2020: zeg maar klotejaar in plaats van kutjaar

Een politiek incorrect jaaroverzicht

Jaaroverzichten zijn onvermijdelijk deze periode, maar het een is het ander niet. Voor lijstjes wend u tot de mainstream media, voor ‘geduide’ en politiek gefilterde soap, stem af op VRT.

Wij gingen voor twaalf sleutelmomenten, elke maand eentje, die aangeven dat in 2020 vrijheid terug een te bevechten goed werd. Iets kostbaars waar we als waakzame burger voor in de bres moeten springen. Daarom liever klotejaar dan kutjaar: het virus heeft ons parten gespeeld, maar het hield ons misschien ook scherp. De beuk erin verdomme. Een politiek incorrect jaarjournaal. Daar gaan we.

24 Januari: Mila moet onderduiken voor de verdedigers van de ‘godsdienstvrijheid’

De 16-jarige Mila Orioll uit de buurt van Grenoble krijgt het op Instagram aan de stok met een moslim omdat ze niet voor zijn avances valt. Ze wordt uitgescholden voor ‘vuile lesbienne’ en raciste, waarop Mila reageert met L’islam, c’est de la merde!

Wat volgt is een georkestreerde haatcampagne tegen de tiener, inclusief doodsbedreigingen, waarna ze moet onderduiken. Opmerkelijk: de politie stelt een onderzoek in naar de strafbaarheid van… Mila’s uitlatingen. Het complete linkse establishment én de feministen vallen haar af, maar ook Nicole Belloubet, de Franse minister van Justitie, ziet vooral een aanval op de godsdienstvrijheid. De topman van de Franse moslimexecutieve gooit olie op het vuur en vindt dat Mila het zelf gezocht heeft.

De commentaar van Charlie Hebdo vat de essentie samen: ‘Mila is eerst beledigd door de grootste idioten. Ze is vervolgens bedreigd door de meest fanatieken, en tot slot in de steek gelaten door de meest lafhartigen.’ Het zou helaas alleen maar erger worden, zie oktober.

23 februari: Zondagsoptocht carnavalsstoet Aalst

Sinds 2019 hoort het Aalsters carnaval niet meer bij het UNESCO-werelderfgoed. Aanleiding waren de Joodse karikaturen die op de praalwagen van De Vismooil’n figureerden. Dat het gerecycleerde poppen waren die voorheen ook al kruisvaarders (!) hadden voorgesteld, en dat de groep om financiële reden een Sabbatjaar had ingelast, mocht niet baten: het verdict van de wereldgemeenschap rond antisemitisme en racisme viel over de Ajuinenstad.

Maar Aalst deed wat het moest doen: een middenvinger opsteken tegen de UNESCO en zelf opstappen. Meer nog: in 2020 kwamen de karikaturen terug en werden de kromme neuzen en pijpenkrullen hét gadget van deze editie. Antisemitisme? Neen, Aalst zette de puntjes op de i en gaf een Voltairiaanse toepassing ten beste van het principe van de vrije meningsuiting.

We noteerden over dit carnaval een nieuwe morele banvloek vanwege ene Sophie Wilmès. Meer argumenten om Aalst als een echte vrijhaven te koesteren, is niet nodig.

11 Maart: Filmmaker Harvey Weinstein wordt veroordeeld  tot 23 jaar cel

U gaat naar de gevangenis en passeert niet langs Start: Harvey Weinstein, producer van iconische films als ‘Shakespeare in love’ moet de rest van zijn leven tussen verkrachters en seriemoordenaars doorbrengen. Daarmee valt het doek over een showproces dat eigenlijk al jarenlang in de media werd gevoerd.

Dat Harvey losse handjes had en zijn macht gebruikte om seksuele gunsten af te dwingen, is waar. Maar eerlijk: rond heel dat proces hing een geur van opportunisme, hypocrisie en hebzucht bij de zogenaamde slachtoffers. De betrokken actrices wisten hoe het systeem werkte en gedroegen zich ernaar. Tot iemand uit de biecht klapte, plots half vrouwelijk Hollywood zich wel ‘iets’ herinnerde, en Weinstein gedwongen werd tot het uitkeren van enorme schadevergoedingen.

Soit, sindsdien is Weinstein hét symbool van toxische masculiniteit, zoals dat in het woke-jargon heet. Met MeToo is het feminisme verzeild geraakt in een mengsel van links slachtofferdenken, mannenhaterij en genderhysterie, waarbij zelfs een ouderwets potje seks verdacht wordt. Ach, Weinstein maakte gewoon goeie films, en jammer dat de gratiegezinde pussy grabber Donald Trump de laatste dagen van zijn bewind aan hem niet heeft gedacht.

24 April: Premier Wilmès geeft haar legendarische corona-powerpoint

2020 was het jaar dat zelfs Pasen in de Vasten viel. We zijn dan al een maand in lockdown wanneer Sophie Wilmès, premier van een Belgische minderheidsregering in lopende zaken, haar legendarische persconferentie geeft in quasi onverstaanbaar Nederlands, met een powerpoint die de Kafkaiaanse morbiditeit van de nv België helemaal weerspiegelt.

De pandemie zal tegen het einde van het jaar wereldwijd een kleine 2 miljoen slachtoffers maken, maar volgens het gerenommeerde Johns Hopkins Instituut is de kans om aan covid-19 te sterven nergens zo hoog als in België. Minister van Volksongezondheid Maggie De Block had de complete mondmaskervoorraad laten vernietigen, waardoor de leugen moest verspreid worden dat ze nutteloos waren. Met medewerking van de media én het kransje van experten. Het vertrouwen zou nooit meer hersteld worden.

Corona was een fatale test voor het Belgische regime: niemand verdient om in dit land te leven. Helaas kon Vlaanderen het verschil niet maken, zie juli.

25 Mei: De dood van Georges Floyd leidt BlackLivesMatter-golf in

Je moet niet Björn Soenens heten om te snappen dat Georges Floyd stierf aan buitensporig politiegeweld. Maar toen het protest de vorm aannam van de BLM-beweging en naar Europa overwaaide, ontstond een politiek correcte heksenjacht op alle zogenaamde ‘racisten’, waarbij de vergelijking met de culturele revolutie in de Mao-tijd zich opdringt.

Het neerhalen van standbeelden van Leopold II, daar konden Vlaams republikeinen nog eens mee lachen. Even later werd schrijver Jef Geeraerts uit de Vlaamse cultuurcanon geknikkerd, oeps. Maar toen de woke studenten hun leerkrachten gingen controleren op politiek correct taalgebruik, of proffen verketterden omdat die het waagden een Mohammed-cartoon als lesmateriaal te gebruiken, en vooral, toen een aflevering van Fawlty Towers van het web werd gehaald wegens ‘racistisch’, wisten we hoe laat het was: een nieuwe censuurmaatschappij is in de maak.

Een op Doorbraak gepubliceerde open brief, ruim ondertekend door academici, stelde het fenomeen aan de kaak en pleitte voor een vrije meningscultuur met behoud van nuance, zin voor relativiteit en humor. Op Knack na zwegen de mainstream media het manifest dood. Quod erat demonstrandum.

17 Juni: Dries Van Langenhove moet naar de Dossinkazerne

Naar aanleiding van een Pano-reportage over Schild & Vrienden werd parlementslid Dries Van Langenhove (VB) beticht van inbreuken op de antiracismewet en de negationismewet. Dat zijn opiniewetten die in een vrije samenleving niet thuishoren, en op maat zijn gemaakt van één bepaalde partij waar het politieke establishment een groot probleem mee heeft. Dus moest Dries naar het Mechelse Holocaustmuseum om te ontluizen.

Dit Museum, ooit opgericht onder impuls van Patrick Dewael, expliciet met de bedoeling om ‘uiterst rechts’ in Vlaanderen te diaboliseren, maakt zo zijn missie helemaal waar. Ondertussen is onder impuls van de Joodse lobby het voltallige team van wetenschappers en historici moeten vertrekken. Om aan de overkant een nieuw documentatiecentrum te laten verrijzen. Allemaal op onze kosten uiteraard.

Maar stel u voor: een onderzoeksrechter die zelfs zonder gerechtelijke uitspraak iemand met een ‘foute’ mening wil heropvoeden via een verplichte boetetocht. Het is wellicht zelfs ongrondwettelijk, maar geen enkele weldenkende democraat voelde zich geroepen om dat te onderstrepen. Op het moment van dit overzicht is het gerechtelijk dossier nog altijd hangende. Van Langenhove mag de gebouwen van de UGent, waar hij studeert, niet meer betreden. Ergens doet het denken aan Iran, Saoedi-Arabië of een andere heilsstaat. 

17 juli: twee Vlaamse ministers nemen de vlucht vooruit

Een cameraman zonder camera had het gezien, en het nieuws was zowaar het VRT-journaal ingeslopen: Hilde Crevits en Bart Somers klauteren na een regeringsvergadering gezwind door het raam naar buiten en zetten het op een lopen voor de pers.

De coronacijfers waren opnieuw de hoogte in gegaan en de vraag was, welke maatregelen de Vlaamse regering ging nemen. Maar de excellenties wilden vooral op vakantie en Jan Jambon op huwelijksreis naar Toscane. Dus bleef het bij een vage, nietszeggende verklaring van de minister-president, alsook van Wouter Beke, toch dé man van het moment.

Drie dagen later wordt deze brokkenpiloot, verantwoordelijk voor de chaos in de woonzorgcentra, door een ‘coronacommissie’ van het Vlaams Parlement uit de wind gezet. Niemand wil heisa en iedereen dekt elkaar binnen deze meerderheid. Wat we zelf doen, doen we beter? Helaas, corona heeft aangetoond hoezeer de Belgische ziekte op Vlaams niveau is uitgezaaid. De venstervlucht van Crevits en Somers blijft iconisch.

1 augustus: voor het eerst sinds WO II wordt de avondklok weer van kracht

Dan toch geen avondklok om 22 uur: maar maakt twee uur dan z... - Gazet van  Antwerpen MobileNaarmate de pandemie uitbreidt, wordt het strategisch en operationeel falen van de Belgische én de Vlaamse overheid steeds frappanter. Lokale overheden en zelfs dokterspraktijken nemen steeds meer het initiatief. Het opzetten van eigen testcentra en contactonderzoeken was lovenswaardig. Helaas wordt er ook geëxperimenteerd met maatregelen die de grondwettelijke vrijheden aantasten, zoals het instellen van een avondklok.

In België is zo’n algemeen huisarrrest zonder onderscheid des persoons ongrondwettelijk, wat door specialisten als Hendrik Vuye wordt beklemtoond. Niettemin wordt het nachtelijk uitgaansverbod van kracht in de provincie Antwerpen, voor het eerst sinds de Duitse bezetting. Later, tijdens de tweede golf, zullen Vlaanderen, Brussel en Wallonië elk hun eigen couvre-feu instellen.

Hoe glad dat ijs is, toont het voorbeeld van Willebroek waar de burgemeester ook zomaar een avondklok instelt, niet tegen corona maar om de orde te handhaven. Halt, papieren bitte! Heel de bevolking moet opdraaien voor een handvol amokmakers. De erfenis van Wilmès doet zich nu pas echt gevoelen. De oorlog tegen het virus blijkt steeds meer een oorlog tussen de overheid en de burger. Het parlement houdt zich opmerkelijk gedeisd.

28 september: Catalaanse regeringsleider Quim Torra wordt door Madrid uit zijn ambt ontzet

hooggerechtshofNegen Catalaanse autonomisten zitten momenteel in een Spaanse cel een straf uit, variërend tussen 9 en 12 jaar. Hun misdaad: een onafhankelijkheidsreferendum georganiseerd te hebben (waarin 90% van de Catalanen voor de afscheiding stemde). Tegen voormalig premier Carles Puigdemont, in ons land verblijvend, heeft Spanje een internationaal aanhoudingsbevel uitgevaardigd, hij is in feite vogelvrij. Maar officieel heeft de EU-lidstaat Spanje geen politieke gevangenen, en de Europese Unie houdt zich aan die these, in scherp contrast met de behandeling die bijvoorbeeld Hongarije te beurt valt.

Na het vertrek van Puigdemont werd Quim Torra minister-president van Catalonië, maar ook deze man werd door Madrid ongeschikt bevonden voor het ambt. Zijn misdaad: een spandoek te hebben laten ophangen aan het balkon van de Palau de la Generalitat in Barcelona, waarin de vrijlating van de politieke gevangenen werd geëist. Het Spaanse Hooggerechtshof heeft hem uit zijn ambt ontzet, beroep is niet mogelijk.

Laten we duidelijk zijn: de Catalaanse onafhankelijkheidsstrijd toont aan hoe de 19de eeuwse natiestaten, gesteund door de EU, het spel hard willen spelen om vormen van democratisch en geweldloos nagestreefd volksnationalisme de kop in te drukken. Madrid speculeert erop dat de Catalanen het beu worden en inbinden. Vlaams-nationalistische opiniemakers als Karl Drabbe bekijken het met Argusogen. 

16 oktober: Samuel Paty op straat onthoofd

Op vrijdag 16 oktober belandt het hoofd van de Franse leraar Samuel Paty letterlijk op de straatstenen. Zijn misdaad: een Mohammed-cartoon getoond te hebben in een les over vrije meningsuiting. Beul van dienst: de Tjetjeense moslimfundamentalist  Abdoullakh Anzorov, die, zoals het hoort, de Koran letterlijk heeft geïnterpreteerd.

Anzorov handelde niet zomaar op zijn eentje. Aan de executie was een uitgebreide resem haatberichten en bedreigingen voorafgegaan die, zo bleek achteraf, vanuit de Franse moslimgemeenschap kwam, de moskeepreken, en het ondertussen beruchte Collectif Contre l’Islamophobie (CCIF).

Frankrijk is in shock, maar dat gebeurt wel meer, zie de aanslag op de redactielokalen van Charlie Hebdo. De aangekondigde grote kuis in de islamitische netwerken lijkt een dode mus, en het woord ‘islamofobie’ is al weer terug van weggeweest. In Brussel/Molenbeek wordt een leraar geschorst omwille van het tonen van een ‘obscene’ Mohammedcartoon. Zoals verpleegkundigen in de frontlinie staan tegen corona, staan leerkrachten in de vuurlinie tegen… juist.

3 november: Amerika kiest voor Biden en Björn Soenens is blij

Ik heb Donald Trump altijd hoger ingeschat als acteur, stand up comedian en, jawel, provocateur, dan als president. Het werd tijd voor iets anders, Amerika mocht wat stoom afblazen en koos voor Biden. Helaas bleef Trump zichzelve toen hij de uitslag niet aanvaardde, de meest onzinnige juridische claims verzon, en -godbetert- tot een soort staatsgreep opriep.

Ondertussen heeft het kiescollege Joe Biden’s zege ook officieel bekrachtigd en moeten ze op 20 januari zijn voorganger hopelijk niet gewapenderhand uit het Witte Huis zetten. Iets anders is de hinderlijke partijdigheid van de openbare omroep, de vier jaar dat Trump eraan was, en eigenlijk in alle politieke issues. Björn Soenens is dé incarnatie van de zogenaamde constructieve journalistiek, en de VRT blijft zich gedragen als een activistische missiezender, eerder dan als een echt informatief medium. 

Uit een audit bleek dat de VRT hopen belastinggeld verspilt aan ondoorzichtige deals met BV’s, de zogenaamde ‘schermgezichten’. Maar 2020 is ook het jaar dat Martine Tanghe, de nieuwslezeres die de Vlaming steevast toesprak als een kleuterjuf, op pensioen ging. Het wordt beter, echt, heb vertrouwen.

24 december: GB verlaat de EU, en wij hebben onze vis

Unieke uitstap: ga mee met de garnaalvissers van Oostduinkerke - Reizen -  Knack WeekendOp kerstavond werd het pokerspel op topniveau tussen de EU en het uittredende Groot-Brittannië beëindigd met een handels- en samenwerkingsakkoord. Vier jaar na een referendum waarin een nipte meerderheid zich uitsprak pro Brexit.

Een symbolische toegift van premier Johnson over het visrecht in Britse wateren leidde naar het schijnt tot de witte rook. Wij hebben onze vis en de Engelsen de illusie dat ze terug baas in eigen huis zijn.

Maar the British Empire bestaat al lang niet meer, en na de Brexit is de Europese Unie nog meer een Frans-Duitse dubbelmonarchie waarin wij, garnaalvissers, amper een plaats hebben. Dus moet iedereen nadenken over zijn exit. De EU is dood, leve Europa. Hoog tijd om een Catalaanse Cava te ontkurken, gezondheid.


Ziezo, ook al verbleef u een jaar op een andere planeet, u bent weer helemaal bij.

In het boek Politiek Incorrect’ (Johan Sanctorum, Doorbraak Uitgeverij) komen bovenstaande topics nog eens ruimschoots aan bod. Volgens filosoof-publicist Paul Cliteur een briljant en met veel humor geschreven boek, en wie zijn wij om hem tegen te spreken. Prettig eindejaar!

Bestel nu uw persoonlijk gesigneerd exemplaar, en krijg het morgen thuis bezorgd.  

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor 2020: zeg maar klotejaar in plaats van kutjaar

De koning, de minister-president, en het einde van de tunnel

Onvermijdelijk dwaalt onze aandacht af naar het decor 

Kersttoespraken van hoogwaardigheidsbekleders hangen per definitie aaneen van zorgvuldig gecheckte clichés en voorspelbare verbale kitsj die nu eenmaal bij dit jaargetijde hoort. Maar dit jaar is coronajaar, een extra uitdaging voor de speechschrijvers om een warme, positieve toon te vinden die tegelijk een bemoedigende boodschap inhoudt. Het wordt beter, maar we moeten volhouden en de regels volgen, geduld hebben en samen dingen doen: wie het volk toespreekt moet de meervoudsvorm zorgvuldig onder de knie hebben.

Dit jaar werd de klassieke Kerstboodschap van de koning verrassend voorafgegaan door de eindejaarspeech van de onderkoning van Vlaanderen, Jan Jambon. Verschillend in vorm, toon en stijl, maar verrassend gelijklopend qua inhoud. Een doorlichting.

‘Ook ik ben het beu’

KerstJanEr zijn momenteel nochtans veel werkeloze handen in de Vlaamse video- en opnamesector.

Met die woorden valt Jambon de huiskamer binnen, om een speech te houden die helemaal in het teken van -hoe kan het anders- corona staat. De Vlaamse minister-president heeft wat goed te maken: in de beginfase van de epidemie behoorde hij tot de sceptici die het griepje minimaliseerden en vooral met de belangen van de horeca begaan waren. Door nu zelf ook ontevredenheid en frustratie te uiten, wordt slim de snaar bespeeld van de door lockdowns en mondmaskers getergde bevolking. Hij is ook vader en grootvader, wil terug naar het grote familiefeest, en ‘snakt naar het goede leven’. Wij met hem. De vraag is of het etaleren van machteloosheid wel een goede optie is voor een bewindvoerder.

Geen mea culpa dus, geen greintje zelfkritiek en belofte op beterschap.

Interessant is ook altijd waar er in zo’n toespraak niét over gerept wordt, het onbestaande Vlaamse crisisbeleid bijvoorbeeld in de eerste coronagolf. Geen mea culpa dus, geen greintje zelfkritiek en belofte op beterschap. Er wordt geen gewag gemaakt van het falen van zorgminister Wouter Beke in heel het coronaverhaal, de chaos in de woonzorgcentra, de dodentol, de mislukte teststrategie en het tot op heden kwakkel lopende contactonderzoek. Neen, het blijft bij de voorzichtig-optimistisch boodschap dat er ‘licht aan het einde van de tunnel te zien’ is.

Het einde van de tunnel werd ons al in de jaren ’80 van vorige eeuw door Wilfried Martens beloofd, en daar is het ding zowaar terug. Hoe spoedig we door die tunnel zullen geraken, hangt alleszins van ons af, weet Jan, en hij verheft een bestraffende vinger tegen al wie een loopje neemt met de regels. Er wordt zowaar oorlogstaal gebruikt (‘We gaan deze oorlog winnen’), maar de druk komt toch vooral op de schouders van de gewone man/vrouw, die zich moet gedragen. 

‘Schone plekskes in eigen land’

2017-06-20-anpr_bergensesteenweg_negenmannekeUiteraard raakt deze Kerstrede in de verste verte het niveau niet van echte staatslieden à la Macron, Merkel of Rutte. Al doet Jambon zijn opperste best. Hij geeft zijn toespraak staande, wellicht om daadkracht te symboliseren. Zijn dictie en spreekritme zijn tamelijk OK, er is duidelijk op gestudeerd sinds de penibele pogingen in het verleden om als staatsman de Vlaming toe te spreken. Al blijft het Antwerps provincialisme hem soms parten spelen (‘we moeten de schone plekskes in eigen land ontdekken’).

Uiteraard raakt deze Kerstrede in de verste verte het niveau niet van echte staatslieden à la Macron, Merkel of Rutte.

Het decor anderzijds van Jambons toespraak tot het volk is klinisch dood, het licht is opmerkelijk koud en neon-achtig, als van een goedkope bureaulamp. Geflankeerd door een plastic kerstboom (help) en de officiële leeuwenvlag (met rode klauwen dus), blijft de minister-president onveranderlijk centraal in het beeld en recht in de camera kijken, duidelijk de autocue aflezend. In deze speech is duidelijk geknipt en geplakt (‘Dat was niet goed Jan, doen we nog eens over’), met stuntelige overgangen. Er zijn momenteel nochtans veel werkeloze handen in de Vlaamse video- en opnamesector om hier iets professioneels van te maken.

Jambons tekstschrijver zou ik per direct ontslaan. De oproep ‘We mogen elkaar niet vastpakken, maar we mogen elkaar niet loslaten’ is letterlijk gekopieerd uit een persconferentie midden oktober van Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke. Zo’n plagiaat zonder bronvermelding staat uitermate lullig, en komt toch altijd aan het licht. Voor Vandenbroucke natuurlijk een opsteker, allicht niet de bedoeling.

Kerst met 11 miljoen

FilipKerstDe haard doet het weer niet

Over dan naar de Kerstboodschap van de Koning der Belgen, een onvermijdbare klassieker waar nooit iemand op zit te wachten en die jaarlijks in het paleis wordt opgenomen. Dit jaar greep men echter de kans om de toespraak in te bedden in de TV-show  ‘Kerst met 11 miljoen’, een gezamenlijk initiatief van Eén, VTM, Vier, La Une en RTL-TVI. Dit Belgisch-unitair gelegenheidsprogramma rond ‘verbondenheid’ in coronatijd was uiteraard helemaal op maat gesneden van het Belgisch-royalistisch patriottisme.  

De Brabançonne met buitenbeeld op het paleis leidt de toespraak in (geen Vlaamse Leeuw gehoord bij Jambon, noch voor noch na). Veel meer dan bij de Vlaamse minister-president zijn de setting en de camerawerk bestudeerd: Filip zit asymmetrisch in het beeld, er wordt in en uitgezoomd, er zijn geen hinderlijke overgangen. Aan de ene kant een kerstboom die er iets natuurlijker uitziet dan deze in de vorige recensie, aan de andere kant de onvermijdelijke open haard die niét brandt sinds er na de vorige edities werd gewezen op het politiek incorrecte hout stoken.

Het is en blijft één grote oefening in politieke correctheid, gebaseerd op het idee van een ingebeelde Belgische gemeenschap met een multiculturele signatuur.

In de plaats daarvan branden voor de grote schouw een serie rode kaarsen als in de kerk aan het offerblok, je hebt bijna de neiging om naar wat kleingeld op zoek te gaan. Af en toe zoomt de camera uit tot in de gang, wat de kijker het idee geeft van op visite te zijn bij de koning. Ja, hier is over nagedacht.

Aan de koninklijke rede zelf hangt niets spontaans of natuurlijks, dat is nooit zo geweest. Het is en blijft één grote oefening in politieke correctheid, gebaseerd op het idee van een ingebeelde Belgische gemeenschap, waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet, in de grootst mogelijke harmonie tussen volken en culturen. Dit mega sprookjescliché wordt aan het coronathema opgehangen, met tal van voorbeelden over solidariteit en verbondenheid. Als men alleen naar de koninklijke Kerstrede zou kijken, zou men denken in Utopia te zijn beland. Humor is volstrekt afwezig, nooit iets van bemerkt bij de Coburgs. ‘We komen hier sterker uit’, meent de vorst, l’union fait la force, maar ook in deze speech worden we op onze burgerplichten gewezen en de volharding als deugd geprezen. 

‘Weldra is dit alles voorbij’

Delphine_Filip

Door zijn beperkte toelage is Filip een vaste afnemer van Spullenhulp

‘We hebben naar elkaar geluisterd, we hebben elkaar begrepen’ klinkt het, ja zeg dat wel. Helaas heeft corona vooral de kleine kanten van de mens naar boven gebracht. Het begon allemaal met een veldslag om WC-papier, vandaag is er een heuse verklikkersmaatschappij ontstaan, politie die overstelpt wordt met anonieme meldingen over verdacht veel auto’s bij de buren, etc. Natuurlijk wil de koning het over dit soort burgerzin niet hebben. Eigenaardig genoeg -dat viel de royalty watchers op- ook niet over dé gebeurtenis dit jaar in zijn eigen familieleven, namelijk het feit dat zijn halfzus Delphine na zeven jaar procederen Albert eindelijk tot vaderschapserkenning dwong. Geen woord, zelfs geen allusie. 

De Coburgs lijken niet van vlees en bloed maar eerder van karton. Het is een (kostelijk) decorum, en ook deze Kersttoespraak straalt dat perfect uit, ondanks of misschien net door de technische degelijkheid. Ondanks alle PR-campagnes en een zeer vriendelijke pers, blijft alleen al de verschijning van Filip, zeker in Vlaanderen, de beste reclame voor het republikeinse ideeëngoed.  ‘Weldra is dit alles voorbij’, belooft de vorst aan het einde van zijn toespraak, terwijl de camera nog eens uitzoomt op het interieur. Voorwaar een boodschap met perspectief.

De Coburgs lijken niet van vlees en bloed maar eerder van karton. Het is een (kostelijk) decorum, en ook deze Kersttoespraak straalt dat perfect uit

Besluit: twee zeer middelmatige toespraken, beneden het peil van een staatshoofd of regeringsleider, maar erger: beide zijn louter apologetisch, brengen geen schijn van zelfkritiek op in een land waar het coronabeleid toch grote systemische defecten heeft getoond. Het ‘tous ensemble’ devies en de oproep tot verbondenheid zijn op Belgisch én Vlaams niveau de perfecte stoplappen om de macht af te dekken.

Ja, het is oorlog tegen het virus, maar daarin heeft zich een oorlog tussen overheid en burger ontwikkeld. Natuurlijk kan/wil de politiek correcte retoriek van zo’n Kerstboodschap die realiteit niet belichten. Aan de kijker/toehoorder om ze erbij te denken.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Burgerzin en onzin, Geen categorie, Politiek incorrect | Reacties uitgeschakeld voor De koning, de minister-president, en het einde van de tunnel

Voetbalknuffels in een leeg stadion: neen, u snapt het niet goed

Nooit was er minder racisme in de voetbalstadions dan heden.

Voetballers die lockdownfeestjes organiseren: een zeker Fabrice Ondoa (KV Oostende) was er op zijn appartement helemaal voor gegaan. Tot de politie wegens burenlawaai werd opgeroepen en de nodige vaststellingen deed: een uitbundige party was het, met ‘schaars geklede dames’, ingehuurd om de ambiance te verhogen.

Fabrice was not amused zoals dat heet, en trommelde zelfs een advocaat op om ter plekke een oratio pro domo af te steken. Misschien viel ook wel het woord ‘racisme’ want Fabrice Ondoa komt uit Kameroen en stuurt af en toe wel wat geld van zijn karige loon naar het thuisland, zodat zijn aanwerving als een vorm van ontwikkelingshulp moet beschouwd worden.

KV Oostende liet desondanks de kans niet liggen om zich ‘wegens dringende redenen’ van deze luie, zwak presterende keeper te ontdoen. Scheelt een slordige 20000 euro per maand, een salaris waar voetballers zoals bekend vrijwel geen sociale lasten op betalen. Mocht ik advocaat zijn van Ondoa, ik had dan ook een stevig argument voor mijn cliënt waarom hij dat lockdownfeestje wél mocht organiseren: voetballers zijn geen normale burgers. Ze hebben fiscaal een heel speciaal statuut, mogen spelen in een tijd dat amateurvoetballers thuis zitten, worden om de haverklap getest terwijl er nog altijd een tekort is aan testmateriaal… waarom zouden ze dan de coronaregels moeten volgen.

Extase

extase(voetbalprimeur.be)

Dat brengt ons bij bizarre TV-beelden die de laatste tijd de wenkbrauwen doen fronsen: voetballers die elkaar op het veld zeer innig feliciteren na een doelpunt, of in de kleedkamers een overwinning vieren op een manier die gewone stervelingen een stevige boete zou opleveren. Geen sprake van afstand; groepsknuffels, omhelzingen, gewoon op elkaar gaan liggen, het moet allemaal kunnen. Dat is vreemd, gelet op de ijver waarmee uw en mijn fysieke contacten gecheckt worden. Kunnen die clubs hun spelers eens niet de levieten lezen, gezien euh… de twijfelachtige voorbeeldfunctie van dat gewriemel?

In De Standaard, de krant van de waarheid, lezen we waar het echt om draait: om extase, een mystieke ervaring waar u en ik niets van snappen. Twee sportpsychologen krijgen het woord in deze kwestie, waarvan ik toch één groot licht letterlijk wil citeren:

‘We moeten in ons leven heel veel emoties controleren. Sport is net de plek waar we die even de vrije hand kunnen laten. Dat moment van pure extase is menselijk, niet vieren zou raar zijn. Het is alles of niks: of voetballen en ­erkennen dat daar zulke vieringen bij komen kijken, of het helemaal verbieden.’

Voetbal is een uitzonderingstoestand zoals het orgasme, edelachtbare, althans voor de spelers.

De auteur van deze uitspraak is een zekere Johan Desmadryl, die zichzelf als mental coach bij gereputeerde clubs verhuurt, genre Anderlecht en FC Brugge. Johan stelt een duidelijke grens waarover niet te discussiëren valt: het ‘controleren van emoties’ is iets voor het gewone gepeupel, terwijl de ‘menselijke extase’ te beurt valt aan balstampers in de Jupiler Ligue. In een HBvL-interview vergelijkt Desmadryl het knuffelfenomeen bij voetballers zelfs expliciet met het seksueel hoogtepunt, wat ons weer naadloos bij het uit de hand gelopen feestje van Fabrice Ondoa brengt. Effectief: voetbal is een uitzonderingstoestand zoals het orgasme, edelachtbare, althans voor de spelers. Noteer dat ex-tase letterlijk ‘uittreding’ betekent.

De Slag bij Waterloo

WaterlooInstagram Clem Pierret

En net daardoor kennen wij ook weer onze plaats: thuis, met zo min mogelijk volk en zover mogelijk van mekaar. Wij kunnen niet uittreden, alleen overtreden. Welkom in de banale realiteit van de anderhalve meter-maatschappij. Uw moeder verpietert met Kerst alleen, zonder kinderen of kleinkinderen? Uw zoon wil zijn lief eens goed vastpakken in de auto, maar de politie tikt aan het raam? U snakt naar een concert, een terrasje? Uitgenodigde vrienden in de tuin mogen niet binnen naar het toilet? Jammer, helaas, maar Fabrice en zijn maats doen het allemaal in uw plaats.

Zo herinnert die voetbalknuffel in het lege stadion aan de vrijheidsberoving die wij ondergaan, én weerspiegelt hij het absurd-corrupte FIFA-universum dat er toch maar in geslaagd is zijn zaakjes te blijven doen ondanks corona. Met de hulp van een hele meute sportjournalisten, van Filip Joos tot Hans Vandeweghe, die urenlang doodernstig palaveren over volstrekt niets. Niemand uit dat wereldje hoor je zeggen: ‘Komaan, voetbal in een leeg stadion? Hou er dan even mee op’. De bal blijft rollen, het geld ook, de clubs innen hun TV-rechten en de Bond zijn bijdragen. Supporters zijn niet nodig in deze luchtledige carrousel, ze slaken toch maar vunzige kreten en gooien met bananen. Nooit was er minder racisme in de voetbalstadions dan heden. De extase op de grasmat wordt er alleen maar groter om.

Wij kunnen niet uittreden, alleen overtreden. Welkom in de banale realiteit van de anderhalve meter-maatschappij.

Ondertussen blijkt de Slag bij Waterloo zopas nog eens overgedaan tussen een gezin van vier en twaalf (!) agenten. De woonstbetreding was naar het schijnt met enige weerspannigheid verlopen, wat de enorme politiemacht verklaart. Het leverde de vrouw des huizes een gebroken neus op en het ganse gezin, behalve de 13-jarige dochter, een gratis overnachting in het cachot. Het zal hen leren, want, betoogt de mental coach: ‘In het echte leven moeten we onze emoties controleren’. 

Hoog tijd dat dit klotejaar ten einde loopt. De hoop dat de big farma ons zal verlossen van de politiestaat, de virologen, de  medische filosofen, de mentale coaches en andere Fuckmadrils, doet deze libertariër hevig verlangen naar het spuitje, zelfs al levert het een staart op. In het dilemma tussen vrijheid en veiligheid denk ik aan de wolf die desnoods zijn eigen poot afbijt om uit een klem te geraken. Een leven aan de leiband is niets waard. Een vredevolle Kerst gewenst, en hou een vluchtroute klaar.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Geen categorie, Sport | Reacties uitgeschakeld voor Voetbalknuffels in een leeg stadion: neen, u snapt het niet goed

Bart houdt (niet) van Tom

Maar de politieke logica heeft de strateeg ingehaald

Bart De Wever gaat samen op reis met een moslim en blijft het Vlaams Belang een racistische partij vinden waar niet mee samen te werken valt. Gaat de N-VA toch bij de duivel te biechten, dan zal het zonder hem zijn. Dat is de teneur van recente interviews met GvA en Humo, allemaal achter een dikke betaalmuur maar in zowat alle media geciteerd.

De uitspraak kan niet los gezien worden van weinig bemoedigende recente peilingresultaten: het verdoemde Vlaams Belang staat royaal bovenaan met 26, 3 procent, gevolgd door de N-VA met nog geen 20%. Het was ooit anders, maar de tijd dat De Wevers partij in Vlaanderen op een roze wolk zat, lijkt voorbij.

Het is ondertussen een klassieke strategie van de N-VA om haar grootste concurrent te stigmatiseren en stevig binnen een cordon op te sluiten, in de hoop dat de nuchtere Vlaamse middenklasse eieren voor haar geld kiest. Dat heeft lang gewerkt, maar het gebroddel van de Jambonregering, de eindeloze communautaire diepvries én, jawel het eeuwige gestrateeg hebben de Vlaming doen twijfelen.

Sterker nog: het lijkt erop dat de vlucht vooruit van De Wever en zijn devies van de ‘verloren stem’ een tegengesteld effect zullen hebben. De boodschap is eigenlijk dat u bij twijfel vooral voor het Vlaams Belang moet stemmen, omdat alleen op die manier de N-VA tot samenwerking kan gedwongen worden. Iets wat een meerderheid van rechts Vlaanderen eigenlijk wil. Terwijl op dit moment vooral de lijnen met de traditionele partijen worden open gehouden, in de hoop dat de N-VA in 2024 toch nog zaken kan doen zonder het VB.

De N-VA-basis is verdeeld, maar bij elke peiling zakt het geloof van de militanten in een cordon-strategie. Zal de voorzitter in het andere geval zijn ontslag geven? We zien wel. Strategie is een schone zaak, maar op de duur zijn alle goocheltrucs uit het boekje gekend. Bart De Wever ging van zijn leven ook nooit met de socialisten regeren, en ambieerde luid het Vlaamse Minister-Presidentschap, tot hij toch Antwerps burgemeester werd en de winkel aan Jan Jambon overliet. Wat Tom Van Grieken de sneer ontlokte: ‘De eden van Bart De Wever zijn minder waard dat het papier waarop ze zijn staan’.

Fatsoenspartij of grondstroom?

OK, met een moslim op vakantie gaan is niet verboden, al dacht ik dat Bart een echte familiemens was. Of mag die mee om ’s morgens achter broodjes te gaan? Komaan, geen flauwe tooggrappen, alstublieft. Ja, het VB groepeert nog altijd de bruine onderkant van Vlaanderen, er staat al eens eentje bloemen te leggen op het graf van een SS-er (Carrera Neefs werd daarvoor wel uit de partij gezet), en Filipke zal in de Antwerpse gemeenteraad nog wel alle registers open trekken. De slimme Tom Van Grieken heeft diens perimeter tot zowat deze van een dorpspoliticus weten te beperken.

Het stigma van ‘ondemocratische partij’, opgeplakt door de traditionelen plus groen plus de N-VA, wordt ongeloofwaardiger naarmate het VB de 30% nadert

Het punt is echter dat de doorsnee Vlaming in het Vlaams Belang zoekt wat hij in de N-VA niet meer vindt: radicale standpunten inzake migratie, multicultuur, islamisering, en een onversneden on-Belgische attitude. Take it or leave it. En daar bovenop sociale accenten die ook de kleine Vlaming, de gepensioneerde, zorgbehoevende, over de streep trekken. Het stigma van ‘ondemocratische partij’, opgeplakt door de traditionelen plus groen plus de N-VA, wordt ongeloofwaardiger naarmate het VB de 30% nadert, meer dan het in het verleden ooit heeft gehad.

Daarmee worden ook de klassieke etiketten rond racisme en islamofobie obsoleet, want sinds de onthoofding van Samuel Paty en eigenlijk al veel eerder weten we waar het echte racisme en uitsluitingsdenken zich bevindt. En Assita Kanko, ook een ‘vriendin’ van Bart, is een sympathieke vrouw, maar twee jaar geleden nog een MR-lid met uitgesproken anti-nationalistische standpunten, tot ze in 2018 op miraculeuze wijze het licht zag.

De Wever heeft zich in een weinig benijdenswaardige positie gemanoeuvreerd: ‘springt’ hij, dan verbrandt hij alle bruggen naar de Belgicistische zelfbenoemde ‘democratische’ partijen; houdt hij de boot af, dan verliest hij het contact met de Vlaamse grondstroom die door de N-VA altijd zo geclaimd werd.

Samen halen NVA en VB in de peilingen 46,2% , een net-niet-meerderheid. Wordt het VB in 2024 incontournable, dan kan bijvoorbeeld Theo Francken als voorzitter de klus klaren gezien de termijn van de président-fondateur er sowieso in 2023 op zit. Waarna een lange vakantie met of zonder moslims wenkt. Ook dat rekenwerk zat zonder twijfel in Barts achterhoofd toen hij die gespierde verklaringen aflegde. Politiek, het blijft theater, maar het volk moet de regisseursrol blijven opeisen. Faites vos jeux.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Bart houdt (niet) van Tom

Vlaanderen, de Belgische nevenkoterij

 

In alle domeinen rond milieu, ruimte, natuur, klimaat, levenskwaliteit, én onderwijs, legt Vlaanderen de lat veel te laag. Een switch dringt zich op.

Het was een onwaarschijnlijke grap: midden juli van dit jaar ontsnappen ministers Crevits (CD&V) en Somers (Open VLD) langs het raam van het Vlaams Parlementsgebouw om de pers niet hoeven te woord te staan. Het verhaal bleek achteraf nog waar ook, en het is helaas meer dan een anekdote. Het tekent de zwakte van een regering, maar ook van een globale bestuurscultuur, met als sleutelwoord: ambitie, of het gebrek daaraan

We kunnen niet alle minpunten op de huidige Vlaamse bestuursploeg afschuiven: het gaat om een doorheen decennia gecumuleerd kwaliteitsdeficit in verschillende domeinen. Toch is de regering Jambon wellicht een van de meest lakse en besluiteloze sinds 1981. En dat in coronatijd. Een bloemlezing van slecht bestuur.

De pandemie

Beke_2Wouter Beke: brevet van onbekwaamheid, maar mag toch blijven

Dat men op Belgisch niveau zware steken heeft laten vallen in het corona-crisisbeheer, met Maggie De Block in de hoofdrol, is hier al omstandig naar voor gebracht. Er was de hilarisch-pijnlijke mondmaskersaga, maar het personeel van de woonzorgcentra herinnert zich vooral het chaotische non-beleid van Vlaams zorgminister Wouter Beke, aan het begin van de eerste golf, die 4000 doden in de Vlaamse rusthuizen opleverde. Beke treuzelde vervolgens met het oprichten van een task force en liet zijn topambtenaar Karine Moykens de hete kastanjes uit het vuur halen.

Tot op vandaag oogt de Vlaamse corona-aanpak amateuristisch en loopt het de Belgische strategie achterna.

In de coronacommissie van het Vlaams Parlement, juli dit jaar, werd Wouter Beke officieel witgewassen. Vooral omdat minister-president Jambon, die sinds zijn leugens in de affaire Chovanec ook al aangeschoten wild was, zijn lot aan dat van Beke had verbonden.

Tijdens de tweede golf viel vooral het falen op van het contactonderzoek, waardoor huisartsen op de duur zelf het initiatief namen, en burgemeesters en gouverneurs in het beleidsvacuüm sprongen. Tot op vandaag oogt de Vlaamse corona-aanpak amateuristisch en loopt het de Belgische strategie achterna. Al in maart hadden we het verschil kunnen maken en de pandemie als een hefboom gebruiken voor efficiënt zelfbestuur. Helaas, toen verkeerde het grootste deel van de Vlaamse beleidsmakers nog in de ontkenningsfase. De minister-president voorop.

Onderwijs

PISAWeinig commentaar nodig eigenlijk (bron: PISA)

Ook dat pijnpunt werd hier al tot in de treure aangehaald: als we ons niet dringend herpakken op onderwijsvlak wordt Vlaanderen binnen afzienbare tijd een ontwikkelingsland. Ben Weyts (N-VA) erfde van zijn voorganger Hilde Crevits (CD&V) een zinkende tanker die jaar na jaar slechtere internationale quoteringen krijgt. Kennis en inzicht gaan er telkens op achteruit, evenals het taalniveau,- zaken die natuurlijk samenhangen. Handboeken zijn kleuterachtige invulboeken geworden en alles draait enkel nog rond ‘vaardigheden’, met een minimum aan theoretische of inzichtelijke background.

Deze nalatigheid is bizar voor een regio die het louter van zijn grijze hersencellen moet hebben, en grote bedrijven aantrekt met het uitzicht op veel hoogopgeleid personeel. Al sinds 2000 vertonen de internationale PISA-rapporten een dalende lijn bij Vlaamse scholieren inzake wiskunde, wetenschapskennis en taalvaardigheid. Uit een recente wetenschapstest, afgenomen bij leerlingen van het vierde jaar lagere school, blijken we gelijke tred te houden met landen als Kazachstan.

Deze nalatigheid is bizar voor een regio die het louter van zijn grijze hersencellen moet hebben

Telkens weer wijzen verantwoordelijken naar elkaar en wordt er wat gemompeld over eindtermen en sociale achterstelling. Maar geen enkele minister kan de zinkende tanker vlot krijgen. Ben Weyts dicht ik deze gave ook niet toe. De minister schijnt nog meer dan Crevits te zwalpen in de materie, en beloofde ‘gratis’ laptops voor kwetsbare kinderen, waarna de scholen uiteindelijk een gepeperde factuur kregen voor onbruikbare toestellen. Wanneer krijgen we eens een onderwijsminister met ballen én hersencellen?

Ruimtelijke (wan)orde

DijkHoe we het voor mekaar krijgen, het blijft verbazen

België is met voorsprong het lelijkste land van Europa, en Vlaanderen doet daarin méér dan zijn best. De Vlaamse Ruit – het gebied tussen de steden Antwerpen, Gent, Brussel en Leuven – is één verrommelde steenweg geworden. De klassieke Vlaamse landschappen komen alleen nog voor op nostalgische kalenderfoto’s. Ook onze kustlijn is met voorsprong de lelijkste van Europa.

De gestage aantasting van de open ruimte bezorgt ons de trieste onderscheiding van de meest versnipperde, meest verharde, en meest bosarme regio van West-Europa. Mede dankzij de ondertussen een halve eeuw oude gewestplannen hebben versnippering, betonnering en lintbebouwing voor een ruimtebeslag gezorgd van meer dan 25%. Vlaanderen zit eivol maar toch verdwijnen er nog elke dag zes hectare open ruimte. De zogenaamde betonstop (nu herdoopt tot bouwshift) blijft grotendeels dode letter, omdat de gemeentes gedwongen worden om aan de eigenaars 100% planschade te betalen, met geld dat ze niet hebben.

Vlaanderen zit eivol maar toch verdwijnen er nog elke dag zes hectare open ruimte.

De historische lintbebouwing en verkavelingsdrang hebben een enorm negatief effect op de mobiliteit én de luchtkwaliteit. Niets is op wandelafstand, voor alles heb je de auto nodig. Het openbaar vervoer kan dit niet compenseren. De bus nemen wordt door de Vlaming trouwens als iets marginaals beschouwd en De Lijn blijft een ondergefinancierd kneusje met steeds minder dienstverlening. Ook met de aanleg van een sluitend fietspadennetwerk gaat het niet vooruit. Vooral de gewestwegen blinken uit in zgn. moordstroken. Meer dan 50% wordt door het Agentschap Wegen en Verkeer zelf als ‘onveilig’ beschouwd. Van een fietsnetwerk als in Duitsland of Nederland zijn we nog lichtjaren af. Ook al hebben we Wout Van Aert.

Natuur en milieu

EssersOndertussen moet de Vlaming meer bomen planten

Zuhal Demir (N-VA) beheert het bevoegdhedenpakket van ruimtelijke ordening, natuur, milieu, klimaat, met tussendoor ook nog justitie, handhaving en toerisme. Het lijkt op een enorme restjesmaaltijd, maar één ding is zeker: mede door het chaotische ruimtebeheer, zie hoger, is de natuur er slecht aan toe.

Met slechts een half punt op zes haalt Vlaanderen bijlange de natuurambities niet die Europa in 2011 tegen dit jaar vooropstelde. Dat blijkt uit het Natuurrapport van het Instituut voor Natuur en Bosonderzoek (INBO). Voor vijf van de zes Europese doelen halen we een onvoldoende. Van de geplande 4000 hectare nieuw bos tegen 2024 is vandaag slechts 62 ha gerealiseerd. Ondertussen wordt bos gerooid voor nieuwe industrieterreinen terwijl de bestaande nog ruimte zat hebben.

Om Europese boetes te vermijden besliste men dan maar om voor 22,5 miljoen euro groene stroomcertificaten uit Denemarken aan te kopen.

De Vlaamse luchtkwaliteit blijft een zorgenkind, vooral het fijnstofgehalte geraakt niet onder de als veilig beschouwde drempel. Speciaal om de luchtkwaliteit wat op te krikken besloot mobiliteitsminister Lydia Peeters (Open VLD) de bestaande meetapparatuur om vervuilende dieselwagens op te sporen, niét te activeren. Waardoor de Lage EmissieZones niets te betekenen hebben.

Qua CO2-uitstoot -en daarmee komen we ook bij het heikele klimaatthema- haalt Vlaanderen geen enkele Europese doelstelling. De Vlaamse regering veegde zelfs een aantal maatregelen van tafel die tijdens de vorige regeerperiode werden afgesproken: de kilometerheffing, subsidies voor elektrisch wagenpark, de bouwstop, de verplichte renovatie van huizen na verkoop. Ook een CO2-taks komt er niet. Om Europese boetes te vermijden besliste men dan maar om voor 22,5 miljoen euro groene stroomcertificaten uit Denemarken aan te kopen. Weggesmeten belastinggeld.

Ondertussen, zo blijkt uit onderzoek van De Standaard, bouwen en financieren Nederlandse vetmesters in Vlaanderen mega-veestallen die bijzonder vervuilend zijn en een hoop overlast, ruikhinder etc. teweeg brengen. Voor hen de lusten, voor ons de lasten. De vraag dringt zich overigens op of onze dichtbevolkte regio half Europa van goedkoop varkensvlees en plofkippen moet voorzien. Boerenbondminister Crevits en haar milieucollega Demir moeten dringend eens samenzitten.

Waterbeheer en riolering

rioolBeken als open riolen: in Vlaanderen de norm

 We willen altijd water uit de kraan, ook ’s zomers, we willen geen overstromingen ‘s winters, en we zien graag vis zwemmen in de Nete en de Dijle. Helaas, dat zijn quasi dode waterlopen. Geen enkele van de 700 Vlaamse rivieren, kanalen of beken in Vlaanderen voldoet aan de Europese normen. Dat blijkt uit een rapport van de Vlaamse Milieu Maatschappij (VMM). 1 op de 8 Vlaamse huizen is niet eens aangesloten op de riolering, het afvalwater gaat gewoon gracht of beek in. Nieuwe Europese boetes hangen in de lucht, want tegen 2027 eist Europa dat de Vlaamse beken en rivieren zuiver zijn. Misschien moeten we gewoon de EU verlaten, dan is alles opgelost.

1 op de 8 Vlaamse huizen is niet eens aangesloten op de riolering, het afvalwater gaat gewoon gracht of beek in.

De hoger vermelde betonnering zorgt ook voor een desastreus verlies aan regenwater dat niet in de bodem geraakt. De hoeveelheid hemelwater, dat we zo jaarlijks rateren, is 1,6 keer het drinkwaterverbruik. De waterschaarste is ’s zomers in Vlaanderen even groot als die in Zuid-Europa of Noord-Afrika. Door lekken in het Vlaamse waterleidingsnet gaat er bovendien elke dag 180 miljoen liter drinkwater verloren. De laatste tien jaar steeg in Vlaanderen de drinkwaterprijs met 60%. Andermaal: de rijkste regio van Europa lijkt soms meer op een derdewereldland in zijn postkoloniale fase. 

De economische logica

Conclusie: we zijn gewoon slecht bezig. Het Vlaamse huis schurkt als een koterij tegen het Belgische construct, en vertoont weinig ambitie rond echt zelfbeheer. Het is en blijft bricoleren, door gezapige regenten en dito administraties die nooit echt verontrust worden en met alle fouten wegkomen.

Een oorzaak van de stiefmoederlijke behandeling van materies als klimaat, milieu, en ruimte is wellicht dat de centrumrechtse mainstream in Vlaanderen de economisch/financiële logica als dominant beschouwt en al de rest iets voor ‘linkserige softies’. De zorg is iets voor tsjeven, en de groene thema’s besteden we uit aan de geitenwollen sokken. Reden wellicht waarom Zuhal Demir naar verluidt met frisse tegenzin aan haar groengetint ministerschap begon. 

De zorg is iets voor tsjeven, en de groene thema’s besteden we uit aan de geitenwollen sokken. 

Maar deze tweedeling is al lang achterhaald, corona heeft ze helemaal weggeveegd. Rechts, met name vooral de N-VA, moet dringend beseffen dat de zogenaamde ‘zachte’ domeinen even doortastend en ambitieus moeten beheerd worden. We zijn toe aan een serieuze inhaalbeweging, want dit gaat over onze toekomst en die van het nageslacht. Niet zomaar een tandje bijsteken, maar een ambitieus masterplan voor Vlaanderen uitwerken, dat ons laat aansluiten bij de Scandinavische normen rond levenskwaliteit. Anders blijft het gepruts op zijn Belgisch.

Economie is een middel, gezondheid en welzijn zijn doelen, of ziet iemand dat anders?

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Geen categorie, Politiek incorrect, Res publica, Vlaams | Reacties uitgeschakeld voor Vlaanderen, de Belgische nevenkoterij

De Eroica: een symfonie als een mokerslag tegen het establishment

Bij de 250-jarige geboortedag van Ludwig van Beethoven blijft de Vlaamse pers opvallend stil.

Vandaag, precies 250 jaar geleden in 1770, werd ene Ludwig van Beethoven geboren (of juister: gedoopt), de man die aan het begin van de 19de eeuw de muziek op haar grondvesten deed daveren. Er is weinig van te merken in de pers, zelfs een zogenaamde kwaliteitskrant als De Standaard maakt er geen woord aan vuil. Dat heeft misschien wel een betekenis. Passen de figuur en de stijl van Beethoven wel in het gladde, postmoderne universum van woke-journalisten die jacht maken op alles wat zich boven het maaiveld verheft?

In Beethovens tijd was Wenen de absolute cultuurmetropool, en het classicisme, door de hofcomponist Joseph Haydn tot zijn perfectie gebracht, hét absolute model. De kunst van het evenwicht, de harmonie en de ongenaakbare vorm, die het spiegelbeeld uitmaakte van de stabiele machtsverhoudingen. Met Haydn dacht men dat alles definitief in de juiste plooi was gevallen, de muziek samen met de maatschappelijk orde die in Europa nog altijd door de Habsburgse dynastie werd gedomineerd. Het zou nooit nog veranderen, de geschiedenis was voltooid. Steeds gezapiger en steeds vadsiger kleefde de macht aan de troon. Tot er ene Napoleon op het toneel verscheen.

De onderste steen omkeren

Beethoven's Eroica - A film by Simon Cellan Jones - BBC 2003 (HD 1080p)‘Beethoven’s Eroica’,  een film van Simon Cellan Jones – BBC 2003

We weten dat Beethoven eerst zijn derde symfonie, bijgenaamd de Eroica, wilde opdragen aan Napoleon Bonaparte, maar toen deze zich tot keizer wilde laten kronen werd de opdracht met driftige hand doorkrast. Ook zonder dat fait divers blijft die symfonie revolutionair en uitgesproken ‘politiek’. Dat de man Vlaamse roots had (zijn grootvader was uit het Mechelse afkomstig) is misschien toch niet zonder betekenis: er kleeft iets van zompige klei aan de botten van dit genie. En dat de grootste Beethoven-autoriteit en dirigent wereldwijd, Jan Caeyers, eveneens een Vlaming is, is mogelijk ook geen toeval. Laten we maar even chauvinist zijn, en ons Beethoven toeëigenen als uitdrager van de Vlaamse dweisheid. Dat wat velen van ons wel zouden willen zijn maar niet altijd durven: het dwarsliggen, verheven tot kunst en levensstijl. Niet als mode, maar net tegen de stroom in.

Laten we maar even chauvinist zijn, en ons Beethoven toeëigenen als drager van de Vlaamse ‘dweisheid’

Brave mensen worden zelden kwaad, en er is geen behoefte om iets te veranderen als de verontwaardiging ontbreekt. De manier hoe de cholerieke Beethoven de grenzen van de muziek verlegde, en meteen heel het heersende culturele paradigma van tafel keilde, doet denken aan wat we vandaag politiek incorrect zouden kunnen noemen. Het tarten van conventies en het willen verleggen van grenzen, compromisloos en zonder zin voor vriendschappen en connecties. Noemt het maar gerust: een gebrek aan respect en zin voor fatsoen.

Baf! Baf! Haydn haatte die derde symfonie, die vandaag als dé vloek in de klassieke kerk wordt beschouwd. Vanaf de eerste maten al een getoeter en geroffel, en met wendingen die toen door bravere experten zonder meer als ‘fout’ werden aanzien. Tot diep in de negentiende eeuw werden de symfonieën van Beethoven, ook de bekende vijfde (ta-ta-ta-taaa), in een ‘gecorrigeerde’ versie uitgevoerd, meer overeenkomstig het handboek van de harmonie. Dat geeft te denken: de middelmaat die het excellente probeert naar zijn hand te zetten.

Het belang van de liefde

Josephine Brunsvik, de ‘onsterfelijke geliefde’ die mogelijks een kind had van Beethoven

Dat brengt ons onvermijdelijk bij de trieste afgang van het huidige onderwijs, de afkeer van intellectuele durf en de promotie van het kuddegedrag, met het recente voorval van academische censuur in de Antwerpse Karel de Grote Hogeschool als uitschieter. Het maatschappelijk egoïsme bloeit welig, maar het individualisme en de zoektocht naar excellentie worden ten zeerste gewantrouwd. Beethoven echter houdt ons bij de les: ook al is zijn genie uniek, zowel de figuur als de muziek inspireren tot een radicale levenshouding, die niet op zijn Twitters ontaardt tot puur gescheld, maar ook wil zoeken en verdiepen, ‘de onderste steen omkeren’ zoals dat heet.

Last but not least kon Beethoven ook fanatiek liefhebben. Eleonore, Elise, Joséphine, namen waar ook na 200 jaar musicologisch grafdelven een mist rond blijft hangen, maar die toelaten om zijn muziek erotisch en zelfs seksueel te lezen. Iets waar Jan Caeyers het vermoedelijk niet oneens mee is. De liefde is even rücksichtlos als de strijdlust, beiden zijn volstrekt complementair, weten we sinds Freud.

Dat de EU zijn Ode an die Freude, het laatste deel met koor van de 9de symfonie, misbruikt als ‘Europees volkslied’, en er zo een ode aan de politieke correctheid van maakt, deert weinig. Ik heb zo mijn eigen interpretatie van die Freude, schöner Götterfunken, en dat Elysium dat we feuertrunken betreden, U toch ook?

Geplaatst in Cultuur, Politiek incorrect | Reacties uitgeschakeld voor De Eroica: een symfonie als een mokerslag tegen het establishment

Is (veel) kinderen krijgen een grondrecht of een maatschappelijk debat waard?

Zonder het te beseffen breekt Conner Rousseau een aantal taboes rond geboortecontrole open

Ontbijten met SP.A-voorzitter Conner Rousseau: "Leven gecontroleerd weer  openen als kwetsbare groep gevaccineerd is" | VRT NWS: nieuwsIn het Radio-1 programma De Ochtend van afgelopen zaterdag mocht Conner Rousseau wat reclame maken voor zijn nieuw boek, en daarbij liet de SP-A voorzitter toch wel een paar opmerkelijke verklaringen noteren. Zo stelde hij zich expliciet de vraag of het recht op ouderschap wel zo vanzelfsprekend is, in gevallen bijvoorbeeld van verwaarlozing en kindermishandeling. Moet een koppel, waarvan de kinderen al geplaatst zijn, nog beginnen aan méér nakomelingen? Mag men hier niet ontraden of, sterker, tijdelijke of definitieve onvruchtbaarheid bewerkstelligen?

De vraagstelling is niet nieuw, de Vlaamse socialisten claimen het thema zelfs enigszins. Zijn voorganger John Crombez liet een jaar geleden een gelijkaardige ballon op, terwijl Conner zelf vroeger ook al interesse voor het onderwerp betoonde. Opmerkelijk is dat de heren daarbij vooral tegenwind krijgt van de linkerzijde, met name Groen en de PvdA, terwijl iemand als kamerlid Valerie Van Peel (N-VA) het debat duidelijk wél wil openen.  

Het overbevolkingsprobleem

MalthusThomas Malthus (1766-1834)

Kort komt het erop neer dat elk kind ter wereld recht heeft op welzijn en levenskwaliteit, maar dat tegelijk het maken van kinderen binnen een maatschappelijke en politieke context valt, kunnen we het daarover eens zijn? Als de maatschappij een zorgplicht heeft tegenover de burgers, met kinderwelzijn als speerpunt, dan is geboortecontrole een vanzelfsprekende consequentie.

In een legendarisch gebleven DS-dubbelinterview van 24/6/2017 met Etienne Vermeersch en Ignaas Devisch, stelt Vermeersch, voor wie overbevolking en geboorteplanning een stokpaardje was, het probleem op scherp: inzake reproductie is een laissez-faire mentaliteit ongepast. Elk kind heeft recht op een warm nest en een degelijke opvoeding. Zijn er teveel factoren die dat dreigen te beletten, dan heeft de gemeenschap daar een verantwoordelijkheid in. 

Breder, collectief moeten we beseffen dat onbegrensde voortplanting deze planeet ecologisch, materieel én cultureel kapot maakt

Meteen is de these van Conner Rousseau rond ouderschapspolitiek gelinkt aan het globale probleem van overbevolking. Ouderschap is een recht dat je moet verdienen, maar ook breder, collectief moeten we beseffen dat onbegrensde voortplanting deze planeet ecologisch, materieel én cultureel kapot maakt.  Sinds de Engelse econoom Thomas Malthus in 1798 ‘An Essay on the Principle of Population’ publiceerde, weten we dat de aarde niet onbeperkt monden kan voeden, hoe sterk de landbouwtechnologie ook evolueert. Vooral de derde wereld is een prangend probleem dat een grootschalige gecoördineerde aanpak vergt.

Afrikaanse geboorte-explosie en migratiedruk

bootvluchtelingenMen verwacht dat tussen nu en 2050 de helft van de mondiale bevolkingstoename in Afrika zal plaatsvinden, meer specifiek de sub-Sahara-regio. Gemiddeld krijgen vrouwen daar vijf kinderen – drie meer dan het gemiddelde in Europa. In vele Afrikaanse landen zal het inwoneraantal in de komende dertig jaar verdubbelen tot verdrievoudigen. De gevolgen, hongersnood, de uitputting van de bodem, milieuschade, het ineenstuiken van de infrastructuur, geen onderwijs, vormen dan weer een ideale cocktail voor regionale oorlogen én, jawel, massamigratie. We moeten dus in ons eigen belang Afrika redden, desnoods met nieuwe vormen van neokolonialisme, waarin geboortebeperking een sleutel vormt.

