Waarom politici zo verzot zijn op koninklijke erelintjes

En het ridderschap van Kristof Calvo ook zijn collega’s verheugt

U kon links en rechts al de blijde tijding vernemen: op 30 juni krijgt een dertigtal Belgische politici vanwege koning Filip een eretitel uitgereikt, gaande van Ridder tot Grootofficier in de Leopoldsorde. Daarnaast is er nog een speciale categorie, ingesteld door niemand minder dan Leopold II, dit jaar voorbehouden aan Emir Kir (ex PS), baron Francis Delperée (ex CDH) en Eric Van Rompuy (CD&V).

Gelieve serieus te blijven bij deze taferelen. Elk jaar wordt die snoepjesdoos geopend, en komen politici als hondjes de hand likken van de koninklijke meester. Verbaas u over de onderdanigheid die hiermee gepaard gaat, en de unanimiteit waarmee deze Ancien-Regime-traditie wordt begroet. Liberalen, tsjeven, socialisten, groenen: alle nemen ze dankbaar de koninklijke onderscheiding in ontvangst voor bewezen diensten aan het vaderland. Uiteraard valt het Vlaams Belang buiten de prijzen, evenals de concullega’s van de PVDA. Soms is géén prijs ook een prijs.

L’union fait la force

Veerle Heeren (CD&V): bevorderd tot Grootofficier in de Orde van de Zelfbediening

Aan de N-VA is dit soort royalistische fetisjen evenmin besteed, aldus fractieleider Peter De Roover. Klopt niet helemaal: dit jaar valt Helga Stevens in de prijzen, al sinds 2010 Ridder en nu bevorderd tot Officier. Zuhal Demir kreeg in 2019 de titel van Commandeur in de Leopoldsorde, volgens de betreffende Wikipedia-pagina. Voor een partij die de oprichting van een Vlaamse republiek nog altijd in haar statuten heeft staan, toch opmerkelijk. Theo Francken werd eveneens in 2019 benoemd tot Grootofficier, maar beweert deze titel vorig jaar ingeleverd te hebben. Dus toch twee jaar mee rondgelopen. De door mij gecontacteerde Demir gaf niet thuis, misschien denkt ze er nog over na.

‘Moderniteit’ is voor onze avant-garde geen ijdel begrip: de Vlaamse cultuursector is de grootste fan van de Belgische monarchie.

Zeldzaam zijn de personen die van meet af aan zo’n titel weigeren: ze hebben immers al een parcours gelopen waarin ze hun vaderlandsliefde bewezen hebben. Vorig jaar bedankte Nora Bertels (Groen), gemeenteraadslid uit Duffel, voor de eer. Chapeau, al vragen we ons echt af waaraan Nora die eer te danken had. Buiten het politieke veld hebben Frank Albers, professor Engelse literatuur (UAntwerpen), en ambtenaar Karel Anthonissen de onderscheiding geweigerd. Albers schreef in 2020 zelfs een vlammend opiniestuk tegen dat lintjesgedoe. Maar de grote meerderheid van onze fine fleur, ook artiesten zoals Jan Fabre, is kinderlijk blij met de medaille. Dansdiva Anne Teresa De Keersmaeker mag zich zelfs barones noemen. ‘Moderniteit’ is voor onze avant-garde geen ijdel begrip: de Vlaamse cultuursector is de grootste fan van de Belgische monarchie.

Terug naar de gelauwerden uit het politieke halfrond. Dat Veerle Heren (CD&V), burgemeester van Sint-Truiden, bevorderd wordt tot Grootofficier, is volkomen terecht, gezien haar gave om voor te kruipen in de vaccinatierij en hierin ook haar entourage niet te vergeten. L’union fait la force, zo luidt het motto van de Leopoldsorde.

Niet minder is de verdienste van Leopold II-Grootofficier Emir Kir, ex-burgemeester van Sint-Joost-ten-Node, omwille van zijn goede contacten met de Turkse Grijze Wolven en zijn devies ‘Eerst Turk, dan Belg’, waarvoor hij zelfs uit de PS werd gekieperd. Om maar te zeggen: de Koning der Belgen is breeddenkend en houdt van alle patriotten.

Rebel met een missie

Eric Van Rompuy: Grootkruis in de Orde van Leopold II, maar liefst zonder de naam van de man die de onderscheiding bedacht

Veel hilariteit is er rond Groen-coryfee Kristof Calvo, door de koning tot ridder geslagen. Die lacherigheid begrijp ik niet goed. Wat kan er ecologischer zijn als vervoermiddel dan een ridder te paard? Te meer daar Kristof blijkens een Nieuwsblad-interview met zijn mama nog altijd niet over een rijbewijs beschikt, en nu toch zijn collega’s niet meer moet lastig vallen voor een lift. Bovendien zijn Groenen, ondanks hun progressieve vernislaag, grote minnaars van de monarchie. Dat is begrijpelijk: het Belgische koningshuis trekt al geruime tijd volop de kaart van de multiculturaliteit, als patriottistisch motto van een land dat geen echte identiteit heeft. De toenadering tot de islam, al sinds koning-kwezel Boudewijn een bewuste strategie, moet deze multiculturele missie verder op muziek zetten.

In werkelijkheid is Eric, zoals zijn broer Herman, een steunpilaar van het Belgische establishment en heeft hij nooit nagelaten te waarschuwen voor de ‘chaos’ die Vlaamse onafhankelijkheid met zich mee zouden brengen. Waarvoor dank.

Wat ons bij het probleem Leopold II brengt, de oprichter van de naar hem genoemde orde. Eric Van Rompuy, de man die de de hoofdprijs binnenhaalde met zijn Grootkruis in de Orde van Leopold II, maakt voorbehoud bij de stichter van Congo Vrijstaat, en zou de orde liever naar Boudewijn genoemd zien,- de vorst die mee achter de moord op Lumumba zat. Groen-fractieleider Wouter De Vriendt gaat dat even voor hem regelen: Eric wil echt wel dat lintje, maar zonder de naam van de man die de onderscheiding bedacht. Een man met principes, zo kennen we de echte tsjeef. Van Rompuy heeft zich altijd als ‘rebel’ geprofileerd, en publiceerde vorige jaar zelfs een autobiografie met de veelbetekenende titel ‘Rebel met een missie’.

In werkelijkheid is Eric, zoals zijn broer Herman, een steunpilaar van het Belgische establishment en heeft hij nooit nagelaten te waarschuwen voor de ‘chaos’ die Vlaamse onafhankelijkheid met zich mee zouden brengen. Waarvoor dank. Wouter De Vriendt, die ook van koninklijke lintjes houdt maar evenmin van afgehakte handjes, pleit dan weer voor een vrouwvriendelijke naamswijziging richting ‘Elisabeth Orde’. Veel bochtenwerk om dat lintje te krijgen op een politiek correcte manier. Binnen de systeempartijen werkelijk geen enkele stem die zegt: afschaffen die handel.

Een brevet van domheid

Meteen komen we tot de kern van de zaak, en het antwoord op de vraag waarom politici zo verzot zijn op koninklijke onderscheidingen: om zich te koesteren in een status die het volk hen al lang heeft afgenomen. De vals spelende Vivaldi-regering is een belediging voor deze 18de eeuwse componist, de parlementaire praatbarak verliest elke dag wat draagvlak, maar zo’n decoratie geeft toch een schijn van erkenning.

De monarchie heeft zich listig opgewerkt tot verlener van een politiek-maatschappelijk keurmerk, zoals een koekjesfabrikant de titel van hofleverancier toebedeeld krijgt.

Tot ridder geslagen worden in de 21ste eeuw, het is een middeleeuwse charade waar alleen politieke narren vreugde kunnen uit putten. De monarchie heeft zich listig opgewerkt tot verlener van een politiek-maatschappelijk keurmerk, zoals een koekjesfabrikant de titel van hofleverancier toebedeeld krijgt. In hun ijdelheid snappen politici als Van Rompuy en Calvo niet dat ze zichzelf daarmee compleet belachelijk maken. Het gepruttel rond Leopold II is een pure schijnvertoning: het is een woke-manoeuvre om de kern van de zaak te verbloemen, namelijk dat we met een regime opgescheept zitten dat zijn inefficiëntie en irrelevantie verbergt onder wat men in het Antwerps een speekmadolle noemt. Het VB moet zich gelukkig prijzen, hieraan te ontsnappen.

Soit, entertainment mag iets kosten. De particratie en het daaraan verbonden dotatiesysteem dat partijen slapend rijk maakt, de genereuze weddes die doorlopen, ook voor parlementairen die zich nooit laten zien (met ene Bart De Wever als absoluut kampioen), het permanente theater dat ons tot op de Dag des Heren achtervolgt (‘De Zevende Dag’), het zijn allemaal uitwassen van een regimekanker waar de politici zich absoluut niet bewust van lijken te zijn. Meteen is de titel van Ridder in de Leopoldsorde ook een brevet van domheid. Het kenmerk van deze eigenschap is, dat de bezitter er het minste last van heeft.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 
Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in cacistocratie, Geen categorie, Het politiek theater. Bookmark de permalink .

11 reacties op Waarom politici zo verzot zijn op koninklijke erelintjes

  1. madyvermeulen zegt:

    Hypocrisie en schaamteloosheid troef. Daarmee is alles gezegd.

  2. boy in a bubble zegt:

    Hypocriet is ook wat ik dacht toen ik in het radionieuws van voormalig parlementslid voor de CD&V Eric Van Rompuy hoorde dat Koning Leopold II wel niet veel geweten moet gehad hebben en hij dus enige reserves aantekende tegen de naar hem vernoemde koninklijke onderscheiding. Honi soit qui mal y pense… Voor een onderscheiding in de oudste Europese ridderorden moet men in het Verenigd Koninkrijk zijn, waar men nog de Orde van de Kousenband (Most Noble Order of the Garter) kent. Winston Churchill werd er geridderd in 1953, hetzelfde jaar dat hij de Nobelprijs voor Literatuur opstreek, want de staatsman was ook schrijver (59 boeken op zijn naam). Sir Winston kreeg echter een beroerte en raakte aan zijn linkerkant tijdelijk verlamd. De Britten kwamen het zelfs niet te weten en dachten dat hun premier verder gezond van lijf en leden was. De vermaarde Kriegspremier heeft zo nog twee jaar geregeerd tot zijn 80-ste! Hoewel hij een liberaal was, is hij aanvankelijk nog lid geweest van de Conservative Party. Zijn achternaam was eigenlijk Spencer-Churchill. Net als zijn vader gebruikte hij enkel Churchill als naam en liet Spencer vallen. Een van zijn voorouders heette George Spencer en veranderde zijn achternaam in Spencer-Churchill toen hij – ook weer zo’n adeltitel! – hertog van Marlborough werd, om de aandacht te vestigen op de band met de eerste hertog van Marlborough, ene John Churchill. Door geboorterecht was de vader van Winston echter geen erfgenaam van het familiekasteel en de kinderen verloren hun aanspraak op een titel. Oh Lord! Ook andere vooraanstaande Britse politici werden tot ridder geslagen. Het moeten niet altijd mannen zijn : ‘iron lady’ Margaret Thatcher werd barones en werd daarnaast in tal van buitenlandse orden opgenomen. Niet van de Conservative Party, maar wel een voormalig leider van de Labour Party en premier, de Schotse politicus Tony Blair werd ook geridderd. Sir Tony Blair dus, maar wel een ridder in moeilijke papieren (Pandora Papers). Alsnog geen Sir Boris Johnson, maar de man van de feestjes in Downing Street heeft daarentegen al de titel van The Right Honourable op zak. Et pour les Flamands la même chose? Tot mijn verbazing op de lijst van grootofficieren in de Leopoldsorde ook namen als Jozef Deleu en André Demedts, naar wie de André Demedtsprijs, bedoeld voor mensen of instellingen die zich inspannen voor de Groot-Nederlandse gedachte…
    https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_grootofficieren_in_de_Leopoldsorde

  3. paul.symoens@telenet.be zegt:

    Na de Rode Ridder hebben we nu de Groene Ridder!

