ethiek van de arbeid huldigt onder het motto van Club Brugge: no sweat, no glory. Allemaal zeer Westvlaams, geef ik toe, die minachting voor het makkelijke en het haalbare, en de vanzelfsprekendheid waarmee de last wordt opgenomen. Voor sommigen is het misschien zelfs een vorm van domheid, dat noeste opzoeken van de moeite en het weigeren van het comfort. Kan zijn, voor mij is het volgen van de makkelijkste weg een nog grotere vorm van domheid, alleen al omdat de marketeers én de politici dat zo graag willen.
Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Voor elk jaar zonder parlement kunnen we een F-35 extra kopen: waarom democratie een prijs mag en moet hebben

F35

Hoeveel mag democratie kosten? Gekke vraag misschien, maar in een tijd waar werkelijk overal een bedrag wordt opgeplakt (bijvoorbeeld hoeveel uw leven nog waard is), is ook de kost van ons politiek systeem aan de orde. Terwijl, vergis u niet, er meer dan ooit verspild wordt zonder dat een haan erom kraait. Maar soit, de instellingen dus.
De afschaffing van de Senaat en het afslanken van de parlementen tot 100 Kamerleden (nu 150) en 80 Vlaams Parlementsleden (nu 124) levert een besparing van 30 miljoen euro per jaar of 150 miljoen euro per legislatuur op. Dat heeft professor economie en beleidsmanagement Lode Vereeck (UHasselt), tevens gecoöpteerd senator voor Open VLD, op vraag van Het Belang van Limburg berekend. Champagne zou ik zeggen. Of toch niet?

Lees verder

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties