De klaagzang van de culturo’s

Wenen

Het kot is te klein in het Vlaamse cultuurland: een grote buikriemoperatie, getekend Jan Jambon, leidt ertoe dat de werksubsidies met 6% terugvallen, en de éénmalige projectsubsidies zelfs met 60%, namelijk van 8,47 miljoen naar 3,39 miljoen euro.

Groot gejammer. Vooral de Groenen zijn in hun wiek geschoten. Bizar, want aan de jet-set kunst van Fabre en konsoorten, die regelmatig ook nog gepaard gaat met enige dierenmishandeling, is niks ecologisch. Alleen voor de zeven erkende kunstinstellingen – onder meer de Vooruit in Gent, de Ancienne Belgique in Brussel en het Kunsthuis (Opera Vlaanderen en Ballet Vlaanderen) – wordt de afslanking beperkt tot 3 procent van het budget. Een minister-president, die er ook nog even cultuur bijneemt, vind ik bizar, en ik kan me niet herinneren dat Jan Jambon ooit blijk gaf van enige belangstelling of expertise ter zake. Toch is de bezuinigingspolitiek het gevolg van de manier hoe cultuur zich tot de Vlaamse grondstroom verhoudt: wereldvreemd en elitair.

Bloed en sperma

Fabre

Jan Fabre/Troubleyn: een van de grootste subsidieslurpers

Iedereen die mij kent weet dat ik een cultuurbeest ben. Maar meer geld voor cultuur leidt niet tot betere cultuur, dikwijls integendeel zelfs. Een klassieke slokop, Jan Fabre en zijn vzw Troubleyn, goed voor bijna één miljoen euro (!) per jaar, brengt al vanaf de jaren ’80 van vorige eeuw theater van een twijfelachtig niveau, met lachwekkende gimmicks die niemand nog choqueren, zoals zijn ‘performance’ op 13 juli 2017 in Wenen, waar hij met ezelsoren voor een verbaasd publiek een actrice in een barokke trappenzaal een tong draait. Op andere momenten is het publiek masturberen geblazen en worden er vele kilo’s bloederig slachtafval op de scène gekwakt. Wie dat, ondanks de hoogdravende begeleidende teksten, hoogstaand theater vindt, verwart kunst met de inventiviteit die in een studentendoop wordt aan de dag gelegd.

Er is geld, dus moet er iets gedaan worden, en de dag dat Fabre niks meer doet is hij zijn structurele subsidies kwijt.

Het bizarre aan deze gesubsidieerde kunst is eigenlijk dat ze haar materiële ondersteuning als basis heeft genomen van een industrie die ‘moet’ provoceren, zogezegd vernieuwen, maar eigenlijk steeds inhoudslozer wordt. Er is geld, dus moet er iets gedaan worden, en de dag dat Fabre niks meer doet is hij zijn structurele subsidies kwijt en staat al dat ondersteunend personeel op straat, dus blijven de gimmicks maar doorgaan. Speciale definitie van l’art pour l’art. Tegelijk speelt zich dat alles af voor een incrowd, een publiek dat zich kan identificeren met die dolle, zichzelf zeer ernstig nemende fratsen en een modernistisch snobisme cultiveert, onder het stilzwijgende motto ‘je moet ervoor openstaan, en dat is niet iedereen gegeven’.

Deze kunst beweegt zich ook in een internationaal uitwisselingscircuit waardoor Fabre bijna meer in Venetië zit dan in Antwerpen: zo’n subsidiekunstenaar komt automatisch in een netwerk terecht van kosmopolitisch denkende instituten waar gelijkgezinde charlatans elkaar ontmoeten en een hype creëren van ‘nieuwe, vernieuwende’ kunst, ontoegankelijk voor de gewone man en vrouw, maar dat geeft niet, integendeel: die begrijpen toch niets van kunst en vloeken bijvoorbeeld ook op de fluo blokken (Rock Strangers) van Arne Quinze die de Oostendse zeedijk permanent ontsieren. Het stadsbestuur heeft er veel voor betaald, dus blijven ze staan, in de veronderstelling dat gewenning tot liefde leidt. Helaas, de Oostendenaar ervaart het als een kankerplek.

Horen zien en zwijgen

OostendenaarEr is dus een probleem in de relatie tussen de artistieke entrepreneurs genre Fabre en Quinze, en de ogen waarmee het publiek kijkt. Dat Fabre zich veel permitteert en danseressen langs zijn bedstede moeten passeren om een fatsoenlijke rol te krijgen, levert wel even wat gemor op, maar de hoofdtoon is uiteindelijk dat zo’n exuberante artiest veel moet vergeven worden en dat men geen omelet kan bakken zonder eieren te breken. Bij deze.

Feit blijft dat heel die bedoening om zichzelf draait, en als Narcistische clownerie nauwelijks een publiek draagvlak heeft. En daar nog prat op gaat ook. Wel is er veel positieve respons in de media: cultuurrecensenten scharen zich graag aan de kant van de elite die het allemaal begrijpt en waardeert, er moet nu eenmaal een verschil zijn.

Radio Klara is dé cultplek van het Vlaamse cultuursnobisme, geëtaleerd in een bekakte toon die niet van deze planeet lijkt. 

De bubbel van intellectuelen en journalisten, met o.m. de cultuurzender Klara als geliefde ontmoetingsplek, zorgt voor een permanente barrière tussen wetenden en onwetenden, ook al beweren ze het omgekeerde. Radio Klara is dé cultplek van het Vlaamse cultuursnobisme, geëtaleerd in een bekakte toon die niet van deze planeet lijkt. Gewone mensen kunnen mits opvoeding ook wel zover komen, maar er is werk aan: heel de post-’68 dynamiek van de verlichte, hippe culturo is gebaseerd op een onderscheid tussen de intellectueel/meerwaardezoeker en de domme lezer van HLN. De eerste inspireert, verlicht, de tweede moet zwijgend accepteren, zijn ondeskundigheid erkennen, eventueel aansluitend wegzappen naar VTM. Het is in zo’n klimaat dat gemeenschapstoelagen voor kunst en cultuur in vraag worden gesteld. Terecht denk ik.

Cultuur en weldenkend-links

Hillaert

DS-cultuurjournalist Wouter Hillaert, oprichter van Hart boven Hard

Mei ’68 en zijn nasleep, dat brengt ons op het tweede facet van de Vlaamse cultuurbubbel: het feit dat de sector zich voor het overgrote deel een weldenkend-linkse mantra aanmeet waarmee ze zichzelf herleidt tot een niveau van propagandacultuur. Overigens steevast Belgicistisch, regimevriendelijk en zelfs pro monarchie. Cultuur dient onder meer ook om de fout-stemmende Vlaming tot betere inzichten te brengen.

Grensverleggend in dat opzicht was het initiatief in 2014 van DS-cultuurjournalist Wouter Hillaert en Hugo Franssen, toenmalige baas van de extreem-linkse uitgeverij EPO, om Hart boven hard op te richten, een beweging die vooral door de vakbonden en 11 11 11 werd gedragen en waarin de cultuurwereld werd opgeroepen om de gehele rechterzijde te discrediteren als asociaal, cultuurvijandig en anti-democratisch. Met het cultuurmagazine Rekto-Verso als voornaamste vehikel.

Vooral aan de universiteiten werd de pensée unique, en de evenredige uitsluiting van andere meningen, een vast gegeven

Natuurlijk is politieke oppositie legitiem, er mag en moet dissidentie zijn. Maar dat activisme van de cultuursector leidde tot rare neveneffecten: een lezing van Theo Francken aan de Gentse universiteit diende in 2017 geannuleerd wegend protest van linkse actievoerders die bij Hart boven hard aanleunen. Verstoringen van zogenaamd rechtse sprekers werden schering en inslag. Vooral aan de universiteiten werd de pensée unique, en de evenredige uitsluiting van andere meningen, een vast gegeven. De fameuze geur van rotte eieren die vandaag in de gebouwen van de Gentse universiteit aan de Blandijnberg hangt, komt van een stinkbom die werd gedeponeerd om een debatavond, georganiseerd door de Nationalistische StudentenVereniging, te beletten. Iedereen aan de unief weet dat, maar de media houden zich aan de officiële versie, verspreid door het rectoraat zelf: oorzaak onbekend, de rest is complottheorie. 

Ondertussen in het Cultureel Centrum

Maar terug naar het cultuurbedrijf en de bijzondere opvattingen over pluralisme in de sector. Ik spreek even uit eigen ervaring. Van de zestig lezingen die ik vorig en dit jaar gegeven heb, over mei ‘68 en over de Vlaamse media, was er welgeteld één georganiseerd door een officieel cultureel centrum, zoals er in bijna elk Vlaams gehucht een staat. Dat zijn nochtans de plekken bij uitstek waar auteurs, filosofen etc aan bod kunnen komen om dankzij uw belastinggeld iets te komen verkondigen dat het beluisteren waard is, buiten het netwerk van Bart Schols en Phara om.

Sprekers die de mainstraim media kritisch belichten, of het cultureel establishment in vraag stellen, worden als ‘(extreem-)rechts’ beschouwd en dus niet-programmeerbaar

WarandeDe verantwoordelijke van dat ene cultureel centrum wist me te vertellen dat ze me absoluut wou vragen in plaats van nog maar eens stoffige zekerheden als auteur Chris De Stoop uit te nodigen, niettegenstaande men haar had verwittigd dat ze er ‘grote problemen’ mee kon krijgen. De Vlaamse administratie, verantwoordelijk voor de werking van onze lokale cultuurhuizen, geeft dus blijkbaar niet mis te verstane wenken: sprekers die de mainstraim media kritisch belichten, of het cultureel establishment in vraag stellen, worden als ‘(extreem-)rechts’ beschouwd en dus niet-programmeerbaar, dit nota bene op een door de Vlaamse gemeenschap bekostigd forum.

Deze ideologisch-paternalistische tunnelvisie is de tweede reden waarom het publieke draagvlak voor cultuur afkalft, na de eerder genoemde masturbatie-industrie à la Fabre. Eigenlijk stelt zich de vraag of wij wel een cultuurministerie nodig hebben, en of kunstenaars en kunsthuizen niet moeten leren hun eigen boontjes te doppen, door middel van crowd funding en andere fondsverwervers. Zoals de Vlaamse publieke omroep en heel het medialandschap, is de cultuursector toe aan een paar grondige existentiële vragen over bestaansredenen, wat doet ze, voor wie, met welk oogmerk.

Zomaar wat voortmodderen, al dan niet met een paar duizendjes minder, is niet meer aan de orde. Het gaat hier om instellingen uit de 20ste eeuw, die hun tijd overleven dankzij een overheidsinfuus, en dat is het absolute tegendeel van wat cultuur volgens mij zou moeten  zijn: origineel, tegendraads, beklijvend maar ook verleidend en zelfwerkzaam, niet parasiterend op het establishment.