  4. Eric zegt:

    Zo’n lintje is niks meer dan een bewijs van onderwerping (soumission). Wie geridderd wil worden moet eerst buigen en op de knieën gaan. Het wordt hem verboden zijn werkelijke gedachten over tal van zaken uit te spreken zo ze niet in overéénstemming zijn met wat Zijne Majesteit van hem wil horen. Geridderden zijn lakeien en leggen met het in ontvangst nemen van zo’n hoerenteken de belofte af hun mond te zullen houden. Het land mag kapot gaan, ze zullen zwijgen. Lintjes zijn dus een vorm van zwijggeld. Ik betwijfel of Boon er ooit één ontvangen heeft, ik denk het niet. Net zo min als Filip Dewinter er ooit één zal ontvangen. Authentieke figuren komen niet in aanmerking, want men weet dat ze zullen weigeren, wat gezichtsverlies voor de koning betekent. Wie gedwee is – je moet eigenlijk verder niks gedaan hebben, behalve je geregeld op de frontpagina’s van de leugenkranten gemanoeuvreerd- krijgt het in zijn leven wel eens aangeboden. En overigens: het is niet alleen een truc van koningen om de culturele, politieke en economische elite aan zich te binden. Presidenten doen het met evenveel plezier. Zo liet Dylan zich in 2012 een lintje van warmonger Obama opspelden. Dat was een daad vol symboliek: meteen werd het verraad van de ‘opstandige’ jeugd van de jaren ’60 en haar conformisme in de verf gezet. Zijn ‘oeuvre’ werd daarmee zo goed als waardeloos.

    • boy in a bubble zegt:

      Een Vlaams-nationalist en antimonarchist zoals Filip Dewinter gaat men niet tot ridder slaan, liever zou men hem in een kerker gooien.

      • Johan zegt:

        Een ware anti-monarchist, wil de trekpoppen en lintjesknippers, individuen die zichzelf belachelijk moeten maken in dienst van het democratische proletariaat en de kleinburgerlijkheid, individuen die hun privacy en vrijheid moeten opofferen voor de democratisch klucht en het modder gooiende afgunstige volk, hun welverdiende vrijheid geven. Dat men verlost is van clowns zoals Dewinter, of welke andere politieke clowns dan ook, en verlost van de ketenen van het volk.

      • boy in a bubble zegt:

        U heeft het niet zo begrepen op Filip Dewinter?

  5. Johan zegt:

    Politici zijn gek op erelintjes en eretitels omdat ze normaal gezien alleen het grauwe uniforme confectie pak van de democratie mogen dragen, en de hoogste eer die men kan krijgen, is de grauwe gelijkheid van het democratische afgunstige gelijkheidsideaal, terwijl men in dienst is van het absurde evolk, te weten: het omhooggevallen proletariaat en de vleesgeworden burgerlijkheid.
    Dat beklemt de ziel zo, dat men toch af en toe van het royale en nobele wil snoepen. Maar iedereen is er wel gevoelig voor, zelfs jan met de pet, om als de gelegenheid zich voordoet, zich van de democratische kleurloosheid te ontdoen. En als men geen zin heeft om middels wansmakelijkheid de aandacht te trekken, de meest populaire methode, dan is een pakketje lintjes en eretitels een van de weinige resterende methodes. Het volk zal er wel om morren en massaal modder willen gooien, de gelijke kameraad die zich durft onderscheiden…, en de satiristen van het volk zullen er de draak mee steken. Die laatsten hebben dan ook wel gelijk, gedurende de cultuur van de kleingeestige volksklucht, waar de nobele klasse democratisch is gedegenereerd, wordt het uitdelen van eerbetoon en nobele status vanzelf een narren spel. Het projecteren van verhevenheid en nobele kwaliteiten op een democratisch volk is per definitie een absurditeit. Het volk dat dit spel gadeslaat, en er een narren spel in ziet, kijkt in de spiegel, ziet zichzelf uitvergroot, en zegt dan, verstoken van elk bewustzijn van het nobele, en verstoken van elke nobele aspiratie: zie je wel, zo is het altijd al geweest daar in de hogere echelons.

    Dat de man, Kristof, ‘te bang’ is om te rijden is een te betreuren uitspraak van klunzige volkse platte openheid, de exacte tegenpool van de democratische politieke correctheid, beiden even klunzig, de enige stijlvormen die de volksklucht kent. Daar heeft men dus nog wat te leren, een mens moet eerst wel een goede opvoeding krijgen voordat hij kan ontstijgen aan het volk, gedurende de volksklucht betekent dat, dat men zich eerst van de moeder en de vader, en zo, de heersende geest, moet ontdoen, en men zichzelf dan nobel moet opvoeden, en men zichzelf een stijl moet verwerven, zover mogelijk.
    Een geridderd mens begeeft zich zeker niet onder het volk, en die laat zich vervoeren, die vervoert zich niet in een burgerblik met een burger-automaat-brevet van de burgeroverheid. In de file staan met het volk, kunt u zich dat voorstellen. Maar zelfs ook een echte ridder begeeft zich niet onder het volk, tijdens de oproer van het volk (democratie) zou een ridder dan in zijn kasteel blijven, en heimelijk trips ondernemen, zonder burger-automaat-brevet en zeker niet in een burgerblik. De enige optie hedentendage waar wat romantiek bij komt, maar wat snel aan het verdwijnen is naarmate de democratische volksopstand zich alles toe-eigent, is dan nog de trein. Illegaal zonder burgerblik-brevet is ook al geen optie, want als de roddel en slangenkuil van het burgerlijk-voyeurisme, sorry, de media, er notie van krijgt dat de nobele op zoek naar romantiek, een burgerwet heeft overtreden, dan krijgt de ridder een pak volksmodder over zich heen.

    Oscar Wilde schreef er trouwens een vooruitziend verhaal over, hoe de omhooggevallenen uit het volk gedurende de democratie van zichzelf standbeelden laten maken, en wat een absurde toestand dat gaat worden.

    • boy in a bubble zegt:

      Ridder, vandaag een graad van verdienstelijkheid, vroeger een eenzame strijder voor het goede zoals ridder Roland, neef van Karel de Grote en leider van de paladijnen, gesneuveld in de Slag van de Roncevaux-Pas (Roelantslied). Een paladijn werd in latere tijden een zwervende ridder zonder eigen land of inkomen. Ook in de moderne tijd kende men paladijnen : Adolf Hitler noemde Herman Göring paladijn (ooit gehuwd met een barones).

  6. Karel zegt:

    Dit soort erkenningen doen alle eer van een ereteken, die bvb onze (groot)ouders te beurt viel, verdwijnen in het kluwen van het allesoverheersende betekenisloze bv-schap. Want politieker zijn is ondergeschikt aan populair zijn.

    Vroeger werd je door anderen voorgedragen voor een ereteken op basis van opoffering en weldaden, nu is het gewoon zoveel mogelijk tricolore gadgets in huis halen, multicul nonsens verkopen, maximale exposure op de media(geile) kanalen bekomen met een valse empathie voor minderheden en gewoon afwachten tot de medailles binnen stromen.

    Leve de republiek, en dood aan het tot leven gekomen sprookjesboek in Laken.

Reacties zijn gesloten.