Joy Donné, of het imperium van de ‘fiksers’

Zopas is N-VA-Kamerlid Joy Donné benoemd tot CEO van het Vlaamse exportagentschap Flanders Investment & Trade (FIT). Een agentschap dat zich tot doel stelt de export van Vlaamse bedrijven te promoten en buitenlandse investeerders aan te trekken. Vlaanderen grossiert in dit soort agentschappen, dankzij een hele resem vet betaalde bestuursmandaten voor alle partijen een ideale plek om politiek personeel een waardig onderkomen te geven. Bij het FIT komen daar nog de talrijke trips naar het buitenland bij, vermoedelijk niet met overnachtingen in een jeugdherberg of budgethotel. De ‘selectieprocedure’ die met dit soort aanstellingen gepaard gaat is pure komedie: het is een schijnvertoning om platte politieke benoemingen te camoufleren.

Bij het grote publiek doet de naam Joy Donné een belletje rinkelen, omdat hij in 2014, na een nachtelijke onderhandeling op het MR-hoofdkwartier, Bart De Wever een lift gaf met zijn Porsche, en voor het oog van de camera een parkeerbekeuring op de grond smeet. Naderhand bleek die wagen ook met twee nummerplaten rond te rijden, waardoor een Limburgse dame zijn boetes in de bus kreeg. Maar er is wel wat meer aan de hand.

Rendez-vous bij Bruneau

Het moment waarop Joy Donné de nationale pers haalde

Het professioneel parcours van Leo Joy Donné oogt kleurrijk. Hij is advocaat, en zoon van een Hasseltse gerechtsdeurwaarder, behorend tot de kring van Patrick Dewael (Open VLD) op wiens kabinet hij een tijdje werkte. Na een tussenstop bij Annemie Turtelboom verkaste hij naar het kabinet van Didier Reynders (MR), waar hij een sleutelfiguur werd in de Regie der Gebouwen. Parallel was hij ook zaakvoerder van het immobedrijf Investo nv. Een ideale combinatie die veel mogelijkheden biedt: vastgoed is dé favoriete interesse van Joy Donné.

Het was al voorzien dat Zuhal Demir een ministerpost in de Vlaamse regering zou krijgen, en dat Donné dus dat parlementair zitje in de wacht kon slepen.

In 2014 dook hij op als kabinetschef van Jan Jambon, toenmalig vice-premier en federaal minister van binnenlandse zaken. Een switch die minder bizar is dan hij lijkt: tussen de N-VA en de MR -speciaal de clan Reynders- bestaan al decennia nauwe banden. In september 2010 gaven ze elkaar rendez-vous in het Brusselse Sterrenrestaurant Bruneau om een deal te bespreken rond het toenmalige hangijzer BHV. In januari 2018 zou datzelfde Brussels sterrenrestaurant de plek vormen waar de partijkopstukken van N-VA en MR in alle discretie de val van Michel-I bedisselden.

Voor wie zou denken dat dit over Marrakech en het VN-migratiepact ging: de N-VA zocht in 2014 een exit om nieuwe verkiezingen te forceren, de peilingcijfers stonden gunstig. Maar ondertussen liep er een hoop schoon volk, waaronder Joy Donné, zonder job rond. Hij werd dan maar gebombardeerd tot bestuurder van de Nationale Loterij, tot hij in 2019 een opvolgersplaats kreeg op de Limburgse kamerlijst van de N-VA. Een povere 7.098 stemmen kreeg hij achter zijn naam. Dat deed er helemaal niet toe: het was al voorzien dat Zuhal Demir een ministerpost in de Vlaamse regering zou krijgen, en dat Donné dus dat parlementair zitje in de wacht kon slepen.

Stoelengeschuifel

Jean-Claude Fontinoy, troebele MR-apparatsjik en peetvader van Donné

Allemaal netjes geregeld dus. Maar het parlement is het biotoop niet van Joy Donné. Dus zocht men voor hem een mooi plekje achter de schermen, en dat werd dus die CEO-functie van Flanders Investment & Trade. De echte reden waarom de N-VA deze Hasseltse deurwaarderszoon zo goed soigneert, is zijn status van verbindingsfiguur met de MR en Reynders. Donné is de fikser die ook het etentje bij Bruneau regelde.

De echte reden waarom de N-VA deze Hasseltse deurwaarderszoon zo goed soigneert, is zijn status van verbindingsfiguur met de MR en de Reynders.

Op dat etentje waren onder meer Bart De Wever, Jan Jambon, en MR-kopstukken Didier Reynders en Jean-Claude Fontinoy aanwezig. Rond deze laatste hangt een sterke, bijna maffieuze geur van belangenvermenging, zelfverrijking en corruptie, waarover Philippe Engels vorig jaar een boek publiceerde. Het beheer van bouwdossiers en connecties met de immowereld lopen als een rode draad door zijn carrière van cabinetard. Joy Donné was jarenlang dé poulain van Jean-Claude Fontinoy, die hem ‘mijn politieke zoon’ noemde. Van een referentie gesproken.

Beiden behoren tot de Reynders-clan, die binnen de MR op voet van oorlog leeft met de clan Michel. Alle benoemingen en stoelengeschuifel, met de daaraan verbonden intriges, staan in functie van die permanente machtsstrijd. Fontinoy was voorzitter van de Raad van Bestuur van de NMBS tussen 2013 en 2021. Van hem heeft Donné het fiksen geleerd: het arrangeren van contacten, connecties, deals, tussen partijen en topfiguren, die buiten het oog van de parlementaire controle en liefst ook van de media vallen. Altijd uiteraard met een gezonde zin voor eigengewin.

Een droomscenario

De goede banden met de MR en Reynders dateren al van toen Bart De Wever nog een deftig dessert durfde te bestellen (2011)

Dit alles is geen anekdotiek, het behoort tot het systeem. België wordt, als staat met veel malfuncties en een zwaar democratisch deficit, grotendeels overeind gehouden dankzij het werk van fiksers, schaduwfiguren die dingen doen bewegen en zaken ‘regelen’. Het zijn de Donnés en de Fontinoys in dit universum die, in opdracht van de top, onder de waterlijn de parallelle diplomatie bedrijven en daarvoor beloond worden met lucratieve mandaten of bestuursfuncties.

De netwerking en de fameuze ‘adressenboekjes’ vormen de essentie, de democratie zelf is maar een façade, een toneel. Ook geaccrediteerde journalisten kunnen in die ons-kent-ons-cultuur een plaats krijgen en van inside-info worden voorzien, op voorwaarde uiteraard dat ze op het juiste moment hun mond kunnen houden.

De twee partijen hebben een eigen gedeelde agenda, namelijk de installatie van een soort federale noodregering met een rechts-economisch programma, onder goedkeuring van het Hof

Het Vlaamse beleidsniveau is in hetzelfde bedje ziek. Het is een schoolvoorbeeld van slecht bestuur dat verkiest om in de coulissen te opereren en zo min mogelijk deining te verwekken. Tot er nog eens een zweer openspat. Zie het PFOS-schandaal, of de recente fusieplannen van Bart Somers rond Mechelen.

Dat de N-VA en de MR in 2018 bakkeleiden over de val van Michel-I, is maar één van de combines die toevallig het daglicht zien omdat een kelner zijn mond voorbij praat. De twee partijen hebben een eigen gedeelde agenda, namelijk de installatie van een soort federale noodregering met een rechts-economisch programma, onder goedkeuring van het Hof, binnen het kader van een gereformeerde Belgische staat. Georges-Louis Bouchez is de coming man om hier op de voorgrond te treden. Het opslorpen door de N-VA van een zieltogende Cd&V en van de politiek steriele Open VLD behoort eveneens tot dit scenario. De bedoeling is om in Wallonië ‘chaos’ te vermijden door links buitenspel te zetten, en aan Vlaamse kant de ‘racisten’ van het VB te neutraliseren. Twee vliegen in één klap.

Bart De Wever maakt daar niet eens een geheim van, het is de eigenlijke finaliteit van zijn gedroomde centrumrechtse as. Voor Vlaamse onafhankelijkheid is in dit scenario uiteraard geen plaats. Het zal bovendien zo ‘gefikst’ worden dat uw stem er in feite nog nauwelijks toe doet. Het idee om boetes te verscheuren en met een valse nummerplaat rond te rijden lijkt dan toch verreikender dan men zou denken. Powerplay dus. Wen maar aan het nieuwe vocabularium.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Dit bericht werd geplaatst in Het politiek theater. Bookmark de permalink .

12 reacties op Joy Donné, of het imperium van de ‘fiksers’

  1. leysfi zegt:

    « Dat de N-VA en de PR in 2018 bakkeleiden… »: ik snap de lapsus (PR – MR), maar wellicht velen niet. Dus dringt correctie zich dan op…

  2. Is gebeurd, dank u.

  3. Johannes zegt:

    Een esthetische, culturele en apolitieke kijk op de zaak. En, vloeken in de democratische kerk,dus toch politiek.

    Wat mij in het oog springt uit de bovenste foto is de entourage, de stijlvolle hoge deuren met de sierlijsten, de sierlijke schouw, het chique behang, de lambrisering, de hoge plafonds, en ongetwijfeld is er ook een bijbehorend kwalitatief hoogwaardig parket of tegelvloer (de naakte stijl van het moderne zit en hangmeubilair laten we maar buiten beschouwing). Dan is er nog de snelle auto op de foto eronder, naar goed democratisch Vlaams gebruik in een begrafenisondernemer kleur, al met al een plaatje van typisch Vlaams democratisch-vulgair nieuwe rijken stijl. Dan zijn er nog de zwart/blauw/grijze pakkendragers… het uniform van de democratische ‘elite’.

    Als in Vlaanderen wonende Nederlander die zich overigens doorgaans niet ophoudt op campings (wetenswaardigheid: de camping bezoekende Nederlander is niet zozeer representatief voor Nederlanders), zelfs een afkeer heeft voor campings (onafhankelijk van de nationaliteit van degenen die er verblijven), ligt de aantrekkelijkheid van België (ik scheer Vlaanderen en Wallonië vooralsnog soms toch over één kam) in de restanten van de cultuur van de historische aristocratie. Zonder die historische cultuur is België slechts een Nederland met lintbebouwing, een opgefokte democratische stijl (i.p.v. bouwkundige uniformiteit), een cultuur van vretende en bier zuipende attest verslaafde begrafenisondernemers (ik heb begrepen dat ‘bourgondisch’ een euphemisme is voor kwalitatief hoogwaardig vreten en zuipen), en een klasse van nieuwe rijken-maffiosi die de restanten van de cultuur van de Belgische historische aristocratie heeft overgenomen (een aristocratische cultuur die in Nederland zo goed als historisch afwezig was, tot het ongenoegen van die Russische prinses die na de afsplitsing van hedendaags België van Brussel naar NL moest verhuizen..).

    Die groep van nieuwe rijken-maffiosi waar de heer Sanctorum over bericht in dit artikel is wel degelijk democratisch. Als je democratie al te letterlijk neemt, of strikt ideologisch, dan is de situatie niet democratisch, want zij zijn niet verkozen, en beslissingen worden genomen buiten het zicht en de controle van de burger, ja, dat is nog een euphemisme. Maar qua cultuur is die groep maffiosi wel degelijk representatief voor de degeneratie en corruptie die karakteristiek is voor een democratie.

    Als ik op mijn fiets door Vlaanderen dwaal (waar ik dan de enige ben die aan het dwalen is, de Vlaamse haastburgers zijn zelf allemaal plan en doelmatig op weg naar een duidelijk afgemeten doel met een haast alsof de duivel hen op de hielen zit), als ik met zekerheid klaar ben met attesten invullen en afleveren (immers: zekerheid en veiligheid boven alles), dan ga ik graag richting gebieden waar kastelen en kasteeltjes te zien zijn, restanten van een historische cultuur van elites (foei gij snob). Ik vindt dat romantisch, het schijnt dat die historische elites de bevolking vroeger hebben uitgebuit, en dat de democratie rechtvaardig is, ja dat zelfs de wetten van het universum democratie ondersteunen. Maar aan moraal en de abstracte wetten van het universum (de meerderheid bepaalt, en het volk is een verzameling heilige koeien) heb ik geen boodschap als ik dorst heb naar esthetische genoegens en het tijdelijk ontsnappen uit de beklemmende cultuur van de Vlaamse democratisch-bureaucratische kleinburgerij (nadat ik uit de Nederlandse ontsnapt ben).
    Ik fiets dan eerst door de Belgi.. eh.. sorry, de Vlaamse lintbebouwing, die anders dan de Nederlandse bebouwing inderdaad niet deprimerend uniform en op elkaar geplakt is (compact in euphemistische termen), maar een cultuur van democratisch-burgerlijk decadente opgefoktheid uitstraalt, met veel vertoon van democratisch wansmaak (maar allesbehalve verfijnt), hetzij in de vorm van modernistische architectuur, hetzij in de vorm van een disneyland van burgerlijkheid. Dan vraag ik me soms af: wat moeten al die democratische haastBelgenburgers die of op weg zijn naar hun werk (baasboos als niet stipt op tijd), de winkel, of het restaurant of ergens anders om te zuipen en vreten met al die terrassen en schuifpuien? Als je toch geen tijd hebt om ervan te genieten, zeker voor de show? Meestal zijn die terrassen akelig leeg namelijk. Dan heb ik het nog niet over de cultuur van je burgerblik op wielen in een huis parkeren, zo’n binnendeurse parkeerruimte zie je zelfs in kleine woningen. Een derde van je woning opofferen als koetshuis voor je grauwgrijze of zwarte en wanstaltig formaat heilige koe, een zotheid waar geen lof voor is te bedenken.

    Maar wat heeft dat allemaal te maken met dit artikel? Ik dwaalde wat teveel af in stijloverwegingen.

    Nadat ik aldus ontsnapt van mijn nu Belgische burgerplichten (of Vlaamse?) en me al rijdend door de lintbebouwing heb verbaast over de voorkeur voor begrafenisondernemer kleuren van de Vlamingen, de zwarte, grijze en donker grijze auto’s overal, het grijs, zwart en donkerblauw overal in en aan de bebouwing, het tuinmeubilair en het interieur, enzovoort en inmiddels niet van mijn sokken ben gereden door een doelmatig reizende haastBelg (al dan niet van al te goed geassimileerde allochtone afkomst), dan kom ik uiteindelijk langs meerdere kastelen en kasteeltjes (of wat voor vorm van ‘kast’ van een historisch huis zoals we in Nederland zeggen). Steevast staat er op het parkeerterrein van dat soort prijzige residentiële onderkomens overgenomen door de nieuwe Vlaamse rijken (soms nog in bezit van democratisch gedegenereerde oude adel families) dan een wansmakelijke grijze of zwarte pooierstijl van (‘van’ als in Engelstalig), een dikke SUV of vulgaire sportauto (vaak alle drie plus nog meer) op een lelijk parkeerterrein. En vaak staat er in de tuin van die stijlvolle niet burgerlijke onderkomens van historische elites dan een of ander wansmakelijke sculptuur in moderne kunststijl. Dat is, als het huis en het landgoed al niet is overgenomen door de democratische merchant nieuwe rijken klasse, en er een zogenaamd ‘business center’ van is gemaakt (herkenbaar door vooral veel toevoeging van qua stijl vloekende vulgair moderne objecten met veel zwart en grijs, en veel rechtlijnige vormen), in kort, alles zonder klasse en stijl, ofwel, de klasse en stijl van commerciëlen (die ook hun handel en wandel doen in de politiek). Volgens mij schreef Plato trouwens al over corruptie en de overname van cultuur door een merchant klasse in democratische tijden. Nederland is hier koploper trouwens, dus de Belgische business centers zijn naar Nederlands voorbeeld, alleen Nederland heeft niet zoveel restanten van historische elite cultuur om te verkwanselen aan een democratische commerciële nieuwe rijken en politieke klasse. Logisch, de nivellering eigen aan een democratie brengt overal uniformiteit en dezelfde culturele obsessies met zich mee. In zoverre er verschillen zijn tussen Nederland en België zijn dat de verschillen gezien door het oog van mensen die door het democratische bos de bomen niet zien, en zo bijziend vasthouden aan karakteristieken die op termijn door een cultuur van massademocratie en een democratische obsessie met commerce en politiek om zeep worden geholpen.

    Maar wat heeft dat nou weer met het artikel te maken? awel, we zijn nu met die fiets beland bij de onderkomens van de Vlaamse nieuwe rijken, waaronder ook de nieuwe rijken maffiosi klasse zoals beschreven in dit artikel.

    Apolitiek zijnde, of gemarginaliseerd in een democratie, begrijp ik nu uit dit artikel dus meer specifiek welke van de democratische nieuwe rijken-maffiosi hun intrek hebben genomen in de restanten van de historische Belgische hoogcultuur en daar waar de macht was, en in nieuwe democratische stijl wordt voortgezet. Het zal er niet beter op worden als de onderkomens van de historische elites en de instituties van de macht volledig worden in en overgenomen door een strikt democratisch gekozen representatie, ten opzichte van nieuwe rijken die toch cultureel representatief zijn, qua wansmaak, incompetentie en corruptie. Tenzij de heer Sanctorum voor verdere nivellering is, zodat we alleen de democratische kleinburgercultuur overhouden, die wel na de nationale sport van hardrijden, zoveel mogelijk en zo hard mogelijk horizontaal bewegen braaf hun boetes betalen, en hun uitspattingen conformeren aan die van de rest. Maar iets van een klasseverschil, vulgair en super-vulgair, gewoon opgefokt Vlaams, of super opgefokt, zoveel kan de Vlaamse democratie toch nog wel tolereren? De Vlaamse ‘business centers’, netwerken van corruptie en vriendjespolitiek zijn bijvoorbeeld vaak toch nog wat op stand, democratische wansmaak stand dan wel, de Nederlandse zijn anderzijds simpelweg dieptreurig triest van democratisch nivellerende gewoonheid en totale afwezigheid van klasse. Hetzelfde geldt voor de Nederlandse nieuwe rijken ten opzicht van de Vlaamse.
    Of wil de heer Sanctorum alles openstellen voor het democratische publiek? democratische controle, inclusief alle onderkomens van de nieuwe rijken? Nieuwe rijken eruit en openstellen zodat het verveelde democratische publiek nog wat meer heeft om zich te vermaken… Zaken doen en politiek bedrijven voor het oog van het alwijze seculier-goddelijk rechtvaardige democratische publiek.

    Democratie is een babbel en gekakel cultuur zoals de heer Sanctorum het al vaak heeft beschreven, dus bovenstaande is wellicht karakteristiek te lang.., waar Plato ook een uitgebreide analyse gaf beschreef de filosoof José Ortega y Gasset de situatie in Revolt of the Masses uiteindelijk in één zin:

    “The actual modern mass-man is, in fact, a primitive who has slipped through the wings on to the age-old stage of civilisation.”

    Waar de nieuwe rijken niet meer zijn dan een democratisch omhooggevallen en omhoog-gewerkte massa man.

    De verhalen van de heer Sanctorum zijn in die zin niet meer dan een vermakelijk gedetailleerd commentaar op wat allang in grote lijnen door historische filosofen is beschreven, gedetailleerd herkenbaar voor de gedupeerden van de democratische cultuur die zich niet blindstaren op een ideologie. In het Nederlands zouden we platweg of domweg zeggen dat wij nu met de gebakken peren zitten. Als ik op kastelen en kasteeltjesbezoek ga, dan knijp ik maar een oog dicht, en denk de nieuwe rijken weg (Vlaams of Belgisch..). Verdere democratische nivellering langs systematisch ideologische lijnen, ofwel, het obsessieve gezeur dat er geen echte democratie is, of niet genoeg, biedt geen soelaas, en lijkt me een teken van oprispingen van ideologische waanzin. Het tackelen van het probleem leidt dan alleen maar naar meer regels en meer controle om corruptie en vriendjespolitiek te voorkomen, van die regels zijn er al veel te veel, en een creatieve geest weet altijd wel wat om zich daar op zijn eigen manier libertarisch aan te onttrekken. En ja, het gebruik van individuele en klasse intelligentie om je aan het labyrinth van sneue democratische regels te onttrekken is ook een vorm van intelligentie waar wat voor te zeggen is. Ik ben er niet geheel op tegen om de heilige koe, de democratische burger, de meerderheid die alles voor het zeggen heeft creatief te slim af te zijn, als het maar met klasse en stijl gebeurt. Zoals de filosoof Schiller heeft betoogd, klasse en stijl, een ontwikkeling van goede smaak is de eerste stap naar een verbetering van de moraal. De huidige corrupte nieuwe rijken cultuur onder de controle stellen van de vooral ook horizontaal bewegende en lustbevrediging zoekende cultuur van het democratische publiek zal niks voortbrengen wat dat publiek uiteindelijk uit hun roes zal helpen. Aangezien dat zou betekenen dat een elite cultuur in de dop, de vorming van een betere elite alsnog gemangeld en gefrustreerd zal worden. Hiërarchie is uiteindelijk onvermijdelijk, de wet van de natuur. De democratische cultuur is onnatuurlijk, en gelijkheid een democratisch ideologische illusie, middels ‘fair or foul’ zal de natuur altijd de orde herstellen. Dan kan je maar beter voor fair kiezen, door het systeem niet nog meer controlerend repressief en nivellerend maken.

    • boy in a bubble zegt:

      dzjakke Dzjakke heeft je tekst goed onder de loep genomen! Wat heb je er niet allemaal in gemoffeld van spellingsfouten en taalfouten… Typefouten misschien? Aha, je wou onze kennis testen van het Nederlands! Opgezet spel natuurlijk! We zijn niet zo naïef te geloven dat een Nederlands uitgever zich dit zomaar kan permitteren… Je wou ons te grazen nemen, maar het is je niet gelukt!

      • Johannes zegt:

        Foutieve types in mijn verhaal? daar is wat voor te zeggen. Maar ik wilde u slechts mee uit grazen nemen door de Vlaamse wereld. Er zijn geen redenen voor Vlamingen om zo opgefokt en paranoia te zijn, ook niet over taal. Of het moet het gebrek aan geest zijn. Wij komen u in ieder geval niet alsnog annexeren.

    • boy in a bubble zegt:

      Beste Johannes
      Ik had het over typefouten (als vermeend excuus) en niet over foutieve types, maar laat maar zitten. Ander onderwerp : Vlamingen moeten wel degelijk uit hun krammen schieten bij onbehoorlijk taalgebruik. Waarom?
      1) Vlamingen hebben moeten strijden voor de gelijkwaardigheid van het Nederlands t.o.v. het Frans en die taalstrijd woedt tot op vandaag.
      2) Te veel migranten vandaag hebben een gebrek aan kennis van het Nederlands (in Nederland misschien niet, des te beter). Kennis van de gemeenschappelijke taal is nodig om volwaardig te kunnen participeren in een gemeenschap. Als degene die het Nederlands via drukwerk verspreidt, niet het voorbeeld geeft, wie dan wel? Beschouw het als een vorm van verlichte vaderlandsliefde… Overigens, waar leg je de grens? Hoe langer je tekst, hoe meer kans op fouten ook. Op de duur staat een tekst van begin tot einde vol taal- en spellingsfouten. Foei, foei!

  4. L. Ezer zegt:

    Het boek De Clan Reynders is van de hand van Philippe Engels en niet van Luckas Vander Taelen ?

  5. Correct, dank u. Luckas Van der Taelen schreef de recensie.

  6. dzjakke Dzjakke zegt:

    Beste uitgever Johannes,
    Bij de aanvang van de lectuur van uw artikel ga ik handenwrijvend (in de betekenis van: “Dat gaat een lekker snoepje worden”) vanwege de bladspiegel die begroeid lijkt met volzinnen- (de Grieken en Romeinen hadden die bedacht voor de ontwikkeling van de menselijke geest) waarvan we nu moeten vaststellen dat ze verdwenen zijn (ingevolge het adagium ‘overal waar de politiek langskomt, is de zaak om zeep en het geld weg’ dat ertoe geleid heeft dat het eertijds zo beroemd en degelijk onderwijs nu op apegapen ligt) omdat vrijwel niemand nog in staat is om een zin langer dan drie lijnen te lezen laat staan te begrijpen (de lezer moet dan ook de structuur van de meervoudige zin ontleden en de inhoud ervan onderkennen). Punt.

    Nieuwe Alinea.
    Ik ga niet de snob spelen, maar me beperken tot het aanwijzen van mijn struikelstenen in uw tekst, die al bij al niet zo intellectueel in elkaar steekt als hij doet uitschijnen:

    …(maar allesbehalve verfijnt) het werkwoord is geen indicatief praesens 3de persoon enkelvoud, maar een voltooid deelwoord, dus wordt geschreven: Verfijn’d’

    …me al rijdend door de lintbebouwing heb verbaast  wordt verbaas’d’ (non bis in idem)

    …. “Aangezien dat zou betekenen dat een elite cultuur in de dop, de vorming van een betere elite alsnog gemangeld en gefrustreerd zal worden.” Waar zijn de haken, waar de ogen van die zin? Is de bedoeling: . Aangezien dat zou betekenen dat een elitecultuur in de dop, en de vorming van een betere elite, alsnog gemangeld en gefrustreerd zal worden?
    De komma is een leesteken dat wordt gebruikt als scheidingsteken tussen delen van een zin. Daar dient die voor. Komma’s zijn helemaal niet duur, dus wees er, in weerwil van je aard, helemaal niet zuinig op.

    Ik maak me niet moe met vage insinuaties over mijn immense belezenheid en ontwikkeling, doe dat ook niet in uw post, het pakt averechts uit. Lees gewoon Machiavelli.

    …“Dan kan je maar beter voor fair kiezen, door het systeem niet nog meer controlerend repressief en nivellerend maken.”
    Toen was de fles leeg en de tijd op, denk ik dan…

    Toch begrijp ik wat de inhoud en bedoelingen zijn van uw post, die een typisch Nederlandse illustratie is van een ontkenning, dat de rechte de kortste weg is tussen twee punten; waarom iets zeggen in een paar zinnen, als dat in vijftig ook gaat ?

    • Johannes zegt:

      Beste dzjakke Dzjakke,

      Gezien uw nationale identiteitscomplex en, vergeef me, nationaal of regionaal formalistisch geteut is het blijkbaar een zeer sterke gewoonte om zinnen formeel te ontleden en de puntjes op de ij te zetten, ah ’t is juust, de ‘i’ dan. Ik zou me nog kunnen voorstellen dat als er een hedendaagse Shakespeare zou opstaan in België, iemand waarvan u (als volk) nog niet formeel canoniek op de hoogte bent gesteld van de waarde van de schrijfsels, dat u het artistieke spel met woorden, bijvoorbeeld de omkeringen ten bate van het effect, aan een taalkundige analyse zou onderwerpen, en genoemde schrijver terug naar school zou sturen om daar een geldig attest te behalen, welke daarna in drievoud afgeleverd moet worden bij de autoriteiten.

      Niettemin, ’t is niet alles artistiek wat niet correct is, zult u terecht opwerpen.

      “Ik maak me niet moe met vage insinuaties over mijn immense belezenheid en ontwikkeling, doe dat ook niet in uw post, het pakt averechts uit.”

      U heeft gelijk, doch in de zin dat de democratische afgunstige intolerantie altijd op de loer ligt. En van die immense ontwikkeling wil ik best de vruchten plukken, u mag wat mij betreft voluit uitpakken daarmee. Ik ben me trouwens niet bewust van vage insinuaties over.., of het moet zijn dat een referentie aan Plato al teveel van het goede is. Ik dacht overigens dat die mooi terloops ingebouwd was. Of bedoeld u met vaag, indirect? Direct komt te hard aan naar mijn mening, en het geeft de indruk dat men zichzelf te serieus neemt. Direct moet men zijn bij praktische zaken, zodat als u aan uw vrouw een kopje koffie vraagt, de bedoeling duidelijk is, en het effect relatief zeker. Als u een direct effect beoogd, en kan beogen.
      Verder hou ik het erop dat ik erop vertrouwde dat de taalfouten en constructie zwakheden de Vlaamse lezer in staat stelt om de nationale hobby van correctheidsanalyse te beoefenen, en zich zodoende afgeleid niet al teveel beledigd zou voelen met betrekking tot de inhoud.

      “”dat de rechte de kortste weg is tussen twee punten”

      Mathematisch correct, maar recht is niet de mooiste weg. Mijn bedoeling was een enigszins sierlijke culturele sfeerbeschrijving, plus een schandalige overdaad aan satire en onmodieuze lange zinnen. Ook hier moet ik zeggen, over uw argument dat dit typisch Nederlands is, dat dit argument zelf typerend een kwestie is van door de bomen het bos niet zien (i.p.v de foutieve omgekeerde uitdrukking in de gewraakte vorige post). Recht toe en recht aan is de stijl van elk democratisch volk, zo ook het Vlaamse, bij karakteristiek gebrek aan diversiteit van stijl en cultuur. Maar recht toe en recht aan kent op zich nog wel wat verschillen, gelukkig, zodat er nog wat te bakkeleien is.

      Wat betreft Machiavelli, ik was zojuist begonnen aan de essays ‘The Philosophy of Style’ van de schrijver Herbert Spencer, wellicht maak ik er nog werk van door het geleerde in praktijk te brengen. Stijl is van geen belang in de hedendaagse cultuur, wellicht daarom de overmatige attentie voor de formele kant van de zaak? Niet overmatig in uw geval natuurlijk. Is er nog wel tijd en energie voor stijlontwikkeling als de formele kant van de zaak correct is, en is er dan nog wel vrijheid voor? Zomaar wat mijmeringen.

      “Toen was de fles leeg en de tijd op, denk ik dan… ”

      In de roos. Sinds een aantal zinnen werd het overmatig serieus, zo was ik me al bewust, stijlfout, verkeerde route genomen. Ligt niet aan mij, te wijten aan besmettelijke cultuurbesmetting. Hoe komt men daaraf?

      Wellicht is de essentie dat je het beter goed kan doen, of in het geheel nalaten (is dat Nederlands, of Vlaams? of universeel geldig). Nu heb ik iemand, oprecht zich verblijdend en snakkend naar een lekker snoepje, laat staan een pareltje, de smaak gegeven om dan de zaak te bederven door het spook van formele kwaliteiten van de geest op te roepen. Foei!

      Gegroet, Johannes

    • Johannes zegt:

      Als toevoeging, en deze keer intellectuele exercitie, wil ik ook nog wel demonstreren dat taal geen fysiek object is, waar bij fysieke objecten de rechtheid en directheid eenvoudig mathematisch aangetoond kan worden, is dat bij taal een meer complexe zaak.
      U kunt bijvoorbeeld bij uw vrouw, of hypothetische vrouw, via een ogenschijnlijk directe weg om een kopje koffie verzoeken, maar toch is het goed mogelijk dat dit ofwel te direct ofwel kortaf is, ofwel dat er iets aan de intonatie schort, ofwel een mengeling van dit alles. Zodat deze rechte en directe weg naar en aan veel complicerende kronkelingen en onbegrip tussen twee ‘punten’ kan leiden en lijden. Daarmee wordt het dus ook nog de vraag of er sprake is van ‘twee punten’, aangezien de interpreterende geest geen simpel eenduidig ding of punt is, maar verschillende modi van interpretaties kent. Het is een hele studie waard. Is de Vlaming van voorgaande in ontkenning?

      Daarbij kan het ook absoluut niet waar zijn dat de Vlaming vaak de dingen zegt in de nodige paar directe zinnen, de debatten in de politiek, de schrijfsels over politiek, en de analyses van politiek zijn zoals in elke hedendaagse nationale cultuur ook in Vlaanderen een uitstekend voorbeeld dat ook de Vlaming massaal gigantisch veel woorden en gigantisch veel relatief korte zinnen produceert, tot op het absurde en fenomenaal obsessieve toe qua frequentie en volume.

  7. Ines zegt:

    Het enige, voor mij althans, shockerende aan dit artikel is de passage over het Marakkesh pact. JS vertelt nu en passant dat de N-VA doelbewust haar exit heeft gepland uit de regering Michel 1. Achteraf gemakkelijk geschreven, maar toen wel zoals velen meegegaan in het narratief van de N-VA dat de vaandelvlucht ging om een principekwestie. Voor de rest waarom zo gefixeerd op deze benoeming. Deze praktijken gebeuren in elk orgaan waar de politiek haar poppetjes moet installeren. In de VS heeft Trump het voor mekaar gekregen om een rechter te benoemen voor het Hooggerechtshof die nooit in haar carrière een rechtszaak heeft voorgezeten. (Amy Coney Barrett)

Reacties zijn gesloten.