Politiek toerisme tussen Copenhagen en Dubai

Verg weg van de ‘pasjesmaatschappij’

Een koning die met vier (!) ministers van werkgelegenheid op bezoek gaat in een ander land om te zien hoe ze daar werklozen aan het werk krijgen. Weinigen realiseren zich het surrealistische gehalte van deze studiereis. Om te beginnen is België zelf het topland inzake tewerkstelling, althans van politici: Pierre-Yves Dermagne, Hilde Crevits, Christie Morreale en Bernard Clerfayt zijn respectievelijk de federale, Vlaamse, Waalse en Brusselse evenknieën, allemaal met een ministerpost gezegend voor het domein ‘werk’. Daar kunnen de Denen nog eens een punt aan zuigen.

Alle vier plus de vorst zijn hevig onder de indruk van het ‘Deense model’, waarin zachte waarden als vaderschapsverlof en mogelijkheid tot carrièrepauze gecombineerd worden met een harde activeringspolitiek en een grote jobmobiliteit, goed voor een tewerkstellingsgraad van 78%. België haalt maar 70%, maar dat is zoals met alles een gemiddelde: Vlaanderen zat in 2020 op 74,7%, Wallonië op 64,6%, en Brussel zelfs maar op 61,3%.

Regionaal steken de verzamelde excellenties dan ook verschillende zaken op in het gidsland. Zo blijkt de Waalse socialiste Christie Morreale vooral begeesterd door de hoge Deense werkloosheidsvergoedingen, minister Crevits onthoudt dan weer dat de Denen er stevig tegenaan gaan qua sanctionering. De koning vindt ondertussen dat deze reis de gewesten dichter bij elkaar brengt. Mooi is dat.

Multitasken

Ondertussen groeit de bewondering van de Denen voor het Belgische model. Dinsdagmorgen was Hilde Crevits, vergezeld van collega’s en Filip, op de afspraak voor een gesprek met hun gastheren/vrouwen, terwijl ze tegelijk via oortjes en microotje aan het bakkeleien was met het thuisfront over de coronamaatregelen. Hilde kan nu op twee plaatsen tegelijk zijn, het was ooit anders toen ze vorige zomer door het raam van het Vlaams Parlement sprong om de pers niet hoeven te woord te staan. Wie sprak hier over levenslang bijleren? Komaan Hamlet, ween van spijt en gooi uw kroon naar de Vlaamse minister van Economie, Innovatie, Wetenschap, Werk, Sociale Economie, Landbouw en Visserij, tussendoor ook nog voorzitter van de Torhoutse gemeenteraad.

Dankzij de oortjes van Hilde kunnen we besluiten dat deze ‘studiereis’ op onze kosten compleet overbodig was: al die info haal je met één muisklik zo binnen.

Een vraag die velen zich binnensmonds stellen: zouden de excellenties ook eens gepolst hebben naar het Deense asiel- en vluchtelingenbeleid, dat als een van de strengste van de EU geldt? Neen, daarvoor zijn ze niet bevoegd, oef. Laat ik het dan anders stellen: dankzij de oortjes van Hilde kunnen we besluiten dat deze ‘studiereis’ op onze kosten compleet overbodig was: al die info haal je met één muisklik zo binnen. Wetteksten, statistieken, zelfs persartikels, alle mogelijke informatie over de Deense arbeidswetgeving is op het web te vinden.

Een nutteloze verplaatsing met een ecologische voetafdruk van hier tot in Copenhagen. Crevits was dus beter thuis gebleven, in het corona-overleg, terwijl haar administratie eens rustig kon uitzoeken hoe het er in Denemarken aan toe gaat. Helaas is dit minder mediageniek en levert het minder mooie plaatjes op.

Politicus zonder kaarten

Dat brengt ons op haar grote baas, minister-president Jan Jambon, ook op ronde toen het hier ging over de pasjesmaatschappij. De tragikomische Jambon zal de geschiedenis ingaan als de man die altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Terwijl hij op de wereldexpo van Dubai bloempotmomenten verzorgde naar aanleiding van de ‘Vlaamse week’, liet sterke Jan zich in een paar seconden tijd het Covid Safe Ticket door de strot duwen. Ook al had hij weken vooraf getoeterd dat dit niet zou gebeuren. ‘Jan is een sterk politicus maar hij speelt zonder kaarten’, probeerde N-VA-voorzitter Bart De Wever te sussen. De tweede keer in een week tijd dat ik het woord oxymoron (*) kan gebruiken. Want wat is dat eigenlijk, een sterk politicus zonder kaarten, behalve een inkomkaart voor de expo van Dubai? Juist.

Terwijl hij op de wereldexpo van Dubai bloempotmomenten verzorgde naar aanleiding van de ‘Vlaamse week’, liet sterke Jan zich in een paar seconden tijd het Covid Safe Ticket door de strot duwen.

Simpel gesteld: heel de Vlaamse regering was van Copenhagen tot Dubai een bewijs aan het afleveren van irrelevante incompetentie, én een gebrek aan alertheid. Kinderen op schoolreis zijn het, met de pers in hun zog die al even verzot is op dit soort non-events. Naar het schijnt betaalt Dubai inwoners om op die expo rond te lopen, omdat er zo weinig volk is. Behalve Vlamingen dan. In de puffende hitte van deze golfstaat, met hoge wolkenkrabbers, witte stranden én een shariawetgeving die wat opgepoetst is om het toerisme te promoten, kwam VOKA met Belgische wafels en dito bier in de slipstream van de Minister-President netwerken en ‘connecteren’ (sic). Lees: toerisme in het luxesegment beoefenen.

In Dubai, vernemen we tussendoor, zitten een aantal gedisconnecteerde Vlaamse zakenlui vast, sommigen al jaren hun papieren afgenomen, om volstrekt onduidelijke redenen en zonder uitzicht op een normaal proces in iets wat nergens op een rechtstaat gelijkt. Een vage klacht van een anonieme inboorling volstaat blijkbaar. Zou sterke Jan daarover al eens zo’n sjeik hebben aangesproken? Het lijkt me weinig waarschijnlijk.

Het Belgisch paviljoen in Dubai en de studiereis naar Denemarken: twee keer was de Vlaamse regering op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, dat kan geen toeval zijn. Met zo’n gevoel voor timing hoeft Filip zich geen zorgen te maken: de gemeenschappen groeien naar elkaar toe, een voor allen en allen voor de pasjesmaatschappij. Jobzekerheid voor Elisabeth alvast gewaarborgd.

(*) Oxymoron: Binnen één zin of uitdrukking twee woorden of termen gebruiken die elkaar tegenspreken.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .