Mijn opgeheven middenvinger laat ik na aan Gwendolyn

De politiek probeert al heel ons leven te regelen, dat ze van mijn dood tenminste afblijven.

Twee maanden geleden heeft mijn buurman afscheid genomen van het leven. Hij leed aan een ongeneeslijke spierziekte, kon op het einde nog amper ademen, het gevraagde spuitje was voor hem een verlossing. Op zo’n moment iemand het recht op vrijwillige levensbeëindiging onthouden, is gewoon obsceen. Het afscheid vond plaats in het bijzijn van zijn vrouw en enkele naaste familieleden, naar ik hoorde achteraf, sereen, zelfs in een sfeer van dankbaarheid.

De wet heeft dat allemaal netjes geregeld, de dokter komt met zijn valies langs en haalt de spuitjes boven, want het zijn er naar het schijnt twee. Dood gaan doen we allemaal en we hopen allemaal oud te worden zonder al te grote problemen. Maar die zogenaamde levenskwaliteit is een hachelijke zaak. De medische wetenschap laat mensen makkelijk 80, 90 jaar worden, waarbij zich fysieke, mentale en sociale problemen stellen. Het fenomeen van de levensmoeheid komt dan in beeld, het verschijnsel dat gewezen radiomaakster Lutgart Simoens (91) aankaartte in een Knack-interview. Ze pleit voor de notie van het voltooide leven, het recht om te sterven gewoon als men vindt dat men ‘het gehad heeft’.

Het oorkussen van de duivel

SimoensIn principe ben ik daar voor, de meesten van ons veronderstel ik. Lutgart Simoens heeft ook haar deel gehad, o.a. twee kleinkinderen gestorven, het gaat dus ook om onverwerkt verdriet. Maar het grootste probleem is, vermoed ik, een verschijnsel van een heel andere aard: verveling. Mensen als Lutgart Simoens hebben een druk leven gehad vol aandacht, ze was een echte radiocoryfee die na haar pensioen in een zwart gat tuimelde, en dan wil zo’n Knack-interview wel eens uitkomst bieden. Heel oneerbiedig zou ik kunnen zeggen dat Lutgart door dat interview, en de commotie er rond, weer aansluiting heeft gevonden bij het onvoltooide leven, ook wel wat melig genoemd: zingeving.

Anders gezegd: het voltooide leven – en dan heb ik het niet over zware depressies – stelt zich vooral in de vorm van verloren uitdagingen. Een mens moet gewoon bezig blijven, al was het maar voedselpakketten gaan uitdelen bij armoede-organisaties. Dat is ook goed om zijn eigen ongelukkigheid te relativeren en het zelfmedelijden te temperen, want ik veronderstel toch dat mevrouw Simoens als ambtenaar en gewezen medewerkster van de openbare omroep van een mooi pensioen geniet, zich niets te kort hoeft te doen, kan reizen waar ze wil.

Door ‘het voltooide leven’ als begrip, als recht, als gemeengoed te introduceren, organiseert men als het ware de berusting en het gevoel van leegte

Ben ik cynisch? Integendeel, ook mensen van 90 kunnen zich nog nuttig maken, zeker als ze Lutgart Simoens heten. Niets zo goed tegen het om de hoek loerende monster van de depressie als zich vastbijten in een zaak. Het is opvallend dat de meeste mensen die zich in een hachelijke situatie bevinden,- oorlog, ramp, onderdrukking, hongersnood, extreme armoede, zelfs als die situatie een hele tijd duurt en in heel acute crisissituaties,- vooral denken aan overleven en niet aan er vrijwillig uitstappen, zoals dat eufemistisch heet. Waar er moet gevochten worden lijkt vrijwillige levensbeëindiging helemaal geen optie. Dat maakt de term ‘voltooid leven’ problematisch. Door hem als begrip, als recht, als gemeengoed te introduceren, organiseert men als het ware de berusting en het gevoel van leegte, in de volksmond gekend als het oorkussen van de duivel.

Lijkenpikkerij

RuttenEn dan was er Gwendolyn Rutten, die de notie van het voltooide leven wou aanhechten bij het euthanasiegegeven. Niet alleen bij ondraaglijk lijden moet men eruit kunnen stappen, maar ook als me het voor bekeken houdt, orakelt ze.

Wat bij Simoens nog klonk als een roep om aandacht, wordt bij Rutten nu een tamelijk gore usurpatie, om niet te zeggen een vorm van lijkenpikkerij. Mogen mensen ergens nog, in extremis,  over zichzelf beslissen buiten de bureaucratie om? Politiek die zich al te graag met ‘morele problemen’ bezig houdt, bevindt zich op het randje van de hybris, het oud-Griekse woord voor hoogmoed. Als de treinen en bussen op tijd rijden, kinderen niet zonder brooddoos naar school gaan en armlastige bejaarden niet wegteren, ben ik al heel content en gun ik de parlementairen hun 6000 euro per maand en de ministers het dubbele.

Op het moment van de dood wil ik uitchecken, uitburgeren, en definitief foert kunnen zeggen, salut en de kost jongens, have fun

Heel het leven is één grote inburgering; vanaf het moment dat we uit de moederschoot komen hebben we een identiteitskaart en volgen we een administratief parcours, we zijn in handen van ‘het systeem’. Welnu, op het moment van de dood wil ik uitchecken, uitburgeren, en definitief foert kunnen zeggen, salut en de kost jongens, have fun. Geen politiek, geen systeem, geen paperassen of attesten, maar integendeel een uitgestoken middenvinger die Gwendolyn mag steken waar ze wil.

Dat scenario staat dus wel vast, noteer bij deze. Als ik het echt beu ben, nodig ik een handvol vrienden en vriendinnen uit om met mij het glas te heffen, in het mijne een overdosis van straf spul waar ik niet meer van wakker word. Zonder camera’s of pers, ik ben Marieke Vervoort niet. Die uitgenodigde intimi doen niks strafbaars, want hulp bij zelfdoding is volgens de Belgische wet zelfs toegestaan. Heb ik geen zin in gezelschap, dan doe ik het wel solo, met een goeie pornofilm en/of een streepje Wagner. Maar Gwendolyn Rutten wil ik niét in mijn buurt, ook niet in mijn hoofd, en het liefst zou ik willen dat ze ophoudt met kakelen, ieders leven proberen te regelen terwijl haar eigen partij stilaan het stadium van het voltooide leven nadert.

En voor u nu denkt: oef, eindelijk bijna van die Sanctorum af: helaas, ik heb zoals iedereen wel mijn kwade momenten, maar niets schenkt me zoveel voldoening en levenslust als het jennen van andere mensapen, het liefst nog de alfa’s, waardoor het voltooide leven in mijn geval zo hypothetisch is als het eindig aantal cijfers na de komma bij het getal pi. Plaudite, amici, comedia infinita est.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

16 reacties op Mijn opgeheven middenvinger laat ik na aan Gwendolyn

  1. Depuydt Ann zegt:

    Prachtig verwoord!!!

  2. Niki zegt:

    Waarom heeft u geen Patreon ?
    https://www.patreon.com/

  3. Anja zegt:

    Lieber Johan, es tut mir sehr leid für Deinen Nachbarn und natürlich seine Familie. Euthanasