Vincent Kompany doet het weer

Kompany…namelijk van zijn carrièreswitch wereldnieuws maken.

Met de onvergetelijke woorden ‘k’em moeite gat, k’em afgezien’ opende Vincent Kompany afgelopen weekend de persconferentie om mee te delen dat hij met onmiddellijke ingang hoofdtrainer wordt van Sporting Anderlecht. Dat was groot nieuws in het VRT-journaal en voor alle kranten. Na de heiligverklaring die gisteren in Doorbraak verscheen, past een verdere omlijsting van dit afscheid, en wie is beter geplaatst dan uw analist ter plaatse.

Aankondigingspolitiek

Kompany blessure

Vincent bracht veel tijd zittend en liggend op de grasmat door

Natuurlijk was Kompany een gezegend voetballer, weliswaar met glazen benen, zoals in zijn Duitse periode bij SV Hamburg spottend werd gezegd. Een back dient van beton te zijn, helaas gold dat niet voor deze reus op lemen voeten. Alleszins was hij het tegendeel van de typische zwarte krachtvoetballer die zonder veel techniek met de bal in de goal kan lopen: tactisch sterk, empathisch, goed van de tongriem gesneden. Zelfs de grootste nederlaag kan Vincent uitleggen als een bijna-overwinning, met een groot flair voor aankondigingspolitiek, ook nu weer met zijn kersverse zelfbenoeming tot hoofdtrainer van paarswit.


Zelfs de grootste nederlaag kan Vincent uitleggen als een bijna-overwinning


De pineut van het verhaal is Frank Vercauteren, die mag ‘beschikken’ zoals dat heet. Te wit, te Vlaams? Neen, dat mag ik niet luidop zeggen, maar toch heeft het iets van een ezelsstamp. Anderlecht is al jaren weggedeemsterd van topclub tot grijze middenmoter, een afgang waaraan ook Messiassen als Marc Coucke, Karel Van Eetvelt, Wouter Vandenhaute en Patrick Lefevere niets konden verhelpen. Vercauteren en Kompany konden finaal niet meer door één deur, misschien wel omdat Frankske meer voor de boemboem was dan de blabla. Komt daarbij dat Vincent aandeelhouder is van RSCA, en dus een stevige vinger in de bestuurspap heeft, snapt u.

Tous ensemble

vader_kompany

Vader Kompany, stamhoofd in Ganshoren

Vincent Kompany heeft nog meer potjes op het vuur. Behalve zijn voortdurend blessureleed en de daaraan verbonden martelaarsallures die in de pers breed werden uitgesmeerd, kennen we hem als een onvermoeibare Gutmensch met één grote ideologische missie: via de Rode Duivels België redden, en meteen ook het multicultureel cachet van dit land uitdragen. Daar was hij als Congolese Belg uiteraard goed geplaatst voor. Als nakomeling van een heus stamhoofd (waaraan hij zijn curieuze naam te danken heeft) ging dat ook met het nodige natuurlijk leiderschap gepaard. De dorpswijze dus met nevenfuncties van medicijnman en orakel, een rol die ook vader Pierre Kompany als burgemeester van de Brusselse gemeente Ganshoren met verve vervult.


Regelt de koning toch nog een informateursopdracht voor de ex-Anderlecht-back?


Maar in België is zo’n statuut van vaderlandslievend stamhoofd problematisch. Ondanks de (matige) successen van de Rode Duivels (Tous ensemble) valt dit land uit elkaar. België is uitgeleefd, zegt nu ongeveer iedereen, en daar kunnen noch Jupiler noch Kompany iets aan verhelpen. Of regelt de koning toch nog een informateursopdracht voor de ex-Anderlecht-back?

En dan de multiculturele eenheid, tja. Het idee van verbondenheid en de grote broederschap is mooi, maar zou Vincent zich ook uitgelaten hebben over de Afrikaanse jongerenbendes die tegenwoordig onze kust onveilig maken? De achtergrond van gewilde non-integratie bij van overheidswege beschermde subculturen? De impact ervan op de corona-epidemie? Het voortdurend jennen van de politie? Neen, natuurlijk niet, want dan komen we in onaangenaam politiek vaarwater terecht, en blijkt de multiculturele hymne vol valse noten te zitten.

Bonka cirkus

bondsgebouw

Bij de voetbalbond zijn ze zo te zien nog altijd niet helemaal bekomen van de facturen die Kompany’s communicatiebedrijfje stuurde.

Alles draait rond geld in het topvoetbal, en dat was/is Kompany op het lijf geschreven: een gladde zakenman en complexloze cumulard, die de Afrikaanse manier van zakendoen bijzonder goed in de vingers heeft, waarbij belangenvermenging nooit ver weg is. Het statuut van trainer-speler bij Anderlecht rook al wat naar een Kabila-achtig totaalconcept, maar we denken vooral ook aan zijn reclamebedrijf Bonka Circus dat de Belgische Voetbalbond 250.000 euro factureerde om de tv-reeks ‘Iedereen Duivel’ te maken, het afpersen van diezelfde Bond voor groteske spelerspremies tijdens het WK en het zogenaamde portretrecht, en zijn bedrijf van luxetaxi’s, met Manchester City en Manchester United als voornaamste klanten.


Laten we mild zijn voor de man met de glazen benen, maar maak er ook geen heilige van omwille van zijn huidskleur.


Voor Vincent vormen zaken, sport, politiek en de humanitaire saus erover één geheel. Laten we mild zijn voor de man met de glazen benen, maar maak er ook geen heilige van omwille van zijn huidskleur. Een trainer-speler die aandeelhouder is van een club, dat is als een geldschieter van een magazine die ook redactielid wordt: teveel petjes om goed te zijn.

Ach, natuurlijk is het maar voetbal. Maar het is ook komkommertijd, en opeens herinneren we ons dat die topvoetballers bijna geen sociale bijdragen betalen op hun loon – een gunsttarief dat al een paar keer ter discussie stond maar niettemin gehandhaafd blijft, ook in deze coronatijd-, en via Luxemburgse vennootschapjes verder aan belastingontwijking doen. Maar goed, gezien onze schuld aan Congo moeten we daar niet flauw over doen.

‘K’em moeite gat, k’em afgezien’: niemand meer dan Vincent Kompany verdient het om op de sokkel van de neergehaalde Leopold II gehesen te worden.

Politiek incorrect – Over wat niet gezegd of geschreven mag worden’: bestel nu het nieuwe boek van Johan Sanctorum. Info: klik hier.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .