Iran en het pact met de duivel

Na veel gepalaver heeft de buitenlandcommissie in het federaal parlement woensdag haar fiat gegeven voor de ratificatie van het omstreden uitleveringsverdrag met Iran. Grote pleitbezorger van dat verdrag is justitieminister Vincent Van Quickenborne (Open VLD). De meerderheid stemde voor, N-VA en Vlaams Belang tegen. PVDA-PTB onthield zich.

Theocratische dictatuur

Assadollah Assadi, de terrorist die Iran zo graag terug wil

Voor wie de soap niet heeft gevolgd: de bedoeling van dit verdrag is om Belgen, die in Iraanse gevangenissen verblijven, te laten overkomen naar ons land zodat ze hier hun straf kunnen uitzitten. Voor zover wij dat noodzakelijk achten natuurlijk. Omgekeerd kan de Islamitische republiek de uitlevering vragen van Iraniërs die in onze toch al overbevolkte gevangenissen vertoeven. Zo’n verdrag is standaard in de internationale betrekkingen, ware het niet dat Iran een speciaal geval is.

We hebben hier immers te maken met een internationale paria, een theocratische dictatuur waar de ayatollahs de touwtjes in handen hebben en waar mensenrechten van nul en generlei waarde zijn. Erger: het land stuurt zijn zonen naar Europa uit om het terrorisme te beoefenen. Na hun eventuele arrestatie en veroordeling komen ze in onze gevangenissen terecht en Iran wil deze helden graag terug.

Het langzaam laten wegteren in Iranese gevangenissen, inclusief het af en toe aankondigen van een executie, vormen een standaard tactiek om de druk op de ketel te houden.

Daar mag enige druk mee gepaard gaan: Belgen die in een Iranese gevangenis verblijven genieten niet bepaald van een vijfsterrenluxe. Meer bepaald worden ze geïsoleerd en uitgehongerd, krijgen geen rechtsbijstand en ook geen medische zorgen. Het langzaam laten wegteren in Iranese gevangenissen, inclusief het af en toe aankondigen van een executie, vormen een standaard tactiek om de druk op de ketel te houden.

Concreet staat vooral Assadollah Assadi in de schijnwerpers, een Iraanse terrorist die vorig jaar in Antwerpen tot twintig jaar cel veroordeeld werd, als brein achter een verijdelde aanslag op een samenkomst in Parijs van Iraanse bannelingen. Geen doetje dus. Assadi wordt beschouwd als de chef Europa van het Iranese terrorisme. Er wacht hem dus in Teheran een erehaag als hij uit het vliegtuig stapt.

Rampendokter

Prof. Ahmadreza Djalali, voor en na

Aan de andere kant van de weegschaal bevinden zich twee personen die in aanmerking komen voor uitwisseling. De bekendste is Ahmadreza Djalali, een Iranese arts, maar als rampenspecialist werkend in Europa, ook in België, aan de VUB. Hij woonde met zijn vrouw en kinderen in Zweden.

Tijdens een bezoek aan Iran in april 2016 werd hij gearresteerd en ter dood veroordeeld op verdenking van spionage. Vermoedelijk werden zijn bekentenissen afgedwongen door foltering en chantage (zijn moeder woont nog in Iran). Naar het schijnt is hij fysiek en mentaal geheel op.

In 2018 kende Zweden hem bij wijze van steun het Zweedse staatsburgerschap toe, maar sindsdien is het vanuit Ikea-land stil rond deze zaak.

Regelmatig wordt er te onzent gedemonstreerd voor zijn vrijlating. Probleem: Dr. Djalali bezit niet eens de Belgische nationaliteit, we kunnen dus niet in het kader van dat verdrag om zijn uitlevering vragen. In 2018 kende Zweden hem bij wijze van steun namelijk het Zweedse staatsburgerschap toe, maar sindsdien is het vanuit Ikea-land stil rond deze zaak. De vraag is of België de kastanjes uit het vuur moet halen.

De tweede ‘kandidaat’ voor een ruil is ngo-medewerker Olivier Vandecasteele, die wél de Belgische nationaliteit heeft. Ook hij wordt beschuldigd van spionage, en zou in een isoleercel zitten in de beruchte Evin-gevangenis. Probleem: Vandecasteele is niet formeel veroordeeld, en België kan dus ook niet formeel om zijn uitlevering vragen. De verwachting is, dat het regime Vandecasteele in een schijnproces zal veroordelen, als België het verdrag ratificeert en er een ruil tegen Assadi kan geregeld worden. Al dan niet met Ahmadreza Djalali als toegift.

Verkeerde inschatting?

NGO-er Olivier Vandecasteele: begin dit jaar als ‘spion’ gearresteerd

Dit handeltje stinkt dus behoorlijk. In hun DB-opiniestuk ‘Waarom de Assadi-wet een schande voor ons land is’, beklemtonen Darya Safai en Theo Francken (beiden N-VA) het contraproductief karakter van de wet, namelijk dat hij het terreurterrorisme zou aanmoedigen. Waarbij ze raar genoeg vooral bezorgd zijn om ‘de Belgische Joodse gemeenschap’, terwijl terrorist Assadollah Assadi het niet op Joden gemunt had maar op Iranese dissidenten die in Europa actief zijn.

Wat bezielde de ngo-er Vandecasteele dan om, tegen alle reisadviezen in, dit jaar toch het hellhole Iran aan te doen?

Bij dit verhaal kunnen echter nog andere reflecties gemaakt worden, die het morele dilemma (humanitair voelen, versus principieel denken) verzachten. Bijvoorbeeld de vraag naar de verantwoordelijkheid van de pechvogels in kwestie. We kunnen wel compassie hebben met dokter Djalali, maar toen hij in 2016 op werkbezoek was in Iran, heeft hij de risico’s toch fameus verkeerd ingeschat.

Frappanter nog is het traject van zijn lotgenoot Olivier Vandecasteele. Hij is een kenner van de Iranese cultuur en politiek, en heeft een Iranese partner waarmee hij hier samenwoonde. Hij wist perfect hoe het systeem werkt. Wat bezielde de ngo-er Vandecasteele dan om, tegen alle reisadviezen in, dit jaar toch het hellhole Iran aan te doen? Vriendenbezoek en een appartement dat hij ginder nog bezit, lees ik in de krant. Tja.

Met dichtgeknepen neus

Steunbetuiging voor Ahmadreza Djalali aan de Iraanse ambassade in Brussel.

Laten we het zo stellen: de Belgische diplomatie mag alles uit de kast halen om die twee vrij te krijgen, maar tegelijk met de boodschap dat al wie zich vanaf heden nog geroepen voelt om naar het land van de ayatollahs op vakantie te gaan, niet meer op bijstand moet rekenen. Dat zal Iran ook ontmoedigen om gijzelaars te nemen als wisselmunt voor hier verblijvende terroristen.

De manier hoe we die twee los krijgen, moet eigenlijk niet in het parlementair halfrond bedisseld worden, en er hoeft ook geen verdrag aan te pas te komen. Het moet integendeel het voorwerp zijn van een schimmige koehandel waar niet teveel camera’s op kijken, en wat ook niet als een precedent kan worden ingeroepen. Een reddingsoperatie dus, met dichtgeknepen neus, zoals in een modale gijzeling. Concreet: we ruilen hen om tegen Assadi, zetten deze laatste op het vliegtuig, en verklaren deze aansluitend vogelvrij. Laat hij zich in Europa nog zien: afknallen.

De manier hoe we die twee ‘spionnen’ los krijgen, moet eigenlijk niet in het parlementair halfrond bedisseld worden, en er hoeft ook geen verdrag aan te pas te komen.

Ja maar en de rechtstaat dan? Laat ons lachen. Ik stel een ander wetsontwerp voor, gebaseerd op het idee dat terroristen die de rechtstaat bedreigen, zich ook niet kunnen beroepen op de principes ervan, zoals daar zijn: het recht op een proces, een advocaat, pingpongtornooien in de gevangenis, weet ik veel nog wat allemaal. We stellen de Assadi’s van deze wereld buiten de wet en zetten eventueel een prijs op hun hoofd. A la guerre comme à la guerre. De manier hoe we die twee ‘spionnen’ los krijgen, moet eigenlijk niet in het parlementair halfrond bedisseld worden, en er hoeft ook geen verdrag aan te pas te komen.

Op weg naar herintegratie

De nieuwe gevangenis van Beveren: gelegenheid tot pingpong en snooker, alle cellen voorzien van TV en internet

Dat opent nog andere perspectieven. De heer Assadi schermde tijdens zijn arrestatie voortdurend met zijn diplomatieke onschendbaarheid, en wist toen al dat er een ruil in het vooruitzicht was. Hij vertoeft in de luxegevangenis van Beveren, waar o.m. studenten criminologie van de VUB -ironisch genoeg de instelling waar dokter Jallali werkte- gevangenen begeleiden ‘op weg naar hun herintegratie in de maatschappij.’

De vraag rijst bijvoorbeeld, of wij terrorist Assadollah Assadi niet dezelfde behandeling kunnen geven die Djalali en Vandecasteele in Iran te beurt valt

Suggestie: misschien moeten we het bijbelse gezegde ‘Oog om oog, tand om tand’ eens in ere herstellen. De vraag rijst bijvoorbeeld, of wij terrorist Assadollah Assadi niet dezelfde behandeling kunnen geven die Djalali en Vandecasteele in Iran te beurt valt: kleine isoleercel, licht dag en nacht aan, een stevig dieet, en het onthouden van medische zorg. We sturen uiteraard foto’s van de zieltogende penitentiair de wereld in: wil het regime in Teheran hem echt terug, maar niet in een lijkzak, dan zullen de twee pechvogels in de Iranese gevangenissen snel vrij komen.

Ik weet het, dat is niet netjes en humanitair, en ik hoor Amnesty International, de vaste kaarsenleverancier op Kerstmis, nu al mopperen, maar helaas, een pact met de duivel sluit je niet om morele schoonheidswedstrijden te winnen. We moeten opletten dat we ons met de mensenrechten en het principe van de rechtstaat niet klem zetten, en dienen te beseffen dat het kwaad enkel met het kwaad kan bestreden worden.

Menselijk gezien is het loskopen van Djalali en Vandecasteele een topprioriteit, maar een schurkenstaat behandel je als een schurkenstaat. Daar zou ik niet teveel papierwerk, goede bedoelingen en democratische debatten aan verspillen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, Het politiek theater. Bookmark de permalink .

6 reacties op Iran en het pact met de duivel

  1. Gieby zegt:

    Stevige reactie Johan, zowaar bijna feller dan VB waar je het nogal dikwijls me oneens bent.
    Maar het moet gezegd, deze koehandel verdiend absoluut niet de kostbare tijd van een parlementair debat.

  2. Alex zegt:

    Zweden is geen Legoland. Denemarken is het Legoland.

  3. Johannes zegt:

    Israhel zal wel blij zijn met deze Belgische propaganda.
    Niettegenstaande de context van internationaal recht/humanisme, zit er een onwelriekende geur van kleinburgerlijke geestloosheid aan deze poging om België, door het contrasteren met Iran, als een humaan land af te schilderen.

    De foto met die panoptische modernistische staal-beton hel in Beveren, met een biljarttafeltje en een snookertafeltje is sneu en hilarisch. Die TV en het ongetwijfeld beperkte internet is er trouwens voor de herintegratie, dat is geen luxe, men consumeert dan tijdens gevangenschap dezelfde drek als de rest van de bevolking, zodat men alvast integreert in de geestloosheid en wansmakelijkheid. Wat een luxe knaller, wat een humaniteit.

    De enigen die fundamenteel de rechtstaat bedreigen zijn lieden van binnenuit die niet in het gevang zitten. Geharde en fanatieke criminelen zullen wel denken dat Sanctorum de pingpong tafel in zijn zelfgenoegzame burgerlijke **** kan steken, en die propaganda en vermaak-drek op de TV zelf maar moet slikken.

    • Oma zegt:

      Het schijnt toch nog steeds een hardnekkig, onuitroeibare eigenschap te zijn van de mentaliteit van vlaams klootjesvolk om, met hoogdravend, pseudo-intellectueel geleuter de boodschapper Sanctorum aan te vallen voor zijn mening over de welwillende chantage van democratische machthebbers door een pact te sluiten met een religieuze schurkenstaat met de reputatie van kweekbodem voor wereldwijd terrorisme, dan een eigen mening te formuleren over de boodschap. De toestand van onze vijfsterren-straf inrichtingen voor een gratis en goed gepamperd verblijf van veroordeelde criminelen voor hun herintegratie op kap van bejaarden die hun rusthuis niet kunnen betalen, heeft nauwelijks iets te maken met dit pact van de duivel(s), gesloten door onze vetbetaalde, politieke dienaren om een gegijzelde Zweedse onderdaan en iran-kennende, belgische ngo-directeur, vrijwillig en tegen advies en beter weten in op vriendenbezoek in zijn eigendom/appartement in dat hell hole, te ruilen voor een veroordeelde, iraanse terrorist die ze beter eens hadden laten onder handen nemen door de botinnekes om gijzelingen van Belgen te voorkomen en de deur gesloten te houden voor chantage pacts met de duivel.

      • dzjakke Dzjakke zegt:

        De Belgische cynische analfabeten-sociopaten die zich excellentie noemen, zouden beter eens even een geschiedenisboekje opendoen van in de tijd dat het onderwijs nog niet om zeep was (Adagio: Overal waar de politiek langskomt, is het geld wég en de zaak om zeep) om eens te leren hoe Chamberlain, premier van Engeland, die bij aankomst in Engeland triomfantelijk met een papier stond te zwaaien waarop hij en Hitler hadden getekend om geen oorlog te beginnen, het dun in de broek kreeg toen hij hoorde dat de pantzers al door Europa rolden voordat de motor van zijn vliegtuig koud was.
        Ik wil niet de eerstvolgende Belg zijn die zich naar Iran of de Iranese ambassade begeeft! Ik stel voor dat de gehele ministerploeg met messire leroi aan het hoofd daar eens quasi onnozel een kijkje gaat nemen, als er hier alweer eens een moslimkrapuul wordt gevangen, want zoveel is zeker.

Reacties zijn gesloten.