Niet toevallig staan diezelfde NGO’s in Europa voor het overgrote deel aan de kant van de pro-migratie-lobby.

In Vlaanderen is vooral ingenieur Fons Jena een gedreven pleitbezorger van geboortebeperking op mondiaal vlak en zeker ook in de derde wereld. Bij links wordt hij scheef bekeken, zijn boekproject rond dat thema werd bij Uitgeverij Epo afgewezen. NGO’s nemen hier een bizarre positie in, en lopen niet warm voor bijvoorbeeld grootscheepse sterilisatieprogramma’s. Bepaalde Westerse feministen vinden dat Europa zich niet moet bemoeien met de vraag hoeveel kinderen een vrouw in Oeganda moet hebben. Ze is namelijk ‘baas in eigen buik’, zo klinkt het. Dat dit principe de verpaupering én de migratiedruk in de hand werkt, schijnt hen niet te deren. Een Oegandese vrouw zes kinderen laten krijgen is geen bewijs van emancipatie, maar eerder het tegendeel.

Niet toevallig staan diezelfde NGO’s in Europa voor het overgrote deel aan de kant van de pro-migratie-lobby. Waarbij men zich de vraag kan stellen of hun argwaan tegen een consequente geboorteregeling in Afrika niet samenhangt met die aanmoediging tot massamigratie, die in onze contreien dan weer leidt tot een demografische explosie van allochtone populaties, met alle culturele problemen van dien. Zie verder.

Down syndroom

VermeerschEtienne Vermeersch (1934-2019)

Vanuit dat standpunt blijft de visie van Etienne Vermeersch overeind, als demografische basisrichtlijn: elke vrouw maximum twee kinderen. Dat zou gelden voor de geïndustrialiseerde wereld om de vergrijzing te compenseren, maar zeker ook voor de ontwikkelingslanden, waar grootse sterilisatiecampagnes een absolute must zijn om de hongerspiraal (armoede die grote gezinnen oplevert, die nog meer armoede veroorzaken) te doorbreken.

In China heeft de één-kind-politiek van 1979 tot 2015 (vanaf dan waren twee kinderen toegelaten) de gemiddelde levensstandaard aanzienlijk doen toenemen. China is een economische wereldmacht geworden, waarbij men niet mag vergeten dat de halvering van het geboortecijfer de bloei van een brede middenklasse heeft mogelijk gemaakt. Zonder geboortecontrole is elke economische groeipolitiek een stuurloos schip.

Vermeersch fungeerde als ijsbreker tegen de linkse én rechtse weldenkendheid, dat moet men hem nageven.

In datzelfde interview sloopt Vermeersch nog een ander heilig huisje, waarbij hij de linkse moraalridder Ignaas Devisch frontaal tegen zich krijgt. De uit zijn verband gerukte uitspraak ‘mensen met het Down-syndroom hopelijk zullen uitsterven’ zorgde toen voor enig ophef. Vermeersch bedoelde daarmee natuurlijk: het verdwijnen van de afwijking, het syndroom, dankzij een efficiënte test bij zwangere vrouwen in een vroeg stadium. En niet die mensen zelf, zoals Ignaas Devisch opzettelijk fout interpreteerde.

In dat opzicht loopt de vraag ‘Heeft iedereen het recht om (veel) kinderen te krijgen?’ parallel met de vraag ‘Moeten wij kinderen met een ernstige mentale of fysieke handicap laten geboren worden?’ Natuurlijk ziet elke ouder van zo’n Down-kind zijn/haar spruit graag, maar daarom is het debat niet taboe rond de wenselijkheid om zo’n kind te krijgen. Helaas werd Etienne Vermeersch in die kringen bijna van nazi-sympathieën beschuldigd. Ook door de christelijke anti-abortusbeweging overigens. Vermeersch fungeerde als ijsbreker tegen de linkse én rechtse weldenkendheid, dat moet men hem nageven.

Islam, demografie en rechtstaat

SoumissionIn zijn roman ‘Soumission’ schetst Michel Houellebecq hoe Frankrijk ‘democratisch’ door de Moslimbroederschap wordt overgenomen

Het werd er niet beter op toen Etienne Vermeersch, ooit boegbeeld van links en de 68-ers, het islamofascisme in de gaten kreeg en fervent uithaalde tegen een lakse rechtstaat die de intolerantie tolereert. Dit probleem heeft ook een demografische dimensie: statistici berekenden dat in West-Europese landen als België binnen enkele decennia een moslimmeerderheid tot de mogelijkheden behoort. Dan komen we automatisch in een Houellebecq-scenario uit, een democratisch verkozen islamregering die de sharia kan instellen. En meteen die klassieke rechtstaat kan afschaffen. Oeps.

Iedereen maximum twee kinderen, ook Mohammed en Fatima, en al zeker geen kindergeld bij een uitgebreidere kroost.

Als ik dan de filosofisch-maatschappelijke puzzel van Etienne Vermeersch in mekaar pas, dan zou geboortecontrole ook paal en perk kunnen stellen aan de demografische explosie in allochtone gezinnen waar de islam het culturele DNA uitmaakt. Iedereen maximum twee kinderen, ook Mohammed en Fatima, en al zeker geen kindergeld bij een uitgebreidere kroost. Ik hoor nu al heel de linkerzijde, van PvdA tot Groen, jeremiëren over ‘racisme’, terwijl het dat helemaal niet is: de regel is absoluut niet discriminerend. Maar de aangroei van de electorale aanhang bij de allochtone populatie zou daarmee wel afgestopt worden, allicht zit daar voor hen de knoop.

Kortom: de ballon die Conner Rousseau opliet over het ouderschapsrecht leidt tot vele interessante bedenkingen, met de onvermijdelijke losse eindjes die het debat kruiden. Maar dat de voorzitter van een socialistische partij de kat de bel aanbindt, vind ik op zich wel boeiend. Over de wenselijkheid dat socialisten, West-Vlamingen, of mannen op sneakers of, straffer nog, een intersectie van de drie, zich voortplanten, is zeker ook nog het laatste woord niet gezegd. Vermeersch stelde overigens: twee kinderen per vrouw, over mannen zei hij helemaal niets.

Geplaatst in Multicul, Politiek incorrect | Reacties uitgeschakeld voor Is (veel) kinderen krijgen een grondrecht of een maatschappelijk debat waard?

Een les rechtsleer, een illustratieve cartoon, en een hoopje niet al te snuggere studenten

KdHMeer is niet nodig om een hogeschool op stelten te zetten

Op 26 oktober 2020 gebruikte een docent rechten aan de Antwerpse Karel De Grote Hogeschool in een online les over meningsvrijheid een prent die op de satirische webstek van ‘tScheldt was verschenen, maar die al eerder in Frankrijk de ronde deed na de onthoofding van de leerkracht Samuel Paty. Een Mohammed-achtige figuur legt er de ‘islam-logica’ uit: wel beledigd door een cartoon, maar flexibel als het gaat over terreur, gijzeling, onthoofding en dies meer. Charlie Hebdo is duidelijk de inspirator.

Een deel van de studenten nam aanstoot aan het gebruik van dit lesmateriaal. ‘Als je als student deze PowerPoint krijgt voorgeschoteld, raakt dat aan je hart. Deze dia getuigt van een totaal gebrek aan respect”, lezen we in een Facebookbericht. De directie reageerde geschrokken en beloofde een onderzoek. Blijkbaar wordt het problematisch om in een les over godsdienst en vrije meningsuiting beeldmateriaal te gebruiken dat hierover gaat.

Intimidatie

Paty2Het voorval is tekenend voor de nieuwe golf van politieke correctheid die vooral door woke-jongeren (letterlijk ‘ontwaakten’) wordt beoefend, met een fanatisme dat bijna aan de culturele revolutie in het China van Mao Tse-Toeng herinnert. Overal bespeurt men racisme en tracht men docenten, journalisten, schrijvers te muilkorven omdat ze groepen, minderheden of één bepaalde religie zouden stigmatiseren. Een kritisch manifest tegen deze nieuwe vormen van (zelf)censuur werd ruim ondertekend door Vlaamse academici en opiniemakers, in navolging van een Engelstalig initiatief, getrokken door o.m. Salman Rushdie.

De directie van de Karel de Grote-Hogeschool leek zich aanvankelijk van haar leerkracht te distantiëren. Na enig getreuzel en de klassieke wolligheden rond ‘diversiteit’ kwam het schoolbestuur toch met een verklaring naar buiten dat de cartoon wel degelijk als illustratief lesmateriaal was bedoeld.

Niemand wil gebroodroofd worden of, erger, het voorbeeld van Samuel Paty volgen.

De docent ontloopt dus wellicht een sanctie, maar daarmee is het probleem niet van de baan. De schandpaal in de sociale media, en het feit dat de school toch voor een stuk meeging in de hetze, zal andere proffen beslist twee keer doen nadenken alvorens ze zich nog eens aan het onderwerp wagen. Niemand wil gebroodroofd worden of, erger, het voorbeeld van Samuel Paty volgen. Reden wellicht ook dat de docent in kwestie elk contact met de pers mijdt.

Los daarvan moeten we vaststellen dat er weinig ‘schokkends’ of ‘racistisch’ is aan de cartoon in kwestie: hij stigmatiseert geen groep of etnie, laat staan een ‘ras’, maar stelt vooral het religieus fundamentalisme aan de kaak, dat zich enerzijds een slachtofferrol aanmeet -het zich voortdurend beledigd voelen- en anderzijds niet nalaat om zijn misprijzen voor de rechtstaat duidelijk te maken. In feite gaat het dus over mensenrechten en, jawel, de druk die een bepaalde religieuze ideologie legt op de vrijheid van mening. En, o ironie, geen betere illustratie daarvan mogelijk dan de poging tot intimidatie die de betrokken leerkracht onderging.

De malaise in het onderwijs

Wanneer jongeren de betekenis niet meer kennen van een lesdocument

De Facebook-hetze getuigt anderzijds van een ontstellend gebrek aan inzicht en zin voor context bij de jongens en meisjes in kwestie. Dat studenten rechtspraktijk zelfs het onderscheid niet meer (willen) snappen tussen een lesdocument en een mening, -alsof het vermelden van Hitlers Mein Kampf ook nazi-sympathieën zou impliceren,- is een veeg teken over het intellectueel peil dat door de middelbare scholen wordt afgeleverd.

Dit gaat dus ook over kennis, inzicht, background van instromende studenten, of het gebrek daaraan. De vraag is zelfs of zo’n hogeschool de lat niet globaal te laag legt en studenten aantrekt die in feite in het hoger onderwijs niets te zoeken hebben. Nog duidelijker gesteld: de toestroom van allochtone jongeren -in het kader van de inclusiviteit- veroorzaakt mogelijk een nivellering die hogervermelde ‘misverstanden’ als het ware voortbrengt.

Dit gaat dus ook over kennis, inzicht, background van instromende studenten, of het gebrek daaraan.

We zitten dus met een kanjer van een probleem, en ik ben zo vrij om het conflict tussen de KdGH-studenten en de docent in dat kader te zien: een prof die een debat breed wil voeren en veel materiaal aanreikt, versus -sorry voor het woord- de domheid van zijn pupillen die een cartoon uit zijn verband halen om er op Facebook hun fatwa over uit te spreken. Ook de tekst, verspreid door KdGH-communicatieverantwoordelijke (!) Marnicq Mengels over de zaak geeft een idee van het niveau. Let, behalve op de joekel van een dt-fout in de derde regel, op het krakkemig kroegnederlands.

Wat wil je. Studenten komen uit het middelbaar, uit de lagere school, uit de kleuterklas: onderwijs is een ketting. Een jaar geleden stelde een PISA-onderzoek al een dramatische achteruitgang vast inzake leesvaardigheid bij de Vlaamse scholieren. Het euvel is niet nieuw, maar het wordt elk jaar erger. De verantwoordelijke minister zucht, mompelt iets over eindtermen en de vrijheid van de koepels om deze in te vullen, en belooft een studie. Een paar dagen geleden bevestigt een internationale TIMMS-peiling bij lagere schoolleerlingen de neerwaartse spiraal, speciaal wat betreft wetenschappen en wiskunde. 

Er wordt ijverig gezocht naar verklaringen voor die malaise -die al tientallen jaren aansleept-, maar om te beginnen is het pedagogisch niveau van de leerkrachten zelf een probleem. Sommigen beheersen met moeite de stof van het zesde jaar lager onderwijs (!). Vanwaar komen die onderwijzers en leraren die, ik citeer iemand uit het veld, zelf tot de zesjescultuur behoren? Juist, uit de hogescholen en universiteiten. Het hoger onderwijs moet de lat hoger leggen, maar dat zal niet gebeuren via het opfokken van commotie rond een cartoon in een les. Anders gezegd: instellingen als de Karel de Grote Hogeschool moeten zich beraden over hun kernmissie: diversiteit cultiveren en desnoods de lat op de grond, of kwaliteit afleveren? 

Godsdienstvrijheid uit de grondwet?

Negatief advies voor Grote Moskee vanwege spionage | BRUZZDe Brusselse Grote Moskee, al decennia een broeihaard van salafistisch extremisme

Het onderwerp van de les van docent X., namelijk de spanning tussen godsdienstvrijheid en vrijheid van mening, is wel degelijk een van dé dillema’s in onze rechtstaat. Wat plaatsen we vooraan? Media en onderwijs zouden ondubbelzinnig de meningsvrijheid bovenaan moeten plaatsen, maar dat gebeurt niet. In de plaats daarvan worden termen als islamofobie boven gehaald als er ergens een mohammedcartoon verschijnt, een ‘blasfemie’ die meteen wordt geïnterpreteerd als een bedreiging van de godsdienstvrijheid. Het is die logica die leidt tot censuur en zwijgcultuur.

Ondertussen geven de hoogste instanties van die rechtstaat bizarre signalen. Zie het arrest van de Raad van State over de erediensten in coronatijd. We mogen niet naar het theater of sportwedstrijden, het familiale Kerstfeest is geamputeerd, maar de Joodse gemeenschap eiste en verkreeg wel het recht op religieuze samenkomsten. Het algemeen belang en de volksgezondheid zijn dan opeens secundair.

Grappenmakers hebben al laten weten dat ze op 24 en 31 december een eredienst van de Pastafaristen zullen organiseren. Weliswaar geen erkende en gesubsidieerde religie in België, maar de grondwet maakt daar geen onderscheid in. Men mag geloven in wat men wil en men heeft de vrijheid om de daaraan verbonden groepsrituelen te organiseren. Zolang die binnen het wettelijk kader vallen. 

Een religie is een levensbeschouwing, een geheel van opinies door een groep mensen aangehangen, punt.

Degelijk wetgevend werk dus, in plaats van gebroddel. Hendrik Vuye stelt dat men eindelijk maar eens moet werk maken van een echte, door het parlement gestemde coronawet, in plaats van ad hoc regeltjes, tot en met de lachwekkende situatie dat je vier mensen in de tuin mag uitnodigen maar dat er slechts één naar het toilet mag. Of fascistische drones die checken met hoeveel man u de kalkoen zit op te peuzelen.

Tegelijk echter denk ik dat de tijd rijp is om de godsdienstvrijheid as such uit de grondwet te halen, en als een onderdeel te beschouwen van de vrijheid van mening. Een religie is een levensbeschouwing, een geheel van opinies door een groep mensen aangehangen, punt. De gedachten zijn vrij, maar ook beledigen of spotten is een recht. Bepaalde rituele uitwassen zoals de besnijdenis, het onverdoofd slachten en andere barbarijen horen anderzijds in het strafrecht, en moeten vooral niet als aspecten van godsdienstvrijheid gezien worden. Schaf de subsidies aan kerken en erediensten af, laat religie tot de private sfeer behoren, ondergeschikt aan het algemeen recht, en schrap groteske begrippen als islamofobie die alleen maar alibi’s zijn voor ideeëndwang en censuur.

Ziezo, drie onderwerpen voor de prijs van één, omdat ze uiteindelijk toch over hetzelfde gaan, namelijk Kerstmis en de zoektocht naar een goed cadeau. Bij deze.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Geen categorie, Multicul, Onderwijs, Politiek incorrect | Reacties uitgeschakeld voor Een les rechtsleer, een illustratieve cartoon, en een hoopje niet al te snuggere studenten

België is slecht voor uw gezondheid

De Standaard ‘corrigeert’ een stelling van Lode Vereeck 

Onlangs stuurde Lode Vereeck een tweet de wereld in, waarin hij stelde dat nergens ter wereld de kans groter is om aan covid-19 te sterven dan in België’. Hij besluit aan de hand van een tabel van de Johns Hopkins University, een autoriteit ter zake: ‘De Belgische overheid, bevoegd voor volksgezondheid, heeft haar burgers in de steek gelaten en is verantwoordelijk voor duizenden vermijdbare doden. Wie neemt er politieke verantwoordelijkheid op?’

Een retorische vraag. Vereeck is door de Open VLD uit de partij gezet omdat het Vlaams Belang hem voordroeg als onafhankelijk bestuurder voor de UHasselt, waarna de Limburgse Provincieraad zijn kandidatuur blokkeerde ‘omwille van het cordon sanitaire’. Democratie op zijn Belgisch. Zijn tweet bevestigt echter wat hier al eerder werd geschreven: een aantal bewindslui, waaronder Maggie De Block en Wouter Beke, zouden zich voor een speciaal coronatribunaal moeten verantwoorden wegens nalatigheid, schuldig verzuim en onvrijwillige doodslag. Helaas, op Vlaams niveau werd Beke via een schertsvertoning uit de wind gezet, en op Belgisch vlak kwam het niet eens tot de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie.

Het slinkende vertrouwen

VereeckLode Vereeck, partijloze rebel

Ondertussen doen ook de media hun best om een en ander te relativeren. De Standaard voerde een zogenaamde fact check uit op Vereecks tweet, en kwam tot de vaststelling dat zijn bewering niet klopt: België telt op een andere manier en rekende misschien wat teveel doden als coronaslachtoffers, zegt de krant. Dat is exact de stelling van experts als Marc Van Ranst. Neemt men oversterfte per jaar als criterium, dan staat België wereldwijd pas op de vierde plaats, na Spanje, Peru en Equador. Oef, we mogen op beide oren slapen.

De Standaard, een krant die ik zonder meer van kwaadwilligheid beticht, probeert op die manier de confronterende waarheid onderuit te halen, namelijk dat we onder een permanent malgoverno leven. Het doet er helemaal niet toe dat Spanje en nog twee Latijns-Amerikaanse ontwikkelingslanden het wereldwijd nóg slechter doen. De cijfers zijn en blijven een regelrechte schande, en ze bevestigen het breed gedragen vermoeden dat wij niet in een ‘normaal’ land leven.

Het voortdurend zwaaien met mensenrechten en het kapittelen van ‘slechte leerlingen in Europa’ is dan misschien maar een alibi om het eigen falen te verdoezelen. Ooit verwelkomde een compleet gealcoholiseerde Europese Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker de Hongaarse premier Viktor Orban met een sarcastisch ‘Hallo, dictator!’. Ik weet niet wat Orbans repliek was, maar ik had gezegd: ‘I am elected by my people, Mr. Juncker, and you?’.

De cijfers zijn en blijven een regelrechte schande, en ze bevestigen het breed gedragen vermoeden dat wij niet in een ‘normaal’ land leven.

Bij alle kritiek van EU-moraalridders tegen Polen en Hongarije, als zouden deze landen de principes van de rechtstaat met de voeten treden, vergeet men dat een rechtstaat ook een gevoelsmatige dimensie heeft. Dit gaat over het vertrouwen van de burger in zijn/haar instellingen, de mate waarin men zich ermee identificeert, en het gevoel van ‘billijkheid’, onder meer wat de rechtsgang betreft.

Als we dat vertrouwenscriterium op België toepassen, scoort deze als staat ondermaats. De Eurobarometer constateerde in november van vorig jaar al dat amper de helft van de Belgen nog vertrouwen heeft in de instellingen, in casu regering en parlement. De coronacrisis speelde toen nog niet mee, de peiling werd afgenomen in november 2019 toen informateur Magnette (PS) volop aan de slag was.

Absurdistan

justitieâleisHet Brussels justitiepaleis: een ruïne, eeuwig in de steigers

In november van dit jaar kwam er weer zo’n enquête uit, en wat blijkt? In België heerst behoorlijk meer frustratie over de corona-aanpak dan in andere Europese landen. We zijn gefrustreerd, gedegouteerd, van kwaad naar moedeloos. De kloof tussen politiek en burger is in België geen voorbijgaand fenomeen, afhankelijk van wie aan het roer staat. Dat schijnt geen moer uit te maken. Het wantrouwen maakt de essentie van het Belgische democratisch deficit uit, een kanker die over alle regeringen heen door suddert, en door Jules Destrée in 1918 al werd verwoord met de fameuze aanhef van zijn brief aan Albert I: ‘Sire, il n’y a pas des Belges’.

Er zijn dus geen Belgen, maar er is wel een Belgisch feit, er is Belgische politiek, een Belgische grondwet, we hebben zelfs een koning der Belgen. In normale tijden wordt het operettegehalte daarvan internationaal gewaardeerd, maar het zijn geen normale tijden en dit is zoals gezegd geen normaal land. Brussel bleek in 2016 de spil van het internationale moslimterrorisme, en nu kunnen we ook de bijna- hoogste coronasterftecijfers ter wereld voorleggen. Zoveel onderscheidingen, dat kan geen toeval zijn. De antipolitiek is niet zomaar een kwestie van populistisch gespin vanwege extreemrechtse partijen of opiniemakers. We leven écht in een fout regime, in de volksmond Absurdistan, waarbij men zich de vraag moet stellen naar oorzaak en schuld: ligt het louter aan het systeem, of aan de bewindvoerders die er een potje van maken?

De Belgische justitie vormt het symbool én de emanatie van een falende rechtstaat.  Ze is even ongeneeslijk als deze staat zelf.

Mijn antwoord: beide. Het systeem selecteert de politici, de politici reproduceren het systeem. Beiden houden elkaar recht. De weeffout in de Belgische structuur, die al van 1830 dateert, veroorzaakt een bureaucratische traagheid en efficiëntie die vooral in het gerecht groteske vormen aanneemt: de Belgische justitie vormt het symbool én de emanatie van een falende rechtstaat.  Ze is even ongeneeslijk als deze staat zelf. We kennen de symptomen: dossiers die decennia lang stof verzamelen, een gesloten magistratenkaste met rechters die zich verzetten tegen elke poging tot hervorming, het verzinken in eindeloze procedureslagen, recidivieke vandalen en criminelen, zelfs serieverkrachters die geen gevangenis van binnen zien, en zo verder. Met als uitsmijter: een onderzoek naar brutale supermarktraids in de jaren ’80 van vorige eeuw, dat vermoedelijk een zachte dood zal sterven.

Stoorzenders

cover_defIn het centrum van de macht zit een regentenklasse te vegeteren, die via de particratie haar zaakjes regelt, de politieke scène vooral als een theater ziet met de media als megafoons, cordons tegen een partij uittekent, en enkel interesse schijnt te hebben in het voortbestaan van zichzelf en van de gestelde lichamen. Het Belgische regime en zijn regionale koterijen, waarin Vlaanderen -laat ons eerlijk zijn- geen schijn van waarlijk autonomistische ambities vertoont.

Het bindteken tussen justitiële bureaucratie en politiek wanbestuur is de multiculturele doctrine die België onveranderlijk ziet als een amalgaam van culturen, identiteiten, minderheden. Iets met veel gebreken, toegedekt door slecht begrepen tolerantie. Wat vooral in het voordeel speelt van een religieuze ideologie die het gemunt heeft op de democratie en de rechtstaat an sich, met name de islam. Alles wat niet functioneert wordt gedragen door een cultus van het ‘Belgische surrealisme’ die het absurde als natiekenmerk verheft.

Hoe uit deze impasse geraken? Door de ontevredenheid om te zetten in echt politiek bewustzijn. België is het probleem, en met de Belgische staat moeten ook de daaraan verbonden oligarchie, de partijendictatuur, heel de politieke nomenklatura, niet te vergeten het koningshuis, op de schop. In deze revolte moeten schrijvers, intellectuelen, journalisten het voortouw nemen. Helaas doen ze dat niet, ze maken mee deel uit van het Belgische regimeconstruct en verschansen zich mee achter de linksdraaiende pensée unique.

De sociale media hebben de spektakeldemocratie achter zich gelaten, het burgerprotest zit dààr en zal niet meer luwen.

In zo’n constellatie is politieke incorrectheid bijna een morele plicht. De mensen zullen het zelf moeten doen, niet alleen door via Eurobarometers hun ongenoegen te ventileren, maar door via de sociale media hun stem te laten horen en de politieke klasse de stuipen op het lijf te jagen. De echte toetssteen voor de rechtstaat ligt daar, en niet in de vele kubieke meters lucht die de tot justitiepaleis omgebouwde oude NAVO-site bevat, teneinde een jarenlang assisenevenement op poten te zetten. De sociale media hebben de spektakeldemocratie achter zich gelaten, het burgerprotest zit dààr en zal niet meer luwen.

Stoorzenders als Lode Vereeck en Hendrik Vuye kunnen daarin een belangrijke rol spelen. Partijloze rebellen die zich niet laten intimideren.  Dat de mainstream media hen negeren of minimaliseren, maakt hen net relevant. Ziezo, nog eens heel de politiek incorrecte tegenstroom in een notendop samengevat. Wie nog op zoek is naar een kerstkado, bij deze.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor België is slecht voor uw gezondheid

Het krijgen van een staart is niet uitgesloten

Lees aandachtig de bijsluiter (in cauda venenum)

Op vijf januari 2021, de dag voor Driekoningen, begint België aan zijn anti-corona-vaccinatiecampagne. Zo luidde althans de ietwat euforische aankondiging van premier Alexander De Croo (Open VLD), want vandaag, een maand voor datum, is er behalve de klassieke task force nog niets wat lijkt op een praktisch-concreet draaiboek. Ook dit onderdeel van de coronasaga zal bij ons dus ietwat chaotisch verlopen, met vele losse eindjes. Wat Wouter Beke niet belette om trots met het nieuws uit te pakken dat 10.000 doden later de woonzorgcentra eerst aan de beurt zullen komen voor het verlossende spuitje. Enige zwarte humor is onvermijdbaar in dit verhaal.

Niet dringen aub

wouter_beke_210519_bEindelijk kan Wouter Beke weer lachen in de TV-studio’s

In Nederland en Duitsland is men al wél in de operationele fase, waarbij de Duitsers zeer slim de evenementensector hebben ingezet om alles in kannen en kruiken gieten. Duitsers zijn gewoon sterk op organisatorisch vlak en het mag vooruitgaan, dat weten we van het voetbal, de snelheid waarmee de concentratiekampen uit de grond rezen, het Wirtschaftswunder, maar dus nu ook de vaccinatiestrategie. Door het gebruik van sportstadions, beursgebouwen en zelfs vliegvelden willen ze de klus in een half jaar klaren. In Groot Brittannië zijn ze zelfs met vaccineren al begonnen, kwestie van de EU de loef af te steken.

Bij ons loopt het zo’n vaart niet: men is nog in de studiefase. Margot Cloet van Zorgnet-Icuro voelt alvast nattigheid: logistiek zijn we er niet klaar voor, zegt ze, de vrees bestaat dat de vaccins in grote koelmagazijnen hun vervaldatum zullen naderen, terwijl er nog ijverig gepalaverd wordt over hoe, wie, wat en waar. Dat inenten van zorg- en ziekenhuispersoneel in situ zal nog wel lukken. Maar dan…  Maggie-achtige déjà-vu’s doemen op.

De vrees bestaat dat de vaccins in grote koelmagazijnen hun vervaldatum zullen naderen, terwijl er nog ijverig gepalaverd wordt over hoe, wie, wat, waar…

Prioriteiten zijn er al wel gesteld. De woon- en zorgcentra komen dus eerst aan de beurt, min of meer tegelijk met het ziekenhuispersoneel, diegenen dus die al een jaar in de vuurlinie staan en waar een dokter-familielid van me op het veld van eer is gesneuveld. Daarna de 65-plussers en jongere risicopatiënten, en dan de jonge, ‘fitte’ populatie.

Vermoedelijk zijn we dan al voorbij de zomer, in het beste geval. Critici opperen dat men beter eerst de actieven zou inenten (waartoe dan uiteraard de ‘essentiële beroepen’ behoren), omdat zij het systeem recht houden, en jongeren omdat zij het meest voor verspreiding zorgen. Dat is ook de stelling van Dirk Devroey, professor huisartsgeneeskunde aan de VUB. Hij heeft een punt. Als 65-plus columnist kan ik bevestigen van niets bij te dragen aan de samenleving behalve wat gezever, en evenmin kan ik solitair van achter mijn pc een superverspreider genoemd worden. Mag een prioritair geachte persoon zijn vaccin doorgeven? Verkopen? Het wordt hier overwogen.

Een ‘berekend risico’

doktersZelfs huisartsen, in deze dagen op hun tandvlees, uiten reserves tegenover het coronavaccin en de hoera-communicatie er rond

Dat laatste heeft nog een andere reden, en nu komen we tot de echte adder onder het vaccinatiegras: de betrouwbaarheid van de vaccins. We hebben het hier dan niet over de klassieke complottheorieën rond Bill Gates, het 5G-netwerk, een geheime superclub van aliens die ons via een ingeplante chip willen controleren, en meer van die fantasieën. Het is simpeler: niemand weet wat ons na de massale inenting te wachten staat, het is een zwart gat, al mag dat amper luidop gezegd worden.

De scepsis is hoorbaar in de medische sector zelf. Uit een enquête van de Artsenkrant blijkt dat slechts 70% van de huisartsen het vaccin vertrouwt. Eén op de drie artsen is niet van plan zich tegen corona te laten inenten en zou het ook hun patiënten afraden. Gevolg: nogal wat lieden kijken liever de kat uit de boom. Ten onrechte worden ze op één lijn geplaatst met de antivaxx-fundamentalisten. Het is echter naïef om zomaar een weliswaar goedgekeurd maar niettemin in zeven haasten gebrouwen wondermiddel tot zich te nemen. Ook al is het gratis.

Hoe is de situatie op dit ogenblik? Momenteel heeft België een optie op vijf vaccins: Pfizer/BioNTech (in Puurs geproduceerd, 5 miljoen stuks), AstraZeneca/Oxford (7,7 miljoen), Johnson & Johnson (5,2 miljoen), CureVac (2,9 miljoen), en recent ook Moderna (2 miljoen). Samen 22 miljoen, ruim voldoende om de complete Belgische bevolking te bedienen want in de meeste gevallen zijn twee inentingen nodig. Maar in de wedren tussen de farmagiganten -die al grote subsidies geïnd hebben, o.m. 3 miljard van de EU, in de vorm van niet-terugbetaalbare voorschotten- komt de veiligheid onvermijdelijk onder druk, wat de persberichten ons ook vertellen. Over de middellange termijneffecten weten we niets, om de simpele redenen dat die binnen één jaar niet kunnen uitgetest worden, zeker niet in fase drie, het moment van de waarheid waarop een grote groep het middel krijgt en een andere groep een placebo. 

Hoe hoger men op de prioritaire lijst staat, des te meer heeft men de status van proefkonijn.

Maar de tijd dringt, het virus legt de economie plat en de mensen zijn het beu. Het wordt een ‘berekend risico’, zegt professor Isabelle Leroux-Roels van het Centrum voor vaccinologie (UZ Gent) tussen neus en lippen in De Morgen. Door de versnelde procedure kan men slechts twee maanden (!) garantie geven op de afwezigheid van zware neveneffecten. Over de werkzaamheid van het vaccin inzake het niet-doorgeven van een besmetting, via hoesten bijvoorbeeld, tast men helemaal in het duister.

Komt daarbij dat uitgerekend de kandidaten die het verste staan in de Europese erkenningsprocedure en wellicht ook het eerst in België zullen worden verspreid, Pfizer en Moderna, een experimenteel-nieuwe technologie hanteren, de zogenaamde mRNA-techniek waarbij een genetische instructiecode wordt geïnjecteerd dat het immuunsysteem moet activeren. Nooit vertoond, de resultaten ogen veelbelovend: een efficiëntie van 90% en meer, maar de toekomst zal uitwijzen wat die geïnjecteerde code met ons lichaam nog allemaal doet.

Anders gezegd: hoe hoger men op de prioritaire lijst staat, des te meer heeft men de status van proefkonijn. Het is gokken, liefhebbers van speltheorieën hebben er een hele kluif aan: om voldoende groepsimmuniteit te bereiken moet minstens 70% van de bevolking ingeënt zijn, dus moeten we massaal springen, en liefst snel, maar wie eerst ‘springt’ loopt het hoogste risico op onvoorziene malheuren. Kies uw moment met zorg, zou ik zeggen. 

Aldi Zeneca

Jommeke2Een speciaal geval in dit rouletteverhaal is het vaccin dat kort bij de eindmeet staat en wellicht na Pfizer en Moderna bij ons de ampullen zal vullen: dat van de Brits-Zweedse farmaceut AstraZeneca, nota bene ontwikkeld met de medewerking van de Oxford-universiteit, waar ene Frank Vandenbroucke nog heeft gestudeerd. Toen het nog maar in de klinische fase was, midden juli, ‘verkocht’ het bedrijf al als eerste vaccins aan o.a. Nederland en Duitsland, nadien ook aan België. 

Er is toch wel wat stront aan de knikker. In augustus deed onderzoeksjournalist Ignace Vandewalle een boekje open over de bedenkelijke reputatie van AstraZeneca binnen het farma-universum. Het bedrijf kreeg, vooral in Amerika, een waslijst van boetes aan zijn been wegens misleidende marketing, fraude en corruptie. Omkopen van dokters en het schrijven van fake-wetenschappelijke artikels behoren tot de normale bedrijfsstrategie. In Europa kon het via schriftvervalsing het patent voor een maagzuurmiddel vijf jaar langer rekken en de productie van generische varianten tegenhouden.

Ook de manier waar AstraZeneca zijn coronakiller afficheerde, doet meer denken aan wasproductreclame en vrij agressieve aankondigingspolitiek. Uiteindelijk kwam men op de proppen met een vaccin dat een efficiëntiegraad van 70% bereikte. Tot Pfizer en Moderna 90% en meer bleken te scoren. Oeps. Waarna men zich in de researchafdeling plots herinnerde dat sommige proefkonijnen eerst maar een halve dosis hadden gekregen en daarna een hele. Wat ook prompt 90% doeltreffendheid opleverde, bingo! De CEO van AstraEenica legt het uit als een geval serendipiteit: iets vinden zonder te zoeken. Meer iets voor moderne kunstenaars, diepzeeduikers en amateur-bierbrouwers, denk ik dan.

Het weze duidelijk: dit serendipisch brouwsel komt zo uit het labo van professor Gobelijn

Helaas, en ondanks alle gebakken lucht: als we de puzzel samen leggen, mogen we spreken van een kwakkele en goedkope Aldi-versie van het vaccin. Gebaseerd op een bestaand product, via huis-, tuin- en keukenresearch opgepimpt, en aan de man gebracht met prietpraat. AstraZeneca is ook het bedrijf dat in de onderhandelingen met de overheden het meest drastisch elke resultaatverbintenis afwees. Het weze duidelijk: dit serendipisch brouwsel komt zo uit het labo van professor Gobelijn, het genie dat in Jommeke-album nr 15, getiteld Het staartendorp, via kraantjeswater iedereen ongewild van een aanhangsel voorziet. Je zou voor minder in geestrijke alternatieven duiken.

Conclusie: wie Pfizer of Moderna toegediend krijgt, neemt een ‘berekend risico’; komen ze bij u met een spuitje van AstraZeneca af, dan is het eerder Russische roulette. U kan dat weigeren, maar u hebt dan geen recht op een ander product: het is te nemen of te laten, en dat is ook correct, zo beweert veearts Van Gucht stellig. Patiënten moeten niet teveel zeveren. Na de rush op WC-papier, de wedloop naar het vaccin, nu de ontsnappingsroute om dat ene spuitje niét te krijgen, we vervelen ons geen seconde.

‘Als het niet lukt mag u op mij schieten’, dixit federaal gezondheidsminister Frank Vandenbroucke, in dezelfde sfeer van het betere kansspel. De toon is gezet, de tips bij deze in alle discretie gegeven: dit verhaal krijgt wellicht nog een staartje.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

 

Geplaatst in Geen categorie, Vrolijke wetenschap | Reacties uitgeschakeld voor Het krijgen van een staart is niet uitgesloten