Hongerstaking als chantagemiddel: in de schaduw van de rechtstaat

Hoe links de morele muizenval spant voor Sammy Mahdi

hongerstakers

VRT NWS

Op de campus van de VUB en de ULB is op dit moment nog steeds een hongerstaking aan de gang van mensen die illegaal in ons land verblijven en hun toestand willen ‘geregulariseerd’ zien. Vier van hen hebben hun mond dichtgenaaid om de actie kracht bij te zetten. De verantwoordelijke staatssecretaris, Sammy Mahdi (CD&V) pruttelt: ‘Jamaar, als we daarmee beginnen hebben we geen asielwetten nodig, dan kan iedereen die weigert te eten, Belgische papieren bekomen!’ Neen, Sammy, je snapt het niet. Het gaat niet meer over de wet en de toepassing ervan, wetten die nota bene door het parlement zijn goedgekeurd, maar over de humaniteit en de ethiek, en het feit dat jij zo’n verdomd slecht christenmens bent!

Morele chantage

MahdiSammy Mahdi speekt stoere taal op Radio 1

Dat verwijt krijgt hij, o ironie, van socialistische, groene en communistische politici, vooral uit Franstalig België toebedeeld, hoeveel pech kan je als lid van een christendemocratische partij hebben. Zeker nu die arme Mahdi begon over actief opsporen en woonstbetreding -binnenvallen dus bij uitgeprocedeerden die pertinent weigeren het land te verlaten-, hoort men in Wallonië en Brussel weer de laarzen dreunen, en wellen herinneringen aan Anne Frank op, de Jodenvervolging en het Vlaamse collaboratieverleden. De Irakese achtergrond en het kleurtje van Mahdi kunnen dat niet goed maken. Wie hier een toepassing bespeurt van het bekende citaat van Karl Marx ‘de geschiedenis herhaalt zich, de eerst keer als tragedie, de tweede keer als klucht’, is zeker niet de enige. 

De politieke dood van Mahdi dreigt indien het met ook maar één hongerstaker slecht zou aflopen. Dat weten ze in Franstalig België heel goed.

De actie van de ‘sans-papiers’ (onder hen blijkbaar nogal wat Marokkanen) en hun sympathisanten begint inderdaad te lijken op een absurd theaterstuk, met als hamvraag: hoe kan je door niet te eten de wet omzeilen? Antwoord: door de minister, die de regels toepast, van onmenselijkheid te beschuldigen, als had hij zelf hun mond dichtgenaaid. De politieke dood van Mahdi dreigt indien het met ook maar één hongerstaker slecht zou aflopen. Dat weten ze in Franstalig België heel goed. Waarbij ook de bedenkelijke rol in beeld komt van de rectoren die toelating gaven voor de actie op hun terrein.

Strikt genomen kan je aan dit soort morele chantage niet toegeven, het zou een pervers aanzuigeffect creëren. Dus moet de onmenselijke staatssecretaris zich voortdurend verontschuldigen voor een bestaande wet die mee door die menslievende politici is goedgekeurd. En moet hij handhaving proberen te herverpakken in termen zoals ‘aanklampend beleid’.

Een vermakelijk staaltje newspeak. Een politie-agent die u beboet omdat u door het rood licht bent gereden, beoefent vanaf nu de aanklamping. Een belastingcontroleur die uw aangifte nakijkt, klampt aan. Een gemeente-ambtenaar die u een identiteitskaart weigert omdat de pasfoto niet OK is? Aanklamping! Ander woord voor stalking? Of is het toch gewoon handhaving van de regels? Soms raakt mijn moreel kompas echt in de war.

Grijze zones

FedasilHet Klein Kasteeltje in Brussel, aanmeldcentrum voor asielzoekers (VRT)

De muizenval die voor Sammy gaapt, wordt echter gespannen door een ander verschijnsel dat onverbrekelijk met het Belgische politieke bedrijf verbonden is: grote grijze zones die het gedoogbeleid uitmaken. De halfdode letter van de wet, waardoor overtreding de norm wordt en straffeloosheid in het systeem is ingebakken.

In alle domeinen vind je die zones, van milieu over fiscaliteit en drugsbeleid tot de coronamaatregelen in 2020-2021. En dus ook in het asielbeleid. Het is de kwintessens van het Belgisch compromis: in België worden regels opgesteld om de ene helft van de bevolking te bedienen, en niét gehandhaafd om de andere helft te paaien. Magistraten, inspecties en politiediensten moeten het dan zelf maar uitzoeken, wat tot veel willekeur leidt. Wat in Oostende mag, kan daarom nog niet in Dendermonde. Onze rechtstaat is een koterij, één keer door de slechte kwaliteit van de wetten en één keer door de troebele handhaving ervan.

Door mensen met een afgewezen asielaanvraag in de natuur te laten verdwijnen, creëert de politiek het probleem uiteraard zelf.

Want door trage procedures, en door mensen met een afgewezen asielaanvraag in de natuur te laten verdwijnen, creëert de politiek het probleem uiteraard zelf. De naar schatting 150.000 illegalen wachten dan simpelweg op een volgende regularisatieronde, waarmee het systeem de vuilbak leegmaakt. Doet staatssecretaris Mahdi het niet, dan zal het wel in een volgende legislatuur gebeuren, onder groen of rood beheer. Op die manier blijft de rechtstaat aanmodderen en het Belgische compromis overeind.

Mahdi wordt geprezen, Mahdi wordt voor onmens uitgemaakt. In deze kwestie loopt de scheiding der geesten ongeveer gelijk met de taalgrens. Toch maar zo snel mogelijk asiel en migratie naar de deelstaten overhevelen? Of raken we dan weer aan het DNA van l’Ancienne Belgique? 

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .