De karper van Blaarmeersen heeft een duidelijke kijk op de zaak

Soms is een stevig pak rammel gewoon de beste oplossing.

In Gent zitten het stadsbestuur en de politie met de handen in het haar: de recente incidenten in het recreatiepark de Blaarmeersen volgen een vast patroon van ‘jongeren’ uit Brussel die er keet komen schoppen en de gewone recreanten terroriseren. Een karper die uit de vijver wordt gehaald en als speelgoed op de glijbaan terecht komt, redders die zich verlamd van schrik opsluiten, Niemand durft echt optreden, want dat zou ‘racistisch’ kunnen overkomen, al zeker in de blauwgroene stad Gent, hoofdstad van woke-Vlaanderen.

Dus blijven de incidenten zich herhalen, gewoon omdat die jongeren ook weten dat het kan en mag. Soms is een stevig pak rammel gewoon de beste oplossing, zegt de ondertitel van deze column. Laten we echter wel wezen: het is niet alleen een probleem van losgeslagen ‘jongeren’, maar van ons allemaal. De maatschappij heeft dit niet meer in de hand, en daar zijn oorzaken voor te benoemen.

Om die provocerende uitspraak te staven, ga ik nu eens niet te rade bij Vlaams Belangers, noch bij cultuurpessimisten die het Avondland zien uiteen vallen, maar bij een zekere Serge Dupont, docent psychologie aan de UCL, die van een aantal zaken één maakt: de pamperpedagogie, het toenemende narcisme bij kinderen en jongeren, de teloorgang van het onderwijs, en het verdwijnen van zoiets als algemene kennis en levenswijsheid.

‘De cultus van het kind’

L'enfant roi, un danger pour nos démocraties: interview de Serge Dupont -  rts.ch - Portail AudioSerge Dupont, docent psychologie UCL

In een Knack-interview van 23 juni zegt Dupont enkele behartenswaardige dingen die ook onderwijsminister Ben Weyts (toevallig ook minister van dierenwelzijn) zeker eens moet lezen. Hij vat er de denkbeelden samen die in de studie ‘De cultus van het kind’ werden uitgewerkt, samen met collega’s Isabelle Roskam en Moïra Mikolajcak. Voor hen is de pedagogische slinger veel te veel doorgeslagen naar de doctrine van het ‘welbevinden van het kind’.

We maken er narcistische wezentjes van, die vooral met zichzelf bezig zijn, al vroegtijdig worden ingewijd in de depressie, en nauwelijks nog opvoedbaar zijn. Overbescherming maakt dat kinderen tegelijk onhandelbaar worden, geen waarden of normen meekrijgen, én niet in staat blijken om zelfstandig tegen het leven aan te kijken. De zorgtirannie van de ouders creëert een omgekeerde tirannie van het kind (‘Il faut laisser les enfants surmonter des épreuves sans la présence étouffante des parents’). Ouders krijgen vervolgens een burn-out en betalen zich blauw aan psychologen die allerlei syndromen bespeuren en willen remediëren.

Overbescherming maakt dat kinderen tegelijk onhandelbaar worden, geen waarden of normen mee krijgen, én niet in staat blijken om zelfstandig tegen het leven aan te kijken.

De kinderen baas: dat is een late erfenis van mei ’68 waarin de filosofie van Jean-Jacques Rousseau doorschemert, de man die opvoeding beschouwde als corrumpering van de onbedorven kinderziel. Het resultaat is, dat leerkrachten niets meer te vertellen hebben en ontgoocheld afhaken, dat allerlei onderwijsexperten proberen in die ziel van het kind te kijken en op basis daarvan leerplannen opstellen die het minimum minimorum bevatten.

De overbescherming en betutteling ziet Serge Dupont onder meer in de leegte van het straatbeeld. Alleen allochtoontjes, ook bekend als kutmarokkaantjes, spelen nog buiten, wij houden onze kinderen binnen, uit angst voor het gevaarlijke verkeer, pedofielen, covid, het weer, de ongezonde lucht, en, jawel, misschien ook die allochtone ‘jongeren’ die karpers over de glijbaan gooien.

Het onder-wijsprobleem

Ben Weyts, Vlaams minister van onderwijs én dierenwelzijn

Het gebrek aan autoriteit in allochtone gezinnen loopt dus parallel met hetzelfde gebrek aan autoriteit in heel het maatschappelijk en pedagogisch systeem. Dupont aarzelt niet, die kijk als un danger pour la démocratie te noemen.

Wat we recent weer meemaakten in verschillende Vlaamse recreatiecentra -en nu voeg ik zelf een paar bedenkingen toe aan Duponts analyse- heeft te maken met een gebrek aan weerbaarheid, waardoor ‘jongeren’ van een bepaalde achtergrond de publieke ruimte monopoliseren en terroriseren. Ondenkbaar dat een groep ouderen zou opstaan om deze ettertjes gezamenlijk een ouderwets pak rammel te geven. De pamperpedagogie laat het niet toe en je zou trouwens direct zelf met de politie te maken hebben. De ‘normale’ kinderen zitten ondertussen thuis, achter hun pc, te gamen en zijn niet in staat maatschappelijke wantoestanden te detecteren, laat staan actief in te grijpen.

De discreet maar gestaag opschuivende  controlemaatschappij is niet gediend met kritische, mondige en wetende burgers. 

Het onderwijs is eens te meer de Achillespees van dit verhaal. Of zeg maar onder-wijs. Opvoeding op zich is iets verdachts geworden. Dupont raakt een punt aan waar ik ook al lang op hamer: de relatie tussen kennis, taalvaardigheid, morele weerbaarheid en kritisch vermogen. Dat we kinderen niet meer mogen lastig vallen met grammaticaregels, of met het van buiten leren van de hoofdsteden van elk Europees land, omdat het hun breintjes te zeer op de proef zou stellen, is een val waar nu pas de onderwijsspecialisten (!) zich van bewust worden. Met veel vertraging, en aankijkend tegen alarmerende cijfers voor begrijpend lezen bij 10-jarigen.

Begrippen als ‘algemene cultuur’, background en ‘parate kennis’ zijn dermate verwaarloosd dat er grote cognitieve witte vlekken zijn ontstaan, afstervend intellectueel vermogen dat juist die narcistische reflex nog versterkt. Het hoeft niet te getuigen van complotdenken om daarin een systeem te ontwaren: jongeren die niets weten, geen enkele bekwaamheid hebben ontwikkeld inzake logisch denken, geen probleem ten gronde kunnen analyseren, noch relativeren en achteruit gaan staan, zijn makkelijke prooien voor een totalitaire samenleving. De discreet maar gestaag opschuivende controlemaatschappij is niet gediend met kritische, mondige en wetende burgers.  

Klimaatspijbelen

Het boze kindmeisje Greta Thunberg spreekt de VN toe

Resten dus de kindrebellen. Op een bizarre manier loopt de onderwijsinflatie parallel met het oprukkende woke-fenomeen: jongeren die niks van geschiedenis kennen, maar toch denken dat ze aan de juiste kant ervan staan. Ook dat is een bedenking die we aan de analyse van Dupont en C° kunnen toevoegen: onwetendheid en zwakke intellectuele ontwikkeling, aangeleverd door een structuurarm en ambitie-arm onderwijs, produceren narcisme en individualisme, maar vormen ook de voedingsbodem voor massahysterische pseudorevoltes.

Anuna De Wever, grote bezielster van het klimaatspijbelen, vindt het onderwijs zelfs helemaal overbodig, en cultiveert de nieuwe domheid.

Anuna De Wever en haar internationaal idool Greta Thunberg zijn, los van de goede bedoelingen die ze ongetwijfeld hebben, typische exponenten van de generatie Z, verwende kinderen die tot op het spreekgestoelte van de VN-klimaattop hun gal mogen uitspuwen tegenover een verbijsterd publiek. Anuna De Wever, grote bezielster van het klimaatspijbelen, vindt het onderwijs zelfs helemaal overbodig, en cultiveert de nieuwe domheid. Ze twittert dat ‘oude witte heteromannen’ beter zwijgen over de klimaatkwestie, en bevestigt op haar manier het syndroom van het onhandelbare kind. Haar simplistisch wereldbeeld werd al eens door Maarten Boudry aan de kaak gesteld, want helaas blinkt ze niet uit in feitenkennis, en soms zijn haar recepten ronduit lachwekkend.

‘White supremacy’

Dé filosoof van het kritische denken, Immanuel Kant (1724-1804) aan de kant gezet: gedachteloosheid wordt dan nog zo gemakkelijk

Tegelijk ontaardt die onwetendheid opnieuw in dictatoriale trekjes, die twee gaan samen. De cancel culture is deze van een onderontwikkelde én betweterige, totalitaire kindrebellie, waar maatschappelijk in feite niks mee aan te vangen valt. Het complete pakket verlichtingsfilosofen (Kant, Voltaire, Hume) wordt ontmaskerd en gedeclasseerd als ideologen van de white supremacy. Welke referenties, welke ijkpunten hebben we dan nog in onze pogingen om het systeem te doorgronden en te bekritiseren? Geen, alleen slogans.

De oprukkende woke-ideologie is een opstand van het arrogante simplisme dat, laten we wel wezen, door het onderwijssysteem wordt bevorderd.

Ook dit fenomeen kan men gemakkelijk kaderen in de devolutie die Serge Dupont beschrijft: de oprukkende woke-ideologie is een opstand van het arrogante simplisme dat, laten we wel wezen, door het onderwijssysteem wordt bevorderd. De bevlogen, charismatische leerkracht is verdwenen, en samen met hem/haar heel het project van de Bildung, de eenheid van kennis, menselijke ontwikkeling en kritisch intellect.

De verguisde ‘witte’ wetenschap moet hier op haar strepen staan, man en paard durven noemen, ondanks de woke-rectoren en de media die warm en koud blazen. Het is goed dat er vanuit de academische wereld eindelijk wat tegengas wordt gegeven. Naast Serge Dupont en collega’s heeft de karper van Blaarmeersen een duidelijke kijk op de zaak, maar daar lees ik geen opinies over in de media. Groene linkiewinkies geven geen kik bij dit geval van dierenmishandeling. We weten waarom. De zwijgende meerderheid moet eindelijk zijn bek durven open trekken en opstaan. Als dàt gebeurt, zal het systeem wakker schieten, ik verzeker u. Ook in Gent.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 
Dit bericht werd geplaatst in Burgerzin en onzin, Onderwijs, Politiek incorrect. Bookmark de permalink .

14 reacties op De karper van Blaarmeersen heeft een duidelijke kijk op de zaak

  1. biohenri zegt:

    Beste,

    1) De moeite om dit even door te nemen ivm een goed pak rammel op tijd en stond: https://en.wikipedia.org/wiki/Caning_in_Singapore

    2) Dank voor uw immer boeiende stukken

    Met vriendelijke groet,

    Karin Lebacq

    • boy in a bubble zegt:

      Men moet daarvoor niet naar Singapore! Uit de overleveringen van ouders en grootouders kennen ouderen van vandaag nog wel een ‘martinet’. Elk huishouden had er wel zo eentje… Pour des enfants pas sages! In Frankrijk, waar een paar jaar geleden lijfstraffen werden verboden, is het zweepje enkel nog te verkrijgen bij dierenwinkels, bedoeld voor de dressuur van honden (matig gebruik).
      https://www.mot.be/resource/Tool/kleerklopper?lang=nl

  2. Jan Humblé zegt:

    Vlam! in de roos. Ik was ooit op een ouderavond in ‘het groen schooltje’ van Hove (tot mijn scha en schande heb ik dat maar één keer willen/kunnen doen). De juf, een aardige vrouw van om en nabij dertig lichtte gedreven het leerpakket van het lager onderwijs toe. In de ‘klas’ zaten ouders van witte kinderen, voornamelijk mei68ers die zo te zien hun heil hadden gezocht in het geitenwollensokkenbestaan. Deze lieden, zowel vrouwen als mannen bestonden het om zonder enige kennis terzake de juf te bekritiseren ten aanzien van een didactisch parcours waaraan ik probleemloos mijn twee jongens toevertrouwde. Dat liet ik ook duidelijk merken waarna de juf, moed puttend uit mijn steun mij de rest van de avond gebruikte als lijdend voorwerp. Ook dàt was didactiek: de enen duidelijk maken dat hun kind wél in goede handen was op school, de andere (mij dus) betrekken bij de niet-zo-eenvoudige kunst om een kind a) leergierig te maken en b) het zo te houden. Les geven is een passie, een vertrouwensbaan, een roeping, en we mogen verdomd blij zijn dat we mensen vinden die ondanks de betweterigheid van de ouders er toch in slagen die jeugd diets te maken waar het allemaal over gaat in ’t leven. Onderwijzers en onderwijzeressen zijn de échte notabelen in onze samenleving!

  3. boy in a bubble zegt:

    Blaarmeerschen, is dat een nieuwe schrijfwijze voor het vroegere meersengebied langs de Leie? Men vergeet het soms, maar de Blaarmeersen is ook een natuurdomein. Hopelijk heeft het beest het overleefd…
    https://stad.gent/nl/blaarmeersen/recreatie/natuur-de-blaarmeersen

    • Johan zegt:

      Natuurdomein, wat heet. Toen ik in het centrum van Gent nabij de Korenmarkt woonde, me daar verstikt voelde van de drukte, het geschreeuw van de terrassen, en de penetrante geur van junkfood, probeerde ik regelmatig te ontsnappen. Ik kwam toen eerst in Blaarmeersen terecht, als je van een strand met ordinair publiek houdt, en een paar paadjes en struiken om die te ontwijken, dan is het leuk… Ik was er na tien minuten weg, op naar de Assels, iets verderop gelegen, langs de oude Leie (buiten de ringweg). Ik woon er nog vlakbij, maar ben er nooit meer geweest. Het ‘natuurdomein’ is dusdanig dat het aantrekt wat hier beschreven wordt, en die scheiding tussen ‘gewone recreanten’ en herrieschoppers is er een van burgerlijke propaganda. De herrieschoppers gaan daar niet voor niets heen, van heinde en verre, omdat ze zichzelf er thuis voelen, en terecht.
      Geen geestelijk gezond mens voelt zich daar thuis.

  4. Niko zegt:

    Wat een slecht artikel is me dit…

    • Johannes zegt:

      U geeft geen enkele argumentatie, u bevestigd sommige beschrijvingen zelfs, dat u er als een klagend kind zo mee weg kan komen.
      Wat structureel op het artikel aangemerkt kan worden is dat het de kritiek van en voor de gesettelde, gelegitimeerde, obstinate destructie is, op de laatste nog niet gelegitimeerde vorm van zichzelf, in zoverre doelgroep en schrijver democraat zijn.

  5. boy in a bubble zegt:

    La question de honte que est liée au sentiment de la mauvaise performance en termes narcissiques? De prestatiemoraal op niveau van het kind door Jean-Paul Matot, pedopsychiater uit Waterloo :

    • boy in a bubble zegt:

      Shame on me! Erratum : “la question de la honte qui…”
      De psychotherapeut brengt dus – wellicht vanuit de ervaring in zijn praktijk – de volgende nuance aan : “pas tellement la question de l’interdît et de la culpabilité que va de pair avec elle mais au contraire la question de l’efficacité, de la rentabilité et donc de ce sentiment d’incapacité qui peut naître avec ça pour certaines personnes à certains moments de leur vie ou face à certains échecs ou certaines limitations de leur activité et donc qui engendre alors beaucoup plus le sentiment au fond de la honte…”

  6. boy in a bubble zegt:

    De vader van Jean Jacques Rousseau (de moeder stierf kort na zijn geboorte) noemde Isaac en was een horlogemaker, die zelfs op het paleis van de sultan in Constantinopel nog uurwerken had hersteld. De neef van zijn vader was er hofjuwelier. Maurice Leloir, een bekend Frans aquarellist, maakte een tekening van de jongen die zijn vader voorlas, terwijl die aan zijn werktafel met iets bezig was, als illustratie in Confessions, een autobiografisch werk van Jean Jacques Rousseau. De latere filosoof las dus graag, maar was ook een dromer. De vader had in Genève waar ze woonden echter een vechtpartij met een officier, naar wie hij stak met een zwaard en waardoor hij moest vluchten. De jongen moest dan twee jaar bij een pater gaan wonen in een andere Zwitserse gemeente daar niet zo ver vandaan, waar hij les kreeg. Hij werd er onrechtvaardig gestraft en fysiek mishandeld. Vervolgens bij een tante had hij ook zulke slechte ervaringen. Misschien heeft dat zijn latere ideeën over opvoeden blijvend beïnvloed?

  7. Johannes zegt:

    De ‘cultus’ van het kind is een expressie van democratisch anarchoprimitivisme. Zelfs kleine dingen zoals het niet maaien van grasvelden is een milde expressie van anarchoprimitivisme. De democratische samenleving werkt steeds aan de productie van twee tegengestelde vormen, enerzijds het primitieve, en anderzijds het rigide formele (de wansmaak van de massa en haar leiders tiert welig in beide vormen). Daarom gaat een over-regulering van de samenleving (door de staat, de instituties en de bureaucratie) gepaard met een continue destructie van vormen, die vervangen worden door democratisch-anarchistische primitiviteit (voor Plato waren democratie en anarchie gelijk).
    LGBTnogwat is bijvoorbeeld het werk van subjectivistisch sofisme, dat de objectieve realiteit van natuurlijke vormen negeert, vervormt, en vervangt door subjectieve (ingebeelde) vormen (anarcho-subjectivisme dat werkt in de richting van primitivisme).
    De waanzin is dus nog lang niet ten einde, alles wat de verbeelding kan verbeelden, en wat moderne technologie de schijn van werkelijkheid kan geven, zal het hedendaagse anarcho-sofisme proberen te realiseren, onder leiding en bescherming van democratische leiders, waarvan velen zelf product van anarcho-subjectivisme.

  8. Johannes zegt:

    De cult van het kind ligt in het verlengde van de democratische cult, wat de cult van het volk is. Eerst neemt het geestelijke kind wat het volk is de macht over, er wordt een gelijkheid’s cult ingesteld, wat vervolgens de deuren opent voor de de macht van de kinderen van het volk. De cult van het kind volgt dan ook de cult van het democratische volk, net zoals in de democratie, waar niet de goede eigenschappen van het volk worden gewaardeerd en gestimuleerd, maar het obstinate veeleisende destructieve ‘kind in het volk’ naar voren komt. Dus niet de goede eigenschappen van kinderen worden gewaardeerd en gestimuleerd, maar de slechte.

    Het Thunberg meisje is er een ultiem voorbeeld van, symbolisch wordt ze, obstinaat ‘revolutionair’, opgevoed door obstinate destructief revolutionaire democratische ouders naar voren geschoven om te spreken in de hoogste overkoepelende organisaties van de democratische samenlevingen.

    Er is zelfs een in de democratische cultuur een idee die het democratische obstinate in stand moet houden, dat is de gedachte dat de jeugd tijdens de adolescentie periode zich altijd natuurlijk afzet tegen ouders en maatschappij. Daar is in feite niks natuurlijk aan, niet democratische en niet destructief revolutionaire samenlevingen kenden heel het fenomeen van zich afzettende jeugd niet. Het is in feite een manier om elke nieuwe democratische burger, voordat hij in het gareel van de kleinburgerij wordt gedwongen, de revolutie aan te leren, zodat het van pas komt wanneer nodig, voor degenen die het nodig vinden, en zo een leger met obstinate revolutionairen kunnen rekruteren. Een soort ingekapselde revolutie dus, via een half slapend leger die van tijd tot tijd het staande leger moet versterken.

  9. Johan zegt:

    “Het complete pakket verlichtingsfilosofen (Kant, Voltaire, Hume) wordt ontmaskerd en gedeclasseerd als ideologen van de white supremacy. ”

    Heeft niet de democratische mens, een historische klasse, de aristocratie, ‘ontmaskerd’ als uitsluitend repressief, en het omverwerpen van allerlei instituten en structuren gelegitimeerd. Wordt niet als sinds lang met de paplepel de propaganda van de democratisch gelegitimeerde ‘declassificatie’ ingegoten. Houdt meneer Sanctorum (en anderen) zich niet zelf bezig met het opruimen van de laatste restjes, door zich woke te concentreren op de laatste onbenulligheden van een koningshuis, of oude koeien uit de sloot halen? De nieuwe generaties zijn de oude woke voorbij.

Reacties zijn gesloten.