De dag dat de cafébaas mij begon te scannen

Over covid en de oprukkende digitale doolhof

Het Covid Safe Ticket (CST) is sinds 1 november van toepassing in de Vlaamse horeca, dat zelf vragende partij hiervoor was. Voor de sector is het kwestie van de boel draaiende te houden en klanten hoeven niet eens een mondmasker meer te dragen, het valt allemaal nog mee. Op de sociale media wordt niettemin grote scepsis geventileerd over het systeem. Het zou de maatschappij verdelen, er zijn vragen bij de privacy, ongevaccineerden (nog altijd een vrije keuze) zouden gediscrimineerd worden, en we zouden zo naar de fameuze pasjesmaatschappij evolueren. Hier en daar richt een rebel een privé-herberg op waar geen CST van doen is.

Ter verduidelijking: ik heb alle begrip voor de argwaan tegenover apps die we van overheidswege moeten installeren zelfs om op café te mogen gaan, zeker als men daarbij ook nog je identiteitskaart mag vragen. In een liberale samenleving dienen grondrechten rond bewegingsvrijheid en privacy streng bewaakt. Vergelijkingen met de Jodenster en waarschuwingen voor een nieuw nazitijdperk vind evenwel ik van de pot gerukt. Het is een tijdelijke noodmaatregel tegen een virus dat zich van ideologie niets aantrekt.

Kaakslagflamingantisme

Ik ben niet gevaccineerd om Frank Vandenbroucke te plezieren, maar om mezelf en mijn medeburgers te beschermen en de zorg niet te laten ontsporen. Het klopt dat Vlaanderen een hoog vaccinatiecijfer kent en er waren argumenten om het CST hier niet in te voeren. Maar op de beslissende dag was Jan Jambon niet op de afspraak en verleuterde de halve Vlaamse regering zich in snoepreisjes naar Denemarken, terwijl onze minister-president in Dubai op een 3D-fiets zat te peddelen.

We hebben ons laten rollen, het is te zeggen, Jambon en C°, als onnozele seuten. Laat ons niet jammeren en vooral kritisch zijn voor onze eigen bewindvoerders.

We moeten dus niet aan kaakslagflamingantisme doen, en het voorstellen alsof de federale staat met Frank Vandenbroucke op kop een ‘coronacoup’ heeft gepleegd op de Vlaamse deelstaat en alle macht naar zich heeft toegetrokken. We hebben ons laten rollen, het is te zeggen, Jambon en C°, als onnozele seuten. Laat ons niet jammeren en vooral kritisch zijn voor onze eigen bewindvoerders. Voor de rest: van zodra de gerechtvaardigde scepsis tegen het CST zich vermengt met de complottheorieën van de antivaxbeweging, houdt het voor mij op. De weigering om zich te laten vaccineren omdat Bill Gates heel de wereldbevolking van een chip wil voorzien, sorry, met dat soort lieden wil ik helemaal niet aan één toog zitten.

Het is misschien interessant om het gezonde wantrouwen tegen de deep state eens vanuit een ander perspectief te legitimeren: vanuit het begrip e-government. Wie die fameuze CST-app wil installeren, vindt op de webstek van de Vlaamse overheid deze informatie:

Een COVID-certificaat is digitaal opvraagbaar via de CovidSafeBE-app (mobiele app) en op websites zoals Mijn Burgerprofiel, Mijngezondheid.be, of MyHealthViewer. Om certificaten digitaal op te vragen heeft u ofwel uw identiteitskaart, pincode en kaartlezer nodig, ofwel een andere geactiveerde digitale sleutel (bijvoorbeeld itsme).

Verapping

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben geen IT-techneut en hou het wat dat betreft graag simpel. Een pc is voor mij een werkinstrument, geen fetisj. Helaas vrees ik dat nogal wat mensen in het haar krabben wanneer ze merken dat ze naast hun identiteitskaart een kaartlezer nodig hebben én een pincode. Onthoud al die codes en paswoorden vanbuiten, schrijf ze niet op want iemand zou ermee aan de haal kunnen gaan.

O, maar het kan ook via itsme, zo gemakkelijk. Itswie? Dat is een app (weeral) die ervoor zorgt dat je met andere apps kan werken, je hoeft je niet telkens te identificeren, mits het ingeven van nog maar eens … een pincode. Een halve dag heb ik besteed aan het installeren van die schijtapp, waarmee ik dan de CST-app op mijn mobieltje kon plaatsen. Wie verzint dit soort gezelschapsspelen? De verapping van de samenleving, daar komen mijn haren van recht, meer dan dat vaccinatiebewijs op zich dat een brave kelner me vraagt.

Een halve dag heb ik besteed aan het installeren van die schijtapp, waarmee ik dan de CST-app op mijn mobieltje kon plaatsen. Wie verzint dit soort gezelschapsspelen?

Als houder van twee universitaire diploma’s sympathiseer ik dus met diegenen die vloeken en zuchten vanwege de arrogante vanzelfsprekendheid waarmee de digitale maatschappij zich opdringt. Is men verplicht om een GSM te bezitten? Ik dacht het niet. Er zijn mensen die niet de godganse dag surfen en het PC-gebruik beperken tot het versturen van een paar mailtjes. Er zijn mensen die de wirwar van nuttige overheidswebsites ervaren als een kat die haar jongen niet terugvindt. Mijn burgerprofiel, Mijn gezondheid of Healthviewer: drie verschillende webstekken die naar dat covid-ticket zouden leiden. Waarom drie? Omdat één te simpel is?

E-bureaucratie

Mark Robben

Het antwoord is, dat deze digitale doolhof een categorie van mensen macht geeft die kennis zorgvuldig afdekken en monopoliseren. Er komt een slag lieden de boel beheren die niemand kent, maar aan wie de overheid een soort carte blanche geeft om de QR-maatschappij op poten te zetten. Voor Vlaanderen is dat één man, één technicus die achter de schermen een monopolie van de digitalisering beheert: Frank Robben, bijgenaamd de ICT-paus van de Vlaamse overheid.

Robben staat aan het hoofd van de Kruispuntbank voor de Sociale Zekerheid én van het eHealth-platform dat hij aanleverde vanuit Smals, het bedrijf waarvan hij zaakvoerder is.  Daarnaast zetelt hij ook nog eens in het Kenniscentrum van de Gegevensbeschermings­autoriteit (GBA), de privacywaakhond van ons land. Hij is dus topambtenaar én overheidsleverancier én controleert zichzelf. Vanuit die machtspositie kreeg hij ook alle opdrachten toegewezen, zowel Vlaams al federaal, voor de fameuze contacttracing (een slecht functionerend onding) en de corona-app Coronalert. Alle digitale Sciensano-projecten passeren langs hem.

De IT-ers maken het daarbij zo ingewikkeld mogelijk en stellen zich vervolgens voor als grote depanneurs. Hallelujah.

Achter en voorbij de discussie rond de ‘pasjesmaatschappij’ zit een veel fundamentelere discussie rond het digitale schisma, en de vraag of wij zomaar moeten meegaan in de dans der techneuten die heel de maatschappij geruisloos naar hun hand zetten. Al wie enigszins conservatief staat tegenover de digiforie, wordt beschouwd als een achterlijke digibeet. Voor hen is er nog even de papieren versie, opvraagbaar per telefoon bij een sprekende robot, in afwachting dat ze uitsterven.

Figuren als Frank Robben zien in tijden als deze de kans schoon om een compleet e-government uit te bouwen, dat niet zozeer vanuit een ideologie greep wil krijgen op de burger, dan wel vanuit een technocratisch machtsdenken waar de filosoof Max Weber (1864-1920) al interessante bespiegelingen over ten beste gaf. De IT-ers maken het daarbij zo ingewikkeld mogelijk en stellen zich vervolgens voor als grote depanneurs. Hallelujah. Hoe minder gewone burgers, maar ook politici en ambtenaren, het snappen, hoe groter hun macht. Op het einde opereert de IT-er als een deus ex machina in een maatschappij waar mensen zowat gek worden als Facebook een halve dag uitvalt.

Ooit was die GSM een gadget om draadloos te bellen, vandaag geraak ik zonder zelfs niet meer binnen op café of in het theater, of op de bus. Hij is mijn sleutel tot de samenleving geworden, die helemaal via QR-codes een elektronisch narratief met de snelheid van het licht genereert, zoals Sid Lukkassen het beschrijft. Vergeet de machtsgeile politici, het zijn maar povere clowns die nederig buigen voor de leerling-tovenaars genre Frank Robben.

Dan toch maar afspraak op het terras, vrienden, zonder pas. Op Mijn Gezondheid!

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor De dag dat de cafébaas mij begon te scannen

Met Dr. Sid op de sofa

Werd denker-columnist Sid Lukkassen acteur tegen wil en dank in Hollandse pornosatire?

Kompromat was een vast onderdeel van het KGB-arsenaal in de voormalige Sovjet-Unie. Het systeem bestond erin, critici van het regime naar een hotelkamer met ingehuurde prostituée te lokken, waarbij een verborgen camera alles nauwgezet inblikte, materiaal dat dan kon dienen om de persoon in kwestie te chanteren of te beschadigen. In koude oorlogstijd stond de techniek bekend als Honeypot: vrouwelijke geheimagenten kregen de opdracht in bed staatsgeheimen te ontfutselen. Naar het schijnt heeft ook oud-KGB-er president Poetin compromitterende video’s in zijn bezit van Donald Trump, daterend van diens bezoek aan Moskou. Dichter bij de deur, een jaar geleden, liepen mediafiguren Stan Van Samang en Peter Van de Veire in de val van een zekere Eveline, wat tot de verspreiding van pikante foto’s en video’s leidde, met heel wat hilariteit, leedvermaak en knullige excuses als gevolg.

Om maar te zeggen: het vlees is zwak, vooral het mannelijke dan, seks en chantage vormen een ideale combinatie, en het internet zorgt voor voldoende ruchtbaarheid. Recent bereikte ons ook vanuit Nederland het verhaal van mijn vriend en filosofische compagnon-de-route Sid Lukkassen, in een bijna surrealistische plot verwikkeld, waarover ik toch mijn licht even wil laten schijnen. Kort de feiten.

Honeypot

Afgelopen zomer plaatste ene Jini van Rooijen, omschreven als een ‘linkse filosofiestudente uit Amsterdam’, op de Nederlandse website GeenStijl een oproep aan ‘rechtse mannen’ om zich te melden voor een videoproject waarin via seks de links/rechts-polarisatie een halt zou worden toegeroepen. Op deze toch wel groteske invitatie ging Sid Lukkassen in.

Hij komt terecht op het appartement van Jini, waar een complete filmploeg aanwezig was, al dacht Sid naar eigen zeggen dat dit een ‘een-op-een-gesprek’ zou worden. Wanneer het linkse meisje het op een zeker ogenblik laat afweten, ruikt de filosoof onraad en vraagt de opnames niet openbaar te maken. Helaas wordt dit het materiaal van de film, genaamd, jawel, Honeypot, die op 27 oktober j.l. in première ging in debatcentrum De Balie in Amsterdam. Ondanks luid protest van Lukkassen.

In feite is dit de zoveelste grap van het kunstcollectief KIRAC (‘Keeping It Real Art Critics’), dat zich gespecialiseerd heeft in provocerende maaksels waarin werkelijk alles en iedereen belachelijk wordt gemaakt, te beginnen met het intellectueel-artistiek establishment zelf en zijn subsidienetwerken, de ‘babyboomelites’, maar ook de wokes en de cancelcultuur. De aanstichters, Stefan Ruitenbeek en zijn partner Kate Sinha, zien kunst als een radicale vorm van übersatire die alle morele principes terzijde schuift, want die duiken meestal maar op als iemand aanstoot neemt of zich beledigd voelt.

Heeft Sid Lukkassen zijn huiswerk niet goed gemaakt? Speelde zijn metafysisch-esthetiserend wereldbeeld hem parten waardoor hij de valstrik niet zag? Of was het zijn autistische geaardheid -waarnaar hij zelf refereert-, gecombineerd met een dosis ijdelheid, die hem kwetsbaar maakten? We vragen het hem zelf.

Een authentieke ontmoeting

Sid, man, hoe ben je daar verdomme toch met open ogen in kunnen lopen? 

– Het is voor mij heel moeilijk geweest om hierover te praten en het heeft me letterlijk maanden gekost om mijn ideeën hierover überhaupt op schrift te stellen en de gang van zaken te reconstrueren. Ik had bewust niets op internet opgezocht over die vrouw. Want dan zou je het internet laten beïnvloeden hoe je over iemand denkt – ik wilde juist een authentieke ontmoeting.

– Het feit of je al dan niet schriftelijke toestemming hebt gegeven, blijft een voorwerp van betwisting.

– Ik heb niets toegezegd of getekend, helemaal niets, ik kwam voor een oriënterend gesprek, dat is alles. Ze zijn zo maar begonnen met filmen en opnemen vanaf het moment dat ik aanbelde. Er is niets getekend, geen enkel document, geen enkele no quit claim. Nergens staat mijn handtekening onder.

– Je vat het op als een poging tot karaktermoord vanuit de mainstream media?

– Vooral Het Parool is hier ver in gegaan. Maar er is ook een tegenbeweging op gang gekomen, van mensen zoals Paul Cliteur die woedend zijn op Kirac en de manier waarop zij omgaan met privacy, seksueel geweld, intimidatie, enz.

– Zelfs een groot deel van links en de feministen nam het voor je op. Vind je dat niet wat bizar als rechtse opiniemaker?

– Ik blijf het belangrijk vinden om mezelf open te stellen voor mensen van andere politieke richtingen, en sta nadrukkelijk open voor projecten die tegenstellingen verkennen. In mijn leven heb ik ervaren dat je juist ook productieve krachten kunt ervaren met iemand die ideologisch diagonaal tegengesteld is aan je eigen politieke achtergrond. Zoekende naar deze energie maakte ik een afspraak met Jini. Natuurlijk niet om een ‘echte’ pornofilm te maken maar om Jini te ontmoeten, een gesprek te voeren over haar beweegredenen achter het project en dan stapsgewijs te ontdekken hoe ver we daarin zouden willen gaan. Zelf zag ik het als twee acteurs die samen een filmproject overwegen. Dan doe je eerst een try-out waarin je ontdekt of je op elkaar ingespeeld raakt, en als dat niet het geval is, dan zet je het project niet door.

– Die oproep tot een seksuele oplossing van de links/rechts polariteit lijkt me een parodie op de Hegeliaanse dialectiek. En dan trek jij halverwege je kleren aan en verlaat de set. Laattijdig inzicht?

– Hoewel ik er een slecht gevoel bij had, en dit kenbaar maakte, wilden de makers de publicatie van de film tóch doorzetten. Het product van mijn wanhoop werd het werktuig van hun hoop. Zonder dat ik hierin werd gekend, verschenen er vooraankondigingen over mij. Vanaf dat moment voelde ik mij overvallen door de berichten, wat nog bovenop zware persoonlijke tegenslagen kwam, zoals mijn operatie en het overlijden van mijn grootmoeder. Dit veroorzaakte een serie aanhoudende stressklachten, waardoor ik mij wegens gezondheidsredenen moest terugtrekken uit het project.

– Waarna KIRAC een mediafeit schiep, en heel jouw gespartel een onderdeel van de enscenering werd. Hebben die grapjassen een punt als ze zeggen dat een rechtse jongen als Sid Lukkassen, berucht voor zijn cassante uitspraken, zelf niet kleinzerig moet doen?

– Ik voel me serieus gepakt en ben de laatste tijd ook niet de sterkste versie van mezelf. Dit is predator-gedrag: het misbruik maken van de emotionele kwetsbaarheid van mensen, die juist als ze een steuntje in de rug nodig hebben, nog verder de afgrond in worden getrapt. Hiervoor zijn ook een paar politici verantwoordelijk, die het krukje onder mij vandaan trapten toen ik al met de nek in de strop hing. Daarna nam ik Kirac in vertrouwen, maar Kirac trok het lijk uiteen en stalde de stukken publiekelijk ten toon voor beschimping en hoongelach.

– Maar je overwoog dan toch nog om naar de première te gaan. Als wat? Als clown? Als geslachtofferde rechtse filosoof?

– Op het laatst kreeg ik het bericht dat een zekere orale dienstverlening werd aangeboden als ik naar de première zou gaan.

– Orale dienstverlening??

– Ja. Maar nu publiekelijk letterlijk was gezegd dat ik zou worden ‘opgeofferd’, plus het feit dat ik in het buitenland ben voor een medische behandeling tegen aanhoudende nekklachten veroorzaakt door een overdosis stress, moest ik die eer passeren.  (Zucht) Wat vind jij nu van dit alles, Johan?

– Ik heb al een paar keer gecheckt of we niet alreeds 1 April zijn, Sid. Maar als Halloweenhorror kan het er ook nog wel mee door.

Doorgeslagen beeldcultuur

Zelfs de filosoof Friedrich Nietzsche waagde zich wel eens aan pornosatire, nu ja (hier in het gezelschap van dichteres-met-zweepje Lou Salomé en Paul Rée, Luzern 1882)

Voor mij als vriend en collega van Sid is dit een moeilijke. De blinde gretigheid waarmee hij inging op de invitatie valt moeilijk te rijmen met zijn status van kritische filosoof die met het hoofd in de wolken maar ook met twee voeten op de begane grond moet staan. We leven in een doorgeslagen beeldcultuur en een dictatuur van de openbaarheid. Alles moet in filmpjes worden ingeblikt, waarbij men zijn eigen existentie verdubbelt tot een semi-fictief verhaal, met de sociale media als platform. De sensatiezucht loert overal, rechtse opiniemakers en denkers moeten hier dubbel opletten.

Moet een  niet-mainstream filosoof daarin meegaan, het de media zo gemakkelijk maken? De drang van Lukkassen naar intellectuele geborgenheid (heel het idee van de ‘rechtse zuil’) en de angst voor de miskenning maken hem net kwetsbaar. Is de neiging om zich als held, heilige en martelaar te portretteren in een hoogstpersoonlijk scheppingsverhaal, een Don Quichotte-achtig traject op weg naar de waarheid en de essentie, niet de opstap naar een zelfkarikatuur die gozers als Kirac net aantrekt?

De discussie in Nederland rond de methodes van Kirac woedt voort. Een interessant debat. Waarbij ik moet toegeven dat ik het, met alle sympathie voor mijn kompaan, als grap wel kan smaken. Lukkassen is een van de leidende jonge denkers in Nederland, en zo iemand mag wel eens het voorwerp worden van satirische constructies en zelfs genante valstrikjes.

Helaas is veel gevoel voor humor en vermogen tot zelfrelativering aan hem niet besteed, dat is een werkpuntje. Zijn Calvinistische ernst is ons, Vlamingen, tamelijk vreemd: de ex-burgemeester van Aalst Ilse Uyttersprot liep ooit als torenpoepster in het carnaval rond, nadat heel de Vlaamse wereldpers een filmpje had getoond waarin ze op een Griekse historische site de liefde bedrijft. Grote klasse is dat. De Honeypot gewoon op tafel zetten, is nog altijd de beste strategie. Een Franse president had daar ook een treffende commentaar bij: ‘Et alors?’

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Met Dr. Sid op de sofa

Politiek toerisme tussen Copenhagen en Dubai

Verg weg van de ‘pasjesmaatschappij’

Een koning die met vier (!) ministers van werkgelegenheid op bezoek gaat in een ander land om te zien hoe ze daar werklozen aan het werk krijgen. Weinigen realiseren zich het surrealistische gehalte van deze studiereis. Om te beginnen is België zelf het topland inzake tewerkstelling, althans van politici: Pierre-Yves Dermagne, Hilde Crevits, Christie Morreale en Bernard Clerfayt zijn respectievelijk de federale, Vlaamse, Waalse en Brusselse evenknieën, allemaal met een ministerpost gezegend voor het domein ‘werk’. Daar kunnen de Denen nog eens een punt aan zuigen.

Alle vier plus de vorst zijn hevig onder de indruk van het ‘Deense model’, waarin zachte waarden als vaderschapsverlof en mogelijkheid tot carrièrepauze gecombineerd worden met een harde activeringspolitiek en een grote jobmobiliteit, goed voor een tewerkstellingsgraad van 78%. België haalt maar 70%, maar dat is zoals met alles een gemiddelde: Vlaanderen zat in 2020 op 74,7%, Wallonië op 64,6%, en Brussel zelfs maar op 61,3%.

Regionaal steken de verzamelde excellenties dan ook verschillende zaken op in het gidsland. Zo blijkt de Waalse socialiste Christie Morreale vooral begeesterd door de hoge Deense werkloosheidsvergoedingen, minister Crevits onthoudt dan weer dat de Denen er stevig tegenaan gaan qua sanctionering. De koning vindt ondertussen dat deze reis de gewesten dichter bij elkaar brengt. Mooi is dat.

Multitasken

Ondertussen groeit de bewondering van de Denen voor het Belgische model. Dinsdagmorgen was Hilde Crevits, vergezeld van collega’s en Filip, op de afspraak voor een gesprek met hun gastheren/vrouwen, terwijl ze tegelijk via oortjes en microotje aan het bakkeleien was met het thuisfront over de coronamaatregelen. Hilde kan nu op twee plaatsen tegelijk zijn, het was ooit anders toen ze vorige zomer door het raam van het Vlaams Parlement sprong om de pers niet hoeven te woord te staan. Wie sprak hier over levenslang bijleren? Komaan Hamlet, ween van spijt en gooi uw kroon naar de Vlaamse minister van Economie, Innovatie, Wetenschap, Werk, Sociale Economie, Landbouw en Visserij, tussendoor ook nog voorzitter van de Torhoutse gemeenteraad.

Dankzij de oortjes van Hilde kunnen we besluiten dat deze ‘studiereis’ op onze kosten compleet overbodig was: al die info haal je met één muisklik zo binnen.

Een vraag die velen zich binnensmonds stellen: zouden de excellenties ook eens gepolst hebben naar het Deense asiel- en vluchtelingenbeleid, dat als een van de strengste van de EU geldt? Neen, daarvoor zijn ze niet bevoegd, oef. Laat ik het dan anders stellen: dankzij de oortjes van Hilde kunnen we besluiten dat deze ‘studiereis’ op onze kosten compleet overbodig was: al die info haal je met één muisklik zo binnen. Wetteksten, statistieken, zelfs persartikels, alle mogelijke informatie over de Deense arbeidswetgeving is op het web te vinden.

Een nutteloze verplaatsing met een ecologische voetafdruk van hier tot in Copenhagen. Crevits was dus beter thuis gebleven, in het corona-overleg, terwijl haar administratie eens rustig kon uitzoeken hoe het er in Denemarken aan toe gaat. Helaas is dit minder mediageniek en levert het minder mooie plaatjes op.

Politicus zonder kaarten

Dat brengt ons op haar grote baas, minister-president Jan Jambon, ook op ronde toen het hier ging over de pasjesmaatschappij. De tragikomische Jambon zal de geschiedenis ingaan als de man die altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Terwijl hij op de wereldexpo van Dubai bloempotmomenten verzorgde naar aanleiding van de ‘Vlaamse week’, liet sterke Jan zich in een paar seconden tijd het Covid Safe Ticket door de strot duwen. Ook al had hij weken vooraf getoeterd dat dit niet zou gebeuren. ‘Jan is een sterk politicus maar hij speelt zonder kaarten’, probeerde N-VA-voorzitter Bart De Wever te sussen. De tweede keer in een week tijd dat ik het woord oxymoron (*) kan gebruiken. Want wat is dat eigenlijk, een sterk politicus zonder kaarten, behalve een inkomkaart voor de expo van Dubai? Juist.

Terwijl hij op de wereldexpo van Dubai bloempotmomenten verzorgde naar aanleiding van de ‘Vlaamse week’, liet sterke Jan zich in een paar seconden tijd het Covid Safe Ticket door de strot duwen.

Simpel gesteld: heel de Vlaamse regering was van Copenhagen tot Dubai een bewijs aan het afleveren van irrelevante incompetentie, én een gebrek aan alertheid. Kinderen op schoolreis zijn het, met de pers in hun zog die al even verzot is op dit soort non-events. Naar het schijnt betaalt Dubai inwoners om op die expo rond te lopen, omdat er zo weinig volk is. Behalve Vlamingen dan. In de puffende hitte van deze golfstaat, met hoge wolkenkrabbers, witte stranden én een shariawetgeving die wat opgepoetst is om het toerisme te promoten, kwam VOKA met Belgische wafels en dito bier in de slipstream van de Minister-President netwerken en ‘connecteren’ (sic). Lees: toerisme in het luxesegment beoefenen.

In Dubai, vernemen we tussendoor, zitten een aantal gedisconnecteerde Vlaamse zakenlui vast, sommigen al jaren hun papieren afgenomen, om volstrekt onduidelijke redenen en zonder uitzicht op een normaal proces in iets wat nergens op een rechtstaat gelijkt. Een vage klacht van een anonieme inboorling volstaat blijkbaar. Zou sterke Jan daarover al eens zo’n sjeik hebben aangesproken? Het lijkt me weinig waarschijnlijk.

Het Belgisch paviljoen in Dubai en de studiereis naar Denemarken: twee keer was de Vlaamse regering op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, dat kan geen toeval zijn. Met zo’n gevoel voor timing hoeft Filip zich geen zorgen te maken: de gemeenschappen groeien naar elkaar toe, een voor allen en allen voor de pasjesmaatschappij. Jobzekerheid voor Elisabeth alvast gewaarborgd.

(*) Oxymoron: Binnen één zin of uitdrukking twee woorden of termen gebruiken die elkaar tegenspreken.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Politiek toerisme tussen Copenhagen en Dubai

Elisabeth, de Barbiepop uit Laken

Speelt voor u piano, danst en schildert op verzoek

Het kan u niet ontgaan zijn: kroonprinses Elisabeth is zopas 20 geworden. Door het afschaffen van de Salische wet in 1991 is een vrouwelijke troonopvolger mogelijk, en dus wordt ze klaargestoomd om in de voetsporen van Filip te treden. Deze langjarige stoomcursus omvat alle aspecten van een goede educatie: perfect tweetalig, ballet- en pianolessen, schilderen, studeren in Oxford, tussendoor nog militaire school en dat allemaal met de glimlach. Elisabeth lijkt geen mens, geen vrouw van vlees en bloed, maar een marionet, een constructie, zoals België zelf. Natuurlijk hebben alle royals wel zoiets artificieels, maar dit is nog van een andere orde.

Naar aanleiding van die verjaardag zond de VRT ‘een portret van onze toekomstige koningin’ uit, van de hand van de fervente Waalse royalist Patrick Weber. Een bijna beklemmende hagiografie waarop de openbare omroep geen enkele kritische noot aanbracht. Een reclamespot voor het koningshuis die anno 2021 belachelijk anachronistisch lijkt, maar dit is België, geen land als een ander.

Elisabeth lijkt geen mens, geen vrouw van vlees en bloed, maar een marionet, een constructie, zoals België zelf. 

Behalve de VRT waagde evenmin enige krant of weekblad zich aan een kritische reflectie rond de manier waarop Elisabeth wordt opgevoerd als onze reddende engel in bange dagen: DS, DM, Knack en De Tijd leken voor de gelegenheid wel gefusioneerd met Flair en Dag Allemaal. Dat heeft zijn reden: de mainstream media gaan uit van een scenario waarin het Koninkrijk België zal blijven bestaan. Desnoods als een soort Plopsaland.

Disney-concept

Een ‘mystiek huwelijk’ tussen PS en N-VA blijft de natte droom van het koninklijk Hof

Ook al ziet Filip er dom uit, zijn raadgevers zijn het niet. De saaie perfectie, waarmee dit meisje wordt neergezet als de toekomstige koningin van België, is een bewuste strategie van het Hof om zich boven de chaos te plaatsen waarin dit land zich bevindt. Het is een Disney-concept, speculerend op politieke vermoeidheid, zelfs apolitieke tendensen rond de institutionele impasse, waarbij de protocollaire functie van het koningschap wel eens plots deze van een deus-ex-machina zou kunnen hebben, de witte duif uit de hoed als niks nog werkt. Dat is althans het perspectief van een koningshuis dat al sinds de Koningskwestie in 1950 min of meer in overlevingsmodus is gegaan.

Het VB is hét obstakel voor dit ultieme Belgische verstandshuwelijk en moet dus eerst geneutraliseerd worden.

In ’De doodgravers van België’ schetst Wouter Verschelden een onthutsend beeld van de manier waarop de partijvoorzitters, met het Hof als spil, 662 dagen lang bakkeleien rond een regeringsvorming, terwijl het geritsel van Alexander De Croo met een Italiaanse pornoster deskundig werd weggemasseerd door de verzamelde media. Door die pittige anekdote werd Verscheldens boek een kaskraker, maar de echte plot ligt in het ‘mystiek huwelijk’ van de N-VA met de PS, in casu Bart De Wever en Paul Magnette dat door het Hof hevig werd gepromoot en uiteindelijk niet doorging, vermoedelijk omdat De Wever de hete adem van het Vlaams Belang in zijn nek voelde.

Oeps, een losliggende tegel voor Lizzy, zoals ze door haar medestudenten worden genoemd. Het VB is hét obstakel voor dit ultieme Belgische verstandshuwelijk en moet dus eerst geneutraliseerd worden. Daarvoor is de N-VA zelfs bereid om met Vooruit van Conner Rousseau, nu helemaal in Big Shift modus en met Mark Elchardus’ Reset als back-up (niet toevallig allemaal computertermen), een monsterverbond te sluiten. De socialisten worden wat rechtser en de Vlaams-nationalisten wat socialer, in de hoop dat het cordon uiteindelijk toch zijn werk zal doen. Ondanks de mediagenieke Tom Van Grieken en de piekende peilingen.

Lesbisch arrangement

René Magritte: L’oiseau de ciel (1965)

Terug naar het saai-perfecte prinsesje. De restyling van de Belgische koterij naar een min of meer uitgeklede rompstaat, waarin Vlaanderen wel nog solidariteitsbijdragen zal blijven betalen aan het zieltogende en door rampspoed getroffen Wallonië, vraagt om een staatshoofd waar alle boekskens euforisch over doen. Al pianospelend wordt deze geprogrammeerde barbiepop een soort archetype van de redelijkheid in een verscheurd land. Als fee moet ze het kaboutergekrakeel overstijgen en glimlachend de twee deelstaten en hun leiders tot de orde roepen. Brussel kan dan een multicultureel en EU-gefocust kroondomein blijven.

Als goede feministen zullen de Vlaamse en Waalse onderkoningen dat moreel gezag ook aanvaarden, terwijl de ultra-nationalisten wrokkig in hun schutskring de separatistische droom zien verdampen. Onderschat ook de woke-dynamiek niet: Elisabeth is wel spierwit, maar tevens vrouw en er wordt nu al gespeculeerd op een mogelijk Lesbisch arrangement.

Heel het Belgische establishment zal opgelucht ademhalen en wakker worden in een Koninkrijk waar de regenboog nooit meer verdwijnt.

Het is goed gespeeld van het Hof. Hoe slechter het gaat en hoe onbestuurbaarder dit hell hole, hoe klungeliger zijn politici, hoe meer pornosterren, hoe beter de kaarten liggen van de kroonprinses en haar sprookjesachtig imago. Wanneer de verwarring ten top is gestegen, en vreselijke dampen uit het hellegat opwalmen, zal de volleerde Infante monkelend uit de koninklijke vitrine stappen en een grand ecart tussen Noord en Zuid beoefenen, waarbij zoete geuren uit haar schede de stank van de ontbinding onherroepelijk verdrijven. Heel het Belgische establishment zal opgelucht ademhalen en wakker worden in een Koninkrijk waar de regenboog nooit meer verdwijnt.

U ziet Magritte voor U? Ik ook. Alleen al daarom blijf ik republikein, om die geschilderde pijp niet te hoeven roken met alle geurtjes erbij. Het Vlaams-nationalisme moet gaan voor échte staatsvorming, de luchtspiegeling van Laken resoluut afwijzen. Naar de guillotine met deze postmoderne Sissy. Figuurlijk hé, we hebben het hier wel over schilderkunst en fata morgana’s.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Elisabeth, de Barbiepop uit Laken

Van Reset tot Big Shift: er roert wat in de socialistische gelederen

De man die decennia lang achter de schermen het ideologisch kader van de Vlaamse socialisten bepaalde, VUB-professor Mark Elchardus, heeft zonet zijn opus magnum afgeleverd, genaamd Reset. Een term uit de informatica die normaal duidt op het terugzetten naar fabrieksinstellingen, zoals de coverafbeelding suggereert. Maar daar lijkt het allerminst op. 

Want met één duw op de knop haalt de professor het ideeëngoed binnen waar rechtse opiniemakers decennialang voor verketterd werden en voor racisten of xenofoben werden uitgescholden: het gevaar van de islamisering, het opengrenzenbeleid en de migratie, de woke-ideologie en de anti-racisme-heksenjacht, het doorgeslagen discriminatiediscours, de eigengereidheid van activistische rechters, de dictaten van de EU en het Europees Mensenrechtenhof, het stigmatiseren van Orban en Hongarije. En, jawel, zelfs het cordon sanitaire moet op de schop. De volkswil werd daarbij te lang genegeerd luidt het. Grote kop-van-Jut is het liberalisme en de globalistische logica, die elke identitaire reflex of vorm van ‘gemeenschapsdenken’ als achterlijk wegzetten. Onze oren tuiten.

Een strategische evidentie

Zoals te verwachten ademt deze klet van ruim 600 bladzijden academische degelijkheid uit, met veel voetnoten en referenties, wetenschappelijk onderbouwd. ‘Het belangrijkste politieke boek in decennia’, beweert Wetstraatwatcher Rik Van Cauwelaert met enige zin voor overdrijving. Ondertussen is het geschrift wel the talk of the town, krijgt het enorm veel media-aandacht, en geeft Elchardus zowat elke dag een interview weg. Zo ontstaat er een boek-over-het-boek, interviews, meningen, indrukken, geruchten. Heel dat amalgaam geeft een aparte kijk op de kwestie, waarbij toch weer de olifant in de kamer opduikt: wat is de bedoeling van deze grote ideologische bocht?

De intellectuele bovenlaag meekrijgen, en oud-linkse criticasters als Walter Zinzen de pas afsnijden, daarvoor werd de professor emeritus van stal gehaald.

Het antwoord op die vraag zit cryptisch in de interviews zelf vervat. Daar waar Elchardus bijvoorbeeld stelt dat zijn boek een uitnodiging is aan links en zijn partijgenoten om ‘in dialoog te gaan’ over een aantal waarden en principes (De Tijd, 23/10). Een reële bekommernis, want de oude vormen en gedachten zitten diep in het Vlaams-progressieve biotoop. In het bijzonder is de hoogopgeleide elite, die vandaag Vooruit nog genegen is, ook zeer gehecht aan het globalistisch-kosmopolitische credo, en heeft ze helemaal niets op met de volkswil. Zij zijn de erfgenamen van de 68-ers die de Lange Mars door de Instellingen succesrijk hebben afgerond.

Deze intellectuele bovenlaag meekrijgen, en oud-linkse criticasters als Walter Zinzen de pas afsnijden, daarvoor werd de professor emeritus van stal gehaald. De eigenlijke reden van de Elchardusbocht is een strategische evidentie: de Vlaamse grondstroom is rechts, en zolang links die niet kan capteren zal het geen verkiezingen meer winnen. De N-VA was in dat grondstroomverhaal een decennium succesrijk, maar dreigt nu overvleugeld te worden door het radicalere Vlaams Belang. Het is le moment suprême voor de Vooruiters van Conner Rousseau.

Sociaaldemocratische centrumpartij 

Karl Drabbe, de man die een uitgeverij oprichtte om de Vlaamse socialisten te laten resetten

Een poging tot ideologische herschikking en herverkaveling dus. Wijselijk laat de professor het groene gedachtengoed aan Groen! over, en het dieprode aan de PvdA, daar vallen niet zoveel stemmen meer te rapen. Het einddoel van de operatie is een restyling tot sociaaldemocratische centrumpartij die de onderkant van de Vlaamse middenklasse moet aantrekken -nu veelal N-VA-stemmers- en wie weet zelfs de arbeiders, gepensioneerden en andere kleine Vlamingen die ze aan het VB verloren.

Het einddoel van de operatie is een restyling tot sociaaldemocratische centrumpartij die de onderkant van de Vlaamse middenklasse moet aantrekken.

Daartoe is het verhaal van volkseigenheid en recht op een Vlaams thuisgevoel een geschikte ingang, dat heeft Elchardus heel goed begrepen. De resetknop moet de ‘identitaire’ vleugel van de N-VA losweken van de nog steeds zeer actieve liberale fractie. Men zou dan inzake migratie min of meer op één lijn met de partij van Bart De Wever komen, waardoor de oude sossenhaat van rechts kan geneutraliseerd worden. De fuik staat open. Naar verluidt heeft de N-VA-voorzitter zich al positief uitgelaten over Elchardus’ denkoefening. Binnenskamers echter flikkeren alle alarmlichten: als de vos de passie preekt… 

Het is ook niet zonder betekenis dat Elchardus’ boek door de nieuwe Ertsberg-uitgeverij van Karl Drabbe wordt uitgegeven, een voormalige sterkhouder van Doorbraak. Drabbe wilde zich meer in het midden positioneren en grote namen -in Vlaanderen dan- aantrekken die zich niet willen ‘verbranden’ aan Doorbraak. Iets met ‘het radicale midden’, een goed klinkend oxymoron. Vermoedelijk is Ertsberg zelfs als vehikel speciaal opgericht om het Reset-boek te lanceren. Zo valt de puzzel in elkaar: dit is politiek stratego en niets anders.

Een progressief leger

Als bij wonder valt de Reset-publicatie samen met een ander gebeuren waarvan de naam bijna een echo lijkt van Elchardus’ boektitel: The Big Shift, zijnde het ‘participatieproject’ waarmee Conner Rousseau de kloof tussen politiek en burger wil dichtrijden. Dat hebben we al meer gehoord. De campagne werd afgelopen zaterdag afgetrapt in Mechelen en bevat interessante retorische elementen. Rousseau roept er namelijk op tot de oprichting van een volksleger tegen extreem-rechts. Dat loopt mooi parallel met de intellectuele oefening van professor Elchardus: terwijl de elite denkt, zal het voetvolk zich bewapenen tegen de fascisten. Alle gelijkenissen met de Mao-retoriek toevallig. De Grote Sprong Voorwaarts was het motto waarmee de culturele revolutie in China het land op de rand van de afgrond bracht, neen, eigenlijk erover.

Heel de campagne herinnert onweerstaanbaar aan de tijd van Patrick Janssens, Steve Stevaert en de Teletubbies die Vlaanderen veroverden met een grote ballon gebakken lucht

Pas op, hier is over nagedacht. Het zou me niet verbazen dat de tijdlijn van de tandem Elchardus-Rousseau door een communicatiebureau wordt beheerd. Dat je een politiek project moet verdedigen via een oorlogsverklaring aan andersdenkenden, -ook al is het metaforisch bedoeld-  klinkt natuurlijk niet echt democratisch. Het Vlaams Belang roept, in tegenstelling tot de islam, niet op tot gewapende actie of enige geweld. Niettemin positioneert de Big Shift zich als een verdelgingscampagne, dat kan misschien ook de wokes met hun canceldrift bekoren. Debora zal dus de kassa moeten combineren met een kalasjnikov of minstens een krachtig insecticide. Waar is de tijd van de mestkevers van Karel de Gucht.

De decennialange vervreemding van de sociale realiteit bij de Vlaamse linkerzijde zal niet door een boek worden gekeerd, zelfs al heet de auteur Mark Elchardus. Om maar te zeggen: N-VA en VB hoeven zich niet al te veel zorgen te maken over de Reset en de Big Shift. Heel de campagne herinnert onweerstaanbaar aan de tijd van Patrick Janssens, Steve Stevaert en de Teletubbies die Vlaanderen veroverden met een grote ballon gebakken lucht, tot ze onherroepelijk door het ijs zakten. Marketing, oneliners en perceptiepolitiek: in die zin zijn Rousseau en C° toch weer liberaler dan ze zelf willen toegeven. 

 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Van Reset tot Big Shift: er roert wat in de socialistische gelederen

Is het recht op domheid een grondrecht?

Hoe het virus een andere pijnlijke waarheid onthult

De coronacijfers gaan weer helemaal de verkeerde kant uit, een vierde golf kondigt zich aan, de experten hadden het ook voorspeld. Gelukkig worden deze autisten met hun wiskundige modellen gecounterd door iemand als Theo Francken, het vleesgeworden Gesundes Volksempfinden: ‘allemaal nutteloze paniekzaaierij’, weet de N-VA-politicus. Dankzij onze vaccinatiegraad moeten we niet vrezen, laat die mondmaskers maar thuis, en ook de covidpas is niet aan de orde. Want we willen geen pasjesmaatschappij zingen de vrijheidslievende politici in koor.

Dat woord ‘pasjesmaatschappij’ klinkt distopisch, terwijl we vandaag eigenlijk voor alles onze elektronische ID-kaart nodig hebben, nu zelfs om bij de apotheker een medicijn af te halen. We gebruiken met veel vreugde allerlei klantenkaarten waarmee de grootwarenhuizen ons koopgedrag kunnen nagaan, bij elke scheet moet die ID-kaart weer in de daartoe bestemde lezer. In het Kortrijk van Vincent Van Quickenborne ‘monitort’ de stad elke beweging van bezoekers of residenten aan de hand van de GSM, maar hola, let op voor de ‘pasjesmaatschappij’.

Voortdoen, goe bezig!

Bijbelgordel - WikipediaDe Nederlandse Bijbelgordel, nu ook coronagordel

Die covidpas bewijst dus gewoon dat je gevaccineerd bent en laat horeca, sport en cultuur draaien, om te vermijden dat we weer in een lockdown terecht zouden komen. En jawel, we trekken er ook de niet-gevaccineerden mee over de streep zoals dat in Frankrijk uitstekend lukte. Helaas, neen, Jan Jambon ziet het niet zitten. Waardoor Brusselse antivaxxers vrolijk in Vlaanderen op stap kunnen gaan. Voor het gezond verstand lijkt het allemaal zo absurd, maar de beleidsvoerende politici zijn, méér nog dan voor het virus, beducht voor hun eigen schaduw

De moeizame strijd tegen het virus wordt geschaduwd door een nog veel moeizamere strijd tegen domheid en obscurantisme.

In Nederland wordt heel de fameuze bijbelgordel, een band van orthodox-christelijke gemeenten die loopt vanaf Zeeland over de Veluwe tot de kop van Overijssel, getroffen door een opvallende piek van besmettingen, ziekenhuisopnames én overlijdens. Niet te verwonderen: de vaccinatiegraad ligt er opvallend laag, want of je al dan niet doodgaat is de wil van God. Wat moet men beginnen tegen dit soort obscurantisme? Het eenvoudigste zou zijn, die inenting gewoon te verplichten, maar dat stuit op allerlei ‘ethische’ bezwaren, ook al gaan er mensen dood. Corona confronteert ons, ook in Vlaanderen en België, met een belangrijke minderheid van lieden die nog liever doodgaan dan een prik in de arm te krijgen.

De encyclopedie van de domheid - Matthijs van BoxselDe moeizame strijd tegen het virus wordt geschaduwd door een nog veel moeizamere strijd tegen de domheid en obscurantisme, een totaal gemis aan zin voor ratio. Andermaal moet ik de definitie van expert Mathijs Van Boxel aanhalen: domheid als hardnekkige neiging tot zelfdestructie. Het recht om een vaccin te weigeren, je omgeving te besmetten, in het ziekenhuis terecht te komen, eventueel te creperen aan een beademingsmachine. Allerlei complottheorieën, tot en met de microchips van Bill Gates die ze in onze arm schieten, ondersteunen deze volharding in de waan. Corona is een leugen en de vaccins trukken van het systeem om ons tot zombies te herleiden. Soms waant men zich echt in een gekkenhuis.

Nog niet zolang geleden interviewde de Duitse televisie een fervente antivaxxer die zelf in de Intensive Care was beland. Op de vraag of hij een boodschap had voor zijn medestanders, kwam het hoestende en rochelende antwoord: Mach weiter! (Voortdoen!). De man is ondertussen overleden. Martelaar voor de vrijheid, of gewoon een hopeloze dwaas? Ik laat het oordeel aan u over.

Democratie en middelmatigheid

Domme politici weerspiegelen de domheid van hun kiezers

Dat recht op dwaasheid is hoe-dan-ook ingeschreven als democratische grondwaarde, en dat mag iets kosten. Sterker nog: de democratie is de triomf van de domheid. Ons sociaal zekerheidsstelsel is daar heel principieel in. Ondanks motivatiecampagnes tegen alcoholmisbruik heeft iedereen het recht om zich quasi dood te drinken en dan langs het ziekenhuis te passeren voor een nieuwe lever. Daar dokken we zwaar voor af, maar het is nu eenmaal de prijs voor de vrijheid.

Het viraal karakter van de domheid zit bovendien verankerd in het politiek systeem zelf: het zijn dwazen die voor dwazen kiezen. De beslissing over wie er aan het roer van het staatsschip staat, laten we over aan mensen die nog niet in staat zijn te beslissen wat ze gaan aandoen als het regent. Zowel idioten (IQ onder 35) als genieën (IQ boven de 130) mogen één bolletje roodkleuren in het kieshok: leve de gelijkheid. Het algemeen enkelvoudig stemrecht, door de socialisten afgedwongen, is daarmee de beste waarborg tegen goed bestuur. De Belgische maar ook de Vlaamse bestuursniveau’s bewijzen bij uitstek dat deze dam tegen de slimheid goed werkt: geef gewoon iedereen inspraak, ook iemand met één hersencel. Stemrecht toekennen op basis van intelligentie is de logica zelve en zou deze negatieve spiraal kunnen keren, maar helaas, dat is pure discriminatie.

De beslissing over wie er aan het roer van het staatsschip staat, laten we over aan mensen die nog niet in staat zijn te beslissen wat ze gaan aandoen als het regent.

Zo worden verkiezingen reproductiemechanismen van de domheid. De dwaasheid van de politieke klasse weerspiegelt de verdwazing van het volk. Soms kan je er eens mee lachen, meestal ontgaat het ons zelfs, afgestompt als we zijn. Hilarisch was de beleidsverklaring, nu een jaar geleden, waarin staatssecretaris voor Digitalisering Mathieu Michel (MR) – broer van- niet alleen compleet Nederlandsonkundig bleek, maar vermoedelijk ook niet eens wist waar de aan/uit knop van zijn PC stond. Daar werd wat om gelachen, maar het passeert niettemin vlot: het heet democratie, die we nu wel stilaan kunnen vervangen door de term morocratie (heerschappij van de domheid).

Ik heb het dan niet alleen over België, ook bij vele Vlaamse politici blinkt die domheid werkelijk in hun ogen: Somers, Crevits, Weyts, en niet te vergeten natuurlijk Jan Jambon, de man die al heel de coronacrisis spartelt als een vis op het droge, en ook nu niet weet of hij die covidpas gaat invoeren, wegens het gevaar van een ‘pasjesmaatschappij’. Jan Jambon vertolkt de volkswil, daarvoor is hij ook minister-president geworden in het land der blinden. Je zou voor minder een IQ-dictatuur willen uitroepen, al was het maar als nuttig overgangsregime.

Anti-intellectualisme

De Verhulstjes (Play 4)

Een politicus die helemaal niet populair is, en het ook niet wil zijn, is Frank Vandenbroucke. Hij is veruit de slimste van het hoopje, en wordt daardoor ook gewantrouwd. Ook binnen zijn eigen partij, waar een onnozele ex-tennisspeelster genaamd Caroline Gennez hem ooit in quarantaine plaatste. Vandenbroucke is voor de antivaxxers de baarlijke duivel zelf: rationeel, consequent, iemand die in de oceaan van de middelmatigheid zijn intelligentie durft demonstreren,… allemaal eigenschappen die in een morocratie ten gronde niét passen.

Daarnaast is er ook de haat tegen de experten, die in de marge van de politieke besluitvorming hun intellect opdringen: zij weten meer, zijn slimmer, en worden net daarom beschouwd als een gevaar voor de samenleving en de democratie, en dus voor het voortbestaan van de domheid. De deskundige, die in de coronatijd op het voorplan kwam, wordt meer gehaat dan het virus zelf. Hij is diegene die onze vrijheid afpakt, lockdowns aanbeveelt, mondmaskers en pasjes opdringt. De oplossing tegen het virus is dus het afschaffen van de virologie, dat we daar niet eerder op kwamen.

De deskundige, die in de coronatijd op het voorplan kwam, wordt meer gehaat dan het virus zelf.

Die weerzin tegen slimme mensen, die ook ik dagelijks ervaar, is uiteindelijk een fenomeen van collectieve suïcide: men moddert verder en organiseert zelfs de achteruitgang. Anti-intellectualisme, analfabetisering en morocratie gaan hand in hand. En jawel: verschillende studies wijzen erop dat het gemiddelde IQ effectief afneemt. In het Westen vooral, niet in Azië. De manier hoe wij ons onderwijs naar de kloten helpen, hoe leerkrachten daguitstappen naar een betoging organiseren in plaats van les te geven, hoe men de wokes laat begaan die kennis en inzicht vervangen door ideologische verblinding, het past allemaal in dit plaatje van de morocratie.

Erasmus - Lof der Zotheid, speelensgewys beschreven door - CatawikiDaarmee is de titelvraag beantwoord: ja, er is het recht op domheid en op de volle uitoefening ervan, tot in de dood. De politiek staat er niet boven, ze weerspiegelt de dwaasheid helemaal, met volle overgave. Noteer ook dat dit een verdienmodel en winstgevende business kan uitmaken, zie de talloze debiele TV-formats die goed lopen, het voetbal, en uiteraard het politieke apenkot. Het is van groot belang voor de sociale cohesie dat iedereen solidair mee verdomt, dan merkt niemand wat. De Verhulstjes leveren daar een beduidende bijdrage toe. Als daarentegen één individu zou proberen slimmer te worden, al was het maar door kruiswoordraadsels in te vullen, of ‘Terug naar Malpertus’ te lezen, dan krijg je natuurlijk heisa.

Meteen zijn we weer in het land van de glimlach, de scherts, het sarcasme. Humor is dé immuunreactie tegen de oprukkende domheid: er de grap van inzien, het is goed voor het humeur, de bloedsomloop, de seksuele appetijt, maar vooral voor het brein, speciaal de frontale kwabben waarmee satire wordt aangemaakt. Een gedurfd slimwordingsproject is dat. Zeshonderd jaar geleden schreef ene Desiderius Erasmus daartoe de Lof der Zotheid: tegelijk een beschrijving van de dwaasheid, een vorm van hersengymnastiek, én nog bijzonder vermakelijk ook. Meer moet dat niet zijn.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Is het recht op domheid een grondrecht?

Het Belgische voetbal en zijn vreemdelingenlegioenen

Aan het begin van deze eeuw maakte SK Beveren school door een complete scheepsvracht Ivorianen het veld op te sturen.

In de tijd van de profeet Mohammed al floreerde de Arabische handel in zwarte slaven, buitgemaakt aan de Afrikaanse kusten. Vandaag wordt de Belgische competitie steeds meer gedomineerd door voetballers die in dezelfde regio’s goedkoop geronseld worden. Ghana, Ivoorkust, Senegal, Nigeria en Kameroen zijn klassieke jachtgebieden voor makelaars, die ons land weten liggen want hier kan veel. De bedoeling van de clubs is vooral om deze luxeslaven een paar jaar later met winst te kunnen doorverkopen. Ondertussen kwijnt de jeugdwerking weg. Het BLM-knietje camoufleert dus een heel andere werkelijkheid, namelijk deze van een globale mensenhandel waar geen enkele woke over kikt.  Met de zegen van de voetbalbonden.

Absurdistan

De Rode Duivels brengen de BLM-groet

In mijn boek Politiek incorrect wees ik op de hypocrisie van de FIFA die alsmaar anti-racistische campagnes opzet om de supporters betere manieren te leren, terwijl het voetbal steeds meer als een Afrikaans circus oogt, waarin zwarten snel achter een bal moeten lopen, liefst de goal van de tegenstander in. Die atletische voorsprong is nu eenmaal genetisch bepaald, en vooral: ze zijn zo goedkoop, mijnheer. Dat supporters al eens een banaan op het veld droppen, wordt als een zwaar racistisch affront beschouwd, terwijl het systeem zelf doordrongen is van een neokolonialistische logica, allemaal in functie van het grote geld uiteraard.

Bijna alle kleine en middelgrote Belgische clubs zijn in handen van buitenlandse suikernonkels die er hun zwarte parels parkeren.

Voor alle duidelijkheid: ik heb het hier niet over topvoetballers als Romelu Lukaku, die trouwens voor de buitenlandse club Chelsea speelt -eigendom van de Russische oligarch Roman Abramovitsj- en een groot deel van zijn inkomsten naar een Luxemburgs brievenbusbedrijf laat doorstorten. Het gaat om de exotische ballenstampers in onze eigen competitie. Ze zijn ten overvloede aanwezig in de 1a- en 1b-clubs, omdat je in België een onbeperkt aantal niet-EU-spelers mag opstellen. Ongeveer twee derden van wat op de loonlijst staat in de Jupiler League heeft de Belgische nationaliteit niet.

We zijn op dat vlak uniek in Europa, het zal aan de multiculturele gastvrijheid liggen. Ondertussen heeft het internationale grootkapitaal dit Absurdistan ontdekt. Bijna alle kleine en middelgrote Belgische clubs zijn in handen van buitenlandse suikernonkels die er hun zwarte parels parkeren. KV Oostende is eigendom van de Amerikaanse investeringsvehikel Pacific Media Group (PMG). Cercle Brugge is dan weer een commerciële satelliet van AS Monaco, dat zijn spelersoverschot hier dropt en laat renderen. België is het land van melk en honing voor deze groothandelaars: het fiscale gunstregime, bekend en berucht omdat het voetballers minder RSZ laat afdragen dan een poetsvrouw, maakt de clubs tot echte cash cows. Dat systeem heeft recent, onder grote publieke druk, wat aanpassingen ondergaan, maar maak u geen illusies: de goedkope Afrikanen zullen blijven de dienst uitmaken. 

Balthasar Boma

Daarvoor heeft MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez gezorgd, niet toevallig ook voorzitter van de Bergense voetbalclub Francs Borains, spelend in de eerste amateurklasse. In die hoedanigheid was hij een virulent tegenstander van het afschaffen van het fiscaal gunstregime voor topvoetballers. Bouchez, die zich ontpopt tot de Waalse Balthasar Boma, heeft grootse plannen met zijn club, die binnen vijf jaar in eerste klasse moet spelen. Hij is diegene die ervoor zorgde dat de clubs ook na de hervorming de bedrijfsvoorheffing op de spelerslonen niét moeten doorstorten, maar het bedrag voor 80% mogen investeren in de jeugdwerking.

Dat is een dode mus, zo stelt sporteconoom Trudo Dejonghe vast: het loon van elke speler jonger dan 26 kan worden betaald met die niet-doorgestorte bedrijfsvoorheffing, dus ook dat van een 23-jarige spits uit Mozambique. Het minimum jaarloon voor zo’n niet-EU-speler bedraagt in België zo’n 85.000 euro, dat is echt een koopje. In Nederland beschermen ze wel hun ‘interne markt’, en moet zo’n buitenlandse speler minimaal 150 procent krijgen van het gemiddelde loon van de competitie. De nieuwe RSZ-afdracht zal vooral de clubs geld kosten die ‘witte’ spelers opstellen op het toppunt van hun carrière, genre Club Brugge-keeper Simon Mignolet. De clubs die met jonge exoten werken, zullen er nauwelijks wat van voelen.

Het wonderkind Georges-Louis Bouchez heeft op zijn eentje de fiscale hervorming van het voetbal tegengehouden vanuit een persoonlijke agenda.

Doordat de bedrijfsvoorheffing (de belasting aan de bron) niet wordt doorgestort maar in de club blijft, loopt de overheid zo’n 170 miljoen inkomsten mis (de oorspronkelijk voorziene 200 miljoen die er uiteindelijk maar 30 worden), en zal het systeem de import van jonge Afrikanen blijven subsidiëren. ‘Binnenkort speelt hier een ploeg met elf derderangs-niet-EU’ers tegen een andere ploeg met elf niet-EU’ers, en enkele excuus-Belgen op de bank’, aldus nog Dejonghe.

De Afrikaanse olifant in de voetbalkamer is een bar slechte zaak voor onze eigen jeugdwerking en de ploegen die daarin nog investeren, clubs als Club Brugge en Genk. Francs Borains zal daar zeker niet bij horen: het wonderkind Georges-Louis Bouchez heeft op zijn eentje de fiscale hervorming van het voetbal tegengehouden vanuit een persoonlijke agenda. Mij een raadsel waarom een deel van de Vlaamse middenklasse deze praatjesmaker achterna loopt.

Naast het schandaal van de wedstrijdvervalsing en financiële fraude op grote schaal dient ook deze Augiasstal uitgekuist en moet ook de verloning van voetballers behandeld worden als in elke andere sector. De opstelling van het aantal niet-EU-spelers in de competitie moet dringend beperkt worden. U leest het goed: minder Afrikanen, meer eigen kweek. Goed dat een respectabele sporteconoom dat eens zegt, of UNIA kon alweer een dossier wegens racisme openen.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Het Belgische voetbal en zijn vreemdelingenlegioenen

Rechter veroordeelt dame voor ‘foute’ internetgrappen: een nieuwe stap in de richting van de deugdictatuur

Voor het eerst heeft een Belgische rechtbank een persoon veroordeeld wegens het verspreiden van internethumor, zogenaamde memes: foto’s of tekeningen die van eigen onderschrift worden voorzien en een hilarisch effect beogen. Memes zijn bij voorkeur politiek incorrect en wat aangebrand, soms letterlijk: een foto van de brand in een asielcentrum van Bilzen kreeg als onderschrift: ‘Ook ik steun de warmste week.’ Na een klacht van UNIA veroordeelde de correctionele rechtbank van Turnhout hiervoor een vrouw tot zes maanden cel met uitstel voor drie jaar en 320 euro boete.

De kanarie in de koolmijn

Deze zaak heeft veel minder ruchtbaarheid gekregen dan deze rond Bart De Pauw, maar is eigenlijk veel belangrijker voor de democratie en de vrije meningsuiting. Het punt is namelijk dat deze dame helemaal niet opriep tot geweld, laat staan dat ze zelf iemand bedreigde of daadwerkelijk tot de actie overging. Maar de memes zouden de wetten op racisme en negationisme overtreden hebben. Wat alleen maar bevestigt dat deze wetten vooral bedoeld zijn om extreem rechts het zwijgen op te leggen. Daar horen ook verplichte bezoekjes bij aan de Dossinkazerne, door onderzoeksrechters opgelegde boeterituelen waarvan zelfs de brave professor Alain Van Hiel het nut betwijfelt: zogenaamde opiniedelicten bestraffen is de grootste reclame voor die opinies. Vraag het maar aan Dries Van Langenhove.

Het punt is namelijk dat deze dame helemaal niet opriep tot geweld, laat staan dat ze zelf iemand bedreigde of daadwerkelijk tot de actie overging.

Laten we het simpel stellen: ten gronde is het begrip ‘opiniedelict’ een contradictie in een samenleving die de vrije meningsuiting ernstig neemt. Meer in het bijzonder is humor de klassieke kanarie in de koolmijn: als we niet meer mogen lachen, tenzij met pastoorsmoppen, is er iets grondigs mis. De verwoking van de maatschappij en het verbod op zogenaamde haattaal leidt tot een deugdictatuur die zelf gewelddadig wordt en nieuwe vormen van censuur en repressie oproept.

Dat is een nuance die de meeste opiniemakers ter linkerzijde maar niet snappen. Sinds Socrates en Diogenes hebben wij met vallen en opstaan geleerd dat de lach bevrijdt en de kooi opent. Humor is namelijk net geweld-bezwerend: onze beschaving heeft het zover gebracht dat we met iets of iemand de spot drijven, in een karikatuur hekelen, in plaats van iemand te onthoofden.

Politiek correcte travestieën

Philippe Geubels: regimegetrouwe beroepsnar

Dat is een verworvenheid die niet definitief is -we kunnen altijd terugkeren naar de barbarij-, en net daarom met des te meer overgave moet verdedigd worden. Maar terwijl moslims in plaats van grappen te maken met scherp schieten, wordt een vrouw veroordeeld die alleen op haar manier satire bedrijft om een punt te maken.

Het kenmerk van satire is nu net dat ze buiten de lijntjes kleurt, grenzen verkent, de mainstream te buiten gaat, soms provoceert.

De memes zijn de cartoons van de niet-cartoonisten, lieden zonder perskaart of vaste job bij een mainstream medium, die hun humor op het internet loslaten. Dat is een absoluut grondrecht, ook al probeert nu ook de EU daaraan te morrelen. Het kan niet zijn dat we ons moeten beperken tot de brave spotprentjes die in De Standaard of Knack verschijnen, of de TV-humor van Philippe Geubels: dat zijn zonder meer politiek correcte travestieën die een schijn van vrije meningsuiting moeten ophouden.

Ik ben een absolute meningencommunist. Satire is van iedereen en voor iedereen. We mogen niet toelaten dat de vuilbekkerij wordt uitbesteed aan een paar literaire narren, genre Herman Brusselmans, en dat gewone mensen die een pikante of aangebrande grap post op het web, een strafregister aan gesmeerd krijgen.

Ranzig? Smakeloos? Het kenmerk van satire is nu net dat ze buiten de lijntjes kleurt, grenzen verkent, de mainstream te buiten gaat, soms provoceert. Het is niet aan de rechter om te oordelen of humor smaakvol dan wel ranzig, grappig, spits, of stuitend is: dat was de mening van de rechter die Pieter Auwaerts vrijsprak in een geding aangespannen door actrice Hilde Van Mieghem. Helaas dacht de rechter er in Turnhout anders over.

‘Sociale cohesie’

Eric Zemmour: provoceren is noodzakelijk om beweging te krijgen in de politiek correcte permafrost

Dat het OCAD (Coördinatieorgaan voor de dreigingsanalyse) de vrouw in kwestie al op de radar had, zal wel een rol gespeeld hebben in het vonnis. Vermits het gevaar van gewelddadig moslimextremisme reëel is, moet er om politieke redenen ook gezocht worden naar een extreem-rechts terreurgevaar. Groteske klopjachten als deze op Jürgen Conings moeten deze ‘dreiging’ levendig houden. De realiteit is hoe dan ook deze: de zogenaamde verrechtsing is een reactie op de groeiende islamisering en de daarmee gepaard gaande ondergraving van de rechtstaat, en niet omgekeerd. Ook die waarheid is maar moeilijk te erkennen door weldenkend links.

De zogenaamde verrechtsing is een reactie op de groeiende islamisering en de daarmee gepaard gaande ondergraving van de rechtstaat, en niet omgekeerd.

De memes van de dame in kwestie zouden ‘een bedreiging vormen voor de sociale cohesie’: dat is een opmerkelijke vaststelling van de triomferende UNIA-directrice Els Keytsman die elke juridische grond mist. Sociale cohesie? Neen, cartoons en satire dienen niet om de sociale cohesie te vergroten, wel om op een ludieke manier onaangename waarheden aan te kaarten. Provoceren is noodzakelijk om beweging te krijgen in de politiek correcte permafrost.

Het feit dat volgens peilingen 17 procent van de Fransen op Éric Zemmour zou willen stemmen, een provocateur die er al een rist veroordelingen heeft opzitten, alleen maar omwille van het verkondigen van een mening, toont aan dat de wetten die de zogenaamde haattaal willen inperken, zelf alle kenmerken van een fascistoïde heksenjacht vertonen.

Terecht maakt het publiek zich daar zorgen over. Niet de media of het vaste kransje opiniemakers, voor hen verloopt alles naar wens. Ondertussen kloppen de journalisten van de mainstream media zich op de borst omwille van een Nobelprijs die niet voor hen is bedoeld. De bubbels borrelen vrolijk naar de oppervlakte, de pot kookt straks sowieso over.

Dinsdag a.s., 19 oktober, stel ik mijn nieuw boek voor ‘Terug naar Malpertus – over humor en satire in woketijden’. Niet te missen!

Dinsdag 19 oktober 2021 – 20u

C.C. De Zandloper

Kaasmarkt 75, Wemmel

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Rechter veroordeelt dame voor ‘foute’ internetgrappen: een nieuwe stap in de richting van de deugdictatuur

Alsof die Nobelprijs ook bedoeld zou zijn voor de Vlaamse mainstream media

Maria Ressa en Dmitri Moeratov

Een zwaar misverstand

De Nobelprijs voor de Vrede is dit jaar toegekend aan twee journalisten die in moeilijke omstandigheden en onder een autoritair regime de vrijheid van het woord op zich nemen:  De Filippijnse Maria Ressa met haar kritische website Rappler, en Dmitri Moeratov van Novaja Gazeta, het enige resterende onafhankelijke dagblad in Rusland. Ressa wordt al jarenlang geïntimideerd en gepest door het Duterte-regime. In 2012 kreeg ze zes jaar gevangenisstraf aan haar been wegens zogenaamde smaad. In Poetin-Rusland worden dissidenten vergiftigd of naar de Goelags gestuurd. Wie daar een onafhankelijke journalistiek probeert te doen, riskeert zijn/haar nek.

Ook al was in het verleden die toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede politiek geïnspireerd, niemand zal betwisten dat deze twee journalisten alle steun verdienen. Er zijn natuurlijk nog wel collega’s van hen die in even moeilijke omstandigheden werken, dus laten we het maar een symbolische blijk van appreciatie noemen. 

Politiek correct

Peter Vandermeersch, marketeer-van-het-jaar in 2007

Een andere kwestie is de gretigheid waarmee de mainstream media in Vlaanderen en omstreken deze Vredesprijs recupereren en zichzelf nadrukkelijk in de hulde betrekken. ‘Nobelprijs is welkome steun in de rug voor alle journalisten’ wordt er in de lage landen getoeterd. Dat roept wel wat vraagtekens op. Bevinden onze modale media en hun journalisten zich in de positie van moedige collega’s onder autoritaire regimes? Helaas, het is veeleer het tegendeel: de mainstream media in Vlaanderen zijn vooral gezagsgetrouwe modellen van politieke correctheid.

Het Nobelprijscomité had vermoedelijk niet het soort journalisten in gedachten van kranten die door de overheid worden gesubsidieerd, en die vooral kind-aan-huis zijn binnen het politieke establishment.

In De Afspraak (waar anders) van afgelopen maandag mocht Peter Vandermeersch nog eens alle registers opentrekken om zichzelf te promoveren tot journalistieke held, in het zog van die Nobelprijs. Vandermeersch, alias de marketeer zoals Koen Meulenaere hem noemde omdat hij in 2007 tot marketeer-van-het-jaar werd gebombardeerd, is de man die De Standaard polijstte tot een glad joepieblad, aangenaam om in te adverteren, waarbij zorgvuldig alle politiek incorrecte hangijzers worden gemeden. Het is een mainstreammedium in de slechtste zin van het woord: conformistisch, intellectueel lui, zich afstemmend op een modieus links progressisme, en in dat opzicht vooral afgevend op zogenaamd ‘fakenews’ dat in de sociale media opborrelt.

De huidige DS-hoofdredacteur, Karel Verhoeven, is een van de hevigste ontkenners van de woke-ideologie en de cancelcultuur: allemaal ‘verzinsels van rechts om zich aan te stellen’. Het Nobelprijscomité had vermoedelijk niet het soort journalisten in gedachten van kranten die door de overheid worden gesubsidieerd, en die vooral kind-aan-huis zijn binnen het politieke establishment.

Ontslagen cartoonisten

Al jaar en dag komen in deze gesettelde media alleen gesettelde ‘opiniemakers’ aan bod, die het dan ook nog eens mogen uitleggen op VRT-talkshows allerhande. Deze incest heeft niets met persvrijheid te maken maar vooral met ons-kent-ons-cultuur. De respectievelijke boegbeelden van de ‘vrije pers’ munten bij ons vooral uit in neerbuigend moreel suprematisme tegenover het rechtshangende klootjesvolk. Knack-hoofdredacteur Bert Bultinck is onsterfelijk (belachelijk) geworden dankzij de uitspraak dat racisme tot het DNA van elke autochtone Vlaming behoort.

De persinstituten lijken zich vooral de vrijheid te permitteren om aan zelfcensuur te doen.

Maar dus die moedige onderzoeksjournalisten. In heel de PFOS-affaire en de doofpotoperaties daarrond heeft ook de Vlaamse pers een twijfelachtige rol gespeeld. Het probleem was bekend in ambtenarenmiddens, al in 2017 was het gesignaleerd naar het beleid toe, maar Verhoeven en C° vonden het blijkbaar niet nuttig of opportuun om in deze beerput te gaan roeren. We hebben hier te maken met gezagstrouwe en luie journalistiek, die ik ook te berde bracht in een paneldebat naar aanleiding van de Nederlandse Media Week.  

Dat vooral satireschrijvers en cartoonisten onder druk staan in onze zogenaamde vrije democratie, is een frappant gegeven. In 2018 ontsloeg de Süddeutsche Zeitung cartoonist Dieter Hanitzsch omwille van een ‘antisemitische’ spotprent waarin de toenmalige Israëlische premier Benjamin Netanjahu het moest ontgelden. Aan de andere zijde van de oceaan, een jaar later, mocht tekenaar Pat Chappatte beschikken bij The New York Times, dat maar meteen besloot om te stoppen met politieke cartoons. Persvrijheid zei u? De persinstituten lijken zich vooral de vrijheid te permitteren om aan zelfcensuur te doen. En het gevaar voor moedige journalisten of tekenaars komt bij ons vooral vanuit de grote media zelf waarvoor ze werken.

Ig-Nobelprijs

Voor de VVJ staat mediakritiek gelijk met ‘agressie tegen journalisten’. Inclusief meldpunt.

De Vlaamse Vereniging van Journalisten (VVJ) is een corporatistische beroepsorganisatie die de belangen van haar leden behartigt, maar helemaal niet in een globale cultuur van de vrije meningsuiting geïnteresseerd is. Ooit censureerde de vereniging in haar ledenblad De Journalist zelf een interview met Rik Torfs, die zich al te kritisch had uitgelaten over… de mainstream media. Vanzelfsprekend eist ook de VVJ voor zich een plaatsje op in de Nobelhulde. Het is deze vereniging ook die pleitte voor een meldpunt voor agressie tegen journalisten: leest men de motivering erop na, dan blijkt men alle mediakritiek als ‘verbaal geweld’ op te vatten.  

In autoritaire regimes heb je mensen die hun nek durven uitsteken, in zogenaamde democratieën wordt de toon gezet door opiniemakers die de mainstream organiseren én zich tegelijk op de borst kloppen.

De ene journalistieke positie is dus de andere niet. Bij ons ligt de persvrijheid in de alternatieve media, de kleinere webmagazines én de sociale media, de bloggers, die bij voorkeur worden genegeerd of geschoffeerd door de perskaartjournalisten. De Nobelprijs voor Maria Ressa en Dmitri Moeratov is een belangrijk signaal, maar veroorzaakt tegelijk enorm veel ruis in het medialandschap. In autoritaire regimes staan onafhankelijke journalisten en opiniemakers bloot aan repressie, in zogenaamde democratieën botst men tegen de pensée unique aan, door het regime én de mainstreampers in stand gehouden. Zie ook het geval Marc Van Ranst en het covid-discours.

