De poes van Gwendolyn Rutten en het scheermes van Ockham

Of het wonder van het postmoderne liberalisme

Vroeg of laat beginnen we er eens aan, in een poging om toch iets van blijvende waarde op deze aardkluit achter te laten: een woord verzinnen dat de Van Dale haalt. Onlangs heeft ook Gwendolyn Rutten (Open-VLD) die stap gezet, en het resultaat was het woord ‘intervidu’, met als bijkomende optie ‘intervidualisme’. Wat ze daaronder verstaat maakt ze duidelijk in De Standaard (waar anders): we zijn indi-viduen maar moeten ook solidair zijn en samenwerken om iets te bereiken. Inter-vidu dus.

Eerlijkheidshalve dient gezegd dat ene Henk Oosterling het woord al een paar jaar bezigt, maar Rutten introduceert het in haar politiek discours en geeft het een eigen invulling. Het leverde al parodische variaties op als inter-vidé (het samengaan van het pasteitje en de vulling), wintervidualisme (het zoeken van die ene vrije vierkante meter op de skipiste) en zelfs het ietwat vergezochte inter-voodoo (geheimtaal die politici gebruiken, ofte Wetstraatees).

Maar ik wil het begrip én de uitvindster even het voordeel van de twijfel gunnen, altijd met in het achterhoofd een van de sterkste oneliners die onze westerse cultuur ooit heeft voortgebracht: ‘Entia non sunt praeter necessitatem multiplicanda’, vrij vertaald: verzin geen overbodige termen om u interessant te maken. En daaraan gekoppeld: het is niet omdat het woord bestaat, dat ook het ding bestaat waarnaar het verwijst.

De Heilige Identiteit 

Belgian Pride, 2022

Dat scheermes van Ockham, genoemd naar de 14de eeuwse monnik-filosoof, is vandaag wel zeer bot geraakt, gelet op de wildgroei van bijvoorbeeld allerlei mentale defecten waardoor de helft van Vlaanderen met een burn-out zit. Elke dag nieuwe aandoeningen, problemen, complexen, syndromen, die een naam krijgen en vervolgens ook een drager, even later een praatgroep, wat krantenartikels erover, en tenslotte een terugbetaling van het ziekenfonds. Gwendolyns intervidu heeft echter wel het voordeel van iets positiefs te betekenen: ze wil liberalisme met een menselijk gezicht, niet dat van de harde, kille entrepreneur maar een ‘warm’ liberalisme, waarin het individu zich kan ontplooien in harmonie en solidariteit met de samenleving. Of waarom Gwendolyn zich op haar eigen blog openbaart als kattenliefhebster.

Mensen die het druk hebben met hun geslacht en met ‘zichzelf te zijn’, zijn nu eenmaal niet lastig voor de politiek en het systeem.

Met die narcistische zelfontplooiing gaat ze helemaal mee in de tijdsgeest. We leven namelijk in het tijdperk van de Heilige Identiteit, waar iedereen op zoek gaat naar de achterkant van zijn/haar ziel. Dat is een mooi streven, maar ook hier heeft het scheermes van Ockham gefaald, want elke dag wordt de algebraïsche reeks LGBTQIA+… langer, het menu van seksuele geaardheden waaruit lagere schoolkinderen al kunnen kiezen.

Die regenboogdoctrine heeft een politiek-strategische achtergrond, betoogde ik vroeger al: mensen die het druk hebben met hun geslacht en met ‘zichzelf te zijn’, zijn nu eenmaal niet lastig voor de politiek en het systeem. Het is vooral ook een remedie tegen het vermaledijde nationalisme, door partij-ideoloog Dirk Verhofstadt herkend als wedergeboorte van het nazisme. Tom Van Grieken zou zich dus beter met zijn -volgens Rutten- klein geslachtsdeel bezig houden, in plaats van te roeptoeteren over Vlaamse onafhankelijkheid.

De ‘warme samenleving’ 

Warmste Week, 2022

Dat brengt ons andermaal op het delicate onderwerp van de vrije meningsuiting, en hoe die vandaag aan banden wordt gelegd. Het Ik-tijdperk floreert, iedereen naar de psychiater, maar het is de overheid die heel dat diversiteitsverhaal beheert en reguleert onder de noemer ‘verbondenheid’. Wie zich gediscrimineerd voelt, of slachtoffer van ‘haatspraak’, moet zich dus tot die overheid wenden, die juridische stappen onderneemt. Allen samen tegen discriminatie.

