Mechelse cultuurschepen verbant internationaal gelauwerde Jo Haazen uit diens eigen Beiaardschool

Twee recente voorvallen in de Vlaamse cultuurwereld roepen vragen op omtrent de positie van het vrijdenken en het daaraan verbonden open debat. Ze bewijzen dat democratie een stoplap is, door iedereen gebruikt maar niet altijd naar de geest van onze Europese vrijdenkers à la Voltaire toegepast. Middelmatigheid, de kleinheid van geest en de schrik voor buitenstaanders en dissidente stemmen staan dat in de weg. Daarnaast regeren als van oudsher de elites en de nomenklatura. 

Ja, het grootste deel van Vlaanderen koestert een warme sympathie voor Oekraïne, in naam van de vrijheid en de volkssoevereiniteit, en tegen de Poetindictatuur. Er is sinds de 2de wereldoorlog nooit zo’n groot draagvlak geweest voor het verdedigen van onze westerse verlichtingswaarden. We zijn zelfs bereid tot zware inspanningen, zekerheid en welvaart in te leveren, zo leert ons de recente peiling.

Maar wat dan te denken van krachten binnen die samenleving die deze waarden helemaal niet hoog houden, en zelf een soort pensée unique willen handhaven? Dan blijken die verlichtingswaarden maar heel licht te wegen. Tegenstemmen komen niet aan bod, en het zogenaamde open debat versmalt tot een gekeuvel van gelijkgezinden. De openbare omroep VRT heeft zich helemaal in die journalistieke comfortzone genesteld. De grote mediatitels, Knack, De Standaard en De Morgen volgen op de voet.

Een ‘verkeerde’ publiekswinnaar

Alain Grootaers, de man achter ‘Tegenwind’

Anders gezegd: Poetin heeft ook volgelingen in het westen. Ik alludeerde in mijn vorige column op de ban van Pippi Langkous en haar ‘nazistische’ bedenkster Astrid Lindgren. Wat blijkt? Ze staan zowel in het Kremlin als bij onze wokes op de zwarte lijst. Opmerkelijke samenloop. Ook in onze zogenaamde democratie dreigt de verstarring en het intellectueel conformisme in cultuur, media en onderwijs. Waarbij de geaccrediteerde journalistiek een dubieuze rol van Pravda-achtige megafoon speelt.

Dat was voor de mediasponsors Knack, VRT en Radio-1 helemaal de bedoeling niet, en het was dan ook alle hens aan dek om de winnaars als ‘complotdenkers’ weg te zetten.

De kwestie Tegenwind is heel typisch voor dat fenomeen: een documentaire van Alain Grootaers en Jakobien Huisman, die het covidbeleid en de berichtgeving daar rond op de korrel nam. Een zelf gefinancierd project, met crowd funding, via het web verspreid. Een van de geïnterviewden in de reeks was Lieven Annemans, de hoogleraar gezondheidseconomie die inzake het covidbeleid de psycho-sociale problematiek durfde aan te kaarten en daarvoor door het virologenkransje werd afgebrand.

Grote consternatie: deze productie won de Ultimas-publieksprijs van de Vlaamse overheid. De prijs dus waar alle Vlamingen konden voor stemmen. Dat was voor de mediasponsors Knack, VRT en Radio-1 helemaal de bedoeling niet, en het was dan ook alle hens aan dek om de winnaars als ‘complotdenkers’ weg te zetten. Vreemd als je zelf die publieksprijs organiseert: dan laat je het publiek toch de vrije keuze en leg je je daarbij neer?

De Vlaamse mainstream media zien dat helemaal anders, en het zal bij een volgende editie vermoedelijk wel gedaan zijn met open nominaties en het risico dat er een ‘foute’ laureaat met de prijs gaat lopen. De docu was namelijk net een aanklacht tegen de pensée unique die de media tijdens de pandemie hebben gehandhaafd. Zo breeddenkend zijn ze nu ook weer niet, dat docu-makers een cultuurprijs mogen krijgen omwille van een mediakritische reportage.

Een ‘foute’ beiaardspeler

Jo Haazen krijgt een erepenning vanwege de Marnixring

Het verhaal rond beiaardier Jo Haazen is zo mogelijk nog frappanter. Hij is een begrip in zijn vakgebied en een internationaal gereputeerd kunstenaar. Hij leidde bijna 30 jaar de Koninklijke Beiaardschool Jef Denyn in Mechelen. Maar op de 100-jarige jubileumviering en bijbehorende academische zitting, begin deze maand, was hij niet meer welkom op de school die hij groot heeft gemaakt. Reden: hij heeft ook het beiaardspel in Rusland gepromoot, en was gastdocent aan de universiteit van Sint-Petersburg. In 2004, toen alle groten der aarde elkaar nog verdrongen om met Vladimir Poetin op de foto te gaan, ontving hij een erediploma uit de handen van de Russische president himself.

Moeten Oekraïense artiesten ons lessen in democratie komen geven, en bepalen wie waar welkom is? Iemand in de cultuurwereld een mening over dit geval van uitsluiting?

Het klopt dat Jo Haazen een genuanceerde visie heeft op het Russisch-Oekraïens conflict. Hij noemt zich pacifist en beschouwt deze oorlog als een Europese ‘tragedie’, met twee kanten en twee versies. Is dat verboden? Ja en neen. Hij mag daarvoor uitkomen, hij mag dat posten op Facebook, maar de deuren gaan dan wel onherroepelijk dicht. 

De Mechelse schepen van cultuur Björn Siffer (Groen), acht de aanwezigheid van Jo Haazen op de viering van zijn eigen school ongepast. ‘Er zijn ook Oekraïense beiaardiers aanwezig, en die zijn verbolgen en zelfs kwaad over de uitspraken van Jo Haazen op sociale media’, aldus de schepen. Hoezo, moeten Oekraïense artiesten ons lessen in democratie komen geven, en bepalen wie waar welkom is? Iemand in de cultuurwereld een mening over dit geval van uitsluiting?

 Humanistisch Verbond

Björn Siffer (Groen): van humanist tot portier/buitenwipper

De defenestratie van Jo Haazen heeft uiteraard een ideologisch kantje. Björn Siffer is gepokt en gemazeld in het Humanistisch Verbond, traditioneel in Vlaanderen een cenakel van de linksdraaiende politieke correctheid. Siffer werd door Groen binnen gehaald en kreeg meteen een Mechels schepenmandaat aangeboden. De figuur en de uitstraling van Jo Haazen, die zich vooral op spiritualiteit richt en ethisch eerder naar het conservatieve neigt, past niet in het blauwgroen straatje van Bart Somers en C°. Haazen is ook bezieler van de Esperanto-beweging en ijverde voor een toevoeging van het begrip ‘morele plichten’ bij de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

De figuur en de uitstraling van Jo Haazen, die zich vooral op spiritualiteit richt en ethisch eerder naar het conservatieve neigt, past niet in het blauwgroene straatje van Bart Somers en C°.

Het doet onze tenen krullen dat een kunstenaar van het formaat van Jo Haazen de dupe wordt van een kleinpolitieke aversie vanwege een humanist/buitenwipper. Ga de maan blussen, Siffer. We hebben méér kunstenaars nodig die voor hun mening durven uitkomen en hun maatschappelijke positie bepalen, eventueel tegen de mainstream in. Als de sympathie voor Oekraïne ontaardt in een nieuwe heksenjacht met bijbehorende censuur en woke-achtige uitsluitingsmechanismen, dan zijn we geen haar beter dan de overkant. Ook de beslissing van de Europese Commissie om Russia Today uit de ether te halen, hierin gevolgd door Vlaams mediaminister Benjamin Dalle, is van een bedenkelijk allooi als we het hebben over persvrijheid. Mensen moeten vrij en zo breed mogelijk hun bronnen kunnen kiezen en zelf een afweging maken. En fact checking is zeker niet het privilege van Knack en C°.

Het is aan de alternatieve media, journalisten, en bloggers om hier een waakvlam aan te houden. Bij deze.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

 

Dit bericht werd geplaatst in Cultuur, Het politiek theater. Bookmark de permalink .

8 reacties op Mechelse cultuurschepen verbant internationaal gelauwerde Jo Haazen uit diens eigen Beiaardschool

  1. Peter H. zegt:

    Een écht schandaal is het!
    Een icoon van de (beiaard)cultuur van Jo Haazen’s formaat buitengooien is de meest schaamteloze nestbevuiling die ik ooit zag.
    Wie dat gedaan heeft, is gewoon een NEKULTURNY van het grootste formaat (excuse my Russian-no pun intended)
    Dat hij ‘zijn’ beiaard in Sint-Petersburg verdedigt, is niet erger dan wat industriëlen en handelaars (waar nauwelijks of géén kritiek op komt) doen, die nu ook op hun post in Rusland blijven.
    Maar ja, alweer een historie van het hemd en de rok zeker….

  2. André Posman zegt:

    Beste Johan, ik prijs je artikel. Ik ken Jo Haazen heel goed, heb hem vaak ontmoet in St Petersburg. De Vlamingen, althans diegene die meedoen met deze heel verwerpelijke gedragswijze, (dus niet diegene die voor ‘Tegenwind’ stemden, zijn gewoon gek geworden. Ze zijn bevangen, gehypnotiseerd, waarschijnlijk tengevolge van een langdurige geestelijke luiheid: te weinig goede boeken lezen, te weinig rondlopen en reizen, altijd dezelfde gazetten lezen, dagelijks het VRTnieuws kijken, zodat ze tenslotte helemaal gevangen zitten in de eigen leugens, en ‘bevangen’ worden, niet meer in staat zijn om het eigen inzicht te formuleren. Ze formuleren alléén nog het ‘opgelegde’ oordeel. Gisteren zag ik met mijn zoon een mooie interviewfilm met Bertrand Russell, en daarin viel me op dat Bertrand de allergrootste nadruk legde op de noodzaak dat in de opvoeding van kinderen en volk de grond-eis was: klaarheid, juiste afbakening der begrippen, steeds weer en opnieuw. Als door slordigheid deze norm van klaarheid verwatert, raken grote groepen van mensen in de ‘war’, en dat betekent toevallig in het Engels ‘oorlog’. Ze zitten in een oorlogswaan. Dat is wat we nu meemaken. Op medisch, internationaal politiek, nationaal politiek, intellectueel en alle andere mogelijke gebieden, is er verwarring, en is het enige dat de mensen nog kunnen oorlog maken. Goede moed, ik lees al uw doorgaans heel fijne en verlcihte bijdragen. Ik heb geen geld om Doorbraak te betalen, en het is goed dat ik je kan lezen in mijn emails. het ga je goed, en hopelijk nog eens tot ziens!

  3. Johannes zegt:

    “Ja, we sympathiseren allemaal met Oekraïne”

    Vrijdenkers zouden het woord ‘we’, het favoriete woord van de democratische egalitaire democratie, in situaties die over politiek gaan, waar sprake is van opinie, moraal en idealen, en verder in alle situaties waar het woord niet eenvoudig via legitieme deductie kan worden gelegitimeerd, beter vermijden als was het de middeleeuwse pest, een wolk ingebeelde Coronavirussen, en een vermeende dictator erger dan Poetin ineen. Dus ook niet in satirische zin gebruiken, het woord doodt meteen alle humor, verspreid een geur van rottende klefheid en muffe dictatoriaal-democratische groepssentimentaliteit, doodt alle spitsvondigheid, en is dodelijker voor de geest dan alle eerder genoemde plagen bijeen. Als er dan een keer echt iets serieus aan de hand is, echt iets anders dan een klucht van media hysterie en ideologische hypocrisie, als er echt serieus reden is om heel het volk samenvattend te rekruteren met het bindende woord, als er echt oorlog is, dan zal menig echte vrijdenker er begrip voor hebben, ook al behoort hij niet geheel uit vrije wil tot de ‘we’.

  4. Johannes zegt:

    Het lot van Jo Haazen is overigens klassiek en karakteristiek. Friedrich Schiller en Goethe, als pleitbezorgers voor de kunst hielden zich strikt aan de regel dat kunst en politiek gescheiden moet blijven. Politiek zoals we dat kennen sinds de revoluties is een dodend gif voor de kunst, men was zich daar intens van bewust. Realiteit, waar de media zich mee bezighoud, en politiek, is dodelijk voor de kunst, of men moet van het kaliber van een Byron zijn. Oscar Wilde gaf ook verschillende voorbeelden van kunstenaars die zich tendentieus met politiek bezig gingen houden, waarna het met de artistieke productie gedaan was. En het is bekend wat het lot van Oscar Wilde was.
    Goethe moest zich ook verweren, waarom hij zich afzijdig hield van de Duitse politiek, die na de Franse revolutie ook werd besmet met het gif van politieke revolutie. Dat kwam hem ook duur te staan. Schiller had als absolute stelregel dat politiek absoluut buiten de periodieken die men publiceerde zou blijven.
    Twee eeuwen na de Franse revolutie, met twee eeuwen politieke burgeroorlog die de democratie is, is de obsessie met politiek nog meer toegenomen, de macht van de staat en media heeft een woekerende groei doorgaan, wat het nog moeilijker maakt voor een kunstenaar om zich afzijdig te houden, zelfs als een kunstenaar dat probeert riskeert hij in de slangenkuil gezogen te worden, men lokt hem uit als hij niet vanzelf komt. De wijsheid dat kunstenaars, en ook degenen die zich met conservering van kunst bezig houden, zich niet met de splijtzwam die democratische politiek is bezig moeten houden is bijna geheel democratisch verloren gegaan, democratisch geërodeerd. Maar gezien de al toenemende op democratische kleinburgerlijkheid en cultureel analfabetisme gebaseerde obsessie met politiek is het al bijna onmogelijk voor de kunstenaar om zich afzijdig te houden. Het gif van de revolutie zit inmiddels dik in de lucht, overal waar men komt.

    In één van de vele ranzige democratische tabloids schrijft men over Haazen:

    “Zeker voor iemand met zijn allure is dat spijtig, want hij heeft natuurlijk zijn verdiensten”, legt de schepen uit.”

    ‘heeft natuurlijk zijn verdiensten’ betekent dat politiek koning is, en de kunst, dienaar, waarvan de door politiek geobsedeerde cultuur-analfabeet officieel volgens het boekje wel moet toegeven dat die ‘natuurlijk’ zijn verdiensten heeft. De politiek van het volk, democratische politiek, is absoluut heerser. Dat men, zoals in een van de commentaren hierboven wordt betoogd ‘industriëlen en handelaars (waar nauwelijks of géén kritiek op komt)’ ontziet is karakteristiek, economie is de afgod van de democratie, kunst, de slaaf die moet buigen voor het democratische volksgericht. Vandaar dat de kunst in de democratische samenleving totaal afwezig is, behalve in de vorm van conservering door passionele liefhebbers, die het laatste doelwit vormen, en gedwongen zullen worden de democratische gifpil te slikken die een langzame relatief pijnloze dood teweegbrengt.

    Oscar Wilde heeft dit hele proces in korte pennenstreken beschreven, Plato heeft het beschreven, en vele andere pre-democratische verlichtingsfilosofen hebben het beschreven. De democratie heeft alles genegeerd, de geschiedenis herschreven, waar cultuurfilosofie in de democratie niets meer is dan ideologische kretologie. De ‘geest van onze Europese vrijdenkers à la Voltaire’, is allang door de democratie om zeep geholpen, voorgaande referentie is niet meer dan loze kretologie, het is à la wat ons uitkomt, verleent het de kleinburgerdictatuur allure, dan komen de namen uit de kast en wordt het geclaimd als ‘onze’, toepasbaar voor de kretologie, komt de ‘geest’ niet uit, dan wordt het verzwegen, gecensureerd, of gaat men gif spuien.

  5. Eric zegt:

    De meeste kunstenaars houden uit opportunisme hun bek, ik ken er genoeg. Ze nemen geen standpunten in, al hebben ze die (en vaak doordacht), maar hun verlangen naar subsidies en prijzengeld is groter dan hun drang om zich te uiten. Zelfs wanneer ze gearriveerd zijn, zoals destijds Hugo Claus (die heel zijn leven het katholicisme op de korrel nam, maar de islam braafjes met rust liet) houden ze liever hun kop. Aan de cafétoog, of thuis in de keuken zijn het helden, maar in het openbaar doen ze er het zwijgen toe of kletsen ze maar wat raak.
    Er waren en zijn uitzonderingen die soms ‘een steek laten vallen’. Gerrit Komrij, Peter van de Begin en zijn vrouw, Sien Eggers, Clapton, J.K. Rowling, nu deze Jo Haazen. Ze doen het bijna stoemelings, iets zeggen dat niet mag, en mogen dan de gevolgen dragen. En zoals in de kunst is het ook in de wetenschap: wie geld voor onderzoek wil, of zijn baantje aan de universiteit wenst te behouden, moet de waarheid leren verdraaien. Omgekeerd, als je het regeringsnarratief uitdraagt wordt je ruimhartig beloond.

    https://www.hln.be/binnenland/hln-onderzoek-labo-s-van-experts-wonnen-jackpot-20-miljoen-euro-voor-coronatesten-die-nooit-zijn-uitgevoerd~ae2d2245/

    • Eric zegt:

      ‘worD je ruimhartig beloond’

    • Johannes zegt:

      Voor 20 miljoen aan fraude met een test die frauduleus is. De criminele humor van de volksklucht.
      In de neus van het hele volk zitten porren om daar het vuil uit te halen, dat massaal te verzamelen en analyseren, dat duur te laten betalen middels belastinggeld, is dat niet karakteriserend voor het niveau van de democratische volksklucht. Men zal wel gedacht hebben, we storten een gedeelte van de opgestuurde neusbagger gelijk daar waar het hoort, in de afvalcontainer, en we gaan een keer extra op vakantie. Ik vraag me nu ook af hoe dat gaat met het Bevolkingsonderzoek Dikkedarmkanker, ook zo’n typische vulgaire uiting van democratische over-medicalisering en diepgaande en diepzinkende bemoeienis van autoriteiten, of men de massaal door het volk opgestuurde darmsmurrie regelrecht in de afvalcontainer dumpt en het geld opstrijkt. Over het algemeen hebben de overheden en aanverwante autoriteiten nogal veel interesse in de afvalproducten van de zwaar belastingplichtige en onder de plak zittende burger-cliënt-slaven, en niet iedereen is blijkbaar evenveel geïnteresseerd in de smurrie dan wel de duiten.

      Maar België is hier weer niet uniek, alhoewel men dat vanuit nationaal masochistische motieven graag denkt.

      Fraude en vulgaire interesses, en daarbij de makkelijk manipuleerbare onnozelheid van de volkskluchtburger trekt criminaliteit aan zullen we maar zeggen.

  6. boy in a bubble zegt:

    Effectief altruïsme…
    Als men het heeft over “we”, heeft men het dan enkel over de mensen of neemt men de kakkerlakken erbij? Indien niet, is dit eigenlijk speciësisme, d.i. het voortrekken van leden van de eigen specie of soort boven de andere species. Net als mensen zijn kakkerlakken nochtans sociale diertjes. Met hun antennes tasten ze mekaar en de omgeving voortdurend af. Ze leven in groep en houden mekaar gezelschap. Jong en oud krioelt er door elkaar, maar een plaag moet worden uitgeroeid…

Reacties zijn gesloten.