Van Catalonië tot Hongkong: hoe een opstand deskundig de nek omwringen

Hongkong

Op het moment dat ik dit schrijf, blijft een harde kern van zo’n honderd studenten de campus bezetten van de Polytechnische Universiteit in Hongkong. Uitgeput, zonder voedsel of medische voorzieningen heeft de rest het complex verlaten. We mogen de komende dagen en uren de ontknoping verwachten van zeven maanden massaprotest tegen het bestuur van dit stukje China dat zogezegd autonoom is, maar in feite door Peking wordt gecontroleerd via strovrouw Carrie Lam. En die ontknoping wijst maar in één richting: een definitieve opslorping van de al in 1997 door de Britten aan China overgedragen metropool. Game over. Noteer overigens dat in het protocol van 1997 een overgangstermijn van vijftig jaar autonomie werd gestipuleerd, waarna Hongkong sowieso met het Chinese moederland zou fuseren, in 2047 dus.

Boeren naar de stad

missieOver de uitgebreide Belgische handelsdelegatie die nu in datzelfde Peking op bezoek is, zei Jonathan Holslag in De Afspraak van 18/11 een paar zinnige en scherpe dingen. Bijvoorbeeld dat de meegereisde Jan Jambon, boegbeeld van de partij die de Catalaanse onafhankelijkheidsstrijd door dik en dun steunt, met geen woord kikt over wat er in Hongkong gebeurt, kwestie van de gastheer niet te ontrieven. De parmantige handelsdelegatie zelf, aangevoerd door Prinses Astrid, wordt door de Chinezen vermoedelijk gezien als een verzameling boeren die naar de stad trekken om een varken te verkopen. Bewondering, gedweeheid en het verlangen om te mogen meespelen kenmerkt de kooplieden van aan de Noordzee. Terwijl de Chinese producten onze markt overspoelen en onze economie kapot maken, mogen wij, als het opperste partijbureau dat goed vindt, wat bier en pralines slijten in Peking en omstreken.

Het Chinese communisme heeft de éénpartijstaat van Marx verenigd met Confucius, en dan heb je geen democratie meer nodig. Welkom in de wereld van straks.

We vertrekken dus al richting Peking met een intellectuele handicap, die zich vertaalt in knullig dagjesdenken. Uit alles blijkt dat de Chinese Volksrepubliek in alle aspecten van het bestuur strategisch standvastig is (iets wat wij bijna niet kennen), houdt van centrale beslissingen die ook nauwgezet worden uitgevoerd (idem), en dat alles met een intelligentie en rationaliteit waarachter men een filosofische traditie van de eeuwige glimlach vermoedt. Macht is voor de doorsnee Chinees geen externe vijand, niet iets dat tegenover het burgerschap staat, het is de natuurlijke kwintessens van de staat die alle burgers verenigt. ‘Democratie’ is daartegenover een westers fantoombegrip, het kenmerk van een diep schisma tussen de staat en de onderdaan, dat altijd weer in het grotesk ritueel, genaamd ‘verkiezingen’, moet gedicht worden. Het Chinese communisme echter heeft de éénpartijstaat van Marx verenigd met Confucius, en dan heb je geen democratie meer nodig. Welkom in de wereld van straks.

Don Quichotte in Hongkong

Hongkong2Dit gezegd zijnde, verloopt de manier hoe Peking met het protest in Hongkong omgaat, helemaal volgens het Machiavellistische boekje, de Chinese communisten kennen hun klassieken. Het devies is, samengevat: lok de actievoerders uit hun tent, provoceer, creëer chaos, en houd dan grote schoonmaak.

Het gehanteerde draaiboek is dan ook volstrekt coherent en de afloop voorspelbaar: wat begint als vreedzaam straatprotest, wordt genegeerd, tot de actieve massa groot en dreigend genoeg is. Dan wordt het protest assertief beantwoord, dat is de tweede fase: stevige confrontaties, ontruimingen, rubberkogels, af en toe eens met scherp schieten. De activisten laten zich in deze spiraal meesleuren, gooien (hun eigen) ruiten in, organiseren zich tot straatguerilla, spreken expliciete oorlogstaal. Dat is wat in Hongkong de afgelopen weken het straatbeeld beheerste: ‘geprofessionaliseerde’ rebellen die ook volgens het boekje werken en er echt uitzien als paramilitairen.

Finaal worden vrijheidsstrijders ‘terroristen’, en dan is het tijd om grote schoonmaak te houden, waarna de wereld opgelucht herademt.

Deze radicalisering komt de zittende macht uitstekend uit: men kan nu spreken van provocateurs en zelfs van buitenlandse inmenging, het gaat hier om vijanden van de staat, beste mensen. Eventueel wordt het burgerprotest geïnfiltreerd door criminele bendes, al dan niet heimelijk gesteund door de overheid. Onvermijdelijk treed er vermoeidheid op en raakt de harde kern geïsoleerd. Terwijl men voor een rechtvaardige zaak vecht, smelt het draagvlak weg en duikt er ook burgerprotest op tegen de activisten. Mensen die de chaos beu zijn, winkeliers die weer gewoon zaken willen doen. Op een zeker moment valt het woord terreur: de betogers worden als gewelddadige anarchisten weggezet die het louter op de openbare orde gemunt hebben.

Finaal worden vrijheidsstrijders dus ‘terroristen’, en dan is het tijd om grote schoonmaak te houden, waarna de wereld opgelucht herademt. Het is een brandmerk dat de Palestijnen al decennia geleden hebben opgelopen, dus handelen ze er ook naar. De Koerden, door de VS in de steek gelaten, zullen hen volgen: verbitterd zullen ze hun heil zoeken in aanslagen, quod erat demonstrandum.

Het ruikt dus allemaal tamelijk naar Don Quichotte: sympathiek maar zielig. Denk, wat Hongkong betreft, maar niet dat de ‘internationale gemeenschap’ meer zal laten horen dan wat verontwaardigd gemor: er zijn de cruciale handelsbelangen, nietwaar, en niemand is zinnens om een grootmacht als China een strobreed in de weg te leggen. Een economische boycot? Ja, Trump probeert het, en maakt de Amerikaanse onderklasse die hem aan de macht bracht nog armer, omdat ze het goedkoop spul Made in China moeten missen, en de toch al armlastige auto-industrie het aan dumpingprijs verkochte Chinees plaatstaal niet meer mag invoeren.

Catalonië en het ‘geweldloos verzet’

Puidgdemont

Carles Puigdemont, de nieuwe Dalai Lama?

Dat collectief wegkijken, waarbij westerse verlichtingswaarden, democratie en mensenrechten opeens van geen tel meer zijn, zit zo in de Belgische chocolade-en-bier-delegatie ingebakken. Meteen kunnen we weer de link leggen met Catalonië: ook hier alle buitenlandse sympathie voor een beweging van autonomisten, maar de realiteit is dat de Europese Unie, ooit begonnen als een Duits-Franse entente, een statenbond is waar geen plaats is voor regionalistische avonturen.

Dat weten ze in Madrid maar al te goed, daarom zullen ze in de limiet de Chinese Hongkongstrategie toepassen: de vijs aandraaien en hopen dat het geweld ontspoort tot een Baskische situatie, waarna de bommenleggers voor twintig jaar achter de tralies vliegen. Als Madrid ooit echt tot een militaire bezetting overgaat, zullen Jambon en C° misschien wel formeel protest aantekenen, maar de EU-lidstaten zullen dit finaal als een ‘binnenlandse aangelegenheid’ afhandelen en tot de orde van de dag overgaan, België inbegrepen.

Eindeloos veel sympathie dus voor de beschaafde, vrijheidslievende Catalanen, die onafhankelijk zullen worden als Pasen op een maandag valt.

Voorlopig laten de Catalaanse separatisten zich niet provoceren en lijken ze wel adepten van Mahatma Ghandi en diens doctrine van geweldloos verzet. Dat lijkt slim, want zolang men de andere wang aanbiedt creëert men alleen maar martelaren. Maar we leven niet meer in het begin van de 20ste eeuw, en de postmoderne ironie ziet snel de belachelijkheid in van helden die zich zomaar in mekaar laten timmeren voor de goede zaak. De Ghandi-doctrine werkte misschien bij Engelse gentlemen die zich begonnen te schamen voor zoveel barbarij, maar het Catalaanse vreedzaam verzet heeft de Spaanse inquisitie voor zich, gesteund door Brussel, dat is andere koek.

Eindeloos veel sympathie dus voor de beschaafde, vrijheidslievende Catalanen, die onafhankelijk zullen worden als Pasen op een maandag valt. De ballingschap van de voormalige Catalaanse president Carles Puigdemont, die ik vroeger al met de Dalai Lama vergeleek, wordt een min of meer permanente reizende one-man-show die overal tonnen sympathie en goodwill oproept, maar ondertussen zijn ze in Spanje van hem af, terwijl twaalf Catalaanse politici in de gevangenis zitten wegens hun betrokkenheid bij het onafhankelijkheidsreferendum. Weinig animo hierover bij Amnesty International, en nog minder bij grootheden als Merkel, Juncker of Tusk. Macht is niet mooi, en dat hoeft ook niet, het werkt.

De Vlaamse Realpolitik

Dewever_vlagDat Carles Puigdemont als een held begon en als clown eindigt, toont eigenlijk aan dat de tijd altijd in het voordeel speelt van de zittende macht. Vandaag meer dan ooit. Of men nu op de barricaden klimt en met stenen gooit, dan wel beschaafd een stille betoging houdt. Het spijt me voor de revolutionairen, maar revoluties zijn uit de tijd.

Op het einde wil de goedmenende onderdaan orde en netheid, weinig overlast, veel politie en camera’s op straat (dat de overheid hem daarbij 24/24 u observeert is bijzaak), een puntensysteem voor burgerzin (dat er ook hier komt), robotten die vermenselijken en mensen die robotiseren. In de 21ste eeuw moet men niet denken dat de straat, en eigenlijk ook niet de sociale media, een revolutie in de Franse stijl zullen dragen. De machthebbers hebben bijgeleerd, en er is dus de Chinese wijsheid die zich over deze planeet zal verspreiden als tegengif voor de vertwijfeling die het Avondland teistert.

Meteen wil ik dan toch de N-VA goedkeurend op haar Jambon tikken: geen enkele partij is méér mee met de tijdsgeest dan zij, in haar cynische vervelling van barricadenpartij tot uitdrager van de Vlaamse Realpolitik. De NV-A, geleid door de anti-revolutionair Bart De Wever, heeft bewust alle romantiek, en meteen ook alle illusies, uit de Vlaamse beweging doen verdampen. Er is geen enkele notie meer van rebellie, zelfs geen anti-establishment-attitude. Het gaat puur om centenflamingantisme en daar horen geen barricaden bij, wel boekhouderslogica.

De NV-A, geleid door de anti-revolutionair Bart De Wever, heeft bewust alle romantiek, en meteen ook alle illusies, uit de Vlaamse beweging doen verdampen.

Geen onafhankelijkheid maar confederalisme is het ideologisch paradigma: België kan als Europese rompstaat rustig blijven bestaan, de francofoon-Arabische stadstaat Brussel evenzeer, Koning Filip mag rustig in Laken het ceremonieel koningschap uitoefenen en de verfransing van de Vlaamse rand gestaag doorgaan. Als we maar zelf ons geld mogen uitgeven, en zo min mogelijk aan die luie Walen. Waar Hugo Schiltz het onafhankelijkheidsstreven nog omschreef als ‘van verraad over verraad naar de Vlaamse staat’, tekent zich uiteindelijk een convergentie af tussen het Belgisch establishment en de postmoderne NV-A-strategie van de geleidelijkheid. Is deze sluwheid het alternatief voor de catastrofale ontknopingen in Catalonië, Hongkong, en andere brandhaarden?

Jazeker, maar we betalen ook een prijs: de trage verrottingsstrategie tast de autonomistische beweging in de kern aan, de corruptie van de macht slaat over op de klerken en hun discours over voorzichtige vooruitgang. Geen avonturen; lafheid en principeloos kleindenken worden het nieuwe normaal, op alle echelons. Geen enkele flamingant zal ook maar een schram op straat oplopen, dat is ook nutteloos, want Jan Jambon leert in China hoe de wet van de sterkste in elkaar zit is. Afgezien van de straffe taal op de IJzerwake spreekt niemand nog over een Vlaamse staat, die door Europa trouwens nooit zou geduld worden. Terwijl elke partijmeeting brullend wordt afgesloten met ‘ze zullen hem niet temmen’, staat er in het bezemkot nog een hele stock kabouters te wachten op de volgende marketingactie. Men heeft zich geschikt in het onvermijdelijke en prevelt iets van een ‘ontbrekend draagvlak’. Dat klopt natuurlijk: Vlaanderen is Catalonië niet, we hebben al sinds de 16de eeuw geleerd om de kop in kas te houden en onze sluitspieren te beheersen.

En zo eindigt deze donkere analyse toch met een goed gevoel en een montere noot. Dankzij Hongkong en Catalonië ben ik zowaar blij dat ik in Vlaanderen en België leef, waar mensen na 160 regeringsloze dagen, en zonder uitzicht op witte rook, hun kerstpakjes beginnen te maken. Op naar de Warmste Week.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Van Catalonië tot Hongkong: hoe een opstand deskundig de nek omwringen

  1. siegfried zegt:

    Nagels met koppen. Ik zou JS financieel moeten steunen, maar ik ben nu aan het sparen om de Engie-rekeningen en de Vlaamse onroerende voorheffingen te kunnen betalen. En dan zijn er de extra mazoutrekeningen. Ik moet ook nog 8000 € boete betalen en 6 maanden cachot wegens smaad aan de heer Busch , directeur van het Memoraal Dossinkazerne, tenzij de rechter in beroep het vonnis in eerste aanleg vernietigt. Sorry, Johan, meer dan 10 € per maand kan ik niet opbrengen.

