Open Vld-huis in de fik: na het ‘liberaal vuur’, de ‘brandbrief’

Het rommelt bij de Vlaamse liberalen. De Open-Vld haalde in 2019 nog 13 procent, in de jongste peiling van 22 juni een schamele 9,3%, het slechtste cijfer ooit.

Dus worden mensen nerveus en moet er ‘geschakeld’ worden zoals dat heet. Begin dit jaar nam voorzitter Egbert Lachaert zelf de vlucht vooruit met de vernieuwingsoperatie, ‘Liberaal vuur’ genoemd. Alleen al de naam doet ideeënarmoede vermoeden. Omdat het vuurtje van Lachaert hooguit smeult, willen nu 18 jonge liberalen de kachel wat aanpoken met een brandbrief die in De Morgen van 16 juli verscheen. In het kort willen ze ‘op een nieuwe manier aan politiek doen’, ‘de particratie wegwerken, en ‘de staat terugdringen’. Waar hebben we dat nog gehoord.

Opvallend: het zijn mensen die ook al in Lachaerts project een rol spelen, of moesten spelen, zoals Philippe Nys (voorzitter Jong VLD), Tineke Van Hooland (voorzitster Open VLD Vrouwen), Lawrence Vanhove (denktank Liberales) en Thibault Viaene (Liberaal Vlaams Verbond). Bij de ondertekenaars vinden we verder Arthur Orlians, woordvoerder van Bart Somers, en zowaar diens zoon Jan-Klaas.

Beroepsvernieuwer

Vincent Steur, opsteller van de ‘brandbrief’

Stukjes van het partij-establishment met andere woorden, die, zoals ondervoorzitter Jasper Pillen fijntjes opmerkt, allemaal in het partijbestuur zitten en daar ruimschoots hun zeg kunnen doen. Is de brandbrief dan geen dolksteek in de rug van voorzitter Lachaert? Allerminst, zegt woordvoerder Vincent Stuer, maar het gaat gewoon niet snel genoeg vooruit.

Doorheen heel de dissidentenactie ruikt men het angstzweet van mensen die vrezen voor hun zitje tegen de volgende verkiezingen.

Vincent Stuer is de studax van de partij, heeft een baantje aan het Europees Parlement (meer bepaald de PR-afdeling Renew Europe waarin we ook de onvermijdelijke Guy Verhofstadt terugvinden), en schrijft tussendoor columns in De Morgen. In een vorig leven was hij al persverantwoordelijke van Karel De Gucht, speechschrijver voor Europees Commissievoorzitter José Manuel Barroso, en vervolgens woordvoerder van de Europese fractie van de Nederlandse partij D66.

Een man die het goed kan uitleggen dus, hij is vermoedelijk het brein achter de brandversnellende open brief. Maar ook deze beroepsvernieuwer was al betrokken bij het project van voorzitter Lachaert en handelt vooral vanuit een persoonlijke agenda. Doorheen heel de dissidentenactie ruikt men het angstzweet van mensen die vrezen voor hun zitje tegen de volgende verkiezingen. ‘Onrust is wat ons samenbrengt’, zo luidt de aanhef van de tekst in DM. Effectief: volgens de peilingen gaat Vincent Steur in 2024 nooit aan die Europese zetel geraken die hij ambieert.

Nieuwkuis

De brandbrief is dan ook niets meer dan een tekst vol gemeenplaatsen en stoere clichés, zoals het voornemen om ‘aan een nieuwe manier van politiek te doen doen’, vanwege ‘een nieuwe generatie met een frisse stijl en herwonnen relevantie’, kortom, alles in de nieuwkuis. Daarbij willen de vernieuwers ‘de particratie wegwerken’ en ‘de rol van de staat terugdringen’. Wow.

Laat ons die twee laatste voornemens eens toetsen aan de realiteit. Iemand als Vincent Stuer is gepokt en gemazeld in de oude politieke cultuur, en leeft van het gesubsidieerde partijensysteem. Alle schuld voor de ‘verzuring’, het feit dat de modale Vlaming het politieke circus de rug toekeert, wordt gelegd bij de ‘populisten’ van extreem rechts. Dus niet bij het politieke establishment zelf, dat het cordon bedacht en het VB groot maakte.

In werkelijkheid willen de Vlaamse liberalen, samen met de francofone zusterpartij onder leiding van de flamboyante Georges-Louis Bouchez, het Belgique à papa restaureren 

Particratie zei u? Stuer is ook een van de breinen achter het idee dat de traditionele partijen zich best zouden verenigen tot één formatie, die de eindstrijd moeten aangaan tegen de partijen die ‘de democratie ondergraven’ of het einde van België bejubelen. Eén keer raden wie ze daarmee bedoelen, en één keer raden wie die kruisvaarders zou moeten aanvoeren, juist.

Kort: waar het woord ‘nieuw’ veel gebruikt wordt, is enige scepsis aangewezen. In werkelijkheid willen de Vlaamse liberalen, samen met de francofone zusterpartij onder leiding van de flamboyante Georges-Louis Bouchez, het Belgique à papa restaureren, waarin aan het koningshuis een sleutelrol blijft voorbehouden. Ook het invoeren van een federale kieskring behoort tot die ambitie.

Controlestaat

In cruciale debatten over de vrije meningsuiting hoort men de liberalen nooit (Herman Van Goethem, UA-rector die twee docenten met een ‘remediëringstraject’ bedacht)

De rol van de staat terugdringen dan? Nooit werden er zoveel regels en regeltjes aan de burger opgelegd als in de decennia dat de liberalen in België en Vlaanderen aan de knoppen zitten. Onze totale belastingdruk bedraagt 43% van ons bbp, ons loonbriefje toont dat het overheidsbeslag zowat de helft uitmaakt. Waarvoor we bitter weinig terugkrijgen. De liberale brandstichters moeten dringend in eigen boezem kijken.

Tip: benoem de olifant in de kamer en ga eens voor totale vrije meningsuiting, tegen de politiek correcte censuur en de woke-dictatuur.

Ik kan anders de vernieuwers wel een paar ideetjes meegeven, gratis voor niets. Ging dat liberalisme niet ooit over het mondige en weerbare individu dat de samenleving moet vorm geven? Wel, tip: benoem de olifant in de kamer en ga eens voor totale vrije meningsuiting, tegen de politiek correcte censuur en de woke-dictatuur. Neem daarin ook concrete standpunten in: verdedig komiek Urbanus wanneer hij als ‘witte, oudere hetero’ gecanceld wordt, veeg de VRT de mantel uit als ze journalist Eddy Demarez een ‘remediëringstraject’ willen opleggen omwille van wat grapjasserij onder collega’s, eis het ontslag van UA-rector Van Goethem die een knieval doet voor het woke-fascisme.

Helaas willen de schrijvers van de open brief vooral ‘de multicultuur omarmen’, lees: de politiek correcte taboes respecteren en het onderwijs verder laten slabakken in naam van het diversiteitsdogma. De linksliberalen maken hier geen enkel verschil met het groenrode verhaal. Des te sneller blijkt hun irrelevantie.

Teveel overheidsbemoeienis? Durf eens te reconstrueren hoe het systeem via de covid-pandemie de smaak van een controlestaat à la Chinoise te pakken kreeg. Stel de rol van hogepriesters als Marc Van Ranst in vraag, de avondklok, de CST-komedie, de mondmaskersaga. Gelet op het traject van partijgenote Maggie De Block, huidig fractievoorzitster van de Open Vld, is dat uiteraard ondenkbaar.

Oude elites

De democratie vernieuwen? Pleit eens voor een burgermaatschappij met bindende referenda naar Zwitsers model. De manier echter waarop Bart Somers -vader dus van een ondertekenaar- de aanhechting van Boortmeerbeek bij groot-Mechelen trachtte te forceren, toont wat de Vlaamse minister van binnenlands bestuur over burgerdemocratie denkt.

Dat zijn maar een paar voorbeelden van de manier waarop men de liberale filosofie vandaag een brandend-actuele invulling kan geven. Ik zie het vanuit Open-Vld niet gebeuren. Ondanks alle vurige metaforen is dit een machtspartij pur sang die in eufemistische termen ‘verantwoordelijkheid’ neemt, en in feite het status-quo nastreeft.

Met één vingerknip van Lachaert, die de volgorde op de kieslijsten bepaalt, zal het strovuurtje van Stuer en C° dan ook uitdoven.

Het ethisch-progressief imago is een dunne laag vernis die een partij van het verleden, de oude elites en de dynastieën à la De Croo bedekt. De voorzitter was daar heel duidelijk in: een partij die aan de knoppen zit moet zich niet inlaten met gedurfde ideeënMet één vingerknip van Lachaert, die de volgorde op de kieslijsten bepaalt, zal het strovuurtje van Stuer en C° dan ook uitdoven. Noteer dat ondertussen een echte dissidente, Vlaams Parlementslid Els Ampe, het leven zuur wordt gemaakt. Haar exitplan ligt klaar.

Misschien kan Vlaanderen wel een echte vrijheidspartij gebruiken, voortgestuwd door durfintellectuelen die de politieke correctheid radicaal achter zich laten, en die het anti-politieke ongenoegen kunnen capteren als energie voor een nieuw maatschappelijk project. Maar daar hebben de Vlaamse liberalen de ballen niet voor, ook de jonkies niet. In het politieke landschap van morgen is hun rol uitgespeeld. Wie de klassiek-liberale erfenis in ere zal houden, valt nog af te wachten.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 
Dit bericht werd geplaatst in cacistocratie, Het politiek theater, Politiek incorrect. Bookmark de permalink .

7 reacties op Open Vld-huis in de fik: na het ‘liberaal vuur’, de ‘brandbrief’

  1. Mady Vermeulen zegt:

    Een kwart eeuw geleden luidde een Gents joenk de politieke vernieuwingsklok. Ook het bindend referendum werd toen gepromoot. Een resem “burgermanifesten” brachten hoop in vele blauwe en minder blauwe burgerhoofden, en Verhofstadt werd premier, maar de plannen voor het bindend referendum sneuvelden onder druk van de PS. Niks politieke vernieuwing. Niks bindend referendum. Niks van alles, maar Verhofstadt zit in hoog en droog in “Europa”, en in de raad van bestuur van Sofina. Zijn “links-lliberalisme”, alias politieke vernieuwing werd de doodsteek voor zijn partij.
    De beloofde nieuwe politieke cultuur is een stille maar zekere dood gestorven. Na een kwart eeuw proberen de mislukte “Vlaamse” Liberalen en Democraten het rottende lijk te reanimeren. .
    Wat de gesubsidieerde “kwaliteitskranten” niet durven te schrijven verraden ze met foto’s. De zegevierende De Croo van enkele maanden geleden staat er tegenwoordig nogal beteuterd bij nu de soldentijd voor de “liberalen” het enige is dat de blauwe ex.stekkertrekker rest. Leve de kibbelende Vivaldi verliezers, en 11 miljoen alles behalve eendrachtige Belgen!
    Wedden dat een peiling eerlijke peiling onder de Vlaamse meerderheid een heel ander beeld zouden laten zien dan een bevraging onder 1000 Vlamingen, evenveel Walen en 500 Brusselaars?

  2. Mady Vermeulen zegt:

    In het nieuws. Een zevende minister benoemd in Vivaldi: van allochtone afkomst, vrouw, en door niemand verkozen. Die “liberalen” toch met hun politieke vernieuwing en meer inspraak van de kiezer…..

    • dzjakke Dzjakke zegt:

      De politeken van tegenwoordig zijn gebiologeerd door wat de vrt al decennia serveert: Debiele spelletjes, zgn. ‘actua’ onder vrienden (soms met Waldorf en Stattler) en…: Herhalingen!!! Ze spelen het gewoon na, voor inspiratie kunnen ze beter eens bij de West-Vlaamse geilige heest te rade bidden.
      In de Colruyt stond voor mij een dikke werkman die het niet verbloemde toen hij de rekening zag: “godverdoeme, zij maar oorlog maken, en wij moeten dat betalen!”
      Gelukkig ligt 2024 nog ver weg, misschien maken ze het nog zo bont dat de dienstplicht terug wordt ingevoerd (Oei, breng ze niet op ideeën) . En wie even wil kan de parallel vinden tussen de jaren dertig toen de nazi’s begonnen met liquideren van wie niet in de pas liep, en de woke-beweging die even radicaal ideeën oplegt die niemand eigenlijk wil, maar uit angst toch maar omarmt. Het worden nog spannende tijden, en ik zit op de eerste rij!

  3. Johannes zegt:

    De kretologie die Sanctorum hanteert is vaak democratisch-ideologische kretologie, maar klassiek liberalisme heeft op zich niets met democratie te maken. En de kretologie die ‘liberalen’ (in feite statisten en socialisten) hanteren is van dezelfde aard. Het klassiek liberalisme, wat niet op ideologische kretologie is gebaseerd, maar op een gesofisticeerde filosofie, en op millennia oud humanisme wordt door niemand die in een machtspositie is in ere gehouden, alleen marginaal heeft men er nog kennis van. Hoogstens, wat er nog van over is, is de kip met de economische gouden eieren (zover er vrije markt is…), die zwaar wordt geplukt door liberalen (dus nep liberalen, statisten en socialisten) om hun vele zinloze hobby’s mee te financieren, en een beetje gekrakeel om vrijheid van meningsuiting en diversiteit, een kretologie waarvan men niet eens meer weet waarom dat nodig zou zijn.

    “Wie de klassiek-liberale erfenis in ere zal houden, valt nog af te wachten.”

    Er is geen ware klassiek-liberaal die zich serieus inlaat met de moderne democratieën, de demagogie en infantiele democratisch-ideologische kretologie waar men de democratische massa mee aanspreekt is geheel tegen de traditie.Klassiek liberalisme zou zich met democratie kunnen inlaten, verenigen, als aan een hele lijst voorwaarden voldaan wordt, waar anders de democratie het klassiek liberalisme om zeep helpt, zoals veelal bewezen vanaf ruwweg het einde van de negentiende eeuw (afhankelijk van welk land), toen de statisten en socialisten het de nek hebben omgedraaid om hun volksutopia te bewerkstelligen, niet gehinderd door enige kennis van zaken, gebaseerd op (soms) mooie geloofsbelijdenissen.

    Ieder democraat die momenteel een machtspositie heeft, is alleen geïnteresseerd in dit of dat principe van het klassiek liberalisme in zoverre men het kan uitbuiten voor zichzelf en de eigen partij, er democratisch de sier mee maken. Maar klassiek liberalisme is geen hoer van de democratie. Dat de democraat steeds leentjebuur bij het klassieke liberalisme moet spelen is begrijpelijk, de democratisch ideologie is gestoeld op niks dan illusies, blinde dogma’s, geloofsbelijdenissen, en infantiele kretologie. Iets van het recht van de meerderheid (god weet waarom), de ‘mondige burger’ (die zogezegd magisch wordt gecreëerd door educatie en participatie), een onnatuurlijk door afgunst gedreven gelijkheidscomplex (‘ideaal’) dat tot hypocrisie leidt, en wat voor psychologisch en ideologisch infantilisme nog meer.

    De vrijheidsfilosofie is niet de hoer van de democratie of het speelgoed van kinderen, daarom houden veel echte klassieke liberalen zich beter afzijdig. Dat men eerst het woord ‘liberaal’ kaapte, en het omkeerde ervan maakte (statisten-socialisten), en dan nu weer erover krakeelt voorspelt niet veel goeds.

    Klassiek liberalisme is een uitgebreide gesofisticeerde filosofie voor vrijheidslievende elites met gezond verstand, het volk spreek je aan door direct tot het hart te spreken, aan het gevoel voor vrijheid te appelleren, het te stimuleren via taal wat het individuele hart aanspreekt, zeker niet via demagogisch-democratisch-ideologisch-gepolitiseerd-gekrakeel-jargon wat eindeloos en zinloos tot kotsen toe wordt herhaald. En het tijdgebonden gedonder en gekeet, en alle absurditeiten door de democratie veroorzaakt, elke tien jaar weer wat anders, dat moet men zelf maar democratisch uitzoeken. Daarvoor moet men niet het vrijheidslievende klassiek liberalisme misbruiken, dan moet men vrijheidsliefde uit de democratische samenleving zien te putten, en aangezien men allemaal macht en inspraak wil, zoveel mogelijk, en zo vaak mogelijk, succes ermee!

    Het klassiek liberalisme is geen knol om de kar te trekken naar de democratische proletariaat-kleinburger utopia.

    • Johannes zegt:

      Het klassiek liberalisme is overigens ook geen wild ongedisciplineerd paard dat voor democratisch-anarchisme, in de vorm van de vele varianten van libertarisme, misbruikt kan worden. Dat het hedendaagse libertarisme, wat grotendeels dus een democratisch-anarchistisch fenomeen is, ook leentjebuur speelt bij het klassiek liberalisme, om principes een beetje te kunnen onderbouwen.., is ook weer te danken aan het feit dat het klassiek liberalisme een sterk filosofisch en wetenschappelijk fundament, en lange intellectuele traditie heeft (maar pas in de achtiende-negentiende eeuw relatief veilig boven water kon komen in de Westerse wereld, na eeuwenlange vervolging door autoriteiten en bevolking).
      Libertarisme, dat het nogal moet hebben van niet of slecht onderbouwde principes, een te ver doorgedreven ideaal van de goedheid van de vrije markt, is slechts vaak een minder op magisch-democratisch-kretologisch gebaseerde geloofsbelijdenis van democraat-anarchisten, en soms klassieke liberalen, die gemarginaliseerd als men is, en democratisch verwaterd of misbruikt zoals het ‘klassiek liberalisme in ere’ is (waar Sanctorum naar verwijst), zich toch op de een of andere manier willen organiseren en verdienstelijk maken voor de vrijheid van een ieder.

  4. Johannes zegt:

    “politieke ongenoegen kunnen capteren als energie voor een nieuw maatschappelijk project”

    Hier gaat hier al democratisch fout, de zin komt voort uit het democratische maakbaarheidsmodel, en democratische obsessie met politiek, overigens een model dat gespeend is van elke filosofische en wetenschappelijke onderbouwing, een geloofsbelijdenis. Maatschappelijke projecten, in de vorm van een ‘vrijheidspartij’, is een contradictio in terminis. Vrijheid is geen project, geen te ontwikkelen project, en geen door de politiek te ontwikkelen project. Het moet ook zeker niet draaien om ‘politiek ongenoegen’, wat altijd draait om: zij doen het niet goed, wij gaan het beter doen. Die laatsten blijken dan net zo incompetent, omdat men nu eenmaal incompetent is om de samenleving te ‘maken’.
    Alles wat naar een eeuw lang ingesleten model van politieke beïnvloeding, politieke organisatie, maakbaarheid, keet schoppen, revolutie, agitatie en democratisch institutioneel jargon neigt moet worden vermeden. Dat gaat geheid dezelfde richting in.
    Een ‘gedurfd idee’ stelt in de illiberale-keetschoppers democratie die we kennen trouwens ook geen reet voor. Het zal wel iets zijn in de zin van iets opperen wat in de huidige kerk der onverdraagzaamheid niet wordt getolereerd, en als het niet iets idioot is,dan is het altijd terug te leiden tot iets wat het gezonde verstand kan bedenken, of iets wat is geïnspireerd op de filosofie van de een of andere historische eminente vrijheidsdenker.
    De liefde voor de vrijheid moet centraal staan, gestimuleerd worden, verleid worden, via strategische methodes, die variëren van groep tot groep.

    Een goede start voor intellectuelen is een studie van de veelzijdige werken van de radicaal klassiek liberaal Herbert Spencer. Daar zal men intellectueel en qua tijd de handen vol aan hebben, en het is een goede anti slaven-dictator-model-shocktherapie. Niet om anderen te shockeren trouwens, revolutie en agitatie mag nooit het doel zijn. En een beetje nederigheid zal ook een goede zaak zijn, er is zo goed al niks wat bedacht kan worden momenteel wat al niet fundamenteel bedacht is door inmiddels al eeuwen oude denkers.

  5. Johannes zegt:

    Stelling: na een eeuw statisme/centralisering, socialisme, dictatuur van en voor het proletariaat, demagogie en dictatuur van en voor ‘mobs’ en massa’s (elites vormen ook mobs trouwens) is er geen enkele politieke en institutionele pakkendrager die de geest van het klassieke liberalisme kan overbrengen zonder die geest te knevelen en bijkans of geheel de nek om te draaien middels democratisch-ideologische prietpraat, massa-democratisch-babbeljargonkretologie dat gemaakt is voor massa’s, en ontdaan is van geest en passie.
    Maar het is ook niet primair de taak van een politicus en wat voor institutionele pakkendrager dan ook, dat zou een omgekeerde wereld zijn. Dat is de top-down benadering, in de geest van de intensief politiek georganiseerde massa-democratie.
    Als de geest van het klassieke liberalisme, dat i.p.v. klassiek en dus oud en voorbij verleden, juist progressief geëmancipeerd is, ten opzichte van de statisten-socialisten massa-democratie, weer op zou moeten bloeien, dan moet het altijd waken om niet door het huidige top-down democratisch-institutionele organisatiemodel de nek omgedraaid te worden. Zodra enige institutionele kretologie-babbelkont er lucht van krijgt, en er brood in ziet, is het bijna met zekerheid gedaan met de geest ervan. Dat is het probleem waar het klassiek liberalisme mee te maken heeft, het eerste wat men steeds voor ogen moeten hebben, men heeft de politiek nodig, maar de huidige vorm ervan heeft een sterke inherente neiging om de geest van het ware liberalisme al bij voorbaat te doden.

Reacties zijn gesloten.