De voordelen van een mobiele moskee zijn talloos

Omotenashi, of de ironie achter Japanse gastvrijheid

mobiele moskee

Inzake de vraag ‘wat doen we met de islam?’ heb ik me al jaar en dag toegelegd op het uitdenken van humane outside-the-box oplossingen, voorbij het klassieke straatje van de de-radicalisering die toch niet werkt voor een totalitaire ideologie. In mijn nieuw te verschijnen boek bij Doorbraak, Politiek incorrect’ getiteld, ga ik daar verder op in.

Op naar Mars

Een van de pistes is de astronautische: een verhuis van het kalifaat en al zijn bewoners naar bijvoorbeeld Mars, een puur aan Allah gewijd hemellichaam waar moslims helemaal moslim kunnen zijn zonder zich aan anderen te ergeren en waar ze ongestoord krijgertje kunnen spelen. Een soort kosmisch Molenbeek, eventueel sjiieten en soennieten apart, dat valt nog te bezien. Een visionaire industrieel als Elon Musk, waar ik grote bewondering voor heb, zou wel eens de sleutel in handen kunnen hebben van heel de fundamentalistische molensteen rond onze nek.

Het feit dat de Ka’aba,  het kubusvormig monument in Mekka, vrijwel zeker een meteoriet bevat, en ook in de Koran als een hemelsteen wordt beschreven, kan door een goede islamtheoloog zeker uitgelegd worden als een uitnodiging tot de grote exodus ofte hemelvaart. Misschien kunnen we er een prijs voor uitschrijven. Laten we niet krenterig zijn, het universum is groot genoeg, en de islam is dan alleen nog met een straffe telescoop waarneembaar.

Het gaat dus om elegante, creatieve oplossingen tegenover een middeleeuwse denkstijl die wij al lang achter ons hebben gelaten, maar waar we met onze doordeweekse rationaliteit toch tegen aan lopen, letterlijk. Verbeelding gevraagd, en daarvan vind ik de Japanse mobiele moskee toch wel een straf staaltje.

Discreet

moskee

Als we  nu eens begonnen met onder alle moskeeën wieltjes te zetten?

Het betreft een uitvouwbare truck die men voor de komende Olympische Spelen in Tokio wil gebruiken voor de moslimbezoekers en atleten die zo nodig naar Mekka willen bidden. De vrachtwagen wordt gewoon geplaatst waar er zich tijdelijk moslims bevinden, zonder dat er ook maar één moskee hoeft gebouwd te worden, zelfs geen tijdelijke constructie.

Het idee is op zich niet onaardig, en best wel subtiel. De Japanners verpakken het als een uiting van hun geroemde gastvrijheid. Dat is het ook, zie verder. Maar het is tegelijk een slimme truc om moslimbezoekers tijdens sportmanifestaties uit het zicht te houden terwijl ze hun ‘ding’ doen. Discreet, we hoeven er visueel niet mee geconfronteerd te worden want anders doen ze het gewoon op de grasmat. De truck laat zich ook snel verplaatsen en opbergen. Grappenmakers zullen zeggen: misschien wel met inhoud en al, uit te kieperen in een ravijn, maar dat laat ik voor hun rekening.

Eens ze vertrokken zijn kan die islamobiel met een zucht van verlichting ontsmet en terug opgeborgen worden, alsof er nooit een moslim in Japan is geweest

Soit, elegant is het zeker, en gastvrij, ja, maar wel op zijn Japans. Eens ze vertrokken zijn kan die islamobiel met een zucht van verlichting ontsmet en terug opgeborgen worden, alsof er nooit een moslim in Japan is geweest. Naar het schijnt wonen er hooguit een paar honderdduizend moslims, op 130 miljoen is dat 0,15%, dus dat valt reuze mee.

Shintoïsme

Japan heeft dan ook heel weinig op met de islam. Het shintoïsme, de belangrijkste godsdienst naast het boeddhisme, is overigens veeleer een natuurreligie met vele goden en godjes, iets wat Mohammed zoals bekend haatte. Ik zou zelfs durven zeggen dat de mobiele moskee is ontsproten uit de shintoïstische geest, en verwijst naar de Kaäba van vóór Mohammed, toen het nog een polytheïstisch heiligdom was. Dat zegt de ontwerper er uiteraard niet bij.

De ironie van omotenashi is dus dat je je aanpast, en daarvoor beloond wordt. Noem het een gezonde vorm van xenofobie.

Japanse gastvrijheid dus, omotenashi genoemd. Het woord is ontstaan uit de typische thee-ceremonies en heeft zo een meer algemene betekenis gekregen van dienstbaarheid, waarbij het de gast gemakkelijk wordt gemaakt, maar dan wel volgens strikt lokale rituelen. Tenslotte is het begrip de basis gaan vormen van de Japanse kwaliteitscontrole, van Toyota tot verwarmde WC-brillen.

De ironie van omotenashi is dus dat je je aanpast, en daarvoor beloond wordt. Noem het een gezonde vorm van xenofobie. Al wie ooit Japan heeft bezocht, weet dat het land enorm gehecht is aan tradities en identiteit, en dat men die graag deelt voor zover je respect betoont en bijvoorbeeld je schoenen uitdoet voor de thee-ceremonie. En vraag nooit vork en mes in een restaurant, dat is het toppunt van barbarij.

De ironie van het construct is bijgevolg vooral voor Japanners zelf begrijpelijk. De mobiele moskee zal na de Olympische Spelen in een grote hangar verdwijnen, tot een volgende gelegenheid zich voordoet. Of niet. Iets als openbare toiletten dus, een hygiënische kwestie in een land dat gesteld is op netheid. Wat als onze Minister van Samenleven het eens in die richting ging zoeken?

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 32 reacties

Mila, de vrijheid van spreken en de islamisering

Te veel politieke correctheid kan uw gezondheid schaden

Mila ‘De islam is geen godsdienst als een ander’: dat is het onderschrift van een hoofdstuk in mijn nieuw boek Politiek-incorrect. Een simpele titel, niet mis te verstaan. Daarin wil ik concreet nagaan hoe ver het anno 2020 staat met onze vrijheid van denken en spreken, en jawel, van bewegen. In Vlaanderen, België, Europa.

Hoe kijkt de verontruste burger aan tegen het multiculturele dogma, de Belgisch-Europese bevoogding, de particratie, de desinformerende rol van de media, de racismomanie, de arrogantie van de cultuursector? Wie zijn onze echte vijanden, welke strategie kunnen we ontwikkelen, welke kanalen resten er nog voor de vrije meningsuiting, voorbij de politiek-correcte censuur?

‘Gewetensvrijheid’

Beloubet

Minister van Justitie Nicole Belloubet vindt dat Mila de ‘liberté de conscience’ heeft geschonden…

De zaak Mila, die Frankrijk nu al een aantal dagen bezig houdt, is een nieuwe illustratie van de manier waarop politieke correctheid uitdraait op echte vrijheidsberoving.

Ter herinnering. Na publicatie van een Instagramfilmpje over haar leven en passies wordt een zestienjarige lesbienne uit Grenoble door een moslim voor raciste en islamofoob uitgescholden omdat ze op zijn avances niet ingaat. Daarop antwoordt ze dat godsdienst haar niet interesseert en dat dit geen racisme is. Dat kwam op een nieuwe scheldpartij te staan waarin ze door dezelfde versierder voor vuile lesbienne en slet wordt uitgemaakt. In een tweede filmpje verdedigt ze verder haar standpunt en neemt geen blad voor de mond aangaande haar opinie over de islam (‘Vous m’insultez, vous me menacez de mort, vous êtes bons qu’à ça, vous avez pas d’éducation, vous êtes nuls, vous servez à rien’), eindigend met de opmerking dat ze een vinger in de kont van Allah zou steken.

Wie de tijdlijn terugdraait, merkt dat het al in de eerste fase fout liep, en dat allochtonen blijkbaar het woord racisme voortdurend in de mond nemen als ze niet op hun wenken bediend worden. Het is hen geleerd die stoplap boven te halen, door het systeem zelf. Dat, gecombineerd met de machomoraal die hen van jongs af is bijgebracht, maakt de situatie al explosief. De daaropvolgende escalatie geeft een idee van wat vrije meningsuiting nog waard is. Een stortvloed van haatmails werd haar deel, momenteel is ze ondergedoken en kan niet naar school. De woorden van blasfemie en aanslag op de gewetenvrijheid gaan vlotjes de ronde, nota bene in een land waar de laïcité al sinds de Frans revolutie in de grondwet staat, en vijf jaar na de dodelijke moslimraid op de Charlie-redactielokalen.

Links trekt de kaart van het islamofascisme, en tracht de publieke opinie mee te lokken in het devies ‘zwijgen en wegkijken’.

Dat de voorzitter van de Franse moslim-executieve het zou opnemen voor zijn geloofsgenoten, tegen de tiener die lucht geeft aan haar ongenoegen over het crapuul dat haar dagelijks beledigt omwille van haar seksuele geaardheid, was voorspelbaar (‘Wie wind zaait, zal storm oogsten’). Dat het politieke establishment zich gedeisd houdt, en dat de holebi-verenigingen en de klassieke feministen haar zelfs openlijk afvallen, is minder evident. Links trekt de kaart van het islamofascisme, en tracht de publieke opinie mee te lokken in het devies ‘zwijgen en wegkijken’.

Deze omerta wijst erop dat we ons niet moeten verkijken op IS en het terroristisch geweld. Parallel werkt vooral de inheemse gedoogcultuur als ‘sluipend gif’, tegenover een religieuze ideologie die er geen twijfel over laat bestaan wat ze van plan is met de gewetensvrijheid van andersdenkenden. Dat dit woord nu opeens opduikt, maar dan wel om religieuze fanatici te verdedigen tegen ongelovigen, geeft te denken. In De Standaard van 4/2 krijgt ook de onvermijdelijke Othman El Hammouchi een forum om ons uit te leggen dat de islam geen blasfemie duldt. Waarvan akte.

Micro-oorlogjes

boerkaEven terug naar de zogenaamde micro-oorlogjes, het gekibbel rond halalmaaltijden, hoofddoeken en andere parafernalia. Vrouwen die op Oudejaarsavond binnen een bewaakte schutskring moeten blijven, anders zoeken ze zelf de problemen. Jongens die niet meer naakt mogen douchen in de sportclub, omdat coach Mohammed dat ongepast vindt. Zwembaden met aparte, door gordijntjes gescheiden afdelingen voor m/v. En dus Mila die het ook allemaal zelf gezocht heeft.

Veranderingen in de publieke ruimte en de toename van opzichtige religieuze symbolen, die toch wat irritatie oproepen, worden snel gebagatelliseerd en zelfs in naam van de vrijheid verdedigd (‘laat die vrouwen toch hun hoofddoek dragen als ze dat willen’, ‘laat die mannen dat schaap onverdoofd slachten’). De drastische recepten van extreem rechts vallen anderzijds buiten de geldende main stream en worden door het politieke establishment en de opinie-industrie verworpen. De gangmaker van die recepten, het Vlaams Belang, zit nog altijd in een bestuurlijk cordon. Volgens Joël De Ceulaer, auteur van ‘Hoera! De democratie is niet perfect’ is het VB overigens zelf een gevaar voor de rechtstaat.

En dan krijg je zo iemand als Mila: een moe getergde tiener die zegt wat de meesten onder ons zelfs niet meer durven denken.

Dus worden we opgezadeld met dingen waarvan onze buik zegt dat ze niet deugen, en ons hoofd dat ze met de fameuze verlichtingswaarden niet te rijmen vallen, maar die omwille van diversiteit en anti-discriminatie toch worden getolereerd. Vrouwen moeten niet in een rokje op straat komen waar een meerderheid van moslims woont, en alcohol schenkende cafés zijn er niet gewenst. Het respect voor een strenge, puriteinse, hiërarchisch denkende maar ook absolutistische moraal als de islam, kan niet anders dan steeds meer stukjes van deze moraal implementeren in de publieke ruimte.

Mensen vinden deze vormen van vrijheidsberoving best wel vervelend, maar de dogma’s rond tolerantie en diversiteit verbieden dat men de fundamenten van deze oprukkende ideologie in vraag stelt. En dan krijg je zo iemand als Mila: een moe getergde tiener die zegt wat de meesten onder ons zelfs niet meer durven denken. Wel wordt er druk gedebatteerd in de media over deze kwestie, zonder dat men ooit tot een besluit komt. De kranten en het TV-nieuws hebben nu eenmaal stories nodig.

Dhimmitude

SoumissionMaar terwijl dit debat zijn gangetje gaat, om dan toch weer uit de actualiteit te geraken, valt te vrezen dat Jan met de Pet het langzamerhand heeft gehad. Door de lafheid van het politieke establishment, én de medeplichtigheid van de media, bestaat het risico dat mensen ontmoedigd raken en mentaal capituleren. Zie ook de politieke moeheid die zich vandaag manifesteert. Stemmen voor extreem rechts heeft politiek geen zin, het is een pure proteststem, dat heeft de linkerzijde goed voor mekaar gekregen.

Weet iemand nog hoe het met juf Magalie is vergaan, de leerkracht die door allochtone ouders valselijk werd beschuldigd van kindermisbruik, en als een dief in de nacht uit De Blokkendoos moest vertrekken? Ze wil zo anoniem mogelijk blijven en heeft na zeven jaar nog altijd niet de draad terug kunnen opnemen. Ook zij vond geen steun bij directie, leerkrachten, collega’s. Geen excuses van ouders, geen opiniemakers die het voor haar opnamen. Levens die kapot gaan terwijl anderen wegkijken.

In deze slijtageslag gedijt de islamisering net bijzonder goed, zowel bij ons als in de omringende landen. De Vlaming heeft van oudsher geleerd zich aan te passen aan de sterkste, en een moslimbuurman niet te schofferen met de geur van varkensgebraad. Een vergelijkbaar proces met de verfransing in de Rand: if you can’t beat them, join them.

Sterker nog: ik heb het vermoeden dat het globale onveiligheidsgevoel, zowel verbonden met terreur als met de ‘kleine’ ongemakken, wel eens zou kunnen omslaan in een verlangen naar een nieuwe orde die alle problemen zou oplossen: met name deze van de sharia, de religieuze dictatuur waar men eerst zo bevreesd voor was. Democratie inleveren in ruil voor de veiligheid die de oude rechtstaat toch niet meer kan waarborgen. De islam is gevaarlijk en bedreigend, behalve als we ons bekeren of minstens compleet assimileren, een fenomeen dat we kunnen vergelijken met de dhimmitude.

Door de lafheid van het politieke establishment, en de medeplichtigheid van de media, bestaat het risico dat mensen ontmoedigd raken en mentaal capituleren.

Dat heeft zo zijn voordelen. In Iran of Saoedi-Arabië heb je geen Mocro Maffia, kan men veilig op straat komen (ten minste als men zich aan de kledingsvoorschriften houdt), en kan men zich zelfs onbelemmerd uitdrukken, voor zover Allah, de Koran en hun vertegenwoordigers niet beledigd worden. Geef toe, een aantrekkelijk vooruitzicht in deze bange tijden. Door de straat te bezetten, voldoende boerka’s in beeld te houden, genoeg moskeeën te bouwen, en zich snel beledigd te voelen, houdt men voldoende druk op de ketel. De instanties werken voluit mee, want het racisme moet met wortel en al uitgeroeid worden.

De Franse auteur Michel Houellebecq voorspelde in zijn roman Soumission wanneer die ultieme aap uit de mouw zal komen: 2020, dat blijkt nu wat kort dag. De preliminaire routes waarlangs de sharia onze samenleving zal binnen sijpelen zijn evenwel duidelijk: het uithollen van de rechtstaat door als erkende godsdienst steeds maar weer prerogatieven op te eisen, het opdringen van religieuze symboliek, rituelen en monumenten in de publiek ruimte, en last but not least via provocatie en zogenaamde blasfemie aan te klagen.

Daardoor kan de islam het van extreemrechts overnemen, zonder last te hebben van een cordon, dat is wel bijzonder grappig: door de uitsluiting van de ene komen we van de regen in de drop bij de andere. Mensen willen toch vooral zekerheid, en als vrouwen daarvoor in een tent moeten wandelen en gescheiden zwemmen, dan is dat maar zo. Beter dat dan een afgehakt hoofd. Noem het de prijs van de vrijheid. De sharia hoeft niet opgelegd te worden, de kans bestaat dat men uiteindelijk deze tirannie boven het permanente onveiligheidsgevoel verkiest.

Het is deze dynamiek van de gewenning en de vermoeidheid die we moeten keren. Een nieuw, sterk burgerinitiatief dringt zich op. Uitgaande van de realiteit dat de islam geen godsdienst is als een ander, en misschien eerder als een viraal verschijnsel, een epidemie moet worden beschouwd. Nieuwe weerbaarheid dus, maar dan van onderuit, in de grondstroom. Zoals Paul Cliteur bedoelt met ‘weerbare democratie’, maar dan niet alleen binnen academische cenakels. De sociale media vormen hét domein waarin we nog een kans maken. De Instagramfilmpjes van Mila zijn iconen van ongeschonden vrijheidsdenken die we moeten koesteren. Niet minder maar méér beledigingen moeten duidelijk maken dat we de rode lijn in het oog houden.

 ‘Politiek incorrect – Hoe vrij is onze vrijheid?’: een nieuw boek met lezingreeks van Johan Sanctorum, uitgegeven bij Doorbraak. Publicatie: mei 2020.

Meer info: klik hier.

Geplaatst in Geen categorie | 43 reacties

De Brexit, anders bekeken: ik zeg u geen vaarwel mijn vriend (maar toch niet te snel tot ziens)

BrexitAllez, ze zijn weg, het ging tijd worden, de Brexit-palavers hebben lang genoeg geduurd. Al hoor ik nu dat de onderhandelingen nog moeten beginnen, djeezes.

Niemand zal me ooit kunnen verdenken van EU-sympathieën, maar Nigel Farage én Guy Verhofstadt zijn twee hopeloze roeptoeters, narcisten van het ergste soort die voor hun eigen spiegel geboren lijken te zijn en alleen zichzelf graag bezig horen. Farage haalde na zijn slotspeech een Brits vlaggetje boven en droeg naar het schijnt sokken met de Union Jack op. Beurk. Dat verraadt slechte smaak, belegen patriottisme én pathetische nostalgie van een wereldnatie die er al lang geen meer is. Farage die toch maar netjes tot de laatste dag zijn wedde opstreek van parlementslid in de instelling die hij verafschuwt. Ook het genereuze EU-pensioen zullen de Brexiteers vast niet aan zich laten voorbijgaan.

En dan dat slotkoor, Auld Lang Syne, bij de scouts beter bekend als ‘Ik zeg u geen vaarwel, mijn vriend’: wat voor een vertoning is me dat? Hebben we daarvoor drie jaar onderhandeld, om tot tranens toe mekaar in kampvuurstemming uit te wuiven, onder het motto ‘We zullen altijd van jullie houden en we zullen nooit veraf zijn’ (Ursula von der Leyen)?

Farage die toch maar netjes tot de laatste dag zijn wedde opstreek van parlementslid in de instelling die hij verafschuwt

FarageInzake Anglo-expertise zal ik me nooit meten met Harry De Paepe, maar als ervaringsdeskundige in scheidingszaken heb ik geleerd dat, als een partner het wil aftrappen, je van emoties afstand moet doen en het zakelijk moet regelen. En het van de zonnige kant moet bekijken. Dat hoeft niet in een vechtscheiding te ontaarden, net niet, maar de uittredende partij mag ook niet in een machtspositie komen. Terwijl heel de Brexit-soap nu net ruikt naar een  perplexe echtgenoot in Brussel en een deerne in Londen die er geen pap meer van lust. Het was overigens nooit van harte, met haar ponden, yards, pinten en gallons, linksrijdende dubbeldekkers, een irrationele afkeer van identiteitskaarten en de stinksokken van Farage. Wat hebben we daar nu aan verloren?

Anders gezegd: ik had ze een trap onder hun kont gegeven. Britten zijn arrogant, sentimenteel, chaotisch, hebben een hopeloos hoog zelfbeeld en zakken als eiland symbolisch en letterlijk weg in de oceaan van de zelfgenoegzaamheid. Alleen al het kiezen van een hectische charlatan als Boris Johnson is een bewijs van collectieve achterlijkheid. Londen heeft qua onveiligheid New-York voorbij gestoken, en nergens in Europa is de islamdruk op de samenleving zo groot als aan de andere kant van het kanaal. Ik snap die vluchtelingen wel die er allemaal snel heen willen ondanks het risico van te verzuipen. I say no more want mateke leest mee.

Dus opluchting hier, even de vensters open zetten voor frisse lucht. Veel zegt me dat er van alles niet pluis is met de EU, maar iets fluistert me ook in dat we beter af zijn zonder The Great Empire of wat daar van over schiet. Een frisse dosis anglofobie zou zelfs een culturele verrijking kunnen zijn, laten we maar eens wat meer onze eigen taal terug ontdekken en de Angelsaksische eenheidsworst wat terugdringen. Elk nadeel heb z’n voordeel dixit Cruyff. Ik zeg u geen vaarwel mijn vriend, maar toch niet te snel tot ziens.

Geplaatst in Geen categorie | 51 reacties

Dalilla Hermans moet dringend in het Anderlecht-bestuur

Advies voor Vincent Kompany & C°

Dalilla

Onlangs gaf Vincent Kompany, het geweten van het Belgische en internationale voetbaluniversum, een opgemerkte persconferentie rond racisme en diversiteit in het voetbal. Als vertegenwoordiger van de internationale spelersvakbond FIFPro pleit de speler/coach van RSC Anderlecht voor meer vrouwen en meer kleur in de bestuursorganen van de grote clubs en bonden zoals de FIFA.

Het racisme speelt zich niet alleen af op de velden, met de oerwoudkreten en bananen, maar ook en vooral in de structuren, laat hij noteren. Werk aan de winkel dus. Met mijn positie heb ik toch wel autoriteit’, wordt eraan toegevoegd: Kompany kan niet alleen een aardig potje voetballen, is niet alleen de goedheid zelve, maar weet zich ook te verkopen.

Snelle Afrikanen en dansende sopranen

KompanyRond de woorden diversiteit en discriminatie is al veel digitale inkt gevloeid, ook uit mijn pen. Het zijn containerbegrippen die in het politiek-correcte discours schering en aanslag zijn, maar die bij nader toezien brokkelig worden.

Zo is diversiteit iets dat niet hoeft afgedwongen te worden, het is er gewoon. We zijn allemaal verschillend, laat dat dan ook gewoon spelen. Om te beginnen in de etnische context zelf: Afrikanen hebben een biologisch voordeel, namelijk een langere Achillespees, wat hen vooral als voetbalspitsen goed van pas komt. Het is niet toevallig dat de snelste atleten van Oost-Afrikaanse komaf zijn.

Dat er zoveel zwarten op onze voetbalvelden rondlopen, is dus niet het resultaat van een georganiseerde anti-discriminatiecampagne, maar van gewone selectie op basis van kwaliteiten. Dat voetballertjes, zoals ooit Vincent Kompany zelf, van de straat worden geplukt of uit Afrikaanse negorijen worden gehaald door scouts van grote clubs, waardoor ze heel goedkoop worden ingelijfd en later voor veel geld weer doorverkocht, is dan weer een ander verhaal.

Discriminatie is universeel, niets zou kunnen functioneren zonder, in geen enkel domein. Voor de operarol van Salome heb je een klok van een sopraanstem nodig in een frele lijfje dat een jong meisje voorstelt en nog moet kunnen dansen ook. Onnodig zich aan te bieden indien men over die combinatie niet beschikt. Te dik, te lelijk, te traag: buiten. Zou Unia durven pruttelen?

Mensen zijn gewoon goed in iets, of niet, en dat is het enige wat mag tellen.

Diversiteit opleggen is eigenlijk een contradictie, men maakt zo van een organische samenleving een zaak van quota. Het zou in de limiet betekenen dat de besturen van voetbalclubs ook een afgesproken percentage holebi’s, veganisten en fluitspelers moet hebben, terwijl al deze categorieën vermoedelijk uitblinken in een totale voetbaldesinteresse. De VRT is er via de beheersovereenkomst toe verplicht om 4% mensen met een migratie-achtergrond in dienst te nemen, daaronder ook voldoende schermgezichten. Dat halen ze niet, om de eenvoudige reden dat er zich onvoldoende allochtonen met de juiste kwalificaties aandienen.

Men kan dan de lat lager leggen voor die groep, maar dàt is pas discriminatie. Mensen zijn gewoon goed in iets, of niet, en dat is het enige wat mag tellen. Het onderwijs en de arbeidsmarkt moeten open staan voor iedereen, voor een diploma moet je werken, en dan gaan er veel deuren open. Opiniemaaksters als Dalilla Hermans echter blijven dwangmatig focussen op het discriminatieverhaal, als zouden mensen met een donkere huidskleur alleen omwille daarvan niet aan de bak komen. Dat versterkt deze groep alleen maar in een slachtoffercomplex waar men niets mee opschiet. Maar mevrouw Hermans heeft een volle dagtaak aan die klaagcultuur, dus blijft ze de riedel aanhouden.

Levensverzekering

Leopold

Leopold II

Wat hebben Vincent Kompany en Dalilla Hermans gemeen? Iets met racisme, en de professionele dwang om daar elke dag ethische statements rond te maken. Een ideologisch verdienmodel dus. Daarbij hebben ze andere, politiek meer geblindeerde beroepsallochtonen als Dyab Abou Jahjah (al een tijdje niks meer van gehoord) naar het achterplan verdrongen.Ze profileren zich als rolmodellen voor andere mensen met allochtone roots, die zich als slachtoffers moeten outen, terwijl de witte gemeenschap anderzijds een schuldcomplex wordt aangepraat.

Het Congo-kolonialisme blijft een historische back-up voor deze zwart-wit-framing. Blanke Vlamingen/Belgen blijven allemaal geestelijke erfgenamen van Leopold II, en het racisme loert vanachter elke hoek. Dat moet constant onder de aandacht komen en geremedieerd worden. Ze krijgen daarbij grote media-aandacht, zeker in de traditionele pers en de openbare omroep, waarbij men zich toch niet van de indruk kan ontdoen dat die zwart/wit-tweedeling voor hen een levensverzekering uitmaakt.

Blanke Vlamingen/Belgen blijven allemaal geestelijke erfgenamen van Leopold II, en het racisme loert vanachter elke hoek.

De ethische profilering van Kompany staat uiteraard niet los van het uitblijven van sportieve resultaten van zijn club. Anderlecht is afgezakt naar de middenmoot en staat er financieel belabberd voor, ondanks de terugkeer van de speler-coach die een miraculeuze heropstanding zou bewerkstelligen. De supporters hebben weinig boodschap aan zijn filantropische blabla, evenmin als aan het geleuter van Marc Coucke. De show rond het veld, waar na Coucke ook beroemdheden als Karel Van Eetvelt, Wouter Vandenhaute en Patrick Lefevere het bestuur kwamen versterken, legt alleen maar de vinger op de zere plek: de spelers maken gewoon geen goals. Punt. Ook al lopen er genoeg Afrikanen in de voorhoede, oeps.

Bonka Circus

UGentMaar vergis u niet: Kompany verhoudt zich tot R.S.C. Anderlecht, als een hot-dog-verkoper tot een voetbalstadion. Sport als middel om zaken te doen.

Effectief, ondertussen is Vincent Kompany als sporter aan het uitbollen en bereidt hij een tweede leven voor. Commercieel flair kan hem daarbij niet ontzegd worden. In Engeland vinden we hem terug in een tiental vastgoedvennootschappen. Daarbij komt ook het communicatiebedrijf en productiehuis Bonka Circus in beeld dat Vincent Kompany in 2010 oprichtte, met vestigingen in Leuven en Manchester.

Bonka boort een fameus gat in de markt aan. Platte reclame is uit de tijd, vandaag wordt er vooral gezocht naar ‘creatieve content met maatschappelijke meerwaarde’ zoals het op de webstek staat. Een ethische boodschap dus, als verpakking rond een product. Merken willen vooral ‘verbinden’ en hun doelgroep zo groot mogelijk maken dankzij multiculturele slogans: de verzoening tussen zwart en blank gebeurt via een uitgekiende marketingstrategie. Het kledingmerk Benetton (united colors) was de gangmaker in dat verhaal.

Het is duidelijk dat Kompany’s bedrijf heel behendig een marketingverhaal koppelt aan een politiek-correcte boodschap

Kompany creëert zich daarbij een gouden marktpositie, met ideologische key values (veel Engels jargon in de communicatiesector) en een unique selling proposition (idem) die vooral bedrijven en instanties aanspreekt waar diversiteit een toverwoord is. Tot de klantenportefeuille behoren o.m. de Belgische Voetbalbond en de Rode Duivels (uiteraard), De Standaard, Radio2, ING, het Afrikamuseum, Pepsi-Cola en de UGent. Bonka heeft deze laatste afgesnoept van de Mortier Brigade die toch ook al een uitgesproken ideologisch links profiel had.

Diversiteit dus, als nieuwe slogan die alle maatschappelijke ongemakken weg retoucheert in het kader van een doelgroepstrategie. Eén adres. Het is duidelijk dat Kompany’s bedrijf heel behendig een marketingverhaal koppelt aan een politiek-correcte boodschap, met zijn eigen vedettestatus van zwarte (ex-) voetballer als uithangbord. Heel zijn discours, dat er van alles hapert aan de samenleving, dat oude blanke mannen daar schuldig aan zijn maar zich ook kunnen vrijkopen, moet een vraag creëren naar ethisch dedouaneren en witwassen. Noteer anderzijds dat al wie kritiek zou kunnen hebben op Vincent Kompany als multicultureel entrepreneur en makelaar in diversiteit, van racisme zou kunnen beschuldigd worden.

Mijn advies daarom: Dalilla Hermans moet dringend een plaatsje krijgen in het bestuur van Sporting Anderlecht. Haar huidskleur en sekse geven daar recht op. Ze zal het beleid bijsturen, de club gezond maken, en ervoor zorgen dat Wouter Vandenhaute niet met de kas gaat lopen. Mogelijk komt daar allemaal niets van, maar daarmee hebt u uw portie creatieve content weeral gehad voor vandaag.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 29 reacties

Soms moet je gewoon aan de grond blijven, en even in de file gaan staan zoals iedereen.

Afbeeldingsresultaat voor Kobe Bryant helicopter

OK, dit is weer een delicate klus: zeg iets over een absolute sportvedette die met zijn helikopter is omgekomen. Of zeg er niets over. Jawel, iemand moet er iets ongemakkelijks over schrijven, ook al ben ik sinds mijn Lukaku-column aangeschoten wild als het op gekleurde sporthelden aan komt.

Ik kende die ‘Amerikaanse basketballegende Kobe Bryant’ dus van geen kanten, tot aan zijn overlijdensbericht. Blijkt het de absolute top geweest te zijn, ‘de Messi van de basket’, hoe laag kan een sportbarbaar vallen. Enige verzachtende omstandigheid: gezien mijn gestalte ben ik, op de sporadische momenten dat ik die sport op school beoefende, vooral venijnig geweest op medeleerlingen die toen al met hun 2m de bal gewoon in de korf legden.

Maar op dit moment mag zo’n rancune natuurlijk niet spelen en buigen we het hoofd. Kobe Bryant, die zichzelf de bijnaam ‘The Black Mamba’ toekende en ook geliefd was in het Hollywoodmilieu, laat een fortuin van een half miljard dollar achter, niet alleen bijeen gebasket maar vooral ook voortkomend uit lucratieve reclamecontracten o.m. voor Nike. Daarmee was hij één van de rijkste atleten ooit, en daar is niets mis mee, ook al kwam hij eens in opspraak toen een dienstertje hem van verkrachting beschuldigde. Zaak gewoon afgekocht, dat was lang voor de MeToo-golf. Toen een verslaggeefster vandaag in The Washington Post dat feit aanhaalde, werd ze gewoon geschorst. Boeeeh!

Zo’n halfgod brengt zijn dochter ook niet naar de sportles zoals ik andere moeders ken die op woensdag middag van hot naar her tuffen om de koters van de ene muziekles naar de andere sporttraining te brengen. Neen, Bryant deed dat met zijn privé-helikopter, altijd in gebruik om de files in Los Angeles te vermijden. Hoewel er teveel mist was om te vliegen en helikopters dan normaal aan de grond blijven, liet Bryant het ding toch vertrekken met een speciale toelating, de grondinstructies negerend, tot de piloot tegen een heuvel aanvloog. Naast zijn dochtertje van 13 kwamen nog zeven andere inzittenden om.
Ik hoor u al flauwe grappen maken: ‘gesprongen en naast de korf’, ‘Kobe de mist in’, ‘piloot zag geen bal’, en meer van die misplaatste humor. Doe dat niet, Conner Rousseau hoort en ziet u.

Toch lukt het me niet om zo’n vedette, die met zijn privé-helikopter even boodschappen doet en de veiligheidsvoorschriften aan zijn Nikes lapt, te bewenen. Het spijt me, neen, het lukt niet. Pech wel voor de medereizigers en innige deelneming aan de nabestaanden. Voor de rest hangt er teveel ongezond sentiment rond deze calamiteit, hoeveel driepunters Bryant ook in zijn leven heeft gemaakt.
Soms moet je gewoon aan de grond blijven, en even in de file gaan staan zoals iedereen. Hoe moeilijk dat voor een Black Mamba ook is.

 

https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20200126_04821974

Geplaatst in Geen categorie | 13 reacties

Het ‘antisemitisme’ als selffulfilling prophecy

Waarom ook dit jaar in Aalst de pijpenkrullen en haakneuzen van de partij zullen zijn

Vismooiln - kopieNaar aanleiding van de 75-jarige herdenking van de bevrijding van het concentratiekamp Auschwitz, wordt door Joodse kringen gewaarschuwd voor een nieuwe opstoot van het antisemitisme. Teken aan de wand: de bakkebaarden en namaak-haakneuzen die nu al vlotjes in de carnavalswinkels van de hand gaan. Dat is een boeiende insteek. We herinneren ons de praalwagen van de Vismooil’n, die in hun Sabbatjoor 2019 Joodse karikaturen ten tonele voerden, wat uiteindelijk leidde tot een schrapping van het Aalsterse carnaval als werelderfgoed.

Een gebeuren dat in de komende editie vast centraal zal staan, het tegendeel zou verbazen. Net de censuur zet aan tot humor en satire, dat is de essentie van carnaval. Hadden de rabiate scherpslijpers van de Joodse gemeenschap niet beter wijselijk gezwegen over die ene carnavalswagen die dan nog gerecycleerd materiaal bevatte? Ja dus. Tenzij dat voortdurend oprakelen van het vermeende ‘antisemitisme’ een systeem uitmaakt.

De Dossin-soap

Kazerne DossinHet is pijnlijk te moeten vaststellen hoe bepaalde Joodse opiniemakers zodanig op alle slakken zout willen leggen, dat er een tegenreactie ontstaat die op haar beurt zelf als ‘antisemitisme’ wordt gekwalificeerd. In se tamelijk onbenullige fenomenen als die carnavalswagen krijgen weerklank tot in de Verenigde Naties, wat uiteraard hilariteit opwekt, die ook weer uitingen van ‘Jodenhaat’ zouden zijn.  Is het ‘antisemitisme’ een slang die in haar eigen staart bijt?

Hoewel een aantal Joodse intellectuelen binnen en buiten Israël, naast organisaties zoals Een Andere Joodse Stem, waarschuwen voor dat mechanisme van de selffulling prophecy, blijft het dominerende discours dat van de verontwaardiging en het eeuwige slachtofferdenken. Tot en met het claimen van morele onschendbaarheid op vage religieus-historische gronden.

De Joodse lobby in de raad van bestuur is niet van plan haar greep op dit publiek domein, eigendom van de Vlaamse gemeenschap, te lossen.

Heel de pathetische soap rond de Mechelse Dossin-kazerne en het daaraan verbonden Holocaustmuseum, is typerend voor de manier hoe dat slachtofferdenken opnieuw omslaat in agressiviteit en usurpatie. De pogingen van Joods-zionistische kringen rond de Antwerpse politicus André Gantman om dat door de Vlaamse overheid beheerde documentatiecentrum te herbestemmen tot exclusief Holocaustmonument, deed zelfs filosoof en specialist in de materie Ludo Abicht naar adem happen. Het was de reden van het ontslag van directeur Christophe Busch. Notoire historici als Bruno De Wever en Herman Van Goethem waren evenmin te spreken over de gang van zaken.

Helaas: de Joodse lobby in de raad van bestuur is niet van plan haar greep op dit publiek domein, eigendom van de Vlaamse gemeenschap, te lossen.

Het ‘Auschwitz-gen’

Gantman

André Gantman

Zo mocht het boek van Ludo Abicht ‘De eeuwige kop van Jood’, uitgerekend met de Jodenvervolging als onderwerp, er niet gepresenteerd worden, omdat Birgitte Herremans, die de inleiding schreef, te Israël-kritisch werd bevonden door Gantman en C°. Even later werd een uitreiking van een Pax Christi-prijs in de kazerne zelfs abrupt onderbroken en iedereen aan de deur gezet, weer omdat die dame van de partij was. Het blijkt een georganiseerde hetze, inclusief kettingmails, die vooral vanuit het tijdschrift Joods Actueel wordt aangestuurd.

Ofwel snapt men niet dat die overgevoeligheid juist tot spot en satire aanzet, ofwel is het de bedoeling, om dan het grote antisemitische spook op te roepen. 

De voormalige hoofdredacteur Michaël Freilich, nu N-VA-kamerlid, is in zijn korte politieke loopbaan al berucht geworden voor zijn pro-zionistische provocaties, zie de verspreiding van een filmpje waarin hij een Joodse kandelaar in het federaal parlement plechtig ontsteekt. Niet akkoord? Antisemiet! De N-VA zal nog last hebben met dat ongeleid projectiel, Het was uitgerekend Bart De Wever die het boek ‘Het Auschwitz-gen’ van André Gantman inleidde. Met een sneer naar het Aalsterse carnaval, waarbij hij zijn partijgenoot en burgemeester te kakken zet.

Voor Gantman is het duidelijk: elke kritische reflectie omtrent het zionisme of het actuele regime in Israël, draagt de kiemen van het antisemitisme in zich. Zo maak je elke tegenstander monddood. De titel van zijn boek anderzijds verwijst naar de onherleidbare, onvergelijkbare lotsbestemming van het Joodse ras, dat doorheen de Holocaust een moreel vrijgeleide heeft gekregen, tot aan het einde der tijden. Verboden te lachen. Ofwel snapt men niet dat die overgevoeligheid juist tot spot en satire aanzet, ofwel is het de bedoeling, om dan het grote antisemitische spook op te roepen.

Untermenschen

Netanyahu - kopie

Benjamin Netanyahu

Met de actuele Auschwitzherdenking wereldwijd draait de holocaustindustrie overuren. De term is, zoals bekend, in 2000 gelanceerd door de Amerikaanse politicoloog en historicus Norman Finkelstein, zelf van Joodse komaf, wiens ouders Auschwitz overleefden. Het huidige regime in Israël voert de dans aan, en getuigt vooral van een respectloos cynisme tegenover de slachtoffers van de Holocaust.

De manier waarop Benjamin Netanyahu van de Auschwitz-herdenking gebruik maakt om in Jeruzalem een internationale show op te voeren met alle groten der aarde, waarbij aartsvijand Iran door de Israëlische premier tot ‘het meest antisemitische regime van de planeet’ werd uitgeroepen, bagatelliseert de Holocaust tot een puur retorische stijlfiguur voor politiek gebruik.

Het Netanyahu-regime heeft elk spoor van de Joods-Europese verlichting zorgvuldig uitgewist, en vervangen door iets dat zelf ongemakkelijke herinneringen aan het verleden oproept.

De herdenking die in Polen zelf werd georganiseerd mocht vooral niet teveel in de kijker lopen, want in Jeruzalem werd de toon gezet voor een nieuwe kruisvaart tegen het antisemitisme, die wonderwel gelijk loopt met de militair-diplomatieke agenda van de staat Israël. Alleen de Franse president Macron pruttelde wat tegen.

Ook binnenlands liet Netanyahu er geen gras over groeien. In 2018 werd de superioriteit van het Joodse ras wettelijk verankerd, wat de facto de Arabische inwoners (ik spreek dan niet over deze in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, maar volwaardige Arabische staatsburgers in Israël die ongeveer 20 procent van de bevolking vormen) tot Untermenschen degradeert. Ik gebruik bewust de naziterminologie: het ontnemen van burgerrechten is maar een eerste stap naar het ontnemen van mensenrechten. Over de Endlösung van het Palestijnse probleem in de bezette gebieden zwijg ik nog. Het Netanyahu-regime heeft elk spoor van de Joods-Europese verlichting zorgvuldig uitgewist, en vervangen door iets dat zelf ongemakkelijke herinneringen aan het verleden oproept.

Uit zelfverdediging zeggen de pro’s. Nogmaals: dit vraagt om kritische reflectie naast een satirische lezing, mét pruiken en haakneuzen, het spijt me voor Gantman en C°. De Holocaust valt niet te bagatelliseren, en de Dossinkazerne mag en moet een gedenkplek blijven, met een ruime link naar het globale genocidefenomeen en ja, waarom niet, het religieuze fanatisme. Als men die educatieve verbreding probeert af te stoppen, slaat men zijn eigen ruiten in en zullen de carnavalswinkels gouden zaken doen. Hopelijk mag deze gedachte ook eens aan bod komen in de ruime waaier van herdenkingen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 48 reacties

Groeten uit Thailand: de VRT en de sympathieke gangster

Wanneer zware criminelen een soort Robin Hood-status krijgen

gevangenisAls absolute primeur voor mijn bloglezers kan ik vandaag meegeven dat er in mei een nieuw boek van me verschijnt, getiteld ‘Politiek-incorrect’. Het zal bij Doorbraak worden uitgegeven, althans indien het daar niet té politiek-incorrect bevonden wordt. In dat geval zou ik uitwijken naar een andere uitgever, of het desnoods in eigen beheer laten verschijnen.

Het boek behandelt verschillende thema’s uit de taboe- en censuursfeer, politieke, maatschappelijke en culturele denkbeelden die in de mainstreampers noch de VRT aan bod komen, gewoon omdat ze niet passen in het poco-plaatje.

Bij wijze van intro schuif ik twee legendes naar voor die als inspiratie kunnen dienen: Reinaert de Vos en Tijl Uilenspiegel. Reinaert, de sluwe intrigant die het establishment steeds weer een hak zet. Tijl, de schalkse rebel, door Charles De Coster in het 16de eeuwse Vlaanderen onder de Spaanse dwingelandij gesitueerd. Het nieuwe boek vormt een drieluik met het eerder verschenen ‘De Langste Mars’ (over mei ’68) en ‘Na het journaal volgt het nieuws’ (over de Vlaamse media).

Stoere bandieten

ThailandZoals dat gaat met legendes, kan iedereen ze claimen, dat moeten we erbij nemen. De nazi’s probeerden Uilenspiegel voor hun kar te spannen in hun wervingsacties voor het Oostfront, later dook hij op in propagandafilms van de DDR en de Sovjet-Unie. Om te eindigen in Damme als hét uithangbord van de lokale horeca.

Het werd dus tijd om van Tijl terug de rebel en vrijheidsstrijder te maken zoals De Coster hem portretteerde. Voor dat eerherstel krijg ik echter concurrentie uit onverwachte hoek. Zoals u weet ontsnapten in december j.l. uit de gevangenis van Turnhout vijf criminelen, ondertussen allemaal terug opgepakt behalve eentje, genaamd Oualid Sekkaki, een zware jongen met een strafblad van hier tot in Marokko.

Ondanks een internationaal opsporingsbevel, en ongetwijfeld dankzij het Europa van de open grenzen, slaagde Sekkaki erin om naar Thailand te vluchten, vanwaar hij onlangs een kaartje stuurde naar de gevangenisdirectie in Turnhout. Thailand levert aan België niet uit, dus die grap kon er wel van af.

Voor de VRT-expert van dienst is Oualid Sekkaki een incarnatie van Robin Hood, Tijl Uilenspiegel en Reinaert de Vos in één persoon.

Daargelaten de vraag of die groeten uit Thailand nu authentiek zijn of niet: bij de Vlaamse publieke omroep is er een nauwelijks verholen sympathie voor de ontsnapte drugscrimineel waar te nemen. Op de VRT-nieuwssite wordt hij opgevoerd als een soort held die het systeem te slim af is en onze bewondering verdient. In het ochtendprogramma De wereld vandaag van 22/1 laat Ruth Joos haar opwinding de vrije loop, en haalt er een zekere Benjamin Van Tourhout bij, onderzoeker aan de KU Leuven. Uit wat googelen blijkt dat Benjamin vooral aan de kost komt als acteur en toneelregisseur. Hij windt er geen doekjes om: ‘WE houden wel van dat soort bandieten, want ze doen spannende en stoere dingen, dingen die WE stiekem ook zouden willen doen. (…) Er zit iets in ons dat rebels is en houdt van het ontwrichten van het systeem.’

Rebels inderdaad, er is geen twijfel mogelijk: voor de VRT-expert van dienst is Oualid Sekkaki een incarnatie van Robin Hood, Tijl Uilenspiegel en Reinaert de Vos in één persoon. Een rolmodel voor de vrijheidsgezinde Vlaming.

Ontsnappingskoningen

Sessaki

Oualid Sekkaki

Omwille van deze bizarre framing lichten we nog even het doopceel van de man die het kaartje stuurde. Samen met zijn twee broers behoort hij tot een misdaadfamilie die ook in thuisland Marokko wegens drugsdelicten wordt vervolgd. De uit Mechelen afkomstige Oualid werd in januari 2017 tot 18 maanden cel veroordeeld, nadat hij met 25.000 xtc-pillen was betrapt. Hij stond toen al geseind voor een schietpartij in Hoboken. Bij een huiszoeking werden wapens en munitie aangetroffen. Connecties met de Mocro Maffia zijn aangetoond.

 

Ik zie me dus genoodzaakt mijn nog te verschijnen boek aan te passen en enige plaats in te ruimen voor moderne Uilenspiegels, allochtone veelplegers die het op een lopen konden zetten, met of zonder schiettuig

Zijn broer Ashraf Sekkaki, ook een ex-klant van de Turnhoutse gevangenis, is dan weer gespecialiseerd in gewapende overvallen, carjackings en tigerkidnappings. En vooral in het ontsnappen uit gevangenissen, waar overwerkte en onderbetaalde cipiers niet alles kunnen in ’t oog houden. Ontsnappen op zich is overigens volgens de Belgische wet toegestaan, zolang er geen geweld wordt gebruikt.

Ik zie me dus genoodzaakt mijn nog te verschijnen boek aan te passen en enige plaats in te ruimen voor moderne Uilenspiegels, allochtone veelplegers die het op een lopen konden zetten, met of zonder schiettuig. Zoals die andere rebel, Muhammed Aytekin, de man die in oktober 2015 de 12-jarige Merel De Prins doodreed, vluchtmisdrijf pleegde en onderdook bij familie in Turkije. Van belang is wel dat ze zin voor humor hebben en een kaartje sturen.

Voor de VRT en de KUL-‘onderzoeker’ staat het dan ook vast dat WE heimelijk sympathiseren met dit soort verzetshelden. Niet met de slachtoffers, de drugsverslaafden, of wie gewoon in het schotveld wordt neergemaaid, wel met de mannen die kaartjes posten. Let op het doorlopend gebruik van het woordje WE, een tic die veel voorkomt bij psychologen en sociologen die denken dat ze het warm water heruitgevonden hebben en maar klakkeloos veralgemeningen ten beste geven.

Helaas, Benjamin, niét We, not in my name, ik vind die ontsnapte gangster helemaal geen sympathieke underdog, maar een triest voorbeeld van hoe ons systeem faalt en de drugscriminaliteit niet onder controle krijgt. Noteer dat hoger vermelde Muhammed Aytekin vijf jaar effectief kreeg, maar desondanks met een enkelband rond loopt, dankzij een goede advocaat die de Robin Hoods van deze wereld bijstaat.

Café Concordia

ConcordiaWat kan ik nog meer zeggen? Eindelijk geeft de openbare omroep Tijl Uilenspiegel een multiculturele invulling. En wat meer is: niet langer komt de dwarsliggende, politiek-incorrecte Vlaming de titel van rebel toe, maar wel de drugstrafikant die door de mazen van het net glipt en af en toe eens iemand overhoop schiet. De tijden veranderen, de media wijzen ons de weg.

De Vlaamse publieke omroep houdt er niet alleen bedenkelijke objectiviteitscriteria op na, hij blijkt nu ook de toon te zetten inzake normvervaging. Ook weer in een Radio 1-programma, ‘De wereld van Sofie’ van 22/1, wordt de jeugdbende die het Vlaams-Brabantse Tildonk al maanden terroriseert, op een vergoelijkende toon besproken. Ja, we zijn allemaal jong geweest, en aan de gepensioneerde stamgasten van café Concordia vraagt reporter-van-dienst Brecht Devoldere of ze toch ook niet een beetje ‘een bende’ vormen door daar zo aan een tafeltje te gaan zitten en een glas bier te drinken.

Zou het een soort van humor zijn? Ik vrees van niet want in De Morgen komt er weer een criminologe, luisterend naar de naam Jenneke Christiaens (VUB), doodserieus vertellen dat we dat woord ‘jeugdbende’ zelfs niet mogen gebruiken want dat het stigmatiserend werkt bij jongeren die zich gewoon wat amuseren. Dat vindt ze trouwens ook van de Brusselse jeugdbende, pardon, die een minderjarig meisje ‘kocht’ om tot prostitutie te dwingen.

Besluit: de tijdsgeest vordert snel, met dank aan de media en de menswetenschappen, elke dag nieuwe tijdingen, dat nieuwe boek schrijft als het ware zichzelf. Wordt vervolgd.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Geplaatst in Geen categorie | 17 reacties