Een vrouwvriendelijk virus?

HuboZeg er ook eens iets positiefs over

Lange rijen aan Hubo, Gamma en Brico: de bestorming van doe-het-zelf-zaken door de knutselman mocht niemand verbazen. Om dat effect nog te versterken liet premier Wilmès die heropening in een weekend plaatsgrijpen, waardoor in heel Vlaanderen een hoorbare zucht van verlichting klonk: deze van de vrouw, eindelijk even zonder wederhelft. Dat noopt ons tot een paar antropologische bedenkingen in deze uitzonderlijke tijd. Onlangs nam ik het op voor Romeo en Julia, maar nu kijken we even achter de muren, eens de wittebroodsweken voorbij.

Een van de ongewenste neveneffecten van het coronavirus en de daarmee gepaard gaande lockdown, is het partnergeweld. Spanningen die zich ophopen, tot het ontploft en toch vooral vrouwen de pineut zijn. Waarbij meer en meer wetenschappers zich afvragen of de remedie (‘blijf in uw kot’) niet erger is dan de kwaal. In Frankrijk is het vragen van een Masque-19 zelfs codetaal om bij de apotheker huiselijk geweld aan te geven.

Toogpraat

kampvuurMannen die hun vrouw slaan, het is van alle tijden. Het probleem is onze jagersnatuur, gedegenereerd tot boerenbestaan en de kluistering aan de haard, waardoor het typische gevoel optreedt van ergens ‘vast te zitten’.

Dat is natuurlijk een ongelooflijk flauw excuus, ik weet dat wel, maar in de antropologie, dé moeder van alle wetenschappen, zijn dingen wat ze zijn en mannen eikels. Beide geslachten zijn nodig voor de voortplanting, maar daarna is de rol van de man uitgespeeld en moet hij als kostwinner zijn biologische nutteloosheid compenseren.

De jager van weleer moet kunnen ontsnappen, al was het maar voor even, naar een ‘cave’.

Om het leed van de kluistering te verzachten, werden allerlei strategieën bedacht. Eén ervan, een heel belangrijke, is het kroegbezoek en het tooghangen. Geloof me: weinige preventies tegen partnergeweld zijn zo effectief als de mogelijkheid om onder gelijkgestemde jagers het glas te heffen en alle wereldproblemen tot een gat in de nacht de revue te laten passeren. Het aloude kampvuur waarin jagers hun wedervaren eindeloos opbliezen tot Von Münchhausen-achtige exploten,-in mijn boek over de media als de oorsprong van de journalistiek aangeduid-, het is in wezen een vluchtreflex uit de gevangenis die huwelijk heet.

De jager van weleer moet kunnen ontsnappen, al was het maar voor even, naar een ‘cave’. Maar dat kan dus niet wegens de lockdown, en erger: de horeca is veroordeeld om helemaal achteraan in de staart van de pandemie te wachten op beterschap. Overigens is ook dat herbergbezoek niet helemaal ongevaarlijk. Het kan leiden tot zatte thuiskomsten weeral met slaande argumenten, of, erger nog, van bil gaan.

Ondertussen is het ook een uitgemaakte zaak dat het corona-virus het vooral op mannen gemunt heeft. Geen enkele viroloog kan het verklaren maar het is al bij vroegere SARS-varianten gebleken: kwaadaardige virussen zijn opvallend vrouwvriendelijk, er is een significant overgewicht van mannelijke slachtoffers. Zei ik overgewicht? Ja, rokende venten en hangbuiken zijn de geliefde prooien. De echte mannen dus.

De klussenier

PeulengaleisZei ik ‘prooien’? Ja, want als het beest mannen uitkiest moeten we van een gerichte jacht spreken, ook al zijn biologen er zelfs niet uit of een virus wel tot de levende wezens mag gerekend worden. In de strikte zin is het maar een pakket erfelijk materiaal in een jasje van eiwit. Het beweegt niet, eet niet en plant zich niet zelfstandig voort.

Vreemd genoeg bezit het wel een soort intelligentie, gekoppeld aan een strategie. Covid-19 is niet extreem dodelijk, want dat ware heel ‘dom’, aldus Marc Van Ranst, het zou de infectiekans teniet doen. Dus is het een slim beest. En mijn stoute hypothese: Corona is de bondgenoot van de vrouw. Voor gelovigen een door God gezonden wraakengel, voor atheïsten een vorm van herstel van natuurlijk evenwicht. Noteer dat in sommige kringen ook het Aids-virus beschouwd wordt als een ‘straf’ voor tegennatuurlijke gemeenschap.

De lockdown creëert nette huizen, propere tuinen en harmonische relaties.

Maar terug naar de rijen aan de Hubo. Het temmen van de man tot klussenier is voor de vrouw de enige aanvaardbare manier om een samenwoonst te bestieren, met een minimum aan collateral damage: laat hem die laminaatvloer leggen, de trapleuning herschilderen, de sloten oliën, de haag scheren, het terras schoonspuiten. En als dat allemaal gedaan is, en zijn handen weer beginnen te wapperen: opnieuw de haag scheren en nog eens over het terras gaan. Het parool ‘blijf in uw kot’ (ook door een vrouw bedacht, Maggie, de al even lelijke tegenhanger van Sophie) moet dan eigenlijk verstaan worden als ‘doe het zelf’, of, concreter nog: jager blijf bij uw hogedrukreiniger.

Het feit dat vanaf komende week Het Peulengaleis wordt heruitgezonden, met de mannen van de Gamma in de glansrol, geeft de doe-het-zelf-dimensie van het covid een extra ondersteuning. De lockdown creëert nette huizen, propere tuinen en harmonische relaties. Een geniaal idee was het ook van Wilmès om de doe-het-zelf-centra op een zaterdag te heropenen, als de toeloop maximaal is, en misschien toch nog wat meer mannen het virus in hun longen krijgen, wat het huiselijk geweld alleen maar nóg vermindert.

Het eeuwige oergevecht tussen man en vrouw, waarin de liefde maar een kort intermezzo is, krijgt dus een viraal beslag. Ofwel gaan mannen dood, ofwel hervloeren ze eindelijk die keuken. In beide gevallen is partnergeweld bezworen, en dat is een vorm van immanente gerechtigheid, om het met Monseigneur Léonard te zeggen. We zullen sterker uit deze crisis komen, maar wie onder het woordje ‘we’ valt, dat is nog maar de vraag. Het afschaffen van cafés en de triomf van de doe-het-zelf-sector, het zijn maar twee tendensen die een richting aangeven. Om nog maar te zwijgen van gesloten bordelen en rendez-vous-hotels.

Critici zullen heel dit stukje als toogpraat beschouwen, en of ze gelijk hebben. Gelukkig is er nog het virtueel café, dé vluchtheuvel als alle sloten deze week al drie keer geolied zijn. Aangenaam weekeinde nog.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

55 reacties op Een vrouwvriendelijk virus?

  1. bompa lawijt zegt:

    Dat is de kracht van politici, de korte aandachtsspanne van het publiek gekoppeld aan een volkomen valse persberichtgeving.
    Het feestje is dan ook zo goed als voorbij.

  2. Vanhoovels Paul zegt:

    Ja maar als enkelingen het zien zal de poltiek zeker geen rekening houden met hetgeen ze zien. Wij zijn de outlaws die opdraaien als we niet stilzwijgend ondergaan wat de omerta bepaald. De maffia zat in Italië en nu zit Europa er ook.
    En we krijgen ze met diplomatie niet meer buiten. Daar zijn andere middelen voor nodig.
    Maar als het plebs geen middel meer is kunnen we het vergeten.
    Misschien na twintig jaar Corona doden?
    Na de vierde of vijfde invasie misschien? Want buiten “zullen” mag het niet te vlug gaan.
    Afwachten en narekenen hoeveel oudjes nog zullen gebruik maken van hun sociale zekerheid. En als het haalbaar is zullen we ons zullen nog eens overwegen.
    Zaterdag was er nog een nieuwe poging. Men smeet de winkels open omdat men wist dat een zaterdag meer kansen bracht om te hoop te lopen. We moeten doorgaan nu we toch goed bezig zijn. Het is zeer spijtig nu blijkt dat die oude verkneukelden nog slimmer zijn dan onze politici. Ik ben benieuwd met wat ze binnen kort zullen uitvinden om hun doel te bereiken. Broeksriemen toelaten misschien in de rustoorden?

  3. bompa lawijt zegt:

    Ik weet niet hoe oud jij bent Paul maar we zitten beiden al een stukje voorbij de helft meen ik.
    De laatste jaren interesseert het voort dobberen me minder en minder.
    Ik ben niet suïcidaal, misschien lichtjes depressief, maar zoals de zaken momenteel evolueren hoeft het, wat mij betreft, niet per se nog lang te duren.
    Het “leuke” is er wel een beetje af en de prognose is niet geweldig.

  4. Anoniem zegt:

    Kortom: Ellende, honger, hel en verdoemenis.

  5. Anoniem zegt:

    ja

Reacties zijn gesloten.