Elisabeth, de Barbiepop uit Laken

Speelt voor u piano, danst en schildert op verzoek

Het kan u niet ontgaan zijn: kroonprinses Elisabeth is zopas 20 geworden. Door het afschaffen van de Salische wet in 1991 is een vrouwelijke troonopvolger mogelijk, en dus wordt ze klaargestoomd om in de voetsporen van Filip te treden. Deze langjarige stoomcursus omvat alle aspecten van een goede educatie: perfect tweetalig, ballet- en pianolessen, schilderen, studeren in Oxford, tussendoor nog militaire school en dat allemaal met de glimlach. Elisabeth lijkt geen mens, geen vrouw van vlees en bloed, maar een marionet, een constructie, zoals België zelf. Natuurlijk hebben alle royals wel zoiets artificieels, maar dit is nog van een andere orde.

Naar aanleiding van die verjaardag zond de VRT ‘een portret van onze toekomstige koningin’ uit, van de hand van de fervente Waalse royalist Patrick Weber. Een bijna beklemmende hagiografie waarop de openbare omroep geen enkele kritische noot aanbracht. Een reclamespot voor het koningshuis die anno 2021 belachelijk anachronistisch lijkt, maar dit is België, geen land als een ander.

Elisabeth lijkt geen mens, geen vrouw van vlees en bloed, maar een marionet, een constructie, zoals België zelf. 

Behalve de VRT waagde evenmin enige krant of weekblad zich aan een kritische reflectie rond de manier waarop Elisabeth wordt opgevoerd als onze reddende engel in bange dagen: DS, DM, Knack en De Tijd leken voor de gelegenheid wel gefusioneerd met Flair en Dag Allemaal. Dat heeft zijn reden: de mainstream media gaan uit van een scenario waarin het Koninkrijk België zal blijven bestaan. Desnoods als een soort Plopsaland.

Disney-concept

Een ‘mystiek huwelijk’ tussen PS en N-VA blijft de natte droom van het koninklijk Hof

Ook al ziet Filip er dom uit, zijn raadgevers zijn het niet. De saaie perfectie, waarmee dit meisje wordt neergezet als de toekomstige koningin van België, is een bewuste strategie van het Hof om zich boven de chaos te plaatsen waarin dit land zich bevindt. Het is een Disney-concept, speculerend op politieke vermoeidheid, zelfs apolitieke tendensen rond de institutionele impasse, waarbij de protocollaire functie van het koningschap wel eens plots deze van een deus-ex-machina zou kunnen hebben, de witte duif uit de hoed als niks nog werkt. Dat is althans het perspectief van een koningshuis dat al sinds de Koningskwestie in 1950 min of meer in overlevingsmodus is gegaan.

Het VB is hét obstakel voor dit ultieme Belgische verstandshuwelijk en moet dus eerst geneutraliseerd worden.

In ’De doodgravers van België’ schetst Wouter Verschelden een onthutsend beeld van de manier waarop de partijvoorzitters, met het Hof als spil, 662 dagen lang bakkeleien rond een regeringsvorming, terwijl het geritsel van Alexander De Croo met een Italiaanse pornoster deskundig werd weggemasseerd door de verzamelde media. Door die pittige anekdote werd Verscheldens boek een kaskraker, maar de echte plot ligt in het ‘mystiek huwelijk’ van de N-VA met de PS, in casu Bart De Wever en Paul Magnette dat door het Hof hevig werd gepromoot en uiteindelijk niet doorging, vermoedelijk omdat De Wever de hete adem van het Vlaams Belang in zijn nek voelde.

Oeps, een losliggende tegel voor Lizzy, zoals ze door haar medestudenten worden genoemd. Het VB is hét obstakel voor dit ultieme Belgische verstandshuwelijk en moet dus eerst geneutraliseerd worden. Daarvoor is de N-VA zelfs bereid om met Vooruit van Conner Rousseau, nu helemaal in Big Shift modus en met Mark Elchardus’ Reset als back-up (niet toevallig allemaal computertermen), een monsterverbond te sluiten. De socialisten worden wat rechtser en de Vlaams-nationalisten wat socialer, in de hoop dat het cordon uiteindelijk toch zijn werk zal doen. Ondanks de mediagenieke Tom Van Grieken en de piekende peilingen.

Lesbisch arrangement

René Magritte: L’oiseau de ciel (1965)

Terug naar het saai-perfecte prinsesje. De restyling van de Belgische koterij naar een min of meer uitgeklede rompstaat, waarin Vlaanderen wel nog solidariteitsbijdragen zal blijven betalen aan het zieltogende en door rampspoed getroffen Wallonië, vraagt om een staatshoofd waar alle boekskens euforisch over doen. Al pianospelend wordt deze geprogrammeerde barbiepop een soort archetype van de redelijkheid in een verscheurd land. Als fee moet ze het kaboutergekrakeel overstijgen en glimlachend de twee deelstaten en hun leiders tot de orde roepen. Brussel kan dan een multicultureel en EU-gefocust kroondomein blijven.

Als goede feministen zullen de Vlaamse en Waalse onderkoningen dat moreel gezag ook aanvaarden, terwijl de ultra-nationalisten wrokkig in hun schutskring de separatistische droom zien verdampen. Onderschat ook de woke-dynamiek niet: Elisabeth is wel spierwit, maar tevens vrouw en er wordt nu al gespeculeerd op een mogelijk Lesbisch arrangement.

Heel het Belgische establishment zal opgelucht ademhalen en wakker worden in een Koninkrijk waar de regenboog nooit meer verdwijnt.

Het is goed gespeeld van het Hof. Hoe slechter het gaat en hoe onbestuurbaarder dit hell hole, hoe klungeliger zijn politici, hoe meer pornosterren, hoe beter de kaarten liggen van de kroonprinses en haar sprookjesachtig imago. Wanneer de verwarring ten top is gestegen, en vreselijke dampen uit het hellegat opwalmen, zal de volleerde Infante monkelend uit de koninklijke vitrine stappen en een grand ecart tussen Noord en Zuid beoefenen, waarbij zoete geuren uit haar schede de stank van de ontbinding onherroepelijk verdrijven. Heel het Belgische establishment zal opgelucht ademhalen en wakker worden in een Koninkrijk waar de regenboog nooit meer verdwijnt.

U ziet Magritte voor U? Ik ook. Alleen al daarom blijf ik republikein, om die geschilderde pijp niet te hoeven roken met alle geurtjes erbij. Het Vlaams-nationalisme moet gaan voor échte staatsvorming, de luchtspiegeling van Laken resoluut afwijzen. Naar de guillotine met deze postmoderne Sissy. Figuurlijk hé, we hebben het hier wel over schilderkunst en fata morgana’s.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .