De Moslimexecutieve: de échte reden van de malaise

Justitieminister  Vincent Van Quickenborne (Open VLD) is zinnens de erkenning in te trekken van de Moslimexecutieve ofte EMB (Exécutif des Musulmans de Belgique), het door de federale overheid zelf opgerichte orgaan dat de communicatie met de Belgische moslimgemeenschap moest regelen. De EMB gaat onder meer over de benoeming van imams en islamleerkrachten, naast de begeleiding van de moskeeën bij hun erkenningsaanvraag. Opmerkelijk: de erkenning is gewestmaterie, de subsidies worden federaal toegekend.

Ter herinnering: België erkent zes erediensten, te weten de Rooms-Katholieke, de Orthodoxe, de Israëlitische, de Anglicaanse, de Protestants-Evangelische, en sinds 1974 dus ook de Islamitische. Een verre uitloper van het door Napoleon afgesloten Concordaat met het Vaticaan, in 1830 ook in onze grondwet vastgelegd: de staat zou de bedienaars van de eredienst betalen, in casu de katholieke clerus. Waarna ook andere religieuze gezindheden kwamen aankloppen in naam van het al even grondwettelijk gelijkheidsbeginsel.

Maar met de zesde eredienst, de islam, liep het fout. Al sinds het begin van de erkenning bleken de moskeeën niet alleen ontvangers van subsidiegeld, maar vooral ook van royale giften vanwege moslimstaten als Saoedi-Arabië, Marokko en Turkije, die de moskeeën echt gebruiken als infiltratiebastions. Zij leveren ook de imams die dikwijls zelfs geen van onze landstalen machtig zijn. De dubbele nationaliteit van vele Belgische moslims zorgt voor een duurzame band met het moederland dat uitdrukkelijk de cultuur van zijn migranten bewaakt.

Een grote verrijking

Pas na de aanslagen in Parijs, november 2015, raakte de Staatsveiligheid geïnteresseerd in onze moskeeën en hun imams

Het jaar 1974 zal een belletje doen rinkelen: ingevolge de oliecrisis in de jaren ’70 realiseerde het westen zich dat het met handen en voeten gebonden was aan de Arabische wereld, de dominante leverancier van het zwarte goedje dat onze economie draaiend hield en de auto’s deed rijden. Een en ander leidde tot de fameuze Resolutie van Straatsburg, waarin de negen lidstaten van de toenmalige EEG niets minder dan een knieval deden en de loftrompet staken over ‘de grote verrijking die het Arabisch cultuurgoed ons te bieden heeft vooral op het gebied van normen en waarden’.

De islam streeft wereldwijd naar een absolute theocratie, met de Koran als leidraad en de sharia als rechtspraak. Al de rest is strategie en voorwendsel.

Vandaag klinkt dat hilarisch. De erkenning in België van de islam als officiële godsdienst zette de deur open voor de import van salafistische theologen en imams, onder meer via de Grote Moskee van Brussel (titelfoto), door Boudewijn genereus aan Saoedi-Arabië geschonken. Het aldaar gevestigde en nu opgedoekte Islamitisch Cultureel Centrum was trouwens de voorloper van de Moslimexecutieve. Pas na de aanslagen in Parijs anno 2015, waarvan alle sporen naar Brussel wezen, ging de Staatsveiligheid die Grote Moskee eens nader onderzoeken en kwalificeerde de omgeving als ‘een broeihaard van extremisme met een duidelijke sympathie voor het moslimterrorisme’.

Dat leidde in 2019 tot een verbreking van de erfpacht aan de Saoedi’s, maar daarmee was het probleem van de extremistische luchtjes en de opruiende preken niet van de baan. Momenteel is de Al-Khalil moskee in Molenbeek de place to be, een favoriete trefplek van de terroristen Abdel Hamid Abaaoud en Salah Abdeslam, twee hoofdspelers in de Parijse aanslagen.

Dat minister Van Quickenborne nu zijn tanden stuk bijt op die Executieve, vloeit voort uit de ideologische kern zelf van deze Grote Verrijking: hoe divers en onderling verdeeld ook (met als bekendste schisma dat tussen sjiieten en soennieten), de islam streeft wereldwijd naar een absolute theocratie, met de Koran als leidraad en de sharia als rechtspraak. Al de rest is strategie en voorwendsel.

Bijverdiensten

Mehmet Üstün, huidig voorzitter van de Moslimexecutieve: ‘de bemoeienissen beu’

Ook het levensbeschouwelijk pluralisme, beheerd door een neutrale lekenstaat, is in hun ogen pervers, al genieten ze zelf van de financiële voordelen. Executieven, inspraakorganen, overlegcomités,… deze profane praatbarakken interesseren hen geen fluit, afgezien van hun functie als subsidiefuik.

Voorzitter Mehmet Üstün, gelinkt aan de moskee van Heusden-Zolder en een vertegenwoordiger van Diyanet (het Turkse ministerie van Religieuze Zaken), gaf overigens al te kennen ‘de bemoeienissen van de overheid zat te zijn’. De Staatsveiligheid kwalificeert hem als een verspreider van extremistisch gedachtegoed. Eerder bleek ook al ondervoorzitter Salah Echallaoui spionage-opdrachten uit te voeren voor rekening van de Marokkaanse overheid. Moet er geen zand zijn.

De Moslimexecutieve beschouwt zichzelf enkel als een façade-orgaan in een bestel dat als funest en on-islamitisch wordt beschouwd.

Door de Belgische staat betaald, en toch nog bijklussend voor een buitenlandse patron: deze imams hebben dan ook een aparte agenda. Cashen de vijf eerder erkende kerkgemeenschappen de subsidies in dankbaarheid, de Moslimexecutieve beschouwt zichzelf enkel als een façade-orgaan in een bestel dat als funest en on-islamitisch wordt beschouwd. Dat is uiteindelijk de grond van de zaak. Het orgaan zal in geen enkele samenstelling of structuur functioneren, ook al vindt men een handvol ‘brave’ moslims die het op TV kunnen uitleggen en beweren de rechtstaat te respecteren, genre de Gentse imam Khalid Benhaddou.

Vlaams minister van Samenleven Bart Somers (Open VLD) pleit voor een overdracht van heel het bevoegdheidspakket naar Vlaanderen, want vandaag worden de imams met federaal geld betaald, en gebeurt de erkenning van de moskeeën regionaal. Maar wat lost dat op? Ook als Vlaanderen het subsidiegeld voor de erediensten ophoest, zal de dubieuze band met het moederland blijven, inclusief de cultureel-ideologische sturing.

Fremdkörper

Filip I neemt deel aan een Iftar

Het huidige systeem van de erkende/gesubsidieerde erediensten is duidelijk gedateerd, het bestaat vrijwel nergens meer in Europa. Er resteren in feite twee opties: ofwel een laicité naar Frans model, schaf heel het subsidiesysteem voor alle godsdiensten af. Dat verhoogt de kans op wrijvingen met de rechtstaat, maar geeft het voordeel van de duidelijkheid en transparantie. Laat de gelovigen zelf betalen voor hun eredienst, personeel en infrastructuur, zie ook de Kirchensteuer in Duitsland.

Maar gezien de financiële navelstreng met het buitenland zal de moslimgemeenschap daar weinig last van hebben, ze vragen zelfs niet liever. Het dilemma is: erken je de islam, dan subsidieer je het salafisme, erken je haar niet, dan moedig je het salafisme nog meer aan.

Rest de tweede, meest radicale optie: erkennen dat de islam buiten de grenzen van de tolerantie en het pluralisme valt. Deze politieke religie dus benoemen als een Fremdkörper, een anomalie in onze liberale samenleving, zoals ik in een Pallieterke-interview verduidelijkte. Uiteindelijk is dat niets anders dan wat tal van filosofen, van Karl Popper over Paul Cliteur tot Pascal Bruckner, al hebben betoogd: een maatschappij kan tolerantie nooit zo breed opvatten dat ze zichzelf op het kapblok legt.

Rest de tweede, meest radicale optie: erkennen dat de islam buiten de grenzen van de tolerantie en het pluralisme valt.

Zo’n reset zal in het Koninkrijk België nooit gebeuren. Daarvoor hebben we een nieuwe maatschappelijke blauwdruk en een nieuw grondwettelijk kader nodig. Dat zal zich afspelen binnen een Vlaamse natievorming, ik zie niet in waar anders. Daarmee is het probleem niet bij toverslag opgelost, maar het geeft een samenleving tenminste de middelen om zich te keren tegen wat haar bedreigt, in plaats van naar de dhimmitude te evolueren. Opvoeding en onderwijs spelen daarin een sleutelrol. In plaats van over ‘islamofobie’ te spreken en allerlei controversiële aspecten van de vrije meningsuiting als ‘haattaal’ te betitelen, kan men dan misschien eens de koe bij de horen grijpen.

Vermits de zeer liberale Vincent Van Quickenborne nu ook weer niet zo liberaal is dat hij voor die piste open staat, wensen we hem nog vele kopbrekens toe met zijn Executieve. Afwachten welk signaal de Vlaamse kiezer in 2024 geeft, de hoofdpijn van Vincent zou dan wel eens snel over kunnen zijn.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op De Moslimexecutieve: de échte reden van de malaise

  1. dzjakke Dzjakke zegt:

    “Dat zal zich afspelen binnen een Vlaamse natievorming, ik zie niet in waar anders.”
    Spijtig dat de ‘grote Nieuwe Vlaamse Aftrekker’ nu nét dat in de frigo heeft gezet, om zich ook, zoals de andere ordinaire roofpartijen, op de postjes en het geld te storten.
    En van de ‘concurrentie in quarantaine’ hoeven we dat ook niet te verwachten, die zullen ook hetzelfde doen, “Als ze de kans krijgen”: Dat is trouwens de échte reden waarom elke partij dat cordon wel ziet zitten: Een varken minder aan de grote trog.
    Ik zie het “ons ontworstelen aan de houdgreep van de Islam” helaas niet zitten, we hebben het (-spek-) schaap aan ons been!

  2. boy in a bubble zegt:

    Voor Vlaanderen lijkt me het beheersen van het Nederlands voor een beroep als dat van imam een conditio sine qua non. Natuurlijk zal men geen enkele moslim vinden die wil meestappen in een politiek verhaal zoals het hier wordt gebracht. I.p.v. te spreken van een ‘brave’ moslim zou ik opteren voor een ‘verstandige’ moslim (zie 2) verder). Volgens mij zijn er een drietal problemen met moslims :
    1) de enorme diversiteit, waaronder de culturele of etnische bepaaldheid (gevolg van een massamigratie waarbij men niks wou weten van bepaalde criteria of quota)
    2) de lage scholingsgraad (die ook met 1) te maken heeft) en die zich o.m. uit in een gebrek aan kennis van Nederlands of ook Engels als internationale voertaal
    3) het lage ecologische niveau, d.i. bepaalde verworvenheden nuttig in de ecologische transitie, bv. elektro-spullen niet weggooien, maar ze laten repareren in een repair café

Reacties zijn gesloten.