Dat systeem is uitgewoekerd tot een ware censuur- en angstmaatschappij waar iedereen op zijn tenen moet lopen. Waardoor bijvoorbeeld luis-in-de-pels Michel Houellebecq een klacht aan zijn been kreeg wegens ‘islamofobie’. Want ook moslim-zijn is een recht en een aspect van diversiteit, jawel, en dat deze religieuze ideologie totalitaire trekjes vertoont en zich zelfs tegen onze rechtstaat keert, moeten we er dan maar bij nemen.

 ‘Verbondenheid’ is de finale vergaarbak waarin alle door het systeem geproduceerde en beschermde ondersoorten samen komen in een groots regenboogspektakel.

De ‘warme samenleving’ is dus een kritiekloze samenleving, waarbinnen talloze identiteitjes zich tot minderheden en groepen verenigen die het links-progressistisch discours in de verf zetten. Het inter-vidueel construct van Gwendolyn Rutten past perfect in deze pampercultuur. Het eigenlijke individu, ooit vertrekpunt van het liberalisme, wordt nu een soort golem, een maakbaar wezen dat naar zijn pietje staart en bescherming zoekt binnen het systeem. Voor iets anders is er dan geen plaats meer. De media dienen in hoofdzaak om deze dubbele doctrine te verkopen: ‘Verbondenheid’ is de finale vergaarbak waarin alle door het systeem geproduceerde en beschermde ondersoorten samen komen in een groots regenboogspektakel.

De woke-ideologie perfectioneert dat identitair mechanisme tot een echte heksenjacht: censuur en controle worden onvermijdelijk, zie de houding van UA-rector Van Goethem in de kwestie van de twee docenten waarvan het privé-gesprek openbaar werd gemaakt. Zopas werd in de VS een professor kunstgeschiedenis ontslagen, in het kader van het ‘inclusiviteits- en diversiteitsbeleid’, omdat hij het waagde een afbeelding van Mohammed te tonen. Géén cartoon welteverstaan, maar een historische prent. Moslimstudenten voelden zich ‘gechoqueerd’, en dat is het enige wat telt.

Soevereiniteit

Yannick Verdyck (+ 28-9-2022)

Het uitsluitingsmechanisme binnen dit systeem treft dus allerlei lieden die toch een soort parler vrai hanteren en dingen benoemen, ook als die voor een persoon of groep ‘kwetsend’ zou zijn. We zijn niet allemaal Houellebecqs en hebben ook niet allemaal diens intellectuele uitstraling, maar ik vind in mijn omgeving ‘gewone’ en toch uitzonderlijke mensen die dagelijks ingaan tegen de indoctrinatie en de verwoking. Ze trappen niet in de valstrik van het identitaire narcisme en zien vrijheid als iets dat moet afgedwongen worden, niet als een gunst.

Concreet: mijn seksuele gewoonten en voorkeuren hoeven zich niet te vertalen in een sociale categorie, ik koester ze maar ze blijven een privé zaak. Of iemand een zwarte, witte of gele huidskleur heeft, is op zich niet relevant. Welke boeken iemand leest en zelfs welke god iemand thuis aanbidt, I couldn’t care less zolang ik er geen last van heb.

We zijn niet allemaal Houellebecqs en hebben ook niet allemaal diens intellectuele uitstraling, maar ik vind in mijn omgeving ‘gewone’ en toch uitzonderlijke mensen die dagelijks ingaan tegen de indoctrinatie en de verwoking.

Evenmin heb ik behoefte om aan de ‘warme samenleving’ deel te nemen, het gezelligheidscircus dat een variatie is van het Romeinse Brood-en-Spelen. Ik kies mijn vrienden én mijn vijanden, de vrijheid om het oneens te zijn en af te wijken van de mainstream. Noem dat maar soevereiniteit, een gevaarlijk begrip tegenwoordig.

Hoe klinkt dat nu, Gwendolyn, gij profetes van het postmoderne liberalisme, ben ik een inter-vidu, een individualist van de oude stempel, of gewoon een verzuurde, extreemrechtse trol? U begrijpt dat ik het antwoord niet afwacht en ook al ken. De intrigerende gedachte dat noch de partij van Rutten, noch de Belgische operettenatie het scheermes van Ockham zullen overleven, geeft het aloude woord ‘progressief’ een heel nieuwe betekenis.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in Burgerzin en onzin, Het politiek theater, wokisme. Bookmark de permalink .

26 reacties op De poes van Gwendolyn Rutten en het scheermes van Ockham

  1. dzjakke Dzjakke zegt:

    Een dijk van een stuk, magistraal met gepantserde argumenten, en het leest als een geoliede (hé, dat woordbeeld) ketting op het tandrad van de taal. Daar kan Mangwendolien nog een punt aan zuigen, langer dan haar neus.

  2. Serge Vanhee zegt:

    Ik weet zeker wanneer iemand het over “de derde positie” heeft, dat dat wicht van een Rutten helemaal niet aan Richard Rorty denkt. How silly can you get? Very, very silly apparently.

  3. Eric de Eerste zegt:

    Rutten moet wel erg trots zijn op die woordvinding ! ‘Intervidualisme’. Jongens toch ! Ik heb ooit in het late voorjaar op een pad naast een vijver kunnen waarnemen hoe talloze padden seksueel opgewonden samenklitten. Daar hijgde een vormeloze massa, donker en glibberig, van in elkaar verstrikt geraakte wrattige amfibieën. Ik kende dat woord van Rutten nog niet, maar het geheel deed me toen al denken aan een liberale vergadering van solidair met elkaar verbonden individuen die zodanig in elkaar narcisme opgaan dat ze hun psychologische begrenzingen verliezen en er een gore gangbang van maken. ‘Not my bowl of whiskey’, zou Henry Miller zeggen. Of Jezus: ‘‘Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbijgaan!’ (Matteüs 26:39)

    • Serge Vanhee zegt:

      Aha, prachtig Flaubertiaans taalspel! Met plezier gelezen!
      Kunt u zich inbeelden hoe het er daar aan toe moet gaan bij die vergaderingen? Eureka, gevonden! Intervidualisme!!!

      Spetterende ovatie!

      ps: wat nog maar eens bewijst dat iedereen als genie geboren wordt, om als idioot begraven te worden.

      Het gebied zonder einde?

      • Eric de Eerste zegt:

        @Serge Vanhee: En dan heb ik het nog niet over de twee vetste padden gehad, de coronacoryfeeën De Block en Van Ranst. Organiseer een sexy catchmatch tussen die twee en je hebt het mooiste staaltje intervidualisme dat je je kan bedenken. ‘Leven in verbondenheid’, heet dat in moderne nieuwspraak.

    • Mr. Know It All zegt:

      In plaats van nieuwe woorden uit te vinden, zou men op het gebied van taal beter zijn tijd besteden aan het wegwerken van de taalachterstand bij de migranten. Soms is het echt erbarmelijk, want geen woord, maar ook geen woord Nederlands komt uit hun smikkel! Men mag dan al heel tevreden zijn als iemand zich probeert verstaanbaar te maken in wat schabouwelijk Nederlands. Waarmee houdt men zich eigenlijk bezig? Er zijn woorden genoeg. Het is gelijk met de vele verordeningen en wetten. Er zijn er op den duur zodanig veel, dat men ze aan zijn laars lapt. Een straat bv. wordt ingericht als fietsstraat. De straat wordt helemaal opnieuw aangelegd met een speciaal wegdek daarvoor! Op het bestaande fietspad worden markeringen aangebracht om aan te duiden dat het voortaan dienst doet als voetpad. Op zijn Oostends gezegd, maar veel fietsers vegen er gewoon hun zak aan. Ze blijven gewoon verder op die strook fietsen. Ze zijn in overtreding want ze fietsen op een voetpad. Men moet ze eens zien vliegen. Ongelooflijk!

      • Serge Vanhee zegt:

        Dat is nu net Intervidualisme op de fiets, in dé Stad aan Zee. Inwoners van Oostende met enorm verschillende levens komen in botsing in verweven verhalen over ras, verlies en verlossing.

      • dzjakke Dzjakke zegt:

        Het komt Weyts het goedkoopste uit als het onderwijs wordt gegeven op het niveau van de laagste, zodat iedereen kan volgen. Als je student onderwijzer wordt, mag je gelijk al voor de klas. Klasse.

      • Mr. Know It All zegt:

        @Serge Vanhee
        De betekenis van het door u hier reeds gebruikte woord is me niet bekend en ik wens die ook niet te kennen. Ik weiger het woord toe te voegen aan mijn woordenschat. Wat men vergeet is dat elk nieuw woord moet kunnen worden vertaald. Begin zulk woord maar uit te leggen, want het zal niet voorkomen in een vreemd lexicon. Navelstaarderij dus.

  4. Ines zegt:

    Het woord is helemaal niet door Rutten uitgevonden maar al in 2016 door de Nederlandse filosoof Henk Oosterling gebruikt in een boek. Zoals vaak gebeurt met nieuwe termen. Ik heb die race om een nieuw woord te kiezen tegen het eind van het jaar dat de Van Dale moet halen altijd al een idiotie gevonden. Een woord dat blijft plakken is meestal organisch gevormd en niet ergens gelanceerd. Intervidu heeft met ‘woke’ niks te maken, wel met het vlindereffect tussen mensen en systemen.Wat Rutten ermee bedoelt kan ik niet inschatten want het DS-artikel staat achter betaalmuur. Ik denk ook dat ze zich interessant wil maken. Voor de rest: hoeveel keer per week gaat de zaak Yannick Verdyck zonder kennis over de ware toedracht, politiek gerecupeerd worden op dit blog? De laatste met die eer bedacht was Jef Hoeyberghs 🙄

    • Ines zegt:

      gerecupereerd*

      • Wat bedoelt u met ‘politieke recuperatie’? Ik ben geen politicus en doe niet aan politieke recuperatie. Ik sta aan de andere kant. De zaak Verdyck blijft me bezig houden omdat de omerta er rond oorverdovend is.
        Uw opmerking over Oosterling klopt wel. Heb dit aangepast. Dank voor de hint.

      • Ines zegt:

        @JS Dank voor uw verduidelijking i.v.m. de zaak Verdyck. Ik begrijp hieruit dat u vindt dat het uw taak is om deze zaak voldoende in de aandacht te houden, zodat ze niet in doofpot belandt. Fair enough!

  5. Serge Vanhee zegt:

    “Zonder ware kennis van de toedracht”, doelt U dan op het gepleegde staatsgeweld?

    Binnen de context van het begrip “Soevereiniteit “, nl. het recht van een bestuursorgaan om het hoogste gezag uit te oefenen zonder dat verantwoording is verschuldigd aan een ander orgaan, kan ik de foto van Yannick Verdyck wel begrijpen. En daar gaat het natuurlijk om: de verantwoording en de onderbouwing van het excessief staatsgeweld. En zolang deze vorm van geweld niet openbaar gemaakt wordt, vind ik persoonlijk dat deze foto overal getoond zou moeten worden overeenkomend met “De dwaze moeders” van Arentinië.

    Of denkt U nu echt dat repressie enkel een “ver van mijn bed show” uit Zuid-Amerika is?

    De realist is inderdaad naïef wanneer hij niet beseft dat we niet allemaal in de wereld leven, maar alleen in het beeld dat we van de wereld hebben.

  6. Christel zegt:

    Het woord ‘intervidu’ komt helaas niet van Gwendolyntje (alsof ze in staat is om zulke woorden te verzinnen en daaromtrent te filosoferen) maar van een Hollandse filosoof, Henk Oosterling die ‘interculturele’ verbanden tussen ons westers denken en de oosterse (Japanse) verlichting wil leggen en van het individu een intervidu maken:
    https://www.ifilosofie.nl/lichaam-en-geest/

    Heb me in elk geval geamuseerd met de ironische blogtekst en de reacties daarop.

  7. madyvermeulen zegt:

    Een praktijktest…..

    Wat betreft verbondenheid en warme samenleving hoef je maar te kijken naar de manier waarop de uit twintig leden bestaande Vivaldi-regering met mekaar omgaan.

    In 2021 beweerde t’Rutten goed samen te werken met de N-VA. De Wever had een goede inborst.
    Vandaag waarschuwt hetzelfde stukske “liberaal” dat dezelfde De Wever voor de Vlaamse onafhankelijkheid zal gaan als zijn partij en het Vlaams Belang een meerderheid behalen in 2024.

    NOOIT doet dat mens haar bek open zonder “extreem rechts” een veeg uit haar van haat gespeende, verdraagzame “liberale” pan te geven.
    Toch was het niet het Vlaams Belang die deze uitspraak liet vereeuwigen maar Rutten: “Als het je diepste overtuiging is dat de sharia voorrang heeft op onze grondwet en als je het salafisme wil opdringen aan anderen, dan zeg ik: ga in een land leven waar de sharia in voege is.”
    “We zitten op dit moment wereldwijd in een gewelddadige strijd met het salafisme. Wij gaan die winnen, daar ben ik van overtuigd. Maar we moeten de problemen niet eerst groter laten worden”!!!
    Het is toch straf hé dat, als Rutten hetzelfde zegt als “extreem rechts” , “men” haar wegzet als stigmatiserend?

    Het was ook t’Rutten die uitbazuinde dat “onze” manier van leven superieur is aan alle andere”. Met “onze” bedoelt ze, vaneigens, de “liberale” hypocriete, leugenachtige en jassendraaiende manier van leven. De manier van leven waarin meer dan 90% van de BELGEN niet langer geloven! Hoe kan dàt nu?

    De “liberalen” zijn een kwart eeuw ononderbroken aan de macht. Wat heeft t’Rutten al die tijd gedaan om de problemen “niet groter te laten worden”? De partij met woord en daad bestrijden waar ZIJ haar mosterd haalt? Waarvoor “men” haar wegzet als stigmatiserend? Nochtans spelen Rutten aan haar “liberale” bende kampioen in het stigmatiseren van al wat, en wie, niet in de kraam past van de “open” VLD.

  8. Fend zegt:

    In 2002 is Houellebecq voor de rechter verschenen. Maar dat Houellebecq weer een klacht aan zijn been heeft, dat is niet zo. De rector van de Grote Moskee van Parijs heeft zijn klacht (of zijn beslissing klacht neer te leggen) ingetrokken. Aangestuurd door de pers een gesprek aan te gaan met Houellebecq, heeft laatste dat gesprek geaccepteerd. Dat werd een gesprek van 1 uur en is, voor zover ik weet, niet openbaar gemaakt. Dat zal wel vervolgd worden in de publicatie van Houllebecq-Onfray waarin ook de rector van de Grote Moskee, een bijdrage zal leveren.

    • Christel zegt:

      Het was een gesprek van zes uur!(ergens gelezen op het internet). Houellebecq heeft beloofd om zijn ambigue uitspraken aan te passen een nieuwe publicatie.
      Zie ook het interview van Knack vandaag:

      Frankrijk raakt niet uitgepraat over het visioen van Michel Houellebecq. Een burgeroorlog tussen autochtonen en moslims is volgens ‘s lands bekendste schrijver onvermijdelijk. Maar is hij werkelijk de schrijvende dandy van extreemrechts?

      Franse opiniemakers zitten nooit verlegen om een portie verbale krachtpatserij. Toch is Michel Houellebecq erin geslaagd het maatschappelijke debat met een originele metafoor te kruiden. ‘Omgekeerde Bataclans’, dat is wat het land volgens zijn beroemdste hedendaagse schrijver te wachten staat. Het onheilspellende begrip viel tijdens een tweegesprek met filosoof Michel Onfray, de hoofdredacteur van het links-populistische blad Front Populaire. Die had zijn boezemvriend uitgenodigd om samen de staat van de wereld en in het bijzonder Frankrijk op te maken.

      Houellebecq laat onder meer optekenen dat le Grand Remplacement – omvolking door massa-immigratie – geen samenzweringstheorie maar een demografische werkelijkheid is. Dat proces jaagt steeds meer autochtone Fransen in het verzet, stelt hij vast, vandaar de nu al merkbare drukte in wapenwinkels en schietclubs. Er zullen aanslagen op moskeeën en moslimcafés van komen, des Bataclans à l’envers, zoals het letterlijk staat in een druk geciteerde paragraaf uit de veertig pagina’s tellende dialoog. Beide causeurs etaleren een diepgewortelde angst voor het islamisme.

      Volgens Houellebecq verwachten de Français de souche of Fransen zonder migratieachtergrond niet dat moslims zich assimileren, wel dat ze ophouden met stelen en geweld plegen. Of, als dat te veel is gevraagd, dat ze hun koffers pakken en opkrassen.

      Woke waanzin
      Het interview, dat verscheen in een extra editie van Front Populaire die in een mum van tijd uitverkocht was, lokte een storm van reacties uit. Chems-Eddine Hafiz, de invloedrijke rector van de Grote Moskee van Parijs, diende vlak voor Nieuwjaar een klacht in tegen Houellebecq wegens het verspreiden van haat tegenover moslims. Het manoeuvre deed het in krantencolumns en praatprogramma’s uitgevochten debat stevig oplaaien, maar eindigde met een sisser. Na bemiddeling door nota bene grootrabbijn Haïm Korsia trok Hafiz zijn klacht in, terwijl Houellebecq publiek erkende dat zijn woorden misschien wat ambigu klonken en beloofde zijn stellingen in een nieuwe publicatie te nuanceren.

      De Union des Mosquées de France is niet onder de indruk van die halve spijtbetuiging en handhaaft haar klacht tegen zowel Front Populaire, Houellebecq als Onfray. Zo ziet het ernaar uit dat de Franse justitie binnenkort een delicate afweging moet maken. Vallen de gehekelde uitspraken onder de vrijheid van meningsuiting, een onaantastbaar grondwetsartikel dat teruggaat op de Franse revolutie en haar Déclaration des droits de l’homme? Of onder de wetgeving op meningsdelicten die onder meer het verspreiden van rassenhaat strafbaar stelt?

      De hoofdredactie van het cultuurmagazine Les Inrockuptibles heeft haar oordeel al klaar: Frankrijk heeft zijn populairste schrijver definitief verloren aan extreemrechts. Het woordje ‘definitief’ staat in de kop tussen haakjes, want volgens ‘Les Inrocks’ waren de tekens aan de wand al lang zichtbaar. Niet alleen islamofobie is een vaste waarde in Houellebecqs romans, hetzelfde geldt voor andere thema’s die in de dialoog met Onfray de revue passeren. Feminisme, draagmoeders, lgbtq+, euthanasie: het zijn allemaal symptomen van de onomkeerbare decadentie waaraan Frankrijk en bij uitbreiding heel Europa ten onder gaan. Houellebecq, die Donald Trump ooit een weliswaar clowneske maar verder uitstekende president noemde, vestigt zijn hoop op Amerika. Een doorbraak van aanhangers van white supremacy in de Verenigde Staten ziet hij als de enige remedie tegen de woke waanzin die het Westen naar de verdoemenis helpt.

      Charlie Hebdo
      De intensiteit van de ophef heeft veel te maken met de visionaire gaven die Houellebecq worden toegedicht. Als een seismograaf registreert hij maatschappelijk ongemak, dat hij in zijn romans op onnavolgbare wijze thematiseert. Hard duwen waar het pijn doet, met gitzwarte humor en personages die grossieren in provocerende uitspraken, dat is zijn handelsmerk. Platform, een roman over sekstoerisme, culmineerde in een jihadistische aanslag op een hotel in Bali, een plotwending die enkele maanden later griezelig realistisch leek toen bij een aanslag met twee bomauto’s in de uitgaansbuurt van de Balinese stad Kuta meer dan 200 doden vielen. Nog krasser was Onderwerping (Soumission), een in de nabije toekomst gesitueerde roman waarin de Fransen een intelligente, gematigde moslim als president verkiezen en zich massaal tot de islam bekeren. Het boek verscheen op 7 januari 2015, de dag waarop twee moslimterroristen de redactie van het satirische magazine Charlie Hebdo uitmoordden.

      ‘Houellebecq is geradicaliseerd in zijn ondergangsdenken, le déclinisme’, zegt de Franse politoloog Jean-Yves Pranchère, die zich aan de ULB verdiept in reactionaire ideologieën. ‘Zijn vroege romans werden vooral door links goed onthaald, maar intussen is hij de dandy van extreemrechts geworden. Front Populaire zit niet toevallig op de lijn van voormalig presidentskandidaat Éric Zemmour, en het blad laat ook geregeld Poetin-aanhangers aan het woord.’ Pranchère begrijpt de verontwaardiging van Franse moslims, maar acht een rechtszaak kansloos. ‘Houellebecq is slim. Hij roept nergens op tot geweld, maar stelt het wel als onvermijdelijk voor in zijn zogenaamd objectieve analyse. Dat heeft een naam: dogwhistling. ’

      Literair journalist Dirk Leyman van De Morgen is Houellebecq-watcher sinds diens debuut en interviewde hem meermaals. ‘Hij is een meester van de ambiguïteit’, zegt hij. ‘Het is moeilijk hem op uitspraken vast te pinnen, zeker als je ze uit hun context tilt. Maar dat hij tegenwoordig ideologisch unverfroren naar rechts is opgeschoven, lijkt me onmiskenbaar. Daar staat hij niet alleen mee. Ook Bret Easton Ellis (de Amerikaanse auteur van onder meer American Psycho, nvdr) lijkt almaar rechtser te worden. Maar het kan hem wel zuur opbreken bij zijn fans. Ik merk her en der een Houellebecq-moeheid: lezers halen de schouders op. Lange tijd werd hij ook in progressieve hoek gulzig gelezen. Hij was trouwens erg close met de vermoorde linkse econoom Bernard Maris, die voor Charlie Hebdo werkte.’

      Leyman verwijst naar Anéantir, Houellebecqs recentste roman waarvan in maart de vertaling verschijnt onder de titel Vernietigen. ‘Ironisch genoeg behoort die roman tot zijn meest genuanceerde boeken, ook op politiek vlak. Ach ja, er bestaat nog zoiets als de autonomie van de roman. Je moet die altijd onafhankelijk kunnen lezen van domme of bewust provocerende uitspraken van de auteur.’

      Omvolking
      De Nederlandse schrijver Abdelkader Benali ziet geen reden tot mildheid jegens een collega die hij tot voor kort bewonderde. Houellebecq hanteert de taal van de inquisitie, fulmineert Benali in Trouw, hij leent zich als megafoon voor een extreemrechtse stroming die moslims uit Europa weg wil. Daar is Martin de Haan, de vaste Houellebecq-vertaler sinds het begin van diens schrijverschap, het niet mee eens. Momenteel legt hij de laatste hand aan de vertaling van Anéantir, een kloeke roman waarin déclinisme bepaald niet ontbreekt, maar die toch vooral over liefde gaat.

      ‘Ik lees in het gesprek geen verkapte oproep tot geweld. Houellebecq maakt een duidelijk onderscheid tussen islam en islamisme. Hij zegt zelfs dat de zuivere interpretatie van de Koran vreedzaam-salafistisch en niet jihadistisch is. Zoals altijd doet hij vaststellingen die hij scherp formuleert, maar zonder mensen of bevolkingsgroepen te veroordelen. Omvolking is volgens hem een demografische realiteit, maar hij benadrukt dat die niet per se met de islam samenhangt: ook Afrikaanse christenen willen naar Europa. Ik lees zijn uitspraken als een angstbeeld. Hij is bang dat grootschalige migratie tot ernstige conflicten leidt als er geen tolerantie kan worden opgebracht.’

      Ook De Haan acht een veroordeling wegens meningsdelict onwaarschijnlijk. ‘Dat werd al eerder geprobeerd, nadat Houellebecq in het blad Lire had verklaard dat de islam la religion la plus con is.’

      Pessimist, ondergangsdenker, provocateur: daar wil De Haan niet op afdingen. ‘Maar ik beschouw hem niet als een reactionair. Bij Houellebecq vind je geen heimwee naar een geïdealiseerd verleden waarin alles beter was, zoals bij Zemmour. Hij is absoluut een politiek schrijver, maar niet in de zin dat hij een ideologie uitdraagt, eerder omdat hij politieke vragen stelt. Zonder ze te beantwoorden, want hij wil vooral laten zien door welke tegenstellingen onze moderne wereld inclusief hijzelf wordt verscheurd.’

      Anders dan sommige opiniemakers heeft De Haan het lange tweegesprek grondig gelezen. ‘Het is veel genuanceerder dan de controverse doet vermoeden’, zegt hij. ‘Houellebecq is bijvoorbeeld niet principieel tegen abortus, maar hekelt een nooit goedgekeurd wetsvoorstel om vruchtafdrijving in bepaalde omstandigheden tot de achtste maand toe te laten. Zijn aversie tegen draagmoederschap heeft niets te maken met misogynie of een afkeer van homorechten, hij ziet het als een vorm van doorgeslagen consumentisme – volgens hem de uitwas van ons narcistische vrijheidsdenken. Het enige wat ik echt niet snap, is zijn afkeer van euthanasie. Daar gaat hij erg ver in. Hij heeft aangekondigd dat hij zich actief zal mengen in het debat over het Franse initiatief om euthanasie onder voorwaarden te legaliseren.’

  9. willy zegt:

    Het is niet omdat je een dikke kop hebt dat er veel verstand insteekt.

  10. Marc Schoeters zegt:

    Gwendolyn Rutten! De natte droom van elke met jeugdpuistjes besmette kop van weldenkend rechts en niet-denkend links! Zo glad als een liber-aal in het vat van de globalistische snot. Geil! Toch?

    Ik heb vandaag in de supermarkt onder de Groenplaats in Antwerpen boodschappen gedaan. Ik kocht aldaar vijf flesjes shampoo (0,69 euro per stuk – een buitenkansje!), een gebakken makreel (2 euro voor een dode vis – kom daar in deze tijden maar eens om!) en zes Duvels (aan een alcoholverslavende promotieprijs!). Tot dat rudimentaire boodschappenniveau ben ik – en miljoenen anderen – in het hedendaagse “rijke” Europa afgedaald. De inflatiecrisis heeft echt en definitief toegeslagen – onder de knoet van de Europese Centale Bank. Een bank die – zoals iedereen weet – beheerd wordt door mevrouw Lagarde. Een liber-aal poesje dat innig van andere poesjes houdt! All you need is love!

    Maar even terug tot de realiteit. Bijna alle lekkere en speciale producten zijn uit de hoger vermelde supermarkt verdwenen. Een hele muur met exotische producten uit Italië, Spanje, Mexico, Azië is vervangen door zakken chips. Het lijkt wel de Sovjet-Unie of Polen anno 1980. Er zijn ook steeds meer lege rekken: géén trostomaten, géén mosterd, géén (goedkoop) keukenpapier. Er wordt gehamsterd tegen de sterren op – en je moet bijna vechten om bepaalde basisproducten aan betaalbare prijs te kopen. Niet echt fijn – om in 2023 (= 1917) te leven.

    Maar Gwendolyn blijft lachen en glibberend gibberen. Haar poesje – dat blauwnatte “wonder van het postmoderne liberalisme” – is hier volgens de meest verguisde denker van Vlaanderen onder handen genomen met het scheermes van Ockham. Een scheermes van inmiddels bijna duizend jaar oud. Foei – Johan! Jij smerige niet-binaire patriarchale cisgender-klootzak!

    Maar o o o – hoe graag scheert het poesje Gwendolyn zich kaal! Kaal als de woestijn rond het paradijs van Mekka. De lippen van Gwendolyn – boven of onder – hoeven zich helemaal niet langer te schamen. Die lippen werden inclusief opengemaakt – en exclusief gesloten – door de allesoverheersende machten van het moderne globalisme. Honni soit qui mal y pense! In het hedendaagse paradijs van de “inter-vidualiteit” is een poes gepenetreerd door een bevrijder uit het zuiden een zegen – en een poes verneukt door een witte eikel uit het noorden een verkrachting. Zoiets hangt volledig af van het historisch perspectief. Zalig toch – als je aan de goede kant van de geschiedenis staat! Gezegend is de kant van Gwendolyn en haar poesje! En al wie daar anders over denkt – die besteedt zijn (haar/hen/ + de hele letterbak) miserabel leven maar wanhopig verder met het zoeken naar de goedkoopste shampoo. In de geschiedenis zijn er winnaar en verliezers. Dat is gewoon zo – zoals het eeuwig en altijd was! En geef toe – winnaars zijn geil! Gwendolyn is geil – dank zij het scheermes van Ockham!

    Die Gwendolyn staat ongetwijfeld nog vele mooie uren te wachten. Zéér schone uren – stonden waarvan het begijntje Symforosa alleen maar kon dromen. En van haar uren vol warme verbondenheid kan een witte eikel of witte kut die in de supermarkt binnen een steeds meer krimpende budget boodschappen doet alleen maar dromen.

    Maar laat ons blijven dromen!

  11. Geert zegt:

    Prachtig artikel, cannot agree more en heerlijk om te zien dat er toch nog kritische en zelfreflekterende burgers zijn en zich ook laten horen.

  12. Met belangstelling gelezen maar… wie is Gwendolyn Rutten?

Reacties zijn gesloten.