  2. Leijnen Jozef zegt:

    Hoe de politiekers de burgers negeren wordt prachtig geïllustreerd door het volgende email verkeer: Ik schreef het volgende naar Bart Somers: Meneer Somers! Ik ben geen Vlaams Belanger, heb nooit voor hen gestemd! Ik ben cosmopoliet en Vlaming leefde maanden in Pakistan en Afghanistan tussen extreme moslims en was leraar in Heusden-Zolder met vooral Turkse en Marokkaanse leerlingen en mijn vrouw was zelfstandige. Ons gezinspensioen ligt onder de Europese armoede grens, wij hebben geen bezittingen of kapitaal en wachten reeds 6 jaar op een sociale woning. Wij laten ons door u niet schofferen of uitmaken voor nazi’s. Mijn vader was verzetsstrijder, bij de witte brigade, iets wat van uw voorouders niet kan gezegd worden. Wij staan volledig achter dit artikel van Johan Sanctorum meer nog wij zijn fervente tegenstanders van migratie niet omdat wij vreemdelingenhaters zijn of racisten of Islamhaters (wel atheïsten) maar omdat Vlaanderen vol zit. Elk jaar komen er 20.000 migranten bij en dan spreken we niet eens van al de illegalen die ge ons land niet meer uitkrijgt. Al die mensen moeten een woning krijgen, zoeken werk, nemen deel aan het verkeer enz, enz, terwijl er geen geld is voor niets, te veel voor op te sommen, elke dag is er wel een staking voor een groep die zicht te kort gedaan voelt en de tekorten hopen zich op.
    Wij gaan u huis niet in brand steken Bart Somers nog u fysisch belagen maar voor uw toespraak in het Vlaams Parlement geef ik u, figuurlijk, een stevige peer op uw muil!
    En wees er zeker van dat uw actie het Vlaams Belang stevig zal versterken!
    Ik kreeg daarop het volgende antwoord :
    Beste Mijnheer Leijnen, Beste Mevrouw Schildermans,
    U verwijst naar de uitspraken van de minister in de plenaire vergadering van woensdag 13 november 2019. De opzettelijke brandstichting in Bilzen en de daaropvolgende reacties op sociale media zijn een duidelijk misdrijf, dewelke Bart Somers sterk veroordeelt. Het gebruiken van geweld om een mening op te dringen kan en mag nooit toegelaten worden. Het toejuichen hiervan evenmin. Dergelijke daden van politiek terreur vragen dan ook om een krachtig optreden. Bart Somers heeft toen duidelijk afstand genomen van groeperingen die dergelijk geweld niet afkeuren. Migratie is van alle tijden. Maar migratie moet wat ons betreft echter ook gepaard gaan met integratie. En onze visie omtrent integratie is heel duidelijk: in een superdiverse samenleving zoals we die vandaag kennen, is iedereen nieuw. We moeten de komende jaren daarom inzetten op het succesvol maken van integratie en inburgering enerzijds en van samenleven in diversiteit anderzijds. Wij geloven evenwel niet in polariseren of in het stigmatiseren van bepaalde groepen, wij verwijzen daarom graag naar het beleid dat Bart Somers in Mechelen heeft gevoerd de voorbije jaren. Die succesvolle uitrol zoals in Mechelen willen we ook op Vlaamse schaal doorvoeren.
    Zoals eerder reeds aangegeven begrijpen wij dat de komst van een asielcentrum kan leiden tot afwachtende en zelfs angstige reacties. Jammer genoeg worden deze dikwijls gevoed door allerlei negatieve berichten. Er zijn evenwel grenzen aan hoe je dat ongenoegen of die angst uit. Als we het ernstig menen met onze democratische en westerse waarden, dan staan we samen recht wanneer die worden aangevallen en verdedigen we die waarden.
    Mijn antwoord hierop: AUB Bespaar mij jullie stereotype riedeltjes als antwoord vol clichés. Dit is geen antwoord op mijn mail. Uit niets, ook niet uit het artikel in bijlage, blijkt dat wij opzettelijke brandstichting goedkeuren. Lees wat wij schrijven AUB!!!!! en dat is wat 80% van de Vlamingen denken. Het gaat niet op dat Vlamingen, zoals wij die hun hele leven gewerkt hebben en bijgedragen, nu hun bed in een bejaarden tehuis (gevangenis) niet eens kunnen betalen en voor migranten worden wel oplossingen gevonden. Uit uw antwoord blijkt dat het jullie geen barst kan schelen hoe die Vlaming moet wroeten om de eindjes aan elkaar te knopen. Jullie weten niet wat er leeft in de samenleving en nogmaals Bart Somers heeft het RECHT niet om mij als NAZI te catalogeren en voor deze mail geef ik hem een tweede peer op zijn muil. Bespaar mij jullie antwoorden. Wij hebben allang begrepen dat de huidige politiekers totaal onbekwaam zijn om de problemen in de maatschappij op te lossen en het ook niet willen, zeker niet de kwijlende OVLD! Jullie hebben een andere agenda.
    Stuur geen antwoord AUB als jullie niets te vertellen hebben. Bespaar ons die waardeloze rommel!

  3. Eric zegt:

    Ik zie weinig verschil tussen wat in Hong Kong en wat nu al een jaar lang iedere zaterdag in het Parijs van Macron gebeurt: dezelfde wanhopige opstand om vrijheid, met dien verstande dat het in Frankrijk ook om brood gaat. Dezelfde angst voor de inplanting van een totalitaire ideologie, in Hong Kong de communistische met een kapitalistisch randje, in Parijs de islamitische. Het verschil is: over wat in Hong Kong gebeurt zwijgen de leugenmedia niet, over wat al veel langer in Parijs gebeurt doen ze bijna niets anders dan zwijgen. En waarom? Omdat monsieur Macron zich aan de top van de Europese Unie bevindt. Ik denk niet dat het er in China heel anders aan toegaat dan in de EUSSR, meneer Sanctorum. Dezelfde staatsmedia, dezelfde leugens. En wat die Palestijnen betreft: dat zijn nooit vrijheidsstrijders geweest vermits ze een terroristische en totalitaire ideologie aanhangen die in de zevende eeuw werd ontwikkeld en die momenteel de halve wereld bedreigt. In die kwestie ontspoort u telkenmale weer. Ooit zullen we begrijpen waarom Israel gehandeld heeft zoals het handelt, en we zullen spijt hebben dat ook West-Europa niet zo gehandeld heeft. Tegenover de islam bewaar je je vrijheid maar één keer !

  4. Mady Vermeulen zegt:

    Ik heb niet de indruk dat J.Sanctorum een fan van de islam is. De vergelijkingen van Eric raken wal noch kant.

    • Eric zegt:

      Heb ik ergens geschreven dat Sanctorum een fan van de islam zou zijn? Ik denk dat u zaken leest die er niet staan. En mijn vergelijking is perfect, de vrijheidsstrijd van de gele hesjes is dezelfde als die van de betogers in Hong Kong. Alleen haalt Hong Kong elke dat weer de voorpagina’s, de gele hesjes hooguit om de maand. Het nieuws dat we krijgen wordt gestuurd door de economische belangen, mevrouw Vermeulen, dat weet u al te goed. China is een economische rivaal, terwijl Frankrijk tot de EU behoort. Dus moet China als een totalitaire staat voorgesteld worden (wat het ook is), de EUSSR niet (hoewel die dat ook is).

  5. Mady Vermeulen zegt:

    Sanctorum beschrijft haarfijn welke stappen de overheerser vandaag neemt om de bevolking die zich op vreedzame wijze roert klein te krijgen. De titel is duidelijk genoeg: “Van Catalonië tot Hongkong: hoe een opstand deskundig de nek omwringen”. China met Parijs vergelijken is belachelijk. Al klopt het dat Macron EN MERKEL het mooie weer maken in de EU.
    Over hetgeen er in Parijs gebeurt zwijgen de media evenmin als over de bemoeienis van China in Hongkong. Wat wél opvalt is dat Spanje krek dezelfde tactiek hanteert als China om de Catalanen klein te krijgen….en het opvallende gebrek aan afkeuring van de EU én de media over de Spaanse aanpak. General Franco is nog springlevend! Terwijl de aanpak van China in Hongkong niet genoeg kan bekritiseerd worden, laten de EU-bollebozen en de collaborerende “kwaliteitsmedia” stilzwijgend toe dat Spanje de Catalaanse opstand op Chinese wijze de nek omwringt.

    • Eric zegt:

      De slagvelden in Parijs zijn van dezelfde aard als die in Hong Kong. Alleen worden ze door de leugenmedia anders belicht. Men doet het voorkomen alsof het in Parijs om een marginaal verschijnsel gaat en alsof in Hong Kong de ganse bevolking, zonder één uitzondering, op de barricaden zou staan. Begrijpt u nu echt niet waar het de leugenpers om te doen is? Net zoals in het geval Trump wilt men een bepaald beeld ophangen: Trump moet kapot, dus tonen we enkel alles wat hem in een slecht daglicht kan plaatsen. China is een rivaal, dus moet het zo getoond worden alsof het de verschrikkelijkste plaats op aarde zou zijn.

  6. Mady Vermeulen zegt:

    Het punt dat Sanctorum maakt is “dat niet de sympathiekste maar de sterkste wint”. Catalonië zal haar vredelievende strijd voor onafhankelijkheid verliezen, en China zal haar strijd door middel van het gebruik van geweld winnen. Het intens droevige aan die gang van zaken is dat dit enkel mogelijk is omdat “de sterkste” altijd op de nodige collaborateurs kan rekenen.
    Dat er delegaties naar de communistische dictatuur worden geleid door een prinselijk rekenwonder kan ik nog begrijpen. Dat een zelfverklaarde “independentist” en “Vlaams” minister-president dat doet niet.

Reacties zijn gesloten.