Is (veel) kinderen krijgen een grondrecht of een maatschappelijk debat waard?

Zonder het te beseffen breekt Conner Rousseau een aantal taboes rond geboortecontrole open

Ontbijten met SP.A-voorzitter Conner Rousseau: "Leven gecontroleerd weer  openen als kwetsbare groep gevaccineerd is" | VRT NWS: nieuwsIn het Radio-1 programma De Ochtend van afgelopen zaterdag mocht Conner Rousseau wat reclame maken voor zijn nieuw boek, en daarbij liet de SP-A voorzitter toch wel een paar opmerkelijke verklaringen noteren. Zo stelde hij zich expliciet de vraag of het recht op ouderschap wel zo vanzelfsprekend is, in gevallen bijvoorbeeld van verwaarlozing en kindermishandeling. Moet een koppel, waarvan de kinderen al geplaatst zijn, nog beginnen aan méér nakomelingen? Mag men hier niet ontraden of, sterker, tijdelijke of definitieve onvruchtbaarheid bewerkstelligen?

De vraagstelling is niet nieuw, de Vlaamse socialisten claimen het thema zelfs enigszins. Zijn voorganger John Crombez liet een jaar geleden een gelijkaardige ballon op, terwijl Conner zelf vroeger ook al interesse voor het onderwerp betoonde. Opmerkelijk is dat de heren daarbij vooral tegenwind krijgt van de linkerzijde, met name Groen en de PvdA, terwijl iemand als kamerlid Valerie Van Peel (N-VA) het debat duidelijk wél wil openen.  

Het overbevolkingsprobleem

MalthusThomas Malthus (1766-1834)

Kort komt het erop neer dat elk kind ter wereld recht heeft op welzijn en levenskwaliteit, maar dat tegelijk het maken van kinderen binnen een maatschappelijke en politieke context valt, kunnen we het daarover eens zijn? Als de maatschappij een zorgplicht heeft tegenover de burgers, met kinderwelzijn als speerpunt, dan is geboortecontrole een vanzelfsprekende consequentie.

In een legendarisch gebleven DS-dubbelinterview van 24/6/2017 met Etienne Vermeersch en Ignaas Devisch, stelt Vermeersch, voor wie overbevolking en geboorteplanning een stokpaardje was, het probleem op scherp: inzake reproductie is een laissez-faire mentaliteit ongepast. Elk kind heeft recht op een warm nest en een degelijke opvoeding. Zijn er teveel factoren die dat dreigen te beletten, dan heeft de gemeenschap daar een verantwoordelijkheid in. 

Breder, collectief moeten we beseffen dat onbegrensde voortplanting deze planeet ecologisch, materieel én cultureel kapot maakt

Meteen is de these van Conner Rousseau rond ouderschapspolitiek gelinkt aan het globale probleem van overbevolking. Ouderschap is een recht dat je moet verdienen, maar ook breder, collectief moeten we beseffen dat onbegrensde voortplanting deze planeet ecologisch, materieel én cultureel kapot maakt.  Sinds de Engelse econoom Thomas Malthus in 1798 ‘An Essay on the Principle of Population’ publiceerde, weten we dat de aarde niet onbeperkt monden kan voeden, hoe sterk de landbouwtechnologie ook evolueert. Vooral de derde wereld is een prangend probleem dat een grootschalige gecoördineerde aanpak vergt.

Afrikaanse geboorte-explosie en migratiedruk

bootvluchtelingenMen verwacht dat tussen nu en 2050 de helft van de mondiale bevolkingstoename in Afrika zal plaatsvinden, meer specifiek de sub-Sahara-regio. Gemiddeld krijgen vrouwen daar vijf kinderen – drie meer dan het gemiddelde in Europa. In vele Afrikaanse landen zal het inwoneraantal in de komende dertig jaar verdubbelen tot verdrievoudigen. De gevolgen, hongersnood, de uitputting van de bodem, milieuschade, het ineenstuiken van de infrastructuur, geen onderwijs, vormen dan weer een ideale cocktail voor regionale oorlogen én, jawel, massamigratie. We moeten dus in ons eigen belang Afrika redden, desnoods met nieuwe vormen van neokolonialisme, waarin geboortebeperking een sleutel vormt.

Niet toevallig staan diezelfde NGO’s in Europa voor het overgrote deel aan de kant van de pro-migratie-lobby.

In Vlaanderen is vooral ingenieur Fons Jena een gedreven pleitbezorger van geboortebeperking op mondiaal vlak en zeker ook in de derde wereld. Bij links wordt hij scheef bekeken, zijn boekproject rond dat thema werd bij Uitgeverij Epo afgewezen. NGO’s nemen hier een bizarre positie in, en lopen niet warm voor bijvoorbeeld grootscheepse sterilisatieprogramma’s. Bepaalde Westerse feministen vinden dat Europa zich niet moet bemoeien met de vraag hoeveel kinderen een vrouw in Oeganda moet hebben. Ze is namelijk ‘baas in eigen buik’, zo klinkt het. Dat dit principe de verpaupering én de migratiedruk in de hand werkt, schijnt hen niet te deren. Een Oegandese vrouw zes kinderen laten krijgen is geen bewijs van emancipatie, maar eerder het tegendeel.