Er zou misschien nog een scherts-Nobelprijs moeten ingesteld worden voor dit soort journalistieke helden, naar analogie met de Ig-Nobelprijs voor de meest nutteloze uitvinding. Alle hoofdredacteurs van de Vlaamse media meteen op de shortlist.

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor Alsof die Nobelprijs ook bedoeld zou zijn voor de Vlaamse mainstream media

De tiende symfonie van de Afrikaan Beethoven (en andere Loch Ness monsters)

Afgelopen donderdag, 7 oktober, liet Bart Schols nog eens zien waarvoor het VRT-programma Terzake is in het leven geroepen: om de politieke correctheid te celebreren en daarvoor de juiste gasten te laten opdraven. Tegenspraak is er vrijwel nooit, dit is de Communie van de mis die om 7 uur van start gaat met het Journaal.

Trauma’s en pijn

Thema van de dag: de voorzitter van de Vlaamse jeugdraad Amir Bachrouri (tweede van links) en korpschef van de zone Brussel- Zuid Jurgen De Landsheer (helemaal links) die piekerden over de vraag hoe politie en jongeren het met mekaar beter kunnen vinden. Het werd een genant opbod van pamperideetjes waarin altijd het (allochtone) slachtoffer werd opgevoerd, nooit de agent zelf die al eens in het ziekenhuis wordt geslagen als hij zich in no-go-zones waagt. Etnisch profileren is uit den boze. Pas dat eens toe in Brusselse wijken waar 90% van de inwoners en rondhangende lieverdjes van kleur is. 

Vlaming, zet u schrap voor nog eens een portie schaamte en schuld, u aangeboden door de openbare omroep. 

Maar voor Bart Schols en zijn redactie moest en zou dit de toon zijn: de witte man, zeker in agentenuniform, moet beter zijn best doen en aardiger uit de hoek komen. Helemaal in het verlengde daarvan mocht de ondanks haar Vlaamse naam zeer kleurige Karine Claassen (tweede van rechts) een vijfdelige VRT-reeks aankondigen waarin ze een beeld zal schetsen van ‘de trauma’s en pijn die racisme anno 2021 in Vlaanderen nog steeds teweegbrengen’. Vlaming, zet u schrap voor nog eens een portie schaamte en schuld, u aangeboden door de openbare omroep. 

Claassen vertegenwoordigt het type dat van discriminatie op basis van huidskleur helemaal niets gewaar wordt -tenzij in de positieve zin-, maar wel een complete dagtaak overhoudt aan het bewijzen dat de Vlaming tot in het merg een racist is. Het is de VRT op zijn slechtst, waarom betalen we voor dit soort wokepraat, maar er bestaat nog altijd een aan/uit-knop.

De enige reden waarom ik naar deze show der saaie weldenkendheid bleef kijken, was het laatste onderwerp: dirigent en Beethovenkenner Jan Caeyers (helemaal rechts) liet zijn licht schijnen op de wereldpremière van de 10de symfonie. Iets wat mij als fan en bescheiden pianist, die al eens een Beethovensonate te lijf gaat, ervan weerhield om weg te zappen.

Hiphop

Amir Bachrouri, voorzitter van de Jeugdraad

Zoals u weet hield Beethoven het na negen heerlijke én grensverleggende symfonieën voor bekeken. Die ‘tiende’ is een soort monster van Loch Ness dat regelmatig eens opduikt, want de componist heeft wat schetsen nagelaten die met veel kunst en vliegwerk tot een afgewerkte symfonie kunnen gedestilleerd worden. En of de rest van het Scholsgezelschap iets met klassieke muziek had? Helaas: Jan Caeyers zat daar als een gezant van de planeet Zog met zijn verhaal. De welbespraakte voorzitter van de Jeugdraad Amir Bachrouri zei dat hij het bij hiphop hield, en de rest keek wat verveeld naar het tafelblad.

De gêne werd nog groter toen de zoon van de minzame Jan Caeyers zelf een agent bleek, over wiens ervaringen met bepaalde ‘jongeren’ de dirigent liever niet wou uitweiden.

Dat was al genant, die eenzaamheid van de meerwaarde, maar de gêne werd nog groter toen de zoon van de minzame Jan Caeyers zelf een agent bleek, over wiens ervaringen met bepaalde  ‘jongeren’ de dirigent duidelijk niet wou uitweiden. Deontologie en zo. Dat zijn zo van die momenten dat je denkt: daar moet een echte moderator toch iets mee kunnen doen. Of zet daar een Tom Van Grieken bij, of een kunstenaar die zich eens van een rechtse kant wil laten zien. Helaas is dat laatste pure sociale zelfmoord.

Maar dus die tiende van Beethoven. Het speciale is wel dat de reconstructie, naar aanleiding van de 250ste geboortedag van de componist, dit keer gebeurde via artificiële intelligentie (AI). Concreet: alle bestaande partituren van de man werden in de computer gevoerd, samen met die fameuze schetsen, en daar werden een stel algoritmes op los gelaten.

‘Algoritmes’, dat doet bij u een belletje rinkelen: sociale medianetwerken als Facebook, maar eigenlijk heel de digitale industrie, proberen via cookies in uw pc of GSM te snollen, op zoek naar persoonlijke gegevens die dan kunnen doorverkocht worden aan adverteerders. Evenzeer kunnen die algoritmes dienen om ‘ongewenste’ berichten op Facebook of Twitter onderaan te plaatsen waardoor men ze amper ziet. Kortom, de algoritmes volgen ons, filteren, bepalen de politieke agenda, zeggen wat u moet kopen, maken u tot een voorspelbare en manipuleerbare dummie,

Deutsche Telekom

Musicoloog-dirigent Jan Caeyers: ‘De algoritmes hebben duidelijk niet al te veel vat op Beethoven’

Of proberen dat toch. Bij Beethoven valt het resultaat magertjes uit, vind ik. Na compleet beluisteren, en mits enige overdrijving gezegd: die tiende symfonie had ik op een betere dag ook kunnen schrijven, zelfs zonder algoritmes. Het is à la, met veel gedruis en paukenslagen, strijkers versus hout, het bevat alle tics van de componist, maar tenzij zwaar dementerend zou Beethoven nooit zichzelf op die manier gekopieerd hebben.

‘Als de algoritmes de hersenkronkels van de chaoot Beethoven kunnen reconstrueren en voorspellen, dan kunnen ze dat bij iedereen’, moet men gedacht hebben.

Dat is eigenlijk geruststellend: er bestaat echt nog zoiets als originaliteit. Of moeten we in de verleden tijd spreken. Beethoven is namelijk het type van componist dat creativiteit combineert met onvoorspelbaarheid, aldus Jan Caeyers: zijn tijdgenoten wisten nooit wat ze op hun bord gingen krijgen. Het trok letterlijk op niks. Waren zijn voorgangers Haydn en Mozart getalenteerde tot geniale muziekbreiers die regels volgden, thema’s uitwerkten, zich aan een structuur hielden, Ludwig had er lak aan. Veel meer dan voor het afgezaagde en politiek correct klinkende deuntje ‘Alle Menschen werden Brüder’ uit de 9de symfonie, heb ik een grote bewondering voor deze componist omdat hij de conventies tartte en alleen zijn eigen kompas volgde.  

Het is net daarom betekenisvol dat de AI-techneuten zich op deze losbol stortten: ‘als de algoritmes de hersenkronkels van de chaoot Beethoven kunnen reconstrueren en voorspellen, dan kunnen ze dat bij iedereen’, moet men gedacht hebben. Hoofdsponsor van dit project is dan ook, niet helemaal toevallig, Deutsche Telekom, zeg maar de Duitse versie van Telenet maar dan in groot formaat. Het bedrijf staat ingeschreven in het EU-lobbyregister en gaf in 2020 1,25 miljoen euro uit aan lobbykosten, kwestie van de privacywetten niet uit de hand te laten lopen.

Tamtam

Dat had allemaal zeer leerzame en geanimeerde discussies kunnen opleveren, over bijvoorbeeld de manier hoe Beethoven moet dienen om het wantrouwen van de webgebruiker jegens de alomtegenwoordige algoritmes wat te milderen, maar helaas, het bleef de spreekwoordelijke olifant in de kamer.

Dit uiteraard naast het feit dat Beethovens muziek, plus die van zijn voorgangers én nakomelingen, tot de Europese kunsttraditie behoort, deze van de vervloekte ‘witte’ cultuur dus: ik zou een kunstenaar dat eens graag horen zeggen. En dat het humanisme van de componist niet los staat van een sterk zelfbewustzijn, wortelend in een even sterke culturele identiteit die vandaag door analfabeten bij het groot vuil wordt gezet. Zijn rebels individualisme gaat terug op Kant, de verlichting, het christelijke personalisme, de Griekse vrijdenkerij. De wokes hebben hier niets mee, voor hen is dit white suprematism, daarom luisteren ze liever naar rappers en hiphop. Voor mij niet gelaten. Zo lang ze mijn smaak maar niet dicteren.

…dat Beethovens muziek, plus die van zijn voorgangers én nakomelingen, tot de Europese kunsttraditie behoort, deze van de vervloekte ‘witte’ cultuur dus: ik zou een kunstenaar dat eens graag horen zeggen.

Zei ik Europees? Iemand heeft proberen te bewijzen dat Beethoven Afrikaanse roots had, omdat zijn grootvader een Vlaming was, de Spanjaarden Vlaanderen hebben bezet en de Moren Spanje. Het paukengeroffel zou dan een echo zijn van de tamtam die nog altijd in zijn achterhoofd klonk. Om u maar een idee te geven waar we met de woke-wetenschap heen gaan: naar de totale onwetendheid. Ondertussen rukt de Artificiële Intelligentie met rasse schreden op. De gewone, menselijke, helaas niet. Geen enkel fenomeen illustreert dat duidelijker dan, jawel, Bart Schols in De Afspraak. Voor een verstandig iemand als Jan Caeyers is dit eigenlijk een te mijden plek. 

Geplaatst in Geen categorie | Reacties uitgeschakeld voor De tiende symfonie van de Afrikaan Beethoven (en andere Loch Ness monsters)