De klaagcultuur grijpt om zich heen

Cats2En een kat een kat noemen wordt steeds moeilijker

Je mag niet onderschatten wat dat doet met een mens’: in De Morgen trekt basketbalster Ann Wauters nog eens alle registers open om te benadrukken hoe zwaar de Belgian Cats lijden onder het gezwets van Sporza-journalist Eddy Demarez, afgelopen zaterdag voor heel Vlaanderen hoorbaar dankzij een micro die per ongeluk nog open stond.

Olympische atleten die een sterke prestatie afleverden maar zich, eens thuis gekomen, als kneusjes voordoen en de media blijven opzoeken om lucht te geven aan hun gekwetst zijn. Wat is er aan de hand?

‘Machocultuur’

TomJerryTom en Jerry: ook daar de kat meestal in een slachtofferrol

Uitgerekend op de Internationale Kattendag (!), zondag 8 augustus, publiceerde ik heet van de naald een eerste reactie die op Twitter een storm van verwensingen (‘fascist’, ‘neo-nazi’) uitlokte. Ja, ik vond het kleintjes van die tweemetervrouwen en getuigend van een gebrek aan relativeringsvermogen, dat ze zich als calimero’s gedroegen en de veerkracht niet betonen die in topsport toch vereist is. Als de grapjes van de Sporzajournalist ongepast waren, toon dan eens wat echte humor is. Take this, Eddy, de bal terugkaatsen: dat kan voor een basketkampioen toch geen probleem zijn.

Helaas, die sukkel van een Demarez leek op de duur een zondebok voor de gerateerde medaille van de Cats op de Spelen. Genant en hilarisch tegelijk. Of waarom scènes uit de legendarische Tom en Jerry-tekenfilms me voor de geest kwamen over een pesterige muis en een kat die daar nooit een echt antwoord op vindt. De Cats veranderden in seutige cavia’s eens op Zaventem geland. Veel had met de context en de framing te maken: hun GMS’s stonden al roodgloeiend van de oproepen door journalisten, en de basketbobo’s hadden hen al gebriefd dat er ‘iets ergs gebeurd was’. Kwestie van de meisjes wat op te warmen.  Koen Tanghe heeft er zijn licht over laten schijnen in een kleine filosofie van het roddelen. Laat ik er nog een bedenking aan toe voegen over de hedendaagse klaagcultuur. Dan zijn we ongeveer rond.

Helaas, die sukkel van een Demarez leek op de duur een zondebok voor de gerateerde medaille van de Cats op de Spelen.

In dat DM-interview schijnt Ann Wauters toch wat gas terug te nemen, maar ze kadert het voorval meteen in een bredere ‘macho-cultuur’ die op de VRT zou heersen, zelfs met homofobe randjes. Dat is een vreemde beschuldiging, want zowat alle sportjournalisten hebben zich in alle toonaarden gedistantieerd van hun ondertussen geschorste collega. In een politiek hypercorrecte omgeving kies je beter direct de juiste kant bij zo’n incident.

‘Er moeten meer vrouwen in de redacties komen’, foetert Wauters. Ook bizar. Er zijn weinig domeinen -naast politiek, onderwijs en zorg- die zo aan een snel tempo vervrouwelijken als de journalistiek. Op de VRT zelf, zowel nieuws als duiding, en in de geschreven pers waar ik vooral vrouwelijke hoofdredacteurs weer in diezelfde praatprogramma’s zie verschijnen. De enige vrouwelijke voetballer die iets betekent, Imke Courtois, is van het scherm niet weg te slaan. Ze heeft nu zelfs haar eigen programma. Waar heeft Wauters het dan over? Simpel: ze is zoals zovele opiniemakers en influencers de stem van een zelfvoedende klaagcultuur geworden.

Beroepsquerulanten

FatmaFatma Taspinar, VRT-nieuwsanker, ingebeeld slachtoffer van ingebeelde discriminatie

Dat is een pervers mechanisme waarin een complete maatschappelijke mainstream steeds maar nieuwe slachtoffers van discriminatie aanwijst, die zich vervolgens ook zo gaan gedragen. Uitgerekend de publieke omroep is daarvan het beste voorbeeld.

Hoe meer de VRT zich beijvert om vrouwen, allochtonen en andere ‘gediscrimineerde’ groepen te benoemen en te bevoordelen -het staat zelfs met quota in de beheersovereenkomst-, hoe meer en luider die groepen zich als gedupeerden opstellen. Dat is de fatale kringloop van het victimisme. Maak mensen beklagenswaardig en ze handelen er ook naar. We herinneren ons de tweet van Fatma Taspinar, die het als kersvers gepromoveerd nieuwsanker niet kon laten om haar status van allochtone underdog in het racistische Vlaanderen in de verf te zetten. Een paradox die ik in een open brief toch even wou belichten. Weer met veel Twittergescheld als gevolg.

De klaagcultuur ontneemt finaal mensen hun weerbaarheid en dompelt hen in een permanente toestand van zelfmedelijden.

Er moet dus geklaagd worden, vooral door mensen die in feite ruimschoots aan de bak komen en zogezegd in naam van hun vervolgde broeders en zusters spreken. Want die ‘gediscrimineerden’ hebben ook toegang tot de opiniebladzijden, sommigen zelfs een vaste rubriek (Dalilla Hermans in DS is de bekendste), en houden niet op met hun marktwaarde als beroepsquerulanten op te drijven. Zij besmetten echter een ganse samenleving waarin beledigd-zijn en gediscrimineerd-worden de hoofdtoon van het discours gaan uitmaken. Dat heeft politieke consequenties die de linkerzijde goed uitkomen: het nieuwe socialisme is een opvangcentrum voor misbegrepen doelgroepen en subculturen die zo nodig moeten beschermd worden. De klaagcultuur ontneemt finaal mensen hun weerbaarheid en dompelt hen in een permanente toestand van zelfmedelijden. Het onderwijs speelt daarin ook een rol: het is altijd de schuld van een ander als je faalt. We kennen het resultaat.

Heel het regenboogverhaal van diversiteit en inclusie sluit daarop aan. Natuurlijk hebben mensen het recht om hun eigen seksuele geaardheid te beleven als niemand daar verder last van heeft, wie betwijfelt dat nog. Homofobie is vandaag in Europa vooral een euvel dat door de islam wordt in stand gehouden. Maar ondertussen wappert de regenboogvlag als het teken van een bemoederende overheid die de kleuren, de geslachten en de tussengeslachten, allemaal potentiële slachtoffers van discriminatie, beschermt. De echte pechvogels die bijstand nodig hebben zoeken het maar uit, zie verder.

Cancel culture

schema3Vervolgens zijn de wokes opgedoken, het militante voetvolk dat de daders en schuldigen van discriminatie -vooral de blanke, mannelijke Vlaming- als hoofddader van de ‘kolonisering’ aanwijst, en waarin alle mogelijke iconen van de westerse samenleving openbaar worden verbrand, ook genoemd cancel culture. Het anti-discriminatieverhaal is nu overgegaan in de haattaal en de grote zuiveringslogica van het anti-koloniseringsdiscours. Sporthelden met een weekloon dat u en ik nog niet in een jaar verdienen, en volop fiscale achterpoortjes benutten,  lezen nu het publiek de les door middel van een BLM-ritueel. Het plaatje wordt vervolledigd door het mechanisme van censuur en zelfs juridische vervolging, waarin het systeem afrekent met ‘racisten’ en ‘seksisten’ die buiten de lijntjes kleuren.

Had Ann Wauters nu maar eens een traan gelaten over de daklozen die na de waterramp aan de Maas en de Vesder op zichzelf zijn aangewezen.

Ik heb dat eens in een schone driehoek uitgetekend, die u boven uw bed mag hangen, te raadplegen als u nog eens een Olympische basketvedette haar beklag hoort doen omdat een Eddy zich wat toogpraat onder venten laat ontvallen.

Het schandalige in deze klaagcultuur is vooral dat echte slachtoffers in de kou blijven staan. Had Ann Wauters nu maar eens een traan gelaten over de daklozen die na de waterramp aan de Maas en de Vesder op zichzelf zijn aangewezen. Helaas had ze het te druk met een woke lezing van haar eigen trauma. Ook politiek mogen nu conclusies getrokken worden. In een door links gedomineerd Wallonië draaien de PS, PTB en Ecolo eendrachtig hun rug naar de kleine man en vrouw. Het koppel met de éénbenige vrouw in de rolstoel, kamperend aan een spoorwegberm in Pepinster, heeft uiteindelijk onderdak gekregen dankzij een kleine vzw, niet het Croix Rouge of de overheid, die het te druk heeft met diversiteit en inclusiviteit.

Een kat een kat noemen, het wordt van langsom hachelijker, want de deugmensen willen alleen hun eigen gelijk bevestigd zien. Dat er in zo’n cultuur van de klaaglitanieën amper nog plaats is voor humor en satire, is ook de logica zelve. Ik moet de eerste cartoon nog zien die met het onnoemelijk leed van de Cats de draak steekt. En dat er alleen aan de rechterzijde nog gelachen wordt, dat vind ik oprecht jammer maar het is het probleem van links. Wauters en haar medepoezen hebben dringend nood aan frisse lucht buiten de pocobubbel. De VRT ook, maar daar maak ik me nog minder illusies over.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .