Hoe en waar vinden we de goede kant van de geschiedenis?

Nergens

De eerste aflevering van de VRT-reeks ‘Het Verhaal van Vlaanderen’ is gepasseerd, en qua publieke belangstelling is het alleszins een voltreffer. Dit verhaal gaat over de tongen in krantenwinkels en bedrijfsrefters, chapeau.

De makers kozen dan ook voor een ‘laagdrempelige’ benadering met visueel sterke scènes, zoals de ontmoeting tussen de homo sapiens (neergestreken als Afrikaanse migrant, wordt ook zo gezegd) en de autochtone Neanderthaler. In de enscenering geen clash: er zou een soort vreedzame coëxistentie geweest zijn tussen de twee mensachtigen, maar het mysterie van de verdwenen Neanderthaler blijft. De tussentaal waarin Tom Waes een en ander aan elkaar praat, zullen we er maar bij nemen als bijkomende poging om iedereen mee te krijgen.

Dat dit géén propagandashow is van de Vlaamse regering, ondanks het gepruttel van Marc Reynebeau in DS, laat staan een Vlaams-nationalistische opmaat tot het uitroepen van de Vlaamse republiek, is ondertussen al wel duidelijk gemaakt. Het idee kwam van productiehuis De Mensen, die het format uit Denemarken haalde en aan de VRT kon slijten. Waarna verschillende instanties op de kar sprongen om het project financieel rond te krijgen. Met als resultaat een zeer professioneel gemaakt, genietbaar én wetenschappelijk genuanceerd eindproduct.

Bezette Stad

Spaanse Furie (Antwerpen, november 1576)

De actuele polemiek rond deze serie, die al op gang kwam voor er ook maar iets op het scherm te zien was, is zo interessant als de serie zelf, en zegt evenzeer iets over de Vlaamse identiteit: we zijn een verdeeld volk van kankeraars en ruziemakers die bij voorkeur elkaars werk afbreken en verdiensten relativeren.

Dat op zich is een merkwaardig gevolg van een laag collectief zelfbeeld, op zijn beurt wortelend in het feit dat onze contreien al te dikwijls door vreemde heersers onder de voet werden gelopen. We zijn niet solidair maar verdeeld. Het wantrouwen, eigen aan de bezette stad, primeert. Vlaanderen is een wingewest waar de overheid per definitie de vijand is, en iedereen een potentiële verklikker.

De actuele polemiek rond deze serie, die al op gang kwam voor er ook maar iets op het scherm te zien was, is zo interessant als de serie zelf, en zegt evenzeer iets over de Vlaamse identiteit: we zijn een verdeeld volk van kankeraars en ruziemakers.

De Spaanse bezetting van de Zuidelijke Nederlanden in de 16de eeuw mag daarbij als een beslissende trigger gelden: de elite week uit naar het Noorden en droeg bij tot de Hollandse Gouden Eeuw, de rest verdroeg het juk, collaboreerde (P.P. Rubens is de bekendste), of wantrouwde zijn buur. Vandaag wordt België door vele Vlamingen ervaren als een bezettingsmacht, vandaar de zuurtegraad waar links niet mee om kan. Ironisch genoeg zijn zij vandaag de collaborateurs.

Belgitude

Schrijfster-filosofe Alicja Gescinska ontvangt het ereteken van Commandeur in de Leopoldsorde

Vandaag, in de polemiek rond de VRT-serie, tonen bepaalde opiniemakers ter linkerzijde zich van hun kleinste kant. Traditioneel bekijkt deze strekking heel het fenomeen van de Vlaamse beweging vanuit het collaboratieverleden, en onderwerpt alles wat zich als Vlaams-republikeins aandient, aan een reductio ad Hitlerum. Dat leidt soms tot een zuiverheidsdenken waarin ons collectief zwart letterlijk moet afgewassen worden door javelculturo’s.

Alsof er zomaar een goede en een slechte kant van de geschiedenis bestaat: het zijn uiteraard de overwinnaars die de geschiedenis schrijven en ‘kanten’ bepalen. 

Vandaar het fenomeen van ‘collaboratieroman’ die zo ongeveer elke weldenkend-linkse Vlaamse schrijver moet afgeleverd hebben als een bewijs van goed gedrag en zeden, en om het er nog eens in te duwen hoe ongeneeslijk besmet die Vlaamse beweging wel is. Het jongste product van dat reinigingsritueel is De draaischijf van Tom Lanoye. Opmerkelijk overigens ook hoeveel leden van het linkse cultuur- en media-universum in Vlaanderen uit een ‘foute’ familie blijken te komen.

Op de webstek Apache deed nu ook Karl van den Broeck (ex De Morgen en Knack) zijn duit in het zakje. Niettegenstaande hij de professionaliteit van ‘Het Verhaal van Vlaanderen’ prijst en niet twijfelt aan de goede bedoelingen van de makers, zit hij in hetzelfde schuitje van de linkse Belgitude en haar lachwekkende pogingen tot demonisering: ‘Dat de Vlaamse beweging geen al te goede reputatie heeft, heeft ze natuurlijk alleen maar aan zichzelf te danken. Twee keer ging een deel van de Vlaamse intellectuele elite “aan de verkeerde kant van de geschiedenis” staan.’

Alsof er zomaar een goede en een slechte kant van de geschiedenis bestaat: het zijn uiteraard de overwinnaars die de geschiedenis schrijven en ‘kanten’ bepalen. Historici die zich daaraan wagen, zijn regime-ideologen.

Pastoorspraat

Jos Geysels, gangmaker van de politiek correcte censuur

De paradox dat progressieven zich bekennen tot de achterhaalde Belgische constructie, en zelfs dwepen met het pluchen universum van de monarchie, is minstens even ridicuul als de neonazi-folklore waar ze zich zo druk om maken. Links Vlaanderen verdrinkt in zijn eigen weldenkendheid en rateert compleet de grondstroom. Vandaar de paniekreactie op de VRT-reeks die, o ramp, de kleine Vlaming blijkt te boeien.

De actuele piek van het VB is overigens veel minder een zaak van Vlaams-nationalisme, dan wel een rechtse visie rond asiel, migratie en (vooral) de islamisering, waar vele Vlamingen wel degelijk blijken van wakker te liggen. Daarover rept Van den Broeck met geen woord, tenzij het allemaal onder de noemer ‘racisme’ zou vallen.

Links Vlaanderen verdrinkt in zijn eigen weldenkendheid en rateert compleet de grondstroom. Vandaar de paniekreactie op de VRT-reeks die, o ramp, de kleine Vlaming blijkt te boeien.

Dat een columnist in De Morgen erin slaagt om zijn verontwaardiging de vrije loop te laten over het ‘crapuul’ dat hulpverleners met vuurpijlen bekogelt, zonder ook maar één keer de etnisch-culturele dimensie daarbij te betrekken, illustreert al evenzeer de gezichtsvernauwing van progressieven. Kon het er nu echt niet af om te zeggen dat het grootstedelijk vandalisme vooral een allochtonenprobleem is, meer bepaald zelfs verbonden met de Marokkaanse subcultuur?

Een van de weinigen in het Vlaamse culturele wereldje die wél snapt wat er aan de hand is, is schrijver Marnix Peeters. In Doorbraak is hij onverbiddelijk voor de ‘pastoorspraat’ van de wokes, maar ook voor linksgroene fascisten zoals Jos Geysels (Agalev), waarmee de ‘schrapcultuur’ is begonnen. Inderdaad Marnix, in Politiek incorrect (2020) ga ik uitvoerig in op de rol van deze bedenker van het cordon, die onder meer bepaalde wie in de Antwerpse Boekenbeurs zijn waren mocht uitstallen.

Allo Allo!

Hoe langer de cultuursector zich hult in deze politiek correcte waan, hoe meer de mainstream media daarin meegaan, des te succesrijker zal Filip Dewinter zijn met zijn omvolkingstheorie. Iets ontkennen is de beste manier om het op te roepen.

Voor de rest, en om terug te keren naar het Verhaal van Vlaanderen: hopelijk kan deze serie tot enige intellectuele volwassenheid leiden, en links én rechts doen inzien dat er geen goede kant van de geschiedenis bestaat, en dat mensen altijd keuzes maken die achteraf door eigenaars van de waarheid kunnen bekritiseerd worden.

Er is geen betere manier om met het verleden af te rekenen dan via humor en satire. Dat geldt zowel voor elk van ons, als collectief.

De geschiedenis is wat ze is, haar kennen is nodig, erdoor geobsedeerd worden is ongezond. We moeten vooruit kijken en zien welke toekomst we kunnen opbouwen. Er is geen betere manier om met het verleden af te rekenen dan via humor en satire. Dat geldt zowel voor elk van ons, als collectief. Daarom vind ik oorlogskomedies zo boeiend, en iconische series zoals ‘Allo allo’ zo louterend.

Na het didactische Verhaal van Vlaanderen moet er misschien eens een parodie komen waarin de Vlaming zijn historische trauma’s relativeert, niet à la Philippe Geubels maar meer iets Monty Python-achtig, grotesk, met veel aandacht bijvoorbeeld voor de Limburgers die twee dagen te laat op de Slag der Gulden Sporen verschenen en zegevierend naar huis trokken met een zak onderbroeken en kousenbanden. Conscience voorbij, die overigens een Belgische patriot was.

Leestip: Vom Nutzen und Nachteil der Historie für das Leben (Friedrich Nietzsche, 1874) – ‘Over het nut en het nadeel van de geschiedenis voor het leven‘.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in Burgerzin en onzin, Kakistocratie, Res publica, Sterke Vlaamse verhalen. Bookmark de permalink .

10 reacties op Hoe en waar vinden we de goede kant van de geschiedenis?

  1. madyvermeulen zegt:

    De dag dat er een gelijkaardige uitzending te zien is over de koninklijke, racistische slavendrijver en massamoordenaar van België en zijn nakomelingen zal ik de VRT, heel misschien, nog eens bekijken.

    • dzjakke Dzjakke zegt:

      Héja, dàt hebben we op school nooit geleerd. En uit de media ook niet. En vraag eens na op straat? Het best bewaarde geheim in Belgique (vlamen tellen niet mee, dom werken en bidden). Maar zet eens één stap in het buitenland? Hij pronkt naast Stalin, Pol Pot, Genghis Kahn, het puikje van de massamoordenaars: Vive le rwa!

      • madyvermeulen zegt:

        Ik weet maar al te goed dat de brave Vlaams kindjes in het katholiek onderwijs alles behalve de waarheid onderwezen werd over het Belgische vvorstenhuis en haar misdaden tegen de mensheid.
        De papa van de huidige “president” van de EU noemde Pol II niet gek lang geleden nog schaamteloos een “visionair”.
        Wat de collaboratie van de media betreft, OOK met de van Duitschen bloed en bodem afkomstige troonzitters én hun politieke negerkesvolk, om dat te weten hoef je je maar te laten boven-wijzen door Johan Sanctorum.
        Wat Johan tot kakistocratie doopt beschreef Wilfried De Wachter decennia geleden al in zijn vele boeken.

        Deze twee MOET je gelezen hebben: In 2001 verscheen “De mythe van de parlementaire democratie”
        In 2014 volgde “De trukendoos van de Belgische particratie”. Een Europese schande.

  2. madyvermeulen zegt:

    “De eigenaars van de waarheid”.
    “Javelculturo’s”.

    Héérlijk woordgebruik.
    Dank je Johan!

  3. dzjakke Dzjakke zegt:

    Wat een scherp en eenvoudig stuk, alweer. Mijn respect!

  4. Serge Vanhee zegt:

    Als men een cultuur wilt schoonmaken, dan doodt men haar.

  5. madyvermeulen zegt:

    Gelukkig is Johan Sanctorum niet de enige die geen goede kant aan de hedendaagse “vaderlandse” geschiedenis ziet.

    Steven Everaert noemt de blauw-groene klonen van Vivaldi in Gent “de bende van de botermarkt”.

    https://everaert.blog/author/everaertsteven/

Reacties zijn gesloten.