Niet toevallig staan diezelfde NGO’s in Europa voor het overgrote deel aan de kant van de pro-migratie-lobby. Waarbij men zich de vraag kan stellen of hun argwaan tegen een consequente geboorteregeling in Afrika niet samenhangt met die aanmoediging tot massamigratie, die in onze contreien dan weer leidt tot een demografische explosie van allochtone populaties, met alle culturele problemen van dien. Zie verder.

Down syndroom

VermeerschEtienne Vermeersch (1934-2019)

Vanuit dat standpunt blijft de visie van Etienne Vermeersch overeind, als demografische basisrichtlijn: elke vrouw maximum twee kinderen. Dat zou gelden voor de geïndustrialiseerde wereld om de vergrijzing te compenseren, maar zeker ook voor de ontwikkelingslanden, waar grootse sterilisatiecampagnes een absolute must zijn om de hongerspiraal (armoede die grote gezinnen oplevert, die nog meer armoede veroorzaken) te doorbreken.

In China heeft de één-kind-politiek van 1979 tot 2015 (vanaf dan waren twee kinderen toegelaten) de gemiddelde levensstandaard aanzienlijk doen toenemen. China is een economische wereldmacht geworden, waarbij men niet mag vergeten dat de halvering van het geboortecijfer de bloei van een brede middenklasse heeft mogelijk gemaakt. Zonder geboortecontrole is elke economische groeipolitiek een stuurloos schip.

Vermeersch fungeerde als ijsbreker tegen de linkse én rechtse weldenkendheid, dat moet men hem nageven.

In datzelfde interview sloopt Vermeersch nog een ander heilig huisje, waarbij hij de linkse moraalridder Ignaas Devisch frontaal tegen zich krijgt. De uit zijn verband gerukte uitspraak ‘mensen met het Down-syndroom hopelijk zullen uitsterven’ zorgde toen voor enig ophef. Vermeersch bedoelde daarmee natuurlijk: het verdwijnen van de afwijking, het syndroom, dankzij een efficiënte test bij zwangere vrouwen in een vroeg stadium. En niet die mensen zelf, zoals Ignaas Devisch opzettelijk fout interpreteerde.

In dat opzicht loopt de vraag ‘Heeft iedereen het recht om (veel) kinderen te krijgen?’ parallel met de vraag ‘Moeten wij kinderen met een ernstige mentale of fysieke handicap laten geboren worden?’ Natuurlijk ziet elke ouder van zo’n Down-kind zijn/haar spruit graag, maar daarom is het debat niet taboe rond de wenselijkheid om zo’n kind te krijgen. Helaas werd Etienne Vermeersch in die kringen bijna van nazi-sympathieën beschuldigd. Ook door de christelijke anti-abortusbeweging overigens. Vermeersch fungeerde als ijsbreker tegen de linkse én rechtse weldenkendheid, dat moet men hem nageven.

Islam, demografie en rechtstaat

SoumissionIn zijn roman ‘Soumission’ schetst Michel Houellebecq hoe Frankrijk ‘democratisch’ door de Moslimbroederschap wordt overgenomen

Het werd er niet beter op toen Etienne Vermeersch, ooit boegbeeld van links en de 68-ers, het islamofascisme in de gaten kreeg en fervent uithaalde tegen een lakse rechtstaat die de intolerantie tolereert. Dit probleem heeft ook een demografische dimensie: statistici berekenden dat in West-Europese landen als België binnen enkele decennia een moslimmeerderheid tot de mogelijkheden behoort. Dan komen we automatisch in een Houellebecq-scenario uit, een democratisch verkozen islamregering die de sharia kan instellen. En meteen die klassieke rechtstaat kan afschaffen. Oeps.

Iedereen maximum twee kinderen, ook Mohammed en Fatima, en al zeker geen kindergeld bij een uitgebreidere kroost.

Als ik dan de filosofisch-maatschappelijke puzzel van Etienne Vermeersch in mekaar pas, dan zou geboortecontrole ook paal en perk kunnen stellen aan de demografische explosie in allochtone gezinnen waar de islam het culturele DNA uitmaakt. Iedereen maximum twee kinderen, ook Mohammed en Fatima, en al zeker geen kindergeld bij een uitgebreidere kroost. Ik hoor nu al heel de linkerzijde, van PvdA tot Groen, jeremiëren over ‘racisme’, terwijl het dat helemaal niet is: de regel is absoluut niet discriminerend. Maar de aangroei van de electorale aanhang bij de allochtone populatie zou daarmee wel afgestopt worden, allicht zit daar voor hen de knoop.

Kortom: de ballon die Conner Rousseau opliet over het ouderschapsrecht leidt tot vele interessante bedenkingen, met de onvermijdelijke losse eindjes die het debat kruiden. Maar dat de voorzitter van een socialistische partij de kat de bel aanbindt, vind ik op zich wel boeiend. Over de wenselijkheid dat socialisten, West-Vlamingen, of mannen op sneakers of, straffer nog, een intersectie van de drie, zich voortplanten, is zeker ook nog het laatste woord niet gezegd. Vermeersch stelde overigens: twee kinderen per vrouw, over mannen zei hij helemaal niets.

Dit bericht werd geplaatst in Multicul, Politiek incorrect. Bookmark de permalink .