Misschien leidt minder wel tot meer, en kan een grondige snoeibeurt nieuw groen van onderuit laten ontluiken.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

73 reacties op De klaagzang van de culturo’s

  1. Els Schwencke zegt:

    Maanden geleden zou een actrice/kunstenares? worden geintervieuwd door Pieter van der Wielen bij Nooit Meer Slapen. Zij had optredens gedaan met Fabre (waaronder klaarblijkelijk een met liters olijfolie besmeurde vloer waarop zij moest dansen of zoiets). Ik luisterde en vond het erg jammer van de olijfolie. Op een gegeven moment vroeg van der Wielen iets over Fabre en vrouwen, #metoo dus. Hij deed het heel netjes en insinueerde niets maar mw zei ‘daar wil ik niet over praten’ en liep de studio uit! Ik dacht nou die heeft iets nog niet goed verwerkt!

  2. walter maes zegt:

    100% akkoord. Pak alle subsidies af !

  3. Eric zegt:

    Laat zowel in de media als in de kunst de wet van vraag en aanbod spelen, die domeinen hoeven niet genationaliseerd te blijven. Gesubsidieerde kunstenaars kunnen moeilijk onafhankelijk en kritisch genoemd worden, ze maken kunst zoals anderen het nieuws maken, dat wil zeggen, het waarheidsgehalte en de kwaliteit worden onbelangrijk, nepnieuws en nep-art worden schering en inslag en waarom zou men nog moeite doen om op onderzoek uit te gaan, veldwerk te verrichten vooraleer een artikel te schrijven of een programma te maken als de buit via subsidies toch al op voorhand binnengehaald wordt? En waarom zou men nog kunstwerken scheppen die de mensen kunnen boeien, exalteren, uit het lood slaan, aan hun zetels kluisteren als de plaatsjes in het theater sowieso uit de gemeenschappelijke belastingpot betaald en door niemand bezet worden? Het amechtige, moralistische geblaf dat zowel door de media – als de kunstensector onophoudelijk wordt uitgestoten bereikt zelden nog iemands oren, het politiek-correcte geleuter dreint eindeloos voort zonder dat een zinnig mens er nog nota van neemt. Zet ze aan den dop, al die persjongens- en meisjes, al die pseudo-artiesten met hun grote mond, en maak er cursisten van, zodat ze eindelijk eens een echte stiel gaan leren, loodgieter, broodbakker of imker, bijvoorbeeld. Het zal hen meer arbeidsvreugde geven, en ons minder ergernissen en zorgen. Een échte win-winsituatie dus !

  4. Gene zegt:

    De ultieme leegheid van de cultuursector krijgt hopelijk géén cent meer van mijn belastinggeld. Dat die vrouwenverkrachter van een Fabre nog zo beschermd wordt door verzameld ‘links’ maakt mij echt kwaad. Fabre en aanverwante niksers…niet in mijn naam en niet met mijn geld!

  5. Marc zegt:

    Verfrissende bijdrage. Blij dat die kwal Fabre (wiens artisticiteit omgekeerd evenredig is met zijn arrogantie) en Quinze met naam genoemd worden (niet alleen Oostendenaars ergeren zich trouwens aan die oranje ondingen). Als ik de ‘kunstwerken’ van dat soort mensen zie, voel ik me als het jongetje in het sprookje ‘De Nieuwe Kleren van de Keizer’. ‘Je moet ervoor openstaan, en dat is niet iedereen gegeven’. Inderdaad… Zum kotzen…

  6. Rony Stokart I-58038 Toskana zegt:

    Wat een eerlijk/heerlijk artikel. En hoewel ik Jambon hoegenaamd niet mag: proficiat voor zijn maatregel… en nu maar hopen dat hij niet terugkrabbelt. Eens kijken of hij nu echt Sterke Jan is.

  7. Michaël zegt:

    Jambon bespaart op cultuursubsidies.
    De toon was vandaag gezet. Ik las tal van verontwaardigde reacties op dit nieuws.
    Toch vraagt dit enige beschouwing. Waarom zijn er namelijk door al de subsidies die er in het verleden gegeven zijn, zo weinig topkunstenaars doorgebroken in ons land?
    Wel in de praktijk werden in de kunstenfondsen door adviescommissies, met deskundigen, over de toekenningen beslist. Dat was zo voor muziek, beeldende kunst, theater en dans. Deze deskundigen werden bijna zonder uitzondering gerekruteerd uit de belangengroepen: gesubsidieerde kunstenaars, idem musici, programmeurs e.d. die door hun inbedding in het gesubsidieerde circuit goed weten aan welke kunst het belastingsgeld het beste besteed kan worden, namelijk aan de kunst waaraan zijzelf hun inkomen verlenen.
    We kennen daarbij allemaal de verhalen van theatergezelschappen die via bevriende deskundigen in adviescommissies bevoordeeld werden ten opzichte van anderen. We weten ook al langer dat het aantal figuratieve kunstschilders die subsidies mochten ontvangen terug te brengen is tot 0. We mogen zelfs zeggen dat kunstenaars die actief waren in het theater en dans (cfr Jan Fabre) ook de subsidies van beeldende kunst via allerhande kennissen in adviescommissies hebben kunnen opsouperen.
    We kunnen zelfs stellen dat de deskundigen in de adviescommissies kunstenaars binnen de officiële, moderne kunstwereld subsidiëren, die – zoals we allemaal weten- urinoirs, uitwerpselen (Wim Delvoye), ziekenhuisafval, doorgezaagde dierenlijken (Berlinde De Bruckere) , zuilen van ham (Jan Fabre alweer), en vieze bedden ook best kunst vindt. Dit heeft ook geleid tot een grote afkeer van de publieke opinie ten opzichte van kunstenaars. “En het is een schande dat deze daarvoor ook nog eens subsidies krijgen”. Je weet wel wat ik bedoel?
    Individuele topkunstenaars vinden was in dat systeem niet slechts irrelevant, maar deze vormden een bedreiging: door de contrastwerking met de talentlozen wordt hun peilloze leegte ineens zicht- en hoorbaar. De reden waarom kunstsubsidies geen topkunstenaars opleveren en wat ongelofelijk klinkt, in deze praktijk deze juist buitensluiten, dus precies het omgekeerde bewerkstelligen van wat de bedoeling was, is gemakkelijk aan te wijzen: met de selecties door “experts uit de belangengroepen ontstaat een cirkelconstructie waarin, met opzet, voor toptalent geen plaats is.
    Dus is het erg dat deze subsidies verminderd worden? Ja voor de bevriende theatergezelschappen, ja voor de kunstenaars die in de cirkelconstructie zaten. En al de rest, tja die doen gewoon verder zonder subsidies zoals zij dat vroeger ook al deden.

  8. willy zegt:

    Zou het kunnen dat Mr Jambon deze maatregel zelf en alleen heeft uitgevonden ?
    Indien ja, dan stijgt hij een beetje in mijn achting
    Indien niet , dan had ik graag zijn uitvinders willen feliciteren .
    Er is nog werk aan de winkel nl. alle pseudo hulp verlening clubjes en vzw’s en dergelijke die jaarlijks van de taart snoepen .
    Hier kan hij als het toch om “besparingen” gaat nog scoren .
    Het wordt tijd dat eindelijk een inventaris doorgevoerd wordt , zodat we erachter komen wie wat doet en of een subsidie wel moet en wat dat de belastingbetaler kost ; dat heeft niets te maken met “privacy” waar te pas en te onpas mee wordt geschermd.
    Cultuur in Vlaanderen moet met een K worden geschreven , de K van kut.

    • Greta zegt:

      Neen dat heeft hij niet zelf uitgevonden.
      Ik hoor hier een echo…kopie Nederland.
      Paar jaar geleden riep een Nederlandse politieke pipo dit reeds. Welke??

      Verwees toen naar armoedelijke bestaan van Vincent van Gogh.
      Maar of Vincent van Gogh daarom kunst met grote K is?
      Daar kan veelvuldig over gefilosofeerd worden?

      • Ines zegt:

        @Greta dat was Halbe Zijlstra toen,
        en inderdaad Jambon I haalt net zoals voor de canon de inspiratie uit Nederland, let op de paradox: de canon moet een glorieus cultureel verleden evoceren ten dienste van de toekomstige Vlaamse natievorming, de actuele culturele sector moet bestraft worden wegens te kritisch voor het huidig Vlaams-nationalistisch discours.
        https://www.vn.nl/van-gogh-kreeg-ook-geen-subsidie/

      • Christel zegt:

        Vincent Van Gogh, die tijdens zijn leven geen enkel schilderij kreeg verkocht, was financieel afhankelijk van zijn broer Theo en nu is het Van Gogh Museum een van de best bezochte musea van Nederland (met meer dan 2 miljoen bezoekers per jaar). Hoe het verkeren kan.
        En wedden dat de subsidies voortaan naar de bevriende ondernemers zoals Fernand Huts (Phoebus Foundation) en Gert Verhulst (studio 100) gaan. Verhulst ontving zelfs de cultuurprijs uit de handen van BDW, in het bijzijn van Jambon.
        https://www.gva.be/cnt/dmf20191108_04707744/gert-verhulst-en-hans-bourlon-krijgen-cultuurprijs-vlaamsgezinde-marnixring-dam-opgeworpen-tegen-engelstalig-kindervermaak

      • Fend zegt:

        Van Gogh heeft toch wel één schilderij verkocht tijdens zijn bestaan.

      • Christel zegt:

        Inderdaad. ‘De rode wijngaard’ aan Anna Boch. Ik wilde zien of mevrouw Troubleyn dat zou opmerken. Niet dus. Fijn dat u terug bent om me te ‘corrigeren’ 😉

      • Fend zegt:

        Hoe het verkeren kan, vraagt u zich af. Het zou Jo Van Gogh- Bonger zijn geweest die zich inliet met het nalatenschap van de kunstenaar en met gekend resultaat. Bravo. Daar verscheen onlangs een biografie van Jo Van Gogh- Bonger. Zij was ondertussen ook de oorzaak van de subsidiestop van broer T. Bravo. Het revolver dat een einde maakte aan alle heisa, moet onlangs voor 60.000 € zijn verkocht. Bravo.

      • Christel zegt:

        Interessant. ‘Cherchez la femme’, nietwaar.

      • Anoniem zegt:

        Revolver werd voor 130.000 € verkocht aan heer die zeer opgezet (blij) was met het pistool en voorlopig anoniem wenst te blijven. Detail: de veiling duurde 2 minuten. Deze peulschil gaat naar de familie van de herbergier van Auvers-sur-Oise.

      • piet spuug zegt:

        art dégénéré!

      • Fend zegt:

        Voorloper van de genaamde ontaarde kunst.

  9. bertie zegt:

    Ik heb nooit begrepen waarom individuele kunstenaars überhaupt moeten gesubsidieerd worden. Het druist voor mij volledig in tegen het begrip dat dé kunstenaar zijn tijd ver vooruit is, maar in het huidig tijdvak jammer genoeg volkomen onbegrepen blijft en -dus- arm sterft. Armer dan een spreekwoordelijke kerkrat, want zoals we allemaal weten, is dat het eeuwige kunstenaarslot.
    Wie bovendien subsidies in het leven roept om cultuur in het algemeen te ondersteunen, die heeft er volgens mij absoluut niets van begrepen. Subsidies zijn immers algemene middelen en wat is er nu individueler dan een culturele kunstervaring? Wanneer kunst de allerindividueelste uiting van de allerindividueelste emotie is, dan hoort bij de allerindividueelste beleving daarvan toch geen enkele allergemeenschappelijkste eurocent subsidies? Subsidies wil namelijk niet meer of niet minder zeggen dan dat hier rechtstreeks de alwetende(!) overheid, in plaats van in de eerste plaats de onwetende(?) belastingbetaler zelf, zo maar lukraak in eenieders plaats beslist welke kunst in het huidig tijdvak waarde heeft. En als pervers neveneffect ook, welke kunst in het huidig tijdvak geen waarde heeft. Waarbij het begrip huidig tijdvak dan nog volkomen onbelangrijk is, maar kunst en cultuur staan zo wel impliciet en expliciet ten dienste van de huidige generatie belastinginnende heersers.
    Welke entartete kunstenaar, die zijn kunst in alle bescheidenheid dan niet als eeuwig, maar dan toch zeker als toekomstig relevant ziet, kan daar trouwens in ’s hemelsnaam mee akkoord gaan? De multiculturele opschepperige zelfverklaarde nazismebestrijders zijn nondeju de grootste actuele vetbetaalde totalitaire kunstenaars die er op de aardkloot rondlopen! Het curatief mes om de scheve wildgroei voorzichtig weg te snijden bij subsidieslurpende dikdoeners genre Fabre en Quinze zal al lang niet meer volstaan, het is beter de botte bijl te hanteren die in korte metten de essentie terug ongenadig bloothakt – tot functioneel naakt, als het ware.

    De term subsidies is nog iets totaal anders dan mecenaat, maar wordt er vaak mee verward. Want in navolging van de beroemde Romein, moet een mecenas in allereerste instantie uit zijn persoonlijk vermogen putten om kunst en cultuur te bevorderen. Dat hij daarmee natuurlijk niet onbekend en onbemind blijft, maar integendeel zeer bekend, zeer bemind en bijwijlen omstandig bewierookt wordt, hoort er dan als bijkomstigheid maar bij.
    Maar een mecenas die belastingaftrek in het vizier houdt, die heeft er weer totaal niets van begrepen. (Allô, allô, dynasties françaises Pinault, Arnault et tutti quanti qui veuillent remettre des millions d’euros à la reconstruction de la Notre Dame de Paris, à condition d’avantage fiscal de, ai-je bien compris, non moins de 60%?)
    Want wat hij (of zij, of x), aan belastingen niet betaalt, daar draaien lustig alle andere belastingbetalers tezamen voor op, en dan is zijn allerpersoonlijkste goedgunstigheid natuurlijk weer niet meer of niet minder dan doodgewone maar abnormale subsidies. De belangeloze goeierik uithangen op de kap van ’t gemeen, het is schering en inslag bij onze would-becultuursponsors. Zo iemand moet in het eengemaakte Europa beter onmiddellijk terechtgewezen worden, op straffe van de levenslange risee te worden van alle belastingbetalers. (Pinault et Arnault, des larges mécènes? Non, pas du tout: des mecs, qui n’en mènent pas large… kan met een aangebrande cartoon van de Notre Dame zó in Charlie Hebdo!)

    Iedereen zou bij gelegenheid ook eens het verschil moeten beluisteren tussen het optreden van gesubsidieerde beroepsmusici in een of andere dure cultuurtempel, versus dat van een amateurgezelschap in de plaatselijke parochiezaal of gemeentecentrum, bijvoorbeeld de lokale harmonie of fanfare. Verenigingen van liefhebbers klinken op hun manier oneindig veel beter. Natuurlijk niet omwille van de virtuositeit of de moeilijksheidsgraad van de partituur, maar precies omdat ze de beleving van hun kunst echt ervaren. Beroepsmusici beheersen ongetwijfeld de techniek van het instrument en de specificiteit ervan veel beter, maar missen door hun carrièrematig vaak voorkomend gesubsidieerd ambtenarenstatuut het pure speelplezier om in de loop der tijd aan hun muziekinstrument steeds weer opnieuw de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie te blijven geven. En dat routineuze in het meesterschap kan je tussen de noten door gemakkelijk horen!

  10. Michaël zegt:

    Ik wil er nog aan toevoegen dat ik zo’n twintig jaar geleden in Gent woonde En toen was ik al fanatiek met schilderijen maken bezig. Ik deed er echter een fulltime job bij, woonde op een kleine studio, at van de witte producten, had geen tv, geen auto. Maar ik was er verdomme fier op dat ik voor mezelf kon zorgen, zonder enige vorm van financiële steun van mijn ouders. Na een tijdje hingen de muren van die studio vol met schilderijen. Daar had ik een ook een vriendin die aan het prestigieuze Sint-Lucas instituut had gestudeerd. Deze kreeg subsidies en mocht exposeren als jong aanstormend talent in het smak. Met enige verwaandheid en hooghartigheid vond ze mijn schilderijen slecht. Toen ik naar haar werk ging kijken, bleek dat dat bestond uit een wit schildersdoek waarop confetti geplakt was, ik meen dit!
    Die expo in het smak was haar hoogtepunt geweest, want een jaar later was ze zo goed als gestopt. Met een gezin ging dit al helemaal niet meer. En ja het beloofde succes was uitgebleven. En ja ik schilder nu nog steeds, met meer en meer succes trouwens.
    Dus wie heeft er daar wie wat wijs gemaakt?

    • Greta zegt:

      De echte Sanctorum zou zeggen dat wat gij maakt, alhoewel uw aangeleerde technieken in de tijd verbeterd kunnen zijn GEEN KUNST is.
      Verre van… niet origineel , enkel hobby

      Het witte doek met gekleurde stippen hoogstwaarschijnlijk hogere kans scoort om als kunst beschouwd te worden, origineler.

      • Michaël zegt:

        HaHa, is ben wel nu nog steeds bezig met mijn hobby en dat heeft de gemeenschap niets gekost. Terwijl deze van de stippen al na twee jaar afstuderen gestopt is met “kunst” maken. Niet alleen heeft de gemeenschap betaalt voor de subsidies, maar ook voor vijf jaren kunstonderwijs dat zwaar gesubsidieerd is geworden en in dit geval voor niets is geweest. Wie is er daar beter van geworden? Degenen die deze instituten runnen en in de advies en selectiecommissies zitten. De studente is uiteindelijk ook de dupe en ook haar ouders die hebben afgedragen om die studie te bekostigen. Ik vind dit niet om mee te lachen.

  11. Yvo G zegt:

    Cultuur en Kunst worden hopelijk terug Cultuur en Kunst. Het paleis voor schone kunsten, Ja ook in Antwerpen, het Kröller-Müller Museum, Van abbe in Eindhoven, échte kunst heeft niets te maken met al die zwaar overgesubsidieerde snobs, zelfs het koningshuis trapt erin en zit nu met een hoop keverschildjes in een plafond hoek. Naar het Van Gogh museum met Fabre, en als die dàt kan, mag ie van mij voor zichzelf gaan werken. Theo Francken wil goed beginnen. Laat die man maar doen, tenminste met het opkuisen van de augias kunststal.

  12. Ines zegt:

    Ja, dat denk ik ook: dat zogezegd besparingsbeleid tegen de subsidieslurpende culturo’s zal een vestzak- broekzakoperatie worden richting vendelzwaaiende verenigingen en bevriende ondernemers die ‘onze kinderen behoeden tegen Engelstalig kindervermaak’. Allez se, de cultuurstrijd is begonnen! 😂

  13. Anoniem zegt:

    Krijgt K3 subsidies van De Wever? Dat wist ik niet.

  14. Anoniem zegt:

    En wat met culturele centra? Vele kleine ontmoetingscentra – eigenzinnige initiatieven zijn niet ingebed in een gemeentelijke structuur met informatieblad, personeel, eventueel financiële injecties,…

    • Yvo G. zegt:

      Tsja Anoniem, ik denk dat het een vrij normale toestand is, zoals je die beschrijft. Het is pas als de politiek er zich mee gaat bemoeien en er -dus- geld in zichtkomt, dat de miserie begint…En uitgroeit tot de dure kak-cultuur waar we nu mee opgescheept zitten.

  15. piet spuug zegt:

    I HAD A DREAM

    Ik ontmoette deze nacht een wondermooie parolière,
    sindsdien heb ik het gehad met gewoon praten en schrijven…

    BLOEMBOLLEN IS ALL YOU NEED

    Je denkt wel eens :
    de wereld moet veranderen.
    ‘ t I s n i e t g e m a k k e l i j k ,
    d e w e r e l d v e r a n d e r e n ,
    maar je moet het doen!
    Wat doe je dan?
    Je hebt een hof,
    of je hebt er geen,
    je woont in de binnenstad,
    maar je hebt een balkon,
    for God’s sake,
    je moet iets doen!
    Wat doe je dan?
    De wereld veranderen?
    Moet je überhaupt iets doen?
    De filosoof uithangen?
    Nee, experimenteren!
    Experimenteren, dat is kunst,
    experimentele kunst!
    Zeker 1 van de 7 kunsten,
    welke weet ik niet precies,
    maar blijft de vraag :
    goed, wat doe je?
    Haha, ik weet het :
    koop bloembollen!
    B l o e m b o l l e n is a l l y o u n e e d !
    Welke bloembollen?
    Tulpen, paars-zwarte,
    met franjes en een witte stamper!
    Surf naar tuinadvies.be,
    een set via internet,
    koop nu nog tulpenbollen,
    niet zomaar tulpenbollen,
    koop T u l i p a V i n c e n t v a n G o g h !
    Rap in je winkelwagen,
    OK, spotgoedkoop,
    maar experimenteel,
    en kunst,
    e x p e r i m e n t e l e k u n s t
    o p h e t b a l k o n

    ! ! ! ! ! ! !

    Interesse?
    https://www.tuinadvies.be/tuinwinkel/product/22972/tulipa-vincent-van-gogh-gefranjerde-tulpenbollen-kopen

  16. Eric zegt:

    De reacties worden iedere minuut interessanter. Sommigen proberen iets zinnigs over kunst te zeggen, wat natuurlijk hoe langer hoe moeilijker wordt daar de kunst al zo’n dertig jaar op haar laatste benen loopt en gewoon demonstreert hoe je een aftakelingsscène zo lang mogelijk kan rekken (GELD, GELD EN NOG EENS GELD !), maar ook zij zijn eraan voor de moeite. Wat een bende losers en idioten hier !

  17. piet spuug zegt:

    OVER DE LAGE LANDEN, ZWIJGENDE BAKSTENEN EN EXPERIMENTELE KUNST

    In de 16e eeuw leefde een zeer bedachtzaam prins,
    zijn naam was W i l l e m d e Z w i j g e r ,
    hij hield niet van zagen en zeuren,
    maar zong een lied,
    met veel gestes en gebaren.
    Het klonk heel stil,
    het had toonsleutel noch noten.
    Vervolgens waren het de bakstenen die begonnen te zwijgen,
    de bakstenen bleven maar zwijgen,
    en dit voor e e u w e n !
    Sommigen vonden het welletjes zo,
    en de e x p e r i m e n t e l e k u n s t was geboren!

    <<>>

    Oh ja, er was ook nog een tijdschrift,
    het noemde De Zwijger.
    Dat presenteerde zich goed,
    zeer geestig van lay-out!
    Het Vlaamse blad had veel in zijn mars,
    maar was niet zo’n lang leven beschoren,
    wel leuk om lezen!

    <<>>

    Zwarte tulpen,
    als de lente komt…
    Tulpen uit Amsterdam!
    Zwarte tulpen,
    als de lente komt…
    Tulpen uit Amsterdam!

    <<>>

    Oh experimentele kunst,
    o h k u n s t v a n d e k r u i s b e s t u i v i n g ,
    dank zij U!
    Zwarte tulpen,
    als de lente komt…
    Tulpen uit Amsterdam!

    <<>>

    Alles wat je zou willen weten over het wonder van de zwarte tulp :
    https://www.amsterdamtulipmuseum.com/nl/faq/tulips/do-black-tulips-exist/

    • Rony Stokart I-58038 Toskana zegt:

      Wat zou de wereld zijn zonder Piet Spuug? Spuuglelijk? En Spuug: dat tijdschrift was een weekblad en noemde niet maar heette De Zwijger. En hou in godsnaam je gore poten van Anthierens werk weg. Van harte dank.

    • Rony Stokart I-58038 Toskana zegt:

      Zeur.

    • Yvo G zegt:

      Aan zoiets begin ik niet, hou je spuug voor jezelf of laat konijnentanden zetten.

    • Greta zegt:

      @ Piet spuug (alias Marc de antropoloog?)
      Het echte museum over de geschiedenis van de tulp bevindt zich in Lisse “Zwarte tulp” genaamd. Maar de grootste toeristen trekpleister uiteraard Amsterdam dus…

      De tulp of beter lâle, religieus symbool Ottomaanse rijk dankt zijn naam aan een misverstand. Zij wikkelden deze bloem namelijk in hun tulband. Als Ghislain de Busbecq (afgezant in Turkije van het Habsburgse hof) aan zijn tolk vraagt hoe de bloemen genoemd worden zegt deze “Tulipan” denkend hij naar de tulband wijst en niet naar de bloem.

      Blijkbaar ook een vrij recente Nederlandse televisieserie over…, Alexandre Dumas schreef er een boek over… voor ons Suske & Wiske ’s “de zwarte tulp” een kleine greep uit een veel groter geheel…,héél wat keuze dus voor de culturo’s 🙂

      Jouw teksten laten me glimlachen en versta er héél andere, diepzinnigere dingen mee, waarover we uiteraard in alle talen zwijgen.

      • piet spuug zegt:

        Dat van die tulband wist ik niet. Leuk museum te Lisse (veel foto’s op Google Maps) met knappe schilderkunst waaronder ook moderne werken en mooi ambachtelijk werk! 40 km van Amsterdam?

      • Greta zegt:

        @Piet spuug,
        En slechts een 20km van Schiphol en 3,5km van keukenhof. Zeker aanrader om er langs te gaan als er enige tijd over blijft na bezoek keukenhof.
        Zelf bezocht ik het toen de tentoonstelling van William Morris er liep. De geschiedenis hing er tegen de muur. Even gaan grasduinen in mijn arsenaal aan foto’s om geheugen terug op te frissen.

      • piet spuug zegt:

        De foto’s op Google Maps zijn op verschillende tijdstippen genomen. Misschien zitten er ook foto’s tussen van de tentoonstelling die je komt te vernoemen. Mocht het je interesseren, momenteel loopt er in de Centrale een fototentoonstelling van Roger Ballen, de samenwerkte met de Zuid-Afrikaanse rapper Watkin Tudor Jones voor de videoclips van Die Antwoord. Een invloedrijk fotograaf met veel satire in zijn werk, die tevens een tentoonstelling in Parijs lopen heeft, want Charlie Hebdo heeft er iets over gepubliceerd : https://www.rogerballen.com/articles/expo-roger-ballen-charlie-hebdo-in-culturons-nous/
        Naar het schijnt kreeg hij het aan de stok met het Apartheidsregime omdat hij foto’s maakte van arme blanken, zoals het bekende dubbelportret Dresie und Casie, een tweeling uit Western Transvaal. Roger Ballen is eigenlijk een Amerikaan, die in de jaren ’70 als geoloog in Zuid-Afrika verzeild was geraakt, waardoor hij de kans kreeg daar in afgelegen dorpen te komen. Daar maakte hij foto’s van arme blanken, eerst enkel van buiten van de behuizingen waarin ze leefden, dan van binnen en tenslotte van henzelf. Hij zocht een aantal verboden plaatsen op waar misvormde blanken ondergedoken leefden. Om den duur liet hij ze meespelen in bepaalde ensceneringen die hij filmde, waardoor zijn documentaire fotografie fictie werd. Dat zit ook verwerkt in de videoclips van Die Antwoord. Voor de fototentoonstelling in Brussel werkte hij samen met nog een fotograaf uit Gent (samenwerking tussen AB en SMAK).

      • piet spuug zegt:

        Internetartikel over Roger Ballen en zijn tweelingen zoals Dresie und Casie : https://publicdelivery.org/roger-ballen-twins/

      • piet spuug zegt:

        moet zijn Dresie en Casie (overgenomen van de Duitse Wikipedia)

      • Greta zegt:

        @piet spuug,
        de eerstvolgende fototentoonstelling waar ik zal proberen naar te gaan kijken,zal toch die van onze eigen Stephan Vanfleteren in FOMU Antwerpen zijn.

      • piet spuug zegt:

        Is genoteerd! Een dubbelportret van me heeft er ook ooit nog gehangen (in het Fotomuseum van Antwerpen). Een fotograaf sprak me op straat aan en vroeg of hij me samen met mijn moeder, die op bezoek was, mocht fotograferen. Ik ben helaas niet zoals de Zuid-Afrikaanse tweelingen van Roger Ballen wereldberoemd geworden…

  18. Yvo G zegt:

    Zojuist op Film Europe: PINA (2011) gezien van Wim Wenders voor Pina Bausch. Bausch was geniaal, ze kende de harmonie en de schoonheid van het lichaam door en door, ze was de Marcel Marceau van de pantomime. Ik had er hier niets over vermeld, als ik niet in de hangtrein-scènes de ezelsoren, -niet op het hoofd van fabre- maar op het hoofd van een echte danser met kleren aan zag staan, functioneel ditmaal. Niks origineel, die ‘performance’ op 13 juli 2017 in Wenen. Dat heeft ie ook alweer gepikt, deze keer dus uit de film over Pina Bausch. Pina, een monument van een choreografe-danseres. Wieltjeszuiger fabre, een roestige punaise op het trottoir. De wereld wil bedrogen worden, en fabre heeft geen kleren aan. Zet hem maar bij claus.

    • Christel zegt:

      Marcel Marceau…och ja, die man heb ik zien spelen in de uitverkochte Bourla. Fenomenaal, hoe hij gedurende een uur het publiek in de ban hield zonder een woord of klank te uiten.

      Heb hier een dvd van Pina Bausch liggen, zal het nog eens bekijken. Bedankt om het weer op te rakelen.

  19. Rony Stokart I-58038 Toskana zegt:

    Beste vrienden altegaar… laat ons Spuug negeren. Iedere reaktie op dit stuk vuiligheid besmeurt ons zelf. Voor betekenis van TROL zie Google.

    • piet spuug zegt:

      lLaat ons bidden, eikel!

    • Yvo G. zegt:

      Je hebt last van muggen, teken, bloedzuigers, pietspuugen, wespen, vogelstront, enfin een hoop ongedierte waar weinig tegen te beginnen valt. Het simpelste is, direct naar de volgende commentaar gaan als ik die zie, werkt perfect.

      • piet spuug zegt:

        Yvo G, je maakt vorderingen! Ik wist wel dat er iets in je sluimerde! Je hebt voorzeker tuinadvies.be bezocht? Maar met rony pony’s, daar valt niks mee te beginnen…

      • piet spuug zegt:

        Wespen en vogelstront zijn nog nuttig, maar rony pony’s, nee…

  20. piet spuug zegt:

    Rony Stokart I-58038 Toskana = EIKEL!

    rony wie?
    waarom moeilijk doen?
    kort en bondig :
    rony eikel?
    maar neen!

    rony pony is een eikel,
    eikel, eikel, eikel, eikel,
    eikel, eikel, eikel, eikel,
    rony pony is een eikel!

    wat een uitgebreid internetvocabularium,
    kent zelfs het woord trol,
    ongelooflijk!

    rony pony is een eikel,
    eikel, eikel, eikel, eikel,
    eikel, eikel, eikel, eikel,
    rony pony is een eikel!

    een kloon,
    een kloon van een kloon,
    een kloon van een kloon van een kloon,
    een kloon van een kloon van een kloon van een kloon,
    enz.

    wis en waarachtig

    rony pony is een eikel,
    eikel, eikel, eikel, eikel,
    eikel, eikel, eikel, eikel,
    rony pony is een eikel!

    laat ons…

    een kloon,
    een kloon van een kloon,
    een kloon van een kloon van een kloon,
    een kloon van een kloon van een kloon van een kloon,
    enz.

    experimentele kunst,
    een fluitje van een cent,
    met zo’n eikel!

  21. Christel zegt:

    https://atv.be/nieuws/fomu-te-klein-voor-fans-van-stephan-vanfleteren-87081

    Is zeker de moeite!! Voor zoiets -zoals een grote expo realiseren- is er veel geld nodig. De inkomtickets van 10 euro volstaan niet, dan vind ik subsidies gerechtvaardigd.

Reacties zijn gesloten.