En français svp

1280px-Mechelen_AZ_St_Maarten

AZ Sint-Maarten, Mechelen

Alle kranten, ook de Vlaamse, hebben onder luid gejuich de eerste vrouwelijke premier van België begroet, weliswaar in lopende zaken, namelijk Sophie Wilmès (MR), die de naar Europa verkaste Charles Michel vervangt. Een overwinning voor de gendergelijkheid, zo wil het politiek-correcte cliché. We weten ondertussen welk vlees we in de kuip hebben: Wilmès woont in de faciliteitengemeente Sint-Genesius-Rode, waar ze met de Union des Francophones  opkomt ‘voor de belangen van de Franstaligen in de Vlaamse rand’. Lees: actief de verfransing van de rand promoot.

Dat zijn dus vooral mensen die niet kunnen leven met de realiteit dat ze in Vlaanderen wonen, en in het Frans willen bediend worden, niet alleen bij de bakker en de slager maar ook aan het overheidsloket, tot en met Franstalige kiesbrieven. Het zijn deze lieden die in een volgend rondje staatshervorming/communautaire gesprekken de door hen georganiseerde verfransing als een fait accompli voorstellen, om dan een overheveling naar Waals-Brabant te eisen. Bijvoorbeeld. Want Wilmès laat niet zomaar in haar kaarten kijken en presenteert zich als ‘de premier van alle Belgen’.

Europa en het Minderhedenverdrag

Sophie Wilmès

In deze logica om via persoonlijke rechten territoriale verschuivingen af te dwingen, is het ondertussen beruchte Europese Minderhedenverdrag een cruciaal breekijzer. Het zag het levenslicht in 1995 en was bedoeld als bescherming van culturele en etnische minderheden binnen een EU-lidstaat, een principe dat van meet af aan problematisch bleek, want wanneer bescherm je gewoon minderheden, en wanneer worden dat bruggenhoofden van culturele en taalkundige desintegratie?

België ondertekende het verdrag in 2001, in het kader van het Lambermontakkoord. Dat was voor de Franstaligen een belangrijke etappe in een soort reconquista: dankzij dit verdrag zou men in Vlaanderen, met Vlaamse subsidies, eigen scholen en culturele instellingen kunnen oprichten, regionale tv-zenders opstarten, tweetaligheid in de ondernemingen afdwingen, en vooral: eisen dat men door de administratie in het Frans bediend wordt. Omwille van dit paard van Troje ondertekende de Vlaamse regering het verdrag nooit,- de Waalse en de Brusselse gewestregeringen uiteraard wel,- en dat is een voorwaarde voor de ratificatie, de concrete juridische uitvoerbaarheid dus.

De bedoeling van de francofone lobbymachine is, dat Vlaanderen internationaal gepercipieerd wordt als een regio die het niet nauw neemt met democratie en mensenrechten.

Om die laatste hindernis te nemen schakelde men al in 2002 de Raad van Europa in, die zowaar een rapporteur naar onze contreien stuurde, ene Lili Nabholz-Haidegger die er in haar conclusies geen doekjes om wond: ze eiste dat Vlaanderen het Minderhedenverdrag onverwijld goedkeurde en dat Franstaligen in heel Vlaanderen (!) faciliteiten moeten kunnen bekomen. Noteer dat volgens datzelfde verdrag ook Vlamingen in Wallonië taalrechten zouden kunnen aanvragen, wat die natuurlijk nooit doen: we zijn een braaf volk en passen ons aan.

Sindsdien komt dat rapport af en toe eens uit de schuif, en wordt er druk achter de schermen gewerkt om die ratificatie toch af te dwingen. Daartoe wordt er intens genetwerkt. Tot in de VN moeten ze weten wat voor een gore negorij Vlaanderen wel is, daarvoor heeft ook al Didier Reynders een duit in het zakje gedaan. De bedoeling van de francofone lobbymachine is dat Vlaanderen internationaal gepercipieerd wordt als een regio die het niet nauw neemt met democratie en mensenrechten. Zoals ook de Catalanen met medewerking van de EU steeds meer als een stelletje oproerkraaiers worden weggezet.

Olievlek

Tamponisation (groene zones): vooral de as Brussel-Antwerpen en de kuststreek komen volgens bepaalde milieus in aanmerking voor een tweetalig statuut

Als men ziet welke logica zich in de Vlaams Rand voltrekt, beseft men hoe wereldvreemd dat rapport van de Raad van Europa wel is: de verfransingsmachine misbruikt het mensenrechtenverhaal en richt zich op een olievlekstrategie, in bepaalde milieus tamponisation genoemd, het creëren van tweetalige eilanden die naar elkaar toegroeien tot heel de regio is ingenomen. Dat gaat ook gepaard met sociale verdringing en pesterijen: uitgerekend in de gemeente van mevrouw Wilmès, Sint-Genesis-Rode, werd Geertrui Windels (echtgenote van Herman Van Rompuy) als Vlaamse schepen het leven zodanig onmogelijk gemaakt door het UdF-bestuur dat ze ontgoocheld ontslag nam.

Heel het faciliteitenverhaal, gestart in 1988, is dan ook een perverse constructie. Het werd door de Vlamingen gezien als een uitdovende overgangsmaatregel om de Franstaligen de kans te geven zich te integreren, terwijl het door de francofonen werd gezien als een blijvend recht, vatbaar voor uitbreiding. De analogie met de islamisering in Europa is tamelijk gelijklopend: natuurlijk staat de vrijheid van godsdienst in onze grondwet én is die ook Europees verankerd. Maar wat als dat principe misbruikt wordt voor een cultuurimperialistische agenda die ons uiteindelijk in de dhimmitude drijft?

Zo worden we in de verdediging gedrongen en moeten ons langs alle kanten moreel verantwoorden, terwijl de sociologische realiteit zich ondertussen gewoon doorzet.

Het is deze verdringingslogica die door Europa totaal wordt miskend, en de francofone politici buiten dat genadeloos uit. Toen in 2008 de Vlaamse overheid weigerde drie burgemeesters in de Rand te benoemen die de taalwetten niet toepasten, werden we door de Raad van Europa officieel gekapitteld: Vlaanderen dreigt zich aan discriminatie en racisme te bezondigen. Een stigma dat, toppunt van al, door onze eigen Vlaamse media wordt versterkt, niet in het minst de publieke zender, met betrekking tot de allochtone bevolking.

Zo worden we in de verdediging gedrongen en moeten ons langs alle kanten moreel verantwoorden, terwijl de sociologische realiteit zich ondertussen gewoon doorzet. We hebben zowaar een minister van de Vlaamse Rand, de heer Ben Weyts, waarvan ik begot niet zou weten wat zijn strategie is tegen de tamponisation. Afgezien van het mooie magazine Randkrant dat maandelijks in mijn bus valt en als één grote multiculturele goed-nieuws-show oogt.

Intercultureel bemiddelaar

Florence N. (*) is verpleegster in het Mechelse ziekenhuis Sint-Maarten, een fusie van voormalige regionale zorgcentra. Zoals bij de meeste ziekenhuizen huldigt men daar een diversiteitsbeleid, gecoördineerd door een intercultureel bemiddelaar. Patiënten van vreemde origine hebben het recht om door een tolk te worden bijgestaan tijdens hun verblijf/behandeling/ consultatie. Dat is medisch noodzakelijk als het een persoon betreft die echt het Nederlands, Frans of Engels niet machtig is. De ervaring wijst echter uit dat men daar misbruik van maakt en dat een taalprobleem wordt voorgewend om zich als een subcultuur te affirmeren. De tolken hebben dus hun handen vol.

Florence: ‘Soms zien we dat bepaalde patiënten een tolk eisen omdat ze het Nederlands zogenaamd niet machtig zijn, maar dan later blijkt dat dezelfde patiënt het Nederlands beter beheerst dan men eerst vermoedde. Het gebruik maken van een tolk wordt soms gewoon geëist, alsof men deze service eerder ziet als iets waar men ‘recht op heeft ‘ dan een gunst. Het gaat dan steeds om niet-Europese migranten aka Arabisch/Berbers enz.’

De volgende stap is dat mannen van een bepaalde origine weigeren om door een verpleegster verzorgd te worden die geen hoofddoek draagt.

Patiënten die onze taal niet spreken, moeten uiteraard bijgestaan worden, dat is een elementair zorgprincipe. Maar dat mag geen beleidsnorm worden naar mensen die hier wonen en geen zin hebben om Nederlands te spreken. De volgende stap is dat mannen van een bepaalde origine weigeren om door een verpleegster verzorgd te worden die geen hoofddoek draagt. Vanuit de al te genereus toegekende taalfaciliteiten is het inderdaad maar een kleine stap om allerlei andere, meer fundamentele toegevingen af te dwingen, zoals de weigering van vrouwelijke patiënten om door een mannelijke arts behandeld te worden, de eis tot een complete halal-keuken, enzovoort. Patiënten stappen dus, als ze hun zin niet direct krijgen, naar de intercultureel bemiddelaar, waarna de instelling in kwestie, uit schrik voor mediaheisa, snel bakzeil haalt.

Souplesse

In sommige Vlaamse rusthuizen ben je als Vlaming een vreemde eend in de bijt

Florence ziet met lede ogen hoe haar collega’s wat graag hun beste Frans bovenhalen als er ook maar gefluisterd wordt: en français svp, terwijl het daar in Mechelen negen kansen op tien gaat om streekgenoten, francofonen die er al jaar en dag wonen en die gewoon de truc van Sophie Wilmès toepassen: als je maar lang genoeg volhoudt dijt de Brusselse Rand uit tot in de Rupelstreek.

‘Bij Franstalige patiënten wordt het meestal als vanzelfsprekend beschouwd dat ze gewoon in hun moedertaal worden te woord gestaan. Ik sta er steeds van versteld hoe administratieve medewerkers, verpleegkundigen en artsen zonder enige tegenzin Franstaligen op hun wenken bedienen door als vanzelfsprekend op Frans over te schakelen ook al zijn we hier in hartje Vlaanderen. Diegenen die daar niet zo enthousiast in meegaan worden dan vaak afkeurend bekeken door zowel medewerkers als -uiteraard- door de betrokken patiënten’, aldus onze verpleegkundige die om begrijpelijke redenen anoniem wenst te blijven.

Terwijl in een Mechels ziekenhuis verpleegsters vrolijk Frans praten tegen al wie wil, is het in ‘tweetalige’ Brusselse ziekenhuizen quasi onmogelijk om in het Nederlands te woord gestaan te worden

Diversiteitsbeleid dekt vele ladingen en het wordt tijd dat er eens wat klokkenluiders uit de biecht spreken. De situatie in Sint-Maarten is geen uitzondering maar veeleer de regel in de meeste Vlaamse zorginstellingen, bijvoorbeeld ook in rusthuizen: soms wanen bejaarde Vlamingen zich daar in het buitenland.

Opvallend: terwijl in een Mechels ziekenhuis verpleegsters vrolijk Frans praten tegen al wie wil, is het in ‘tweetalige’ Brusselse ziekenhuizen quasi onmogelijk om in het Nederlands te woord gestaan te worden, niet door het onthaal, niet door het verplegend personeel, laat staan door een arts. In Brussel blijken rusthuizen, die door de Vlaamse gemeenschap als tweetalige instellingen gesubsidieerd worden, in de praktijk ééntalig Frans, een probleem dat vorig jaar nog door de N-VA werd aangekaart, zonder resultaat. Voor de verandering zou men eens een Pano-journalist als Vlaamse patiënt met een blindedarmontsteking undercover kunnen laten gaan in zo’n Brussels ziekenhuis, en zien welk lidmaat geamputeerd wordt.

Conclusie: Vlaanderen moet dringend de perverse effecten van de diversiteitslogica afbouwen en de EU-oekazen van de hand wijzen. Er is een verschil tussen hoffelijkheid en onderdanigheid, zoals er een verschil is tussen vrijheid van godsdienst en dhimmitude. Een consequente taalpolitiek is de hoeksteen van elk integratiebeleid, daar is geen weg naast. Wie in Denemarken gaat wonen en geen Deens wil spreken, reduceert zichzelf tot een paria.

De Vlamingen hebben het vooral aan zichzelf te danken, hun ingeprente souplesse, hun domheid ook om zich in onderhandelingen te laten naaien, hun laag cultureel zelfbeeld, hun enerzijds-anderzijds-discours, de koudwatervrees om echt knopen door te hakken en als eigen natie hun weg te zoeken doorheen de geschiedenis. Ondertussen discussieert half Vlaanderen over de vraag of ballekens in tomatensaus een plaatsje in de Vlaamse canon verdienen. Hoor ik daar gegrinnik in Rhode Saint-Genèse?

Effectief, terwijl we ons met dit soort beuzelarijen bezig houden en de politieke impasse compleet is -sommigen spreken alweer van een regimecrisis- is er één proces dat nooit stilvalt en nagenoeg compleet onder de waterlijn blijft. Men kan zich afvragen in wiens voordeel de tijd tikt.

(*) Florence N.: pseudoniem om de privacy en professionele situatie van de betrokkene niet te schaden. Naam bij de redactie bekend.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

14 reacties op En français svp

  1. Anoniem zegt:

    “De Vlamingen hebben het vooral aan zichzelf te danken, hun INGEPRENTE souplesse, hun domheid ook om zich in onderhandelingen te LATEN NAAIEN. laten naaien, hun LAAG cultureel ZELFBEELD….”
    Zo is dat. De LEIDERS van “de” Vlamingen hebben niet alleen bijna twee eeuwen lang toegelaten dat àlle Vlamingen grondig verBELZIEKt werden, ze hebben er voor 500% aan meegewerkt. En dat doen ze nog steeds.

    • piet spuug zegt:

      Heeft te maken met die identiteit van 2-talige, zo je wilt 3-talige Belg. Een Luikenaar komt naar het UZ-Gent en vindt het evident in het Frans te woord gestaan te worden. Als een Vlaming hier dan wordt aangesproken in het Frans en in het Nederlands antwoordt, maakt hij eigenlijk een politiek statement. Hetzelfde voor een Afrikaanse migrant(e) die in het Engels wordt geholpen. Belg/Vlaming kan men opvatten als identiteiten in conflict. Men moet zich daarvan bewust zijn. Men mag zijn hoop niet te veel stellen op politiek, gezien dat toch slop zit, wat dat betreft. De kunstenaar kan hier misschien bijspringen? Zie het werk van de Iraaks-Joodse kunstenaar Joseph Sassoon, ook zijn performance met flink wat humor in. Of meer naar de grote massa toe via theater, stand-up comedy, hiphop, …, want identiteiten in conflict, op zich is dat een komisch iets. De mensen moeten terug wat meer lachen, zichzelf wat minder au sérieux nemen, zoals ten tijde van het Gents volkstheater met Romain Deconinck. Akkoord, de realiteit erachter, zoals het niet naleven van de tweetaligheid in Brusselse ziekenhuizen, heeft ernstige gevolgen, maar een beetje zelfrelativering lijkt me hier toch aangewezen!

    • piet spuug zegt:

      Om iets te doen aan dat ‘laag cultureel zelfbeeld’ kan nog worden gedacht aan meer inzetten op de Nederlandse cultuur en taal zodat meer cultuurflamingantisme via de ether in de Vlaamse (ondertussen ook multiculturele) huiskamers stroomt. Op BBC 4 kan men vaak luisterspelen horen, drama’s al of niet gebaseerd op een waar gebeurd verhaal (in afleveringen : play 1, 2 enz.). Luisterstukjes worden wel gemaakt in Vlaanderen, maar vormen nog altijd een rariteit. Ook op de Duitse radio kan men dikwijls een ‘Hörspiel” meepikken, zelfs een aparte rubriek met kinderhoorspelen!
      https://www.deutschlandfunkkultur.de/dlf-hoerspiel.3047.de.html

  2. Lutgard Wouters zegt:

    Dank voor dit prachtige artikel. Heel raak en juist.De Vlaming is en blijft een Lamme Goedzak!

    Met vriendelijke groet!

    Lutgart Wouters Gent

    >

  3. willy zegt:

    Door dit artikel prachtig of hoe goed dan ook te vinden , degenereert men de Vlaming tot
    een schotelvod zonder enig charisma.
    We zijn de enige streek ( in deze wereld) waar men de taal niet hoeft te kennen om alle mogelijke toestanden te zien gebeuren om te “helpen en “solidair” te zijn . Meestal zijn deze “bedenkers” niet diegene die de factuur voor deze onzinnige ideeën moeten betalen .
    Veel te veel hangmatten en clubjes die deze toestanden in stand houden ; weg ermee .
    Wordt eindelijk nuchter en zie wat er aan het gebeuren is (en niet alleen met de natuur) maar met je dorp of stad waar je woont !
    Deze pseudo-democratie heeft gemaakt wat het nu is ; misschien moeten we straks opnieuw gaan stemmen , voor wat …….zetels natuurlijk ; postjes
    Als er hervormingen nodig zijn dan is DIT wat in de eerste plaats grondig en dringend nodig is .
    Op wie zijn wij nog fier ; blijkbaar niet op ons eigen , kan niet anders .Wordt de waarheid gezegd is men racist en zwijgen we maar beter ,daardoor krijgen de politiek correcte altijd gelijk . We hebben nog altijd niet geleerd als het er op aan komt aan één zeel te trekken .Als we maar regelmatig mosselen met friet kunnen eten , dan is de Vlaming gelukkig
    Dan kunnen we op “onze” Waalse landgenoten wel echt jaloers zijn ;als het erop aankomt is het één blok .(de MR /Ps tragiek zie ik als een slecht opgevoerd stukje toneel dit zal wel niet lang meer blijven duren )
    Ik kan alleen dat niet veranderen ,waar is de tijd dat we in de school “De Leeuw van Vlaanderen” moesten lezen ; nu is dat al niet meer mogelijk want lezen met verstand is er niet meer bij .
    Ik heb medelijden met deze hulplozen .

  4. Eric zegt:

    Sanctrum ziet terecht een analogie tussen de verfransing en de islamisering van Vlaanderen. Maar die analogie is niet toevallig, er bestaat ook een rechtstreeks verband tussen beide ontwikkelingen. Doordat de PS eerst Brussel, nadien Vlaanderen wilde verfransen trok men massa’s Arabieren aan, die omwille van het Franse koloniale verleden wel het Frans, maar niet het Nederlands machtig waren. De Arabieren werden de Franstalige stoottroepen van de Parti Scandaleux, waarmee eerst Brussel, nadien Vlaanderen kon veroverd worden. De criminaliteit in Brussel nam enorme proporties aan waardoor de gegoede klasse, Franstalig en Nederlandstalig, de hoofdstad ontvluchtte en koos voor de rand. Zo ontstond een identiteitscrisis rond Brussel, met alle sociale spanningen vandien. De Franstalige socialisten hebben het spel bikkelhard en sluw gespeeld: met de georganiseerde import van massa’s Arabieren, en de doorverwijzing naar Brussel en naar het succesvolle Vlaanderen, sloeg de PS twee vliegen in één klap: enerzijds werd Vlaanderen door deze arabiseringsstrategie verfranst, anderzijds werd het geïslamiseerd. Vermits de socialistische ideologie zichzelf deels meende te herkennen in de islam – beide ideologieën bestaan door en voor nitwits, losers en criminelen, de ene areligieus, de andere religieus – zagen de socialistische partijen, ook de Vlaamse, die islamisering als een positieve evolutie. Bovendien werd deze socialistische arabiseringspolitiek ondersteund door een Nietzscheaans, anti-christelijk ressentiment, dat overigens ook in liberale politieke kringen terug te vinden is en dat er mede voor gezorgd heeft dat die zogenaamd verlichte, progressieve partijen zich in de armen van een reactionair, haatdragend en in se terroristisch geloof stortten. Dat bondgenootschap met de islam heeft deze ‘verlichtingspartijen’ niks opgeleverd, behalve een suïcidaal, masochistisch genoegen, een pervers plezier in de zelfvernietiging waarbij anderen mee ten onder gaan. Dit is het psychologisch mechanisme dat West-Europa aan de rand heeft gebracht (“Cutting off the nose to spite the face”).

  5. Yvo G zegt:

    En waar zijn de Vlaamse poli-teken in dit verhaal?? Geen vuiltje aan de lucht, zolang de postjes maar niet bedreigd worden. Nietwaar Thijssen?

  6. Daniel Stordeur zegt:

    “Zij zullen hem niet temmen, de fiere Vlaamse Leeuw,
    Al dreigen zij zijn vrijheid met kluisters en geschreeuw.
    Zij zullen hem niet temmen, zolang een Vlaming leeft,
    Zolang de Leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft.”
    Maar als ik dat beestje dan zie liggen, zie ik een vet, tandeloos, vadsig beestje dat niet meer weet hoe hij zijn klauwen zou kunnen gebruiken.

  7. siegfried verbeke zegt:

    Ben Weyts heeft het te druk. Zijn voornaamste bezorgdheid is iedere week op TV te komen. Idem voor de andere NVA-‘strategen’.

  8. Anoniem zegt:

    Schitterend artikel. Wie dapper is moet
    ondanks alles blijven weerstand bieden tegen deze oneerlijke toestanden.

  9. bertie zegt:

    De oplossing is volgens mij nochtans vrij eenvoudig. Laat ze ervoor betalen, voor alle faciliteiten die nog langer gevraagd en moeten gegeven worden. Brussel kan dan misschien tweetalig zijn, maar Vlaanderen is dat niet, ook niet in de faciliteitengemeenten.

    U wenst uw belastingbrief (nog altijd) in het Frans? OK, geen enkel probleem, u krijgt die, maar wel à rato van de ronde som van 1 euro per regel, zonder BTW. (Als ik me niet vergis, is dat zo ongeveer het officiële vertaaltarief van een beëdigde tolk.) De kostprijs van de jaarlijkse bruine omslag in het Frans kost dan al gauw een paar honderd euro, en, met de bijlagen erbij, een paar duizend. Het zullen dan alleen maar de echte rabiate Vlamingenhaters zijn die een wanhopig peperduur achterhoedegevecht zullen blijven voeren, maar de overgrote massa meelopende, of beter geformuleerd: meeheulende inwoners van de faciliteitengemeenten, zal het Nederlands ongelooflijk snel ruim voldoende beheersen, alsof ze nooit anders gedaan hadden. – Dat mocht trouwens onderhand ook wel tijd worden!

    Idem dito voor de gezondheidszorg. Volledig akkoord dat er vertaling voorzien wordt in kwesties van leven of dood, maar waarom zou zo een fundamenteel levensreddende extra voorziening gratis moeten worden aangeboden, dat begrijp ik niet. Uw openhartoperatie kost aan het ziekenfonds/la mutualité exact evenveel, en uw persoonlijk aandeel als Nederlandstalige bedraagt 800 euro, maar wanneer u aan al wie het horen wil per se moet rondbazuinen dat uw in Vlaanderen uitgevoerde opération cardiaque réussie is, betaalt u daar persoonlijk de ronde som van 1.600 eurokes voor. Er is toch geen enkele wet die dat verbiedt? Beschouw het als een ereloonsupplement/supplément honoraire en je zal direct zien: een op het eerste gezicht onoverkomelijk probleem is er plotseling nooit geweest. Wie Vlaanderen verder olievlekkend wil zien verfransen in opperbeste gezondheid, zal voortaan een stevige duit in het zakje moeten doen!

    Ik breid de betaalde vertalingen ook graag uit naar het gerecht. U woont al geruime tijd in Vlaanderen en wordt nu vervolgd voor een banaal akkefietje, maar wenst daarbij toch graag een Franse/Turkse/Arabische/Bosjesmannenkliktaal-tolk? Prima, maar wel op uw eigen kosten uiteraard en graag vooruit te betalen in klinkende munt, anders gaat dat feestje niet door. We staan ook niet langer toe dat een eiser of gedaagde in een dispuut zomaar zelf kan kiezen in welke taalrol een gerechtszaak ingeleid en behandeld wordt – met alle ongewilde maar perverse gevolgen vandien overigens – waarom zouden we ook? (Bye-bye, miskleun van BHV-oplossing die er nooit een was.) Die poepsimpele maatregelen doen toch niemand twijfelen aan de onafhankelijkheid van justitie in ons Vlaanderenland? Integendeel, zou ik zelfs stellen!

    Waarom het toch steeds zo moeilijk maken als het ook makkelijk kan? We zijn demandeurs de rien, we verbieden hoegenaamd niks, we zijn ontzettend flexibel, iedereen kan bij ons terecht voor van alles en nog wat, en we zeggen voortaan met nog altijd evenveel souplesse, maar vooral luid en duidelijk: “Het kost zoveel euro”. Dat verstaat iedereen onmiddellijk!

    • piet spuug zegt:

      Of een cabaretgezelschap oprichten ‘Hier spreekt men Vlaams’? Theater- en cultuurhuizen genoeg hier te lande… Het stuk, genre komedie, moet nog worden geschreven, maar ik heb al een titel : B-H-V, gesplitst ermee! Hum, savez-vous?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s