Beste Tom, Vlaamse onafhankelijkheid is nog iets méér dan een 50%-kwestie

Op het jaarlijkse sponsordiner van Doorbraak was VB-voorzitter Tom Van Grieken spreker en eregast. Onderwerp: hoe een politiek breekpunt creëren waarbij een meerderheid van het Vlaams Parlement de onafhankelijkheid zou uitroepen, en een onderhandelingspositie met Brussel en Wallonië afdwingen. De ‘implosie’ van België zou dan een vanzelfsprekend feit worden, en voor het einde van dit decennium doppen we onze eigen boontjes. Jean-Pierre Rondas opperde dat dit internationaal-juridisch niet zo vanzelfsprekend is, en zonder twijfel zal Europa het proces proberen te counteren, zie Catalonië en de Spaanse staat.  

Klopt. Er zijn nog meer redenen om het perspectief van Van Grieken enigszins naïef te vinden. Zijn vertoog was -wellicht om het verwijt te counteren dat hij als enige Vlaamse partijvoorzitter zonder universitair diploma intellectueel te licht weegt- cijfermatig opgebouwd, alsof het allemaal maar een kwestie is van een meerderheid te halen binnen het Vlaams Parlement. Dat is natuurlijk een mathematische voorwaarde voor de soevereiniteitsverklaring. Maar of de geesten in Vlaanderen ook echt rijp zullen zijn voor een republikeinse shift, is nog een ander paar mouwen.

60-plussers

IJzerwake 2021

Het punt is namelijk dat een referendum rond al dan niet onafhankelijkheid, wat ik democratisch toch netjes zou vinden, vandaag gegarandeerd géén meerderheid zou opleveren. Vlamingen stemmen namelijk om nogal wat redenen voor V-partijen: migratie en asiel zijn topmotieven, een economisch rechtse oriëntatie (VOKA), ethisch conservatisme, naast anti-systeemressentimenten en opgeheven middenvingers (vooral de VB-kiezer). Het aantal Vlaamse kiezers dat echt afscheid wil nemen van de Belgische constructie, schat ik momenteel op hooguit 25%.

De opmerking van Eddy Daniels, dat de N-VA een flink aantal ‘soft-belgicisten’ herbergt (men zou hen dus evengoed soft-flaminganten kunnen noemen), die met hetzelfde gemak als ze door Bart De Wever werden verleid weer naar andere electorale oorden zullen vertrekken, snijdt hout.

Het aantal Vlaamse kiezers dat echt afscheid wil nemen van de Belgische constructie, schat ik momenteel op hooguit 25%.

Maar het leidt meteen ook naar de essentie: een draagvlak is nog iets anders dan een mathematische meerderheid. Het heeft te maken met een emotionele, culturele en filosofische grondstroom waardoor boven de partijgrenzen heen een soort historische dynamiek ontstaat. De Vlaamse beweging is er nooit in geslaagd die dynamiek op gang te brengen. Ze is een sektarisch, overwegend rechtsconservatief verhaal gebleven waarin 60-plussers vandaag domineren. Sterven zij uit, dan is het ook met die beweging gedaan.   

Daar zitten we met een enorm deficit: een republikeinse ‘geest’ uit de fles valt in geen lichtjaren te bekennen. Het debat leeft niet rond de vraag hoe een onafhankelijk Vlaanderen er zou kunnen uitzien, constitutioneel, bestuurlijk, democratisch, cultureel, economisch, sociaal, ecologisch. Onder welke grote levensbeschouwelijke en maatschappelijke noemers gaan we die nieuwe Vlaamse samenleving op poten zetten? Er moet een grondwet geschreven worden voor àlle Vlamingen, niet alleen de Vlaams-nationalisten van vandaag.

Rechts monopolie

Momenteel liggen de kaarten ideologisch vrij duidelijk. Gesteld dat N-VA en VB samen 50% halen, en in de veronderstelling dat Bart De Wever eindelijk zijn banvloek over de politieke erfvijand intrekt, dan zou het deeg waaruit de Vlaamse natie gebakken wordt, uitgesproken rechts samengesteld zijn.

Dat betekent onder meer: verstrengen van migratievoorwaarden en inburgeringstraject, minder aandacht voor milieu en klimaat, besparen op zorg en sociale voorzieningen. Cultuur wordt vooral gezien als canonieke inventaris van een groots verleden (hoe dikwijls is Jan Jambon al niet met het Lam Gods afgekomen), en het onderwijs moet de Vlaamse identiteit in de verf zetten.

We spreken hier dus over gemeenschappelijke frontvorming: ook voor links moet er eten en drinken zijn in het verhaal van de Vlaamse onafhankelijkheid.

Dat zijn de rechtse accenten van de V-partijen, men kan er zich in vinden of niet, maar daarmee constitueer je geen republikeins verhaal. Deze kan niet het voorwerp zijn van een rechts monopolie. Er moet een consensus groeien, boven de partijgrenzen heen, dat Vlaamse soevereiniteit een positief verhaal is, ook voor wie sociale solidariteit en milieuzorg, zelfs klimaat, belangrijk vindt. 

We spreken hier dus over gemeenschappelijke frontvorming: ook voor links moet er eten en drinken zijn in het verhaal van de Vlaamse onafhankelijkheid. Dus moeten ook socialisten en groenen, en misschien zelfs communisten, verleid worden en losgeweekt uit hun Belgicistische sluimer, met het idee dat er in het nieuwe Vlaanderen ook voor hun ideologie een democratische plek is. Dat ze de nv België niet langer als een levensverzekering hoeven te beschouwen, en dat de Vlaamse natie er ook een zal zijn waar zwakkeren beschermd worden, de natuur gedijt en comfortabele treinen op tijd rijden. Zwitserland, Oostenrijk en Denemarken blijven goede voorbeelden. Noteer dat in Oostenrijk een regering aan de macht is, samengesteld uit de conservatieven van de Österreichische Volkspartei en de Groenen. De naam van hun ambitieus programma: Aus Verantwortung für Österreich.   

Zwakke zesjesregering

Ambitie blijft het sleutelwoord. Vegeteren in een 1302-romantiek, of sudderen in technisch gezemel over bevoegdheidsoverdrachten, zal ons nergens brengen, behalve in wat de Vlaamse regering vandaag uitstraalt: knullige dagjespolitiek, zwartgeel geschilderde verkeerspalen en veel decreten die regelneverij uitstralen. Grote werven blijven liggen, zelfgenoegzame regenten zijn vooral met hun eigen politieke agenda bezig. Af en toe ontaardt dit in hilarische vertoningen, zoals het moment waarop Bart Somers en Hilde Crevits doorheen het raam van het Vlaams Parlement de verzamelde pers trachtten te ontvluchten.

Na zes staatshervormingen maakt Vlaanderen het verschil niet tegenover België. Integendeel, wat we zelf doen, doen we soms (nóg) slechter.

En laat dit nu één van de grootste obstakels zijn voor de draagvlakvergroting en het rijpen van de geesten: na zes staatshervormingen maakt Vlaanderen het verschil niet tegenover België. Integendeel, wat we zelf doen, doen we soms (nóg) slechter. Ondanks talrijke snoep/studiereizen naar gidsland Denemarken, een land met een vergelijkbaar bevolkingsaantal, en veel intentieverklaringen, krijgt men zelden de indruk dat deze regio klaar is voor echte autonomie. De zin voor verandering ontbreekt, het politieke vuur, de drang om te excelleren, en vandaar dus ook de fut bij de doorsnee Vlaming zelf.

De regering Jambon wordt in brede kringen -zelfs binnen de N-VA- beschouwd als een zwakke zesjesregering zonder ambitie, coherentie, of duidelijke, middellange beleidslijnen. De Beke-catastrofe, het onderwijsdebâcle, de ellenlange wachtlijsten voor gehandicaptenzorg, jeugdzorg en sociale woningen, de verkeersinfarcten en het slecht openbaar vervoer, de ondermaatse armoedebestrijding, de bedenkelijke lucht- en waterkwaliteit, milieulijken die uit de kast blijven vallen (PFOS),…: zeg nu zelf, waarom zou de niet-geïnteresseerde Vlaming opteren voor zelfbestuur?

Momentum

Zwarte zwaan vliegt voorbij op défilé

Het Vlaams Belang zit in de oppositie, de partij van Tom Van Grieken is niet verantwoordelijk voor deze miskleunen. Maar ik zie weinig tekenen dat die partij het politiek personeel zou leveren dat wél het verschil zou maken. Waarschijnlijker is, dat ook mét het VB in de Vlaamse regering de Belgische ziekte zou blijven hangen en de Jambonitis zou voortsudderen in een Belgische rompstaat.

We zitten met media opgescheept met een ronduit Belgicistische agenda, zelfs pro monarchie, te beginnen met de Vlaamse publieke omroep. Van hen hoeven we geen draagvlakvergroting te verwachten.

Voor de rest is het mankerende draagvlak voor Vlaams zelfbestuur uiteraard – een nagel waarop ik ook al veel heb geklopt- een kwestie van een ontbrekende intellectuele en culturele elite die voor het republikeinse idee gaat. We zitten met media opgescheept met een ronduit Belgicistische agenda, zelfs pro monarchie, te beginnen met de Vlaamse publieke omroep. Van hen hoeven we geen draagvlakvergroting te verwachten. Ook daar dienen shifts gemaakt te worden en moeten stemmen doorbreken die een ander verhaal brengen en de publieke opinie kunnen begeesteren.

Doorbraak is zeker een cruciaal instrument in deze opinievorming. Het moet blijven de lat hoog leggen voor de politici, naar verbreding zoeken, én de drempel verlagen voor de gewone Vlaming op zoek naar beter bestuur, levenskwaliteit, vrijheid van mening en andere dingen die ertoe doen. Je moet in een huwelijk goede redenen hebben om te scheiden, en dat gaat niet alleen over centen en procenten. Als grondstroom en draagvlak er zijn, kan er een momentum ontstaan, waarbij de politieke klasse op het gaspedaal moet duwen. Zwarte zwanen noemt men dat, een vonk die het vat doet ontploffen. Helaas is er momenteel geen vat, geen mengsel, zelfs geen vonk, en vliegen de zwarte zwanen gewoon voorbij. Werk aan de winkel.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie, Het politiek theater, Res publica, Vlaams. Bookmark de permalink .

14 reacties op Beste Tom, Vlaamse onafhankelijkheid is nog iets méér dan een 50%-kwestie

  1. madyvermeulen zegt:

    Je hebt overschot van gelijk, Johan, maar toch even dit: Tom is de enige partijvoorzitter die het eerste programmapunt van zijn partijprogramma ernstig neemt.

  2. P. Haerens zegt:

    Fijn om over deze kwestie eens een realistische stem te horen waar vooral de feiten aan bod komen.
    Ik ben absoluut geen fan van het Belgische beleid zoals het nu draait, maar het Vlaamse beleid is in dezelfde bedjes zo mogelijk nog tien keer zieker, en zadelt ons allen op met een kostenplaatje boven hola dat heel simpel te vermijden valt…
    Tijd dus om die gekkigheid te stoppen.

  3. Johannes zegt:

    Eigenheid en identiteit is een kwestie van cultuur, en cultuur wordt spontaan gevormd door een volk. Laten nu net de moderne democratieën, door het politiseren van alles, door de vorming van zich steeds uitbreidende alles verstikkende en zich met alles bemoeiende instituties en media, cultuur en eigenheid te verstikken en om zeep te helpen. Vlaamse onafhankelijkheid is daarbij een schijnbeweging op basis van culturele impotentie.

    Het is dus een goede zaak dat België een land is van grote verdeeldheid, des te meer gestroomlijnd alles is, des te meer uniformiteit, des te meer regelneven kunnen regelen, des te meer inherente incompetentie alles verstikt. Dat er een anders zijnde Wallonië aan Vlaanderen hangt is ook een goede zaak, dat voorkomt ook dat men zijn eigen weg kan gaan, en door stroomlijning men nog meer de zielloze uniformerende ‘theorie en ontwerp gebaseerde volks-utopia’ kan realiseren. De Belgische verdeeldheid is een soort status quo die verdere stroomlijning en verstikking van cultuur door de democratisch institutionele regelnevenerij van de percentage, ‘draagvlak’ en statistiekenfreaks in de weg staat.
    Vlaanderen zal het moeten doen met de huidige situatie, tot de laatste generaties overgepolitiseerde calculerende regelneven in hun kist liggen, en worden vervangen door de werkelijk naar vrijheid strevende mens, die, de geschiedenis van de vele generaties van regelneven bestuderend, terecht tot de conclusie komt dat dat hele model overboord moet om tot een werkelijke democratische culturele vrijheid en identiteit te komen. Er zal ook nog heel wat verstikking moeten gebeuren voordat men zich realiseert dat men middels het theoretisch opdiepen van culture identiteit geen cultuur creëert of in leven houdt, en zeker niet in een verstikkend systeem. Tot dan toe zullen de nep kosmopolieten die leven in een wolk van abstracties, en de nationalisten met hun even zielloze constructies en definities wel met elkaar in de clinch liggen.

  4. Johannes zegt:

    Feiten en ‘kostenplaatjes’ denken, ‘programmapunten’, ‘draagvlakvergroting’, ‘studiereizen’ (inspiratie ter ontwerp van bovenuit), ‘beleidslijnen’, ‘beter bestuur’ denken, en etc. en etc., zijn juist de oorzaak van verstikking en obstipatie in de samenleving en de cultuur, de impotentie die niet kan ‘begeesteren’, het huwelijk dat zielloos is, de impotentie die de ‘raderen’ van een samenleving vast doen lopen.
    Het soort denken dat in de titel wordt bekritiseerd wordt door meneer Sanctorum en de commentators zelf toch nog eens positief bevestigd, en dus halfslachtig bekritiseerd. Men zit dusdanig diep in het samenleving- ontwerpmodel, de heersende ideologisch illusie.

    Men zou kunnen zeggen dat dat wat door bestuur tot een onwenselijke toestand is gebracht, ook weer bestuurlijk recht getrokken moet worden, maar men zou ook kunnen zeggen dat steeds dezelfde manier van denken toepassen, op dat wat aantoonbaar niet werkt, de definitie van waanzin is.

    Tot de overheden, facilitators en auditors worden, in plaats van calculerende en ontwerpende bestuurders. Tot men de ware kunst van het faciliteren heeft bestudeerd en begrepen, waarbij men allereerst de absolute incompetentie van het besturen, ontwerpen en beïnvloeden in moet leren zien, zal het wel hommeles zijn.

    Ik stel voor dat elke bestuurder eerst een verplichte studie sociologie zal moeten ondergaan, om de eigen incompetentie diepgaand en rigoureus te onderkennen. Gecomplimenteerd met een studie van de geschiedenis van het zich continu herhalende catastrofale politieke beleid van de bestuurders van de laatste eeuw, gecomplimenteerd met een studie van de ware factoren van de vooruitgang van de laatste eeuwen (mocht men de eigen incompetentie alsnog willen verhullen door zich te voorstaan op factoren die men niet in de hand had en heeft). Dan rest nog de ook inherent incompetente kiezer van zijn incompetentie te overtuigen, zodat hij bestuurders niet dwingt om alsnog de zaak te versjteren, om vervolgens de bestuurders gemakzuchtig de schuld te geven. Tot kiezer en bestuurder werkelijk vrijheidslievend worden. Het credo zal dan zijn: een maximaal bestuur door minimaal bestuur, een maximaal programma door een minimaal programma.

  5. dzjakke Dzjakke zegt:

    En dan lees ik hier: “boven de partijgrenzen heen” Jawadde!
    Ik kan zo direct niets iets bedenken dat daaraan beantwoordt, behalve dan de praktijk van het gezamenlijke zakkenvullen.
    Als ik deze politieke structuur vergelijk met die van pakweg 1968, dan mag het voor mijn part terug naar toen; één regering, een beperkt aantal ministeries, en fini.
    Na de lange mars door de instellingen zitten we nu met kankerballonnenhoofd van bestuursorganen en een eindeloos heir van politeken, die niets omhanden hebben buiten het verzinnen van nieuwe manieren om de bevolking uit te zuigen: Het aantal voorschriften, verboden, richtlijntjes, wetjes en regeltjes worden geproduceerd, net zoals gehakt vlees* uit de machine komt gekronkeld.
    Ik zie niet in waarin een Van Grieken zou verschillen van een De Wever, die toentertijd iedereen goed bij de neus heeft genomen met zijn Vlaams verhaal, en die nu troont als dictator van de rijkste partij en met Vlaanderen in zijn diepvries. Of zoals het in de volksmond luidt: “Het zijn allemaal dezelfden”.
    Overigens vind ik dit artikel een mooi staaltje van luchtfietserij. Maar ook ‘da mag al es’.
    Luistertip : https://www.youtube.com/watch?v=-pEa-n330r4 (pas vanaf 01.59)

    *Dat gehakt dient als vulstof voor de gesubsidieerde media.

    • Johannes zegt:

      Uw 1968 situatie is maar een romantisch waanbeeld.
      Dat het allemaal dezelfden zijn is de gemakzuchtige klacht van degenen die hun incompetentie nog niet hebben moeten bewijzen. De grote volksmond, van wie maar wat roept in het café, om bijval van anderen te krijgen. Het is het geloof in de capaciteit van de staat op zich wat een zichzelf en anderen bij de neus nemen is.

      ” Het aantal voorschriften, verboden, richtlijntjes, wetjes en regeltjes worden geproduceerd, net zoals gehakt vlees* uit de machine komt gekronkeld.” heeft een geschiedenis zolang als de democratische statisten-socialisten aan de macht zijn gekomen, en het geklaag over incompetentie en bureaucratie ook.

      Leestip, als voorbereidend werk:

      https://fee.org/articles/12-brilliant-quotes-by-herbert-spencer-on-the-fallacies-of-statism/

  6. Eric zegt:

    1. Er is geen minder politiek-correct volk in West-Europa dan de Vlamingen (op de Denen misschien na).
    2. Dat België geïslamiseerd is geraakt komt door de Waals-Belgische politiek die in deze steeds een overwicht heeft gehad op de Vlaamse en die bijvoorbeeld onder Verhofstadt duidelijk aan de touwtjes trok. Dat is met de huidige regering niet anders.
    3. Mensen die tegen de islam en voor België zijn zijn daarom intellectuele debielen. D.w.z. ze hebben geen kaas gegeten van de meest simpele en elementaire logica.
    4. Besparingen in de sociale, culturele en ecologische sector zouden helemaal niet nodig zijn wanneer Vlaanderen zich van het zieke België kon afscheiden. De kosten van immigratie en profitariaat naar beneden halen zou veel geld voor deze sectoren vrij kunnen maken. Links zou dan sowieso aan haar trekken kunnen komen. Het probleem is dat links hier niet wil inzien dat het sluiten van de grenzen absolute voorwaarde is voor het redden van de welvaartstaat en het uitbouwen van een groener en socialer land. En dat België daartoe eerst dus op de schop moet.
    5. Vlaamse onafhankelijkheid is de core business van het VB. Zo het VB toch in een Vlaamse regering stapt zonder die onafhankelijkheid te kunnen bewerkstelligen, en dus net als NVA begint aan te modderen, is het ook voor het VB in 2030 over en out. Dan ligt de droom van een onafhankelijk Vlaanderen voorgoed aan diggelen, want een nieuwe partij, rechts van het VB, zie ik niet opstaan.
    6. Door de toenemende islamisering, die een weerslag heeft op het electoraat, dringt de tijd om het tij te keren en Vlaanderen vrij te maken. De Wever heeft in het verleden een kans laten liggen om dit te doen, volgens mij is het nu te laat en kunnen we alleen nog onze ondergang tegemoet zien.
    7. Een onafhankelijk Vlaanderen zou noodzakelijk een Vlexit impliceren. Wil je vrij zijn dan vervang je een zwakkere cipier niet door een sterkere. Ik hoor daarover bitter weinig. Gelooft iemand dat De Wever ooit de EU-ketens zou slaken ? Zelfs het VB is daarover verbazingwekkend stil.

  7. Ines zegt:

    Ben ik de enige die zich vragen stelt bij het feit dat een naar eigen zeggen “onafhankelijk” opinieblad dat ook nieuwsartikels brengt getoetst aan journalistieke normen brengt, een sponsordiner organiseert voor een partijvoorzitter? Wie zijn de betalende gasten voor zo’n event dan? Betalen om te luisteren naar een speech geschreven door iemand anders dan Van Grieken voor waarschijnlijk dezelfde mensen die recent heel verongelukt deden toen een andere partijvoorzitter uit een konijnenpak tevoorschijn sprong.

  8. U hebt het gewoon niet begrepen. Dit was GEEN sponsordiner voor een partijvoorzitter, maar een sponsordiner voor Doorbraak, met Tom Van Grieken als gastspreker. In het verleden genoten ook andere partijvoorzitters die eer.

    • Ines zegt:

      Bedankt voor de verduidelijking.

    • Johannes zegt:

      Ik snap er helemaal en ongewoon niks van, ‘Doorbraak’? heeft men na twee eeuwen volksrevolutie nog geen ‘doorbraak’ gehad? Bovendien, als iemand het het niet heeft begrepen in dit geval, dan is dat omdat men zicht teveel richt op dat waar niets te begrijpen valt wat het begrijpen waard is.

  9. dzjakke Dzjakke zegt:

    Als… Indien…. Zou…. Moest…. Men… Misschien
    Worlds, words, words.
    Erst fressen und dan die moral.
    Nu zit er verdorie toch weeral een factuur van de Vlaamse Roverheid in de bus zeker, eens zien met welke vondst ze me nu weer mijn centen gaan ontfutselen. In Vlaanderen leven is als vasthangen aan een wurgcontract: Het leven is hier zeker niet eentonig.
    Ze moesten daar eens iets aan doen… Als ze nu eens !

    • Johannes zegt:

      Verdikkeme.
      Het zou geen goede zaak zijn als Vlaanderen onafhankelijk wordt. Als objectieve niet vijandige in Vlaanderen wonende Nederlander met Frans bloed in de familie, is mijn bevinding dat Vlaanderen neigt naar het potsierlijke, jawel, het potsierlijke. Vlaanderen heeft vele charmes, maar de wurggreep van de democratische middelmatigheid en uniformiteit doet de Vlaamse cultuur in alle aspecten neigen naar het potsierlijke. Onafhankelijkheid zou betekenen dat men nog meer de weg van democratisch culturele incest opgaat, gemixt met een laagje vlees nog vis wereldcultuur, in zoverre men zich niet voor de wereld kan sluiten.

      De Vlaamse taal bijvoorbeeld, heeft charmes en potentie, maar die charme en potentie komt niet vaak uit de verf. Sterker nog, een buitenstaander die het huidige Vlaams hoort zal vaak in tweestrijd zijn, of men nu serieus is, of dat men steeds grappen met elkaar maakt. De taal is al te lang gebruikt om uit te drukken wat democratische middelmatigheid uit kan drukken, en is dus onderhevig aan degeneratie (proberen dat op te lappen door regels opnieuw te forceren is een reactie van onvermogen).
      De Vlaamse taal heeft de neiging te verzachten (in tegenstelling tot de Duitse taal, die de neiging heeft om te verharden), maar dat verzachten neigt dan naar een geestloze sufheid, zodat het door een buitenstaander moeilijk serieus genomen kan worden.
      Je kunt aan de moderne Vlaming, via zijn taal, horen dat hij het slachtoffer is van het economische succes van Vlaanderen, dat hij teveel vreet, teveel zuipt, teveel koopt, dat het geestesleven wordt onderdrukt door zich massaal teveel met maagvulling en materieel genot bezig te houden. Je kunt in de Vlaamse taal een burgerlijk democratische decadentie ontdekken, die van teveel schuifpuien, teveel gazonnetjes, barbecues en bruut hang tuinmeubilair, teveel steen, teveel grote wanstaltige familie autos, teveel wansmakelijke nieuwe rijken, teveel heel de dag heen en weer jakkeren in autos, teveel disneyburgerland lintbebouwing, teveel foute bebouwing, teveel verstikkende bureaucratie, teveel attesten, teveel verstikkende overheid, etc.
      Dan is er nog de afgrijselijke voorkeur voor geestdodende kleuren, het grijs en zwart dat zich overal opdringt.

      Al met al, teveel democratisch disneylandcultuur wansmaak, middelmatigheid, en decadentie, de Vlaming is fout, op een foute manier, die ‘m alleen nog meer in het geestesgraf zal brengen.

      De Vlaamse ziel moet dus opgefleurd worden door de ander, de geest moet opgewekt worden uit de langzame dood van een streek die het economisch al te goed doet, en zo cultureel gezien de potsierlijkheid zelve aan het worden is. Anders gaat de rest van de wereld denken dat het tussen de benauwde potsierlijk autoritaire werk-slavernij en de cultuur van attesten in Vlaanderen altijd burgerlijk carnaval is. Dat de Vlaming een wandelende en hardwerkende maag is, en dat er boven het diafragma niet veel leven is, anders dan dat wat nodig is voor het invullen van attesten en formulieren.
      Als men dit zelf niet doet, maar volhard op de ingeslagen weg, dan zal Vlaanderen desnoods door gezond barbarisme geannexeerd moeten worden, om het decadente barbarisme de kop af te hakken.

  10. 'tVloekt zegt:

    De kwestie is helemaal niet of vlaanderen onafhankelijk zou moeten worden om de welvaart te behouden voor de vlamingen maar of er politiek beleid gevoerd moet worden voor het algemeen welzijn en dat van alle belgen waardoor onafhankelijkheid en verdere opsplitsing van dit reeds kleine lapje grond niet wenselijk zou zijn of enig soelaas zou kunnen brengen. Integendeel, België is maar een speldeprik op het wereldtoneel en Vlaanderen boert al jaren achteruit dankzij verarming door de verdere versplintering in gewesten waarbij eigen vlamingenhaters en eerdere collaborateurs, eenmaal aan de macht, hun kans op wraakneming schoon zagen door meer autonomie te eisen zonder evenwel het bijbehorende, federale budget, geniepig en opzettelijk, mee te nemen waarvoor ze nogmaals en op diverse gebieden de vlamingen wettelijk verboden, dubbele belastingen en zelfs disciminerend, zoals de exclusief voor vlaanderen verplichte zorgkas, enkel de vlamingen kunnen bestelen. VB verschilt in niks met de tradio’s en zelfs niet met de als rechts-nationalistisch-vermomde vlamingenhaters van nva als het erop aan komt om de voorgeschreven, globalistische eu plannetjes uit te voeren. (Ook VB-ers als europarlementsleden zijn daarvan op de hoogte.) VB maakt gebruik van plat populisme, het ongenoegen van de vlamingen voor electoraal gewin, over de discriminatie door walen, dat een vlaamse stem nog steeds niet evenveel waard is, over de transfers en de voorkeuren voor vreemd kiesvee tot zelfs politieke moslim-trojanen als stemmenkanons, zonder enige bekommernis over het behoud van de westers/vlaamse cultuur en eigenheid. VB scoort enkel op een punt als voorstander van bindende referenda, om de macht aan het volk te geven voor een democratisch beleid, dat ze waarschijnlijk ook niet menen. Vlamingen hebben geen enkele politieke vertegenwoordiging, enkel bedrieglijke, politieke hypocrieten die onze vlaamse cultuur en welvaart mee afbreken uit hebzucht, partij- en eigenbelang en een onafhankelijk Vlaanderen zal daar niks aan veranderen. Het bestuur/beleid moet anders, niet de indeling van het land.

Reacties zijn gesloten.