Aflevering 4788: Simonneke bij de Minister

Iets met uitgelopen mascara

De acteurs van de VRT-soap Thuis zijn ongelukkig. De publieke omroep heeft beslist de productie uit te besteden aan Eyeworks, al jaar en dag een vaste leverancier van programma’s als Flikken’, en Eigen Kweek. Ze vrezen voor hun statuur, andere arbeidsvoorwaarden (gedaan met gratis lunches en dito GSM-gebruik) die vermoedelijk wat meer aansluiten bij de modale condities van de modale werknemer. Ooit zag ik een Thuis-bus aan de VUB waar ze een aflevering draaiden. De acteurs-ambtenaren zaten bovenop de bus goed geluimd te smikkelen met een goed glas wijn, en toen dacht ik al: smakelijk jongens, het is toch allemaal op onze kosten.

Maar de acteurs zijn dus misnoegd en proberen de massa te mobiliseren. Waar het ACOD betoogt, duiken ook super drama queen Simonneke (Marleen Merckx), Eddy, Rosa, Frank en Adil op. Zowat een 1,2 miljoen kijkers trekt de soap dagelijks, en dus zou je denken dat er in het zog van de actie ‘Laat Thuis thuis blijven’ een revolutie plaats grijpt, een volksopstand waartegen de Witte Mars van 1996 maar klein bier zou zijn. Meer dan een miljoen Vlamingen op straat, het Thuislied zingend, de mannen de VRT-toren bestormend, de vrouwen luid wenend met uitgelopen mascara zoals Simonneke.

Helaas, het Thuispubliek blijft waar het normaal zit als de soap begint: thuis. Een petitie van 34.000 handtekening werd overhandigd aan Vlaams minister voor Media Benjamin Dalle, die eens zal gedacht hebben: ’34.000 handtekeningen op 1,2 miljoen kijkers? Dat valt nog best mee’.

Het leven zoals het is

Wereldberoemd in Vlaanderen, maar met één pennentrek uit het script geschreven 

Het punt is dat de twee miljoen fans die dagelijks rond zessen in hun zetel ploffen om naar Thuis (VRT) of Familie (VTM) kijken, zich eigenlijk nergens druk over maken, nooit klagen over de verhaallijnen, want het gaat over het leven zoals het is, een verhaal geschreven door een gek, zoals Shakespeare zei. Soap dus, en de kijker is wel wat gewoon: niemand is onvervangbaar in dit zo vaste format. Er komen en verdwijnen personages, ze vallen in liftkokers, of vluchten naar het buitenland, gaan voor lange tijd de gevangenis in, verdrinken of worden gewurgd, sommigen veranderen zelfs van geslacht (Franky), en dat allemaal zonder de minste rimpel van echte verontrusting bij het publiek. De scenarist is God.

De acteurs hebben dus geen echt leven, het zijn nobody’s, letterlijk versoapt in het script waarover ze niets in de pap te brokken hebben en dat hen elk moment kan ‘uitschrijven’.

Het bedekte cynisme van de soapkijker houdt in dat hij/zij aanvaardt dat alles kan gebeuren en iedereen kan verdwijnen, behalve de soap zelf. De dagdagelijkse wedervaren van de personages vormen dé gespreksonderwerpen op café en bij de kapper, veel meer dan politiek of sport. Maar tegelijk is alles anekdotisch en vrijblijvend. Wanneer de acteurs in hun echte gedaante, als werknemers, op TV verschijnen omdat ze op bezoek zijn bij mediaminister Dalle, dan is dat ook ‘maar’ even fictief-reëel als Lowie die zich op de dansvloer ontpopt tot een echte sfeermaker (aflevering 4749). Ik wed dat een boel trouwe Thuiskijkers bij de journaalbeelden dachten: ‘Tiens, Simonneke is bij de minister’. 

De acteurs hebben dus geen echt leven, het zijn nobody’s, letterlijk versoapt in het script waarover ze niets in de pap te brokken hebben en dat hen elk moment kan ‘uitschrijven’. Ze kunnen niet eens aanspraak maken op hun eigen personage, want dat is nog sterfelijker dan u en ik. Ze zijn letterlijk nobody. In het seizoen 2007-2008 werd er een grondige opkuis uitgevoerd in Thuis. Zowat een vijfde van de toenmalige acteurs werd ontslagen uit de serie. Voor de scriptschrijvers een koud kunstje om een boel personages in het Amazonewoud te laten verdwijnen of zich fataal in een visgraat te laten verslikken. Het exit is maar een vingerknip. God is een scenarist.

Seizoensfinale

Overleven Waldek en Kobe het auto-ongeluk?

Televisie is een wonderbaar medium. Wat echt en reëel is, wordt virtueel en fictief (het nieuws), wat fictief is wordt reëel (de soap). Dankzij deze verwisseling kijken we naar de Oekraïneoorlog als naar een filmserie, en wordt Thuis quasi-realiteit. Het netto resultaat is dat de kijker het allemaal maar bekijkt en er onder alle sentiment een leegte gaapt. Er is geen realiteit meer, zoals de mediafilosoof Jean Baudrillard (1929-2007) al schreef, het simulacrum regeert. Je protesteert toch niet tegen een plot? Zelfs al had de politie al die betogende Thuis-acteurs ter plekke neergeschoten aan de ambtswoning van minister Dalle, de soapliefhebber zou hooguit een kwartier beteuterd naar de keuken zijn gedrenteld en dan hebben uitgekeken naar de volgende aflevering.

Deze laatste bedenking maak ik uiteraard met de échte executie voor ogen van Yannick Verdyck door Special Forces, alleen maar omwille van een mening. Het evenement is op TV geweest en het verdwijnt terug uit de actualiteit. Het roept bij de modale Vlaming geen verontwaardiging op, laat staan kritische reflecties over het systeem. Het is gewoon, nu ja, soap. Een acteur uit het script geschreven, so be it. 

Soaps, en hun spiegelbeeld, reality TV, hebben wel degelijk een sociale en politieke functie. Ze doen ons wennen aan werkelijk alles, het spektakel en het voyeurisme domineren.  

Voor de politiek is dit soort versoaping van de realiteit van goudwaarde. Ondertussen hebben we het hoogste overheidsbeslag ter wereld, de slechtste publieke service, en de meest lege staatskas. Toch valt er over het script niet te discussiëren. Het gezegde ‘opium voor het volk’ heeft sinds de televisie een nieuwe dimensie gekregen: de wereld is een permanent spektakel; nodeloos er zich druk over te maken, zelfs al moet u drie dikke truien aandoen. Overigens staat het in de sterren geschreven wat de huidige malcontente Thuisploeg te wachten staat bij hun nieuwe werkgever: in de komende seizoensfinale missen ze allemaal de bocht van het viaduct van Vilvoorde en vallen ze, na zich even aan de vangrails te hebben vastgegrepen -wat men noemt een cliffhanger,- recht op de VTM-studio’s. Twee vliegen in één klap.

Vlaanderen in rouw, maar het seizoen daarop worden de personages allemaal gespeeld door een container Indiërs die met een speciale tongval een avatar spelen van de naar het hiernamaals verhuisde Simonneke, Eddy, Rosa en C°. De Vlaming kijkt en nipt van zijn biertje. Zoals ik zei: de scenarist is God. In de hemel speelt men heden Vivaldi.

Boekvoorstelling: Johan Sanctorum, ‘Kakistocratie – Pleidooi voor méér antipolitiek’

Donderdag 1 december 20h – CC. ‘De Kam’ in Wezembeek-Oppem – Beekstraat 172

Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Aflevering 4788: Simonneke bij de Minister

  1. Eric de Eerste zegt:

    De vervaging van het realiteitsbesef en de vervreemding van het eigen lichaam zijn voor elke tirannieke regering inderdaad fenomenen van goudwaarde. Wie elke avond voor tv in de zetel ploft wordt een levenloos lichaam, een samengesteld geheel van verlamde delen die als compleet overbodig ervaren worden. Die situatie van geesteloosheid en non-existentie is maar een prikje in de bovenarm verwijderd van een onverwachte dood. Slappe bocht dus, weke leden zonder greintje gratie of zelfrespect. En de biertjes die erbij genomen worden kunnen de roes nog wat optimaliseren. De dagelijkse Thuiskijker moet zich, nu Merckx en Co even de studio’s hebben verlaten, écht geen zorgen maken. Er is nu voetbal, en dat is minstens zo belangrijk als die soap. Toch ?

    • Johannes zegt:

      Ik heb de tv tien jaar geleden de deur uit gedaan, aangezien ik de twintig jaar ervoor toch maar steeds meer sporadisch ernaar keek. Dan heb ik niet zo lang geleden voor een vriendin die zich een internetabonnement met tv had laten aansmeren de zaak geïnstalleerd (ze heeft de tv uiteindelijk nooit gebruikt). Honderd kanalen bagger, en meer van hetzelfde. Het is een soort van zombie-trance medium, je moet eraan verslaafd zijn, dan is het normaal. Afgezien van sommige films, geeft het een indruk van imbeciliteit en trance als je er niet of niet meer aan gewend bent. Zelfde met dumbphones overigens.
      Het schijnt dat het ook goed te zien is bij heel jonge kinderen, als die voor de tv worden gezet, die zijn dan gelijk zombie-verslaafd, wat te zien is in de uitdrukking van hun gezicht en lichaam, er is ‘niemand thuis’ in dat geval.

      Een andere vriendin die alleen woont geeft eerlijk toe dat ze zich zonder de tv te alleen voelt, da’s wel sneu, want ze leeft zo in een pseudo-realiteit, die anders dan het lezen van goede boeken geen enkele andere waarde heeft dan het verdrijven van eenzaamheid.

  2. Marc Schoeters zegt:

    Bijna dertig jaar geleden – toen ik godbetert nog bij Centrum Basiseducatie Antwerpen werkte – vond er voor de anderstalige cursisten NT2 (Nederlands Tweede Taal) op het einde van het schooljaar een feest plaats op de Sint-Andriesplaats in Antwerpen. De eregast op dat multicul-feestje was de actrice Loes Van den Heuvel – beter bekend als de portwijn-zuipende Carmen uit F.C. De Kampioenen. Madame Carmen liet zich op het “feesje” hooguit een halfuurtje zien. Meer hoefde dat niet te wezen. Bijna geen enkele van de cursisten wist trouwens wie zij was – want hun schotelantennes stonden voor eeuwig en één dag gericht op het zuidelijke thuisland. Maar de “topactrice” Loes werd voor haar kortstondige verschijning wél de lieve som van 10.000 frank uitbetaald. Officieel althans – want er kwam nog eens 20.000 frank “in het zwart” bij. Een behoorlijke som in die tijd! Centrum Basiseducatie Antwerpen – gesubsidieerd met belastinggeld – had voor die merkwaardige monetaire operatie een creatief boekhoudkundig trucje bedacht. De toenmalige boekhouder van Basiseducatie Antwerpen was een specialist in dat soort praktijken. Organisaties uit de multicul-sector zijn trouwens bijzonder bedreven in zulke boekhoudkundige tovenarijen. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Het is maar dat u dat weet – als u uw volgende energierekening krijgt.

    Dus nee – ik heb net zoals de auteur van deze Doorbraak-bijlage geen enkele compassie met het ‘deugend’ volk dat zijn schaarse talenten in een of andere tv-soap aanwendt om met zo weinig mogelijk moeite de eigen zakken te vullen – en daarbij geen ogenblik stilstaat bij de minder rooskleurige situatie van het dom kijkpubliek.

    PS. Hey – Loes! Als het niet waar is wat ik hier schrijf – doe me dan gerust een proces wegens laster en eerroof aan. U gaat dat natuurlijk niet doen. U weet – net als ik – wel beter.

  3. Rocco en zijn broers zegt:

    Jammer Johan dat je de Vlaamse anti-held niet vermeld hebt!

    Ik denk dat den Pico Coppens uit F.C. De Kampioenen Baudrillard’s begrip van het simulacrum (Something that replaces reality with its representation) weldegelijk doorbroken heeft.
    Althans volgens mij opzoek werk op Wikipedia:
    “Michiels geraakte hierna niet van zijn alcoholverslaving af, waarna hij voortdurend in aanraking kwam met politie en justitie[2] en een ironische cultstatus verwierf die zijn bekendheid als acteur ver overtrof”.
    Vooral dat “in aanraking komen met” is toch redelijk archetypisch te noemen of niet?
    Born to be wild?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s