(Radicaal) rechts, quo vadis?

Tijd voor ideologische bezinning

Opluchting omwille van de (toch vrij ruime) zege van Macron overheerst in de media. En tegelijk bezorgdheid omwille van de 41,5% die Marine Le Pen haalde, het beste resultaat dat radicaal rechts in Frankrijk ooit neerzette.

De ironie is, eigen aan het Franse kiessysteem, dat de linkerzijde Macron heeft gered door met dicht geknepen neus op de zittende president te stemmen. Met haar sociaal-links programma kon Marine blijkbaar wel de gele hesjes maar niet de aanhangers van Jean-Luc Mélanchon verleiden. En dan was er nog de klucht, genaamd Eric Zemmour. Een jaar terug zei ik al dat intellectuelen zich niet in het politiek theater moeten mengen, maar er integendeel kritisch tegenover moeten staan. Helaas. Zijn aanhang volstond alleszins niet om het Rassemblement National aan een overwinning te helpen. In juni zijn er dan nog de parlementsverkiezingen waarvan helemaal niet zeker is dat Macrons gehorigen er een meerderheid halen.

Paradox

Vladimir Poetin, de man die de ‘droom’ van Filip De Winter vergalde

Het heet nu vooral dat Macron beter zijn best moet doen om het volk voor zich te winnen, minder arrogant, minder elitair. Voor rechts is de analyse ingewikkelder. Want waar staat het rechtse gedachtengoed vandaag voor? Met de inval in Oekraïne is het spagaat aan het licht gekomen tussen het verlichtingsideaal en een bepaalde vorm van autoritarisme, dat nodig zou zijn om de westerse beschaving te redden. Radicaal rechts lijkt het zelf niet goed te weten: men kan niet voor méér vrijheid zijn, en tegelijk met autoritaire regimes aanpappen.

Oekraïne is op dat vlak wel degelijk een keerpunt. Ook al waren figuren als Filip De Winter er snel bij om zich van de Russische invasie te distantiëren, de indruk blijft dat het zogenaamde ‘anti-establishment’-discours en de sterke nadruk op het belang van de vrije meningsuiting bij radicaal rechts maar alibi’s zijn om de democratische rechtsorde in vraag te stellen. En te vervangen door wat? Dat is de hamvraag. De strijd tegen de hoofddoek, onder het mom van een strijd voor vrouwenrechten, zou dan ook wel eens kunnen omslaan in iets heel anders, namelijk een pleidooi om opnieuw kruisbeelden in de scholen te laten hangen, ik zeg maar wat.

Radicaal rechts lijkt het zelf niet goed te weten: men kan niet voor méér vrijheid zijn, en tegelijk met autoritaire regimes aanpappen.

Deze paradox is vandaag zeer acuut. Het liberale verlichtingsdenken -waar rechts zich de laatste decennia sterk op beroept, vooral in de strijd tegen het islamofascisme-, komt met het identitaire discours in een vaarwater dat lieden als Vladimir Poetin zeer genegen is. De Republikeinse partij in Amerika zit in dezelfde klem geprangd: gaan we voor de vrijheid en democratie, of voor een autoritaire bevestiging van waarden gekoppeld aan een uitholling van de democratische rechtstaat? Accepteren we de media, als (uiteraard niet-onpartijdige) vijfde macht, of willen we ze aan banden leggen? Dat laatste geval heet censuur, en dan komen we op het einde uit in een samenleving die weinigen wensen, ook het gros van de rechtse kiezers niet.

Oude vriendschappen

Thierry Baudet: echt voor meer democratie?

Radicaal rechts zal deze ideologische vaagheid moeten uitklaren, en liever vandaag dan morgen. Welke lading dekt bijvoorbeeld een naam als Forum voor Democratie precies, de beweging van Thierry Baudet die tot op vandaag achter de dictator Poetin staat? Het verdedigen van de vrijheid en het bestrijden van censuur, of een nieuw autoriteitsdenken met plaats voor een repressie-apparaat? Moeten we een ‘anti-systeempartij’ in Vlaanderen zien als een partij die het Belgische regime en de politiek correcte pensée unique viseert, of een partij die de pluralistische samenleving viseert? De geschiedenis van de 20ste eeuw leert ons wel een en ander hierover. De manier waarop Viktor Orbán in Hongarije met de kritische media omgaat, ook.

Belangrijker is dat Marine Le Pen Frankrijk uit de commandostructuur van de NATO wilde losweken, iets wat Poetin toch als muziek in de oren moet hebben geklonken.

Om die reden was ik- ik beken het eerlijk- wel opgelucht dat Le Pen het niét haalde, ook al heb ik geen enkele sympathie voor de figuur Macron. Dat ze verkiezingsdrukwerk, waarop ze in grote vriendschap met Vladimir Poetin prijkt, snel in de vuilbak moest kieperen, is één zaak. Belangrijker is dat Marine Le Pen Frankrijk uit de commandostructuur van de NATO wilde losweken, iets wat Poetin toch als muziek in de oren moet hebben geklonken. Oude vriendschappen bekoelen niet zo snel. En het toont aan hoe de anti-democratische onderstroom bij radicaal rechts blijft doorlopen.

Populisme is het etiket dat op deze dubbelzinnigheid van toepassing is. Volks, ja, maar in welke richting van welk maatschappijmodel? Van Grieken en Baudet zijn twee frisse knapen strak in het pak, en Marine is als vrouw best charmant. Ze weet heel goed ‘zachte’ en ‘harde’ waarden te combineren. De essentie van haar electorale strategie berust op een soort nationaal-socialisme: economisch links, tegen het grootkapitaal en voor een sterk sociaal vangnet, en identitair rechts, tegen de multicultuur en voor een sterk natiegevoel. Daartoe wil ze vooral de verarmde middenklasse mobiliseren. Tot dusver een legitieme doelstelling. De vraag is alleen hoe sterk in deze aspiratie de behoefte aan een vrije maatschappij nog is, en of de democratie an sich niet langzamerhand zal weggezet worden als een irrelevant, frauduleus mechanisme waarin altijd dezelfde machten -het ‘establishment’ dus- hun slag thuis halen.

Blauwe maandag

De bestorming van het Capitool, 6 januari 2021

Donald Trump heeft school gemaakt in het niet-accepteren van een ongewenste stemuitslag, via de meest buitenissige complottheorieën. Dat ook na de nederlaag van Le Pen teleurgestelde aanhangers op Twitter en Instagram het woord ‘fraude’ lanceerden, waarbij Macronisten stembiljetten zouden ongeldig gemaakt hebben, bewijst hoe snel dit kan gaan.

Misschien is rechts genetisch dan wel eerder voorbestemd als een oppositionele sterkhouder, een ‘tegenstem’.

Terwijl vooral rechts zou moeten tonen dat het beschaafd en ‘sportief’ kan omgaan met een nederlaag. Macron heeft gewonnen, en er waren blijkbaar net niet genoeg anti-establishmentkiezers om het establishment omver te gooien. Punt. Als Marine Le Pen het echt meent met de democratie moet ze zich groot tonen op zo’n moment, Macron feliciteren, haar aanhangers bedanken, én hen duidelijk maken dat de spelregels niet in vraag worden gesteld. Temeer omdat er in Frankrijk geen cordon sanitaire of médiatique bestaat, en een Bouchez-rel zoals bij ons ondenkbaar zou zijn.

Tot zover de zogenaamde ‘tweedeling’ of ‘gepolariseerde samenleving’ waar alle journalisten het over hebben. Overal waar er echte meningsverschillen zijn, zien ze gespletenheid. Terwijl het poepsimpel is. Er moet vrijheid van mening zijn, leve de controverse, weg met de politiek correcte zelfcensuur, en de kiezer heeft altijd gelijk. Er zijn geen zwarte zondagen, alleen blauwe maandagen van slechte verliezers. Betogen tegen een verkiezingsuitslag is lachwekkend, van welke kant ook. Als we het daarover eens zijn, blijft er voor (radicaal) rechts een belangrijke rol voorbehouden als uitdager van de woke-ideologie en de multiculturele doctrine. Misschien is rechts genetisch dan wel eerder voorbestemd als een oppositionele sterkhouder, een ‘tegenstem’. Dwarsliggers, essentieel voor de kwaliteit van de democratie.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Dit bericht werd geplaatst in Politiek incorrect. Bookmark de permalink .

4 reacties op (Radicaal) rechts, quo vadis?

  1. Eric zegt:

    Het verschil tussen Le Pen en Macron is dat de eerste betere banden heeft met een nationaal-chauvinist als Poetin en dat de tweede een globalist is die opkijkt naar Xi en graag op Europees niveau diens sociaal krediet systeem wenst te copiëren. Dat Macron heeft gewonnen verontrust ten zeerste, want het betekent dat we de kant van de Chinese controlemaatschappij opgaan. Dat systeem wordt vanaf de herfst ingevoerd in Bologna, nadien ook in Rome, Beieren en Wenen.
    Dat Sanctorum niet ziet dat Macron, overigens net als zijn vriendje Trudeau, met de Chinese dictator dweept pleit niet voor hem. Maar ja, ook van zogenaamd kritische denkers als Sanctorum mag je tegenwoordig niet verwachten dat ze de leugenpers ontmaskeren. Steeds dezelfde verhaaltjes, of je nu HLN, GvA, De Morgen of ‘Visionair’ België leest. Zielig…

    • Johannes zegt:

      “Those who try to lead the people can only do so by following the mob.”

      Dat elites -in zoverre een democratie iets kan produceren wat elite genoemd kan worden- niet altijd als een hondje willen meelopen met het volk, dat zij grotere ambities durven te hebben, en dat zij zich aangetrokken voelen tot wereldelites met een grote visie is best begrijpelijk. Het komt me voor dat de heer Sanctorum recht genoeg is in de leer van de democratie, dat hij nauwlettend degenen in de gaten houdt die het goddelijk recht van de meerderheid van de heilige koeien kiezers niet serieus nemen en slinks proberen hun eigen gang te gaan.

  2. Johannes zegt:

    Een intellectueel moet kritisch zijn, tot Poetin aan de orde komt, dan komt het steeds niet verder dan oproepen van een infantiel goed versus kwaad beeld. Maar dat heeft wel wat, anders is het alleen maar klucht analyse.

    Maar dat daargelaten, of een andere klucht.
    Weten de Belgen dat Baudet in de Nederlandse tweede kamer heeft geciteerd uit het werk ‘Democracy in America’ van Alexis de Tocqueville. Niet zomaar één zin, maar een hele flinke lap tekst. Kunt u zich dat voorstellen, voor de representatie van de democratische kleinburger citeren uit dat werk, dus niet zomaar de gebruikelijke simpele slogans, dooddoeners, emo-argumenten of wat voor democratische geestdoders men gewend is, maar waarachtig een hele lap gesofisticeerde tekst. De provincialen in de Nederlandse Tweede Kamer van Provinciale Democratische Kleinburgers wisten niet wat ze hoorden. Je hoorde wat kraken en piepen, en de conclusie van de representatieve toehoorders was dat de Tocqueville waarschijnlijk een of andere complot theorist was, dus het citaat een ‘buitenissige complottheorie’. Toen Baudet daarna ook nog niet meeging in de Westerse hypocrisie m.b.t. Poetin en de oorlog in Ukraine begon in de kinderlijk infantiele hoofden van de representatie van het volk het vermoeden (weer) te rijzen dat Baudet wellicht de handlanger van de duivel is.
    “The public, which has been wrong before and is wrong now, can accept only demons and angels on the stage” schreefThéophile Gautier. Hij vergat daarbij de representatie van het publiek.
    Niemand komt er vervolgens op om erop te wijzen dat dit werk van de Tocqueville een kritiek op democratie is, waar de Tocqueville uiteindelijk het ergste vreest van democratie, notabene geciteerd door een lid van de partij ‘Forum voor Democratie’. Het is het beste om niemand daarop te wijzen ook, anders wordt Baudet nog meer neergezet als zogenaamde duivel in schaapskleren, of een potentiële dictator. Baudet moet wellicht nog beter het niveau van de deelnemers van de democratische klucht in leren schatten.

    “Tot zover de zogenaamde ‘tweedeling’ of ‘gepolariseerde samenleving’ waar alle journalisten het over hebben. Overal waar er echte meningsverschillen zijn, zien ze gespletenheid.”

    Dat is het typische humorloze, karakterloze al te serieuze eufemistische jargon van politici en democratische analisten.

    Oscar Wilde beschreef het beter, en met gepaste humor:

    “High hopes were once formed of democracy; but democracy means simply the bludgeoning of the people by the people for the people.”

    En wat de zogenaamde meningsverschillen betreft, dat gaat typisch om niks, om verder te citeren:

    “I must say that it was high time, for all authority is quite degrading. It degrades those who exercise it, and degrades those over whom it is exercised. When it is violently, grossly, and cruelly used, it produces a good effect, by creating, or at any rate bringing out, the spirit of revolt and Individualism that is to kill it. When it is used with a certain amount of kindness, and accompanied by prizes and rewards, it is dreadfully demoralising. People, in that case, are less conscious of the horrible pressure that is being put on them, and so go through their lives in a sort of coarse comfort, like petted animals, without ever realising that they are probably thinking other people’s thoughts, living by other people’s standards, wearing practically what one may call other people’s second-hand clothes, and never being themselves for a single moment.”

    De democratische mens heeft geen meningsverschillen, en ook geen visie, die vechten elkaar in de democratische klucht van de burger de tent uit vasthoudend aan de laatste strohalmen en kleinzieligheden. Je moet je toch op de een of andere manier profileren en aandacht proberen te trekken gedurende het luide gekrakeel. Of zoals Schopenhauer schreef:

    En wat het nieuws betreft, zoals Schopenhauer schreef:

    “The newspapers are the seconds-hand of history; yet this is often not only of baser metal, but is seldom right. The so-called ‘leading articles’ in the papers are the chorus to the drama of contemporary events. Exaggeration of every kind is as essential to journalism as it is to dramatic art; for as much as possible must be made of every event; and so by virtue of their profession all journalists are alarmists; this is their way of making themselves interesting, whereby they resemble small dogs who at once start barking loudly at everything that stirs. We accordingly have to regulate our attention to their alarm-trumpet so that they will not upset our digestion; and we should know generally that the newspaper is a magnifying glass, and this even in the best case; for it is very often a mere phantasmagoria.”

    Ideologische bezinning? beter klucht analyse.

  3. Ines zegt:

    Ik vind dat Marine Le Pen het onrustwekkend goed heeft gedaan. Zonder die Algerijnse goblin en haar alliantie met Poetin had zij zeker voor een trumpiaanse stunt gezorgd.

Reacties zijn gesloten.