22 maart: dag van de schande

Het zal u niet ontgaan zijn dat we vandaag, 22 maart, de terreuraanslag van 2016 herdenken op de luchthaven van Zaventem en het Brusselse metrostation Maalbeek.
De kranten staan er vol van, koning Filip en premier De Croo tekenen momenteel present in de vertrekhal van Zaventem om een krans neer te leggen. Later op de dag wordt de ceremonie nog eens herhaald, met meer vertoon nog, in de Wetstraat.
Voor de slachtoffers die het nog kunnen navertellen, de meeste nog steeds moeizaam herstellend van fysieke en mentale trauma’s, moet dit vertoon wrang overkomen.
 

Kafkaiaans overleven

Een verzoeknummer van Bart Peeters voor de overlevenden en nabestaanden
 
Het is dankzij getuigenissen als deze van Karen Northshield, een vrouw die sinds de aanslag al 50 operaties heeft ondergaan, dat we weten hoe lamentabel de slachtofferhulp verloopt. Verhalen van bureaucratie en zelfs administratieve pesterijen, het ontbreken van een echt slachtofferfonds, de Kafkaiaanse bedeltocht die men moet opzetten om als invalide erkend te worden, … het komt allemaal bovenop het leed van de nog steeds revaliderende overlevenden.
Nog gortiger is het verhaal van de verzekeringsmaatschappijen, die de dossiers al vijf jaar op de lange baan schuiven en proberen de moe getergde gedupeerden met een aalmoes wandelen te sturen. De overheid laat zijn burgers in de steek, vooral diegenen die bijstand het hardst nodig hebben: 22 maart is de dag van de schande.
 
Ik zou liever zien dat politici doen waarvoor ze verkozen zijn: lobbyen, wetgevend werk erdoor duwen dat deze mistoestanden uit de wereld helpt.
 
Politicus Koen Metsu (N-VA), burgemeester van Edegem, federaal volksvertegenwoordiger en lid van de kamercommissie ‘radicalisering & terrorisme’ heeft er een boek over geschreven.
Dat is verdienstelijk, maar ik zou liever zien dat politici doen waarvoor ze verkozen zijn: lobbyen, wetgevend werk erdoor duwen dat deze mistoestanden uit de wereld helpt. Een echt bijstandsnetwerk voor slachtoffers, een degelijke schadevergoeding, alle medische en juridische kosten voorschieten, en de verzekeringshaaien aanpakken.
Helaas, het blijft bij emo-vertoon. Minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden bestond het zelfs om een poëzieboek-achtig gelegenheidsversje op Twitter te plaatsen, getekend Bart Peeters,, met als motto: ‘God is liefde’. Ja, dat zal wel.
En ze sluit af: ‘Zonder Liefde kan de hemel niet bestaan’. De hel die de overlevenden doormaken zal dan wel weinig met die liefde te maken hebben. Maar geen nood: eens dood komt alles in orde. Zoals de verzekeraars in stilte denken.
Het is door dit soort symbolische onnozeliteiten dat de bewindsvoerders er zich van af maken. Ik kan dit moeilijk anders dan als omfloerst cynisme omschrijven: gedichtjes schrijven voor slachtoffers waar je als minister verantwoordelijk voor bent.
 

Kalifaattoerisme

Blijft dan natuurlijk nog de klassieke olifant in de kamer die vandaag wel in geen enkele speech zal vermeld worden: het Europese opengrenzenbeleid, de migratiepolitiek en de aanmoediging voor nieuwkomers maar ook allochtonen van de tweede en derde generatie om zich NIET te integreren, het speelt allemaal mee in het Molenbeeksyndroom dat België als hellhole op de wereldkaart zette.
Het beleid is niet klaar voor een nieuwe aanslag, kan hem ook niet voorkomen, en zal dezelfde fouten maken, was de conclusie die Karen Northshield nog meegaf. 
 
Je zou bijna hopen dat de gedupeerden van 22 maart 2016 vandaag eens stevig wat trammelant maken op de herdenkingsplechtigheden
 
Terroristen en IS-strijders met hun aanhangsels worden de Belgische nationaliteit niet ontnomen, waardoor ze altijd kunnen terugkeren na een rondje kalifaattoerisme. Het probleem begint daar, en men kan de mismeestering van hun slachtoffers niet anders zien dan als latente minachting. Wie dan nog van België een modelstaat wil maken, zoals Conner Rousseau (SP.A), is méér dan een humorist: een cynicus in de overtreffende trap.
Terwijl de halve wereld zich tot slachtoffer van discriminatie verklaart, blijven de echte slachtoffers in de kou staan. Je zou bijna hopen dat de gedupeerden van 22 maart 2016 vandaag eens stevig wat trammelant maken op de herdenkingsplechtigheden, met beteuterde gezagsdragers in beeld, dat is het enige dat nog helpt. Een paar voetzoekers die wat sfeer brengen. Neen, ik ga stoppen, anders wordt dit stukje strafbaar. Nog een serene herdenkingsdag gewenst.
Dit bericht werd geplaatst in Het politiek theater. Bookmark de permalink .