Als we nu Afghanistan eens gewoon aan de Afghanen laten

Wie weet richten ze een nationale voetbalploeg op 

Kabul is gevallen, snel, in chaos, zoals Saigon in 1975. Inpakken en wegwezen, met radeloze burgers die represailles vrezen en zelfs van opstijgende vliegtuigen vallen. Eén van dé beelden van 2021 die zullen blijven hangen. 

Menig analist en koffiedikkijker heeft hier al zijn licht op laten schijnen, inclusief het gezwets van Rudy Vranckx ergens vanuit zijn Toscaanse villa. De hoofdlijnen tekenen zich af. Ex-president Trump maakte een zwakke deal met de Taliban zonder garanties. President Biden mag de eer opstrijken deze chaos niét te hebben zien aankomen of voorkomen. De politieke elite zelf in Afghanistan, vooral Kabul dan, was corrupt en verdeeld, getuige een Afghaanse president Ashraf Ghani die het land verliet met vier wagens vol cash. En dan is er natuurlijk de uitgekookte strategie van de triomferende Taliban, die iedereen in snelheid nam met Pakistan als ideale vrijhaven en schuiloord.

Laten we, los van alle bedenkingen over vrouwenrechten en sharia, het volgende niet vergeten: Afghanistan hoort aan de Afghanen toe. Al eeuwen, sinds Alexander de Grote, is dit stuk maanlandschap op aarde al de inzet van conflicten, omwille van zijn strategische ligging langs de zijderoute. 

Westerse gazettenpraat

Osama Bin Laden, het brein achter 9/11, was ooit een door de VS gesponsorde rebel in Afghanistan

In de jaren ’80 namen de Russen het land in, officieel om het communistische regime overeind te houden, maar vermoedelijk ook omwille van de grondstoffenrijkdom. Dat lokte een verzetsbeweging uit, de Mujahidin, gesteund door de VS, met ene Osama bin Laden als enthousiaste militant. Met de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 verdwenen de Russen van de Afghaanse scène. Er volgt een periode van chaos en oorlog tussen allerlei krijgsheren, tot vanuit buurland Pakistan de Taliban op het toneel verschijnt en grote kuis houdt. We zijn dan al 1994. Ze stichten het Islamitisch Emiraat en leggen de sharia op.

Vanuit het platteland en de bergen bleven de Taliban al die tijd de steden bedreigen en spekten ze hun oorlogskas met drugsteelt

Tot op 11 september 2001 de Twin Towers in New York worden doorboord en Al Qaeda van Osama bin Laden de eer opeist. Dat leidt tot een Amerikaanse invasie, met internationale militaire steun, en een klopjacht op Al Qaeda. Een westersgezinde Afghaanse regering verschanst zich in Kabul. Het Talibanregime valt zogezegd, maar dat is Westerse gazettenpraat: vanuit het platteland en de bergen bleven de Taliban al die tijd de steden bedreigen en spekten ze hun oorlogskas met drugsteelt, vooral papaver, de grondstof voor heroïne. Deze semi-woestijn en uitloper van de Himalaya blijkt militair oninneembaar. In 2011 wordt Osama Bin Laden in zijn Pakistaans resort wel geliquideerd, maar dat is niets meer dan symboliek.

In 2014 trekt de NAVO-troepenmacht weg en is het nog maar kwestie van tijd voor de Amerikanen hun uitzichtloze posities opgeven. In 2020 ondertekenen president Trump en de Taliban een vredesakkoord, waarbij de VS zich ertoe verbindt om zich binnen de 14 maanden terug te trekken, en de Taliban een vreedzame machtsovername belooft, inclusief onderhandelingen met de Afghaanse regering.

Think local

De bonzen van de Afghaanse Nationale Voetbalbond geven een persconferentie waarin ze de aanstelling van Paul Put bevestigen

Dat laatste was natuurlijk flauwe kul, niet te geloven dat Trump die belofte zomaar voor lief nam. Of kon het hem echt niet schelen? De situatie is nu hoe dan ook dat het land weer vrij is van buitenlandse bezetters. Het wordt een soevereine natie, onder de sharia, en dat stemt ons niet vrolijk. Maar er zijn nog shariastaten in de wereld, Qatar bijvoorbeeld, waar straks het WK voetbal doorgaat.

Heel misschien staat de Taliban eerder dat voorbeeld voor ogen, dan een echt terreurbewind zoals de Islamitische Staat. Onze lichtjes ijdele wens dat heel de planeet geniet van een parlementaire democratie met scheiding van kerk en staat, 100 pretzenders op de kabel en genderneutrale toiletten, strookt helaas niet met de politieke en religieuze realiteit. Dat is eigenlijk wat Sid Lukkassen in zijn analyse zegt: ‘Het Afghaanse project bewijst dat beschavingen niet maakbaar zijn. De vooral door de VS gehuldigde misvatting dat je met militaire middelen een beschaving vestigt, heeft alleen maar radicalisering veroorzaakt. Het is dat imperialisme dat uitwassen als Al Qaeda heeft gecreëerd.  

De vooral door de VS gehuldigde misvatting dat je met militaire middelen een beschaving vestigt, heeft alleen maar radicalisering veroorzaakt.

Dus moeten we meer plekgericht gaan denken in plaats van globalistisch. Het motto ‘Afghanistan aan de Afghanen’, gecombineerd met het groeiend inzicht dat moslims in een moslimstaat thuis horen in plaats van in Europa een sharia af te dwingen, kan een en ander verteerbaar maken.

Nogmaals: het lot van de vrouwen in dit land is weinig benijdenswaardig, maar misschien zijn ze weerbaarder dan we denken. En zijn de Taliban iets slimmer dan hun knotsgekke IS-geloofsbroeders. Dat er een nieuwe golf van terrorisme over de wereld gaat rollen door de overwinning van de Taliban, durf ik betwijfelen. Waarom zouden ze, nu ze hun eigen land terug hebben. Dat ze maar snel een echte staat worden en een nationale voetbalploeg oprichten. Na de blitzkrieg op het terrein moet de Taliban misschien eens een goeie voetbaltrainer onder de arm nemen, weliswaar betaald met drugsgeld, maar wie maalt daarom. Niet veel later staan Coca Cola en McDonalds aan de deur. Helemaal halal uiteraard. Treedt dit land dan toch nog toe tot de brede kring der beschaafde naties, nadat daar in de voorbije twintig jaar zowat 100 miljard dollar aan verspild is.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .