Kevin en Romelu, het perfecte interraciale standje?

LukakuDB

Nu ik, dankzij mijn column van gisteren over snelle breinen en domme voetballers, door de hoofdredacteur van Doorbraak bevorderd ben tot vaste voetbalanalist, heb ik ook maar de match België-Finland uitgekeken. Er viel anderhalf uur niets te zien, behalve een weeral ‘geniale’ combinatie van Kevin de Bruyne (de man van tien-scans-in-acht-seconden) en spits Romelu Lukaku die op minuut 81 de bal in de netten knalde.

De Bruyne en Lukaku worden omschreven als een gouden duo,- een in meer dan één opzicht betekenisvolle term: het zijn ook veruit de twee best betaalde Rode Duivels-, waarvan twee flitsen genoeg zijn om een match te winnen. De manier echter hoe ze de klus klaren, daar hangt toch een geurtje aan dat tot hiertoe elke weldenkende commentator is ontgaan.

Dit verhaal is namelijk een onvervalste Zwarte Pietenkwestie, stel u voor: aan de ene kant een spierwitte middenvelder met een brein dat door de pers zonder meer als geniaal wordt omschreven. Hij distribueert het spel, coördineert, focust, overziet het veld tot in de verste uithoeken met alles wat er zich op beweegt.

Aan de andere kant de zwarte machtsmens die helemaal niet moet nadenken en die ik niet verder ga vergelijken met imposant oerwoudfauna. Hoe dan ook, Romelu moet één ding doen: die bal in de netten knallen. Tenzij dat via een kopstoot gebeurt, een geval van domheid die domheid verwekt dat ik ook gisteren zorgvuldig heb beschreven.

Black power

Lukaku_BLMOp deze rolverdeling van de slimme blanke en de sterke zwarte draait nu de complete Belgische ploeg,- en eigenlijk de meeste andere ploegen: nergens heerst meer black power en tegelijk meer white supremacy dan in het voetbal. En raar maar waar: hun interraciale connectie draait probleemloos, zonder politiek correcte vingerwijzingen. Voorlopig toch.

Terwijl beide heren een BLM-knietje vooraf brengen, en we alsmaar anti-racisme-slogans op ons TV-scherm binnenkrijgen, worden hier raciaal bepaalde patronen toegepast die wederzijds voordeel opleveren. De zwarte zanikt niet maar doet waar hij goed in is, volgens zijn genetische aanleg: hard lopen, en laat het denken aan de Kevins over. Dat is onversneden racisme, maar wel steunend op een realiteit van etnische diversiteit. Afrikanen hebben gewoon langere kuitspieren, Europeanen moeten het dus wel van iets anders hebben, of ze overleven gewoon niet.

Atleten van Afrikaanse komaf hebben gewoon langere kuitspieren en zijn dus in het voordeel, zoals mannen nu eenmaal gespierder zijn dan vrouwen

In mijn vorige bestseller ‘Politiek incorrect’ heb ik uit de doeken gedaan hoe Afrikaanse atleten genetisch bevoordeeld zijn met loopspieren die ooit veedieven goed van pas kwam in de savanne. Dat mag je niet luidop zeggen, maar het is de reden waarom er zoveel zwarte mensen onze voetbalvelden bevolken: atleten van Afrikaanse komaf hebben gewoon langere kuitspieren en zijn dus in het voordeel, zoals mannen nu eenmaal gespierder zijn dan vrouwen. Het weze hen gegund, maar ten gronde is dat natuurlijk een ongelijkheid. Misschien moet iemand van UNIA hier eens het gelijke kansen-principe toepassen en suggereren dat zwarte spelers met een rugzak vol stenen moeten voetballen om de witte handicap te compenseren.

Hefboomdenken

Twitter_breinGelukkig is dat niet nodig: de vadsige bleekscheet heeft zich, onder het motto ‘wie niet sterk is, moet slim zijn’, gespecialiseerd in strategie, techniek, trucjes hoe je met een minimum aan kracht zoveel mogelijk kan realiseren. In het middenveld gaan staan dus, of aan de zijlijn. De blanke Europese wereld is deze van het hefboomdenken. Dat betekent overzien, delegeren, distribueren, activeren, via bijvoorbeeld een ‘assist’.

Zonder een Kevin zouden de Romelu’s niet eens de weg naar het voetbalveld vinden. Zo zit het antropologisch gewoon in mekaar.

En zonder de Bruyne nu met Leopold II te willen vergelijken, noch een Sinterklaasbaard te willen aanmeten: het huidige voetbal is doordrongen van bovenstaand koloniaal patroon. Voorlopig ziet niemand daar graten in, maar het is een realiteit: zonder een Kevin zouden de Romelu’s niet eens de weg naar het voetbalveld vinden. Zo zit het antropologisch gewoon in mekaar.

Kleuren doen ertoe. Ik heb zelden een zwarte zo zwart gezien als Lukaku, en een blanke zo wit als de rosse sproetkop De Bruyne. Beiden fascineren. De zwarte parel schittert, maar de blanke stuurt en bestuurt. Noem het een biologische aanpassing, een historische evolutie, of voor mijn part gewoon etnische diversiteit. Niet dat het die zwarte spelers iets kan schelen, ze zien hun marktwaarde met de minuut stijgen. Pecunia non olet zeiden de Romeinen al, geld stinkt niet.

Het is natuurlijk ironisch dat net de poco-kampioenen De Bruyne en Lukaku die interraciale synergie tussen de slimme blanke en de sterke zwarte onbewust in de praktijk brengen. Benieuwd wanneer woke-journalist Filip Joos dat ontdekt. En hoe ze dat zouden de-koloniseren. Teams verplichten om het middenveld meer ‘kleur’ te geven? Vergeet dan het vrouwenvoetbal, of de Nieuw-Zeelandse transgender gewichtheffen, ik verzeker u, dat wordt nog lachen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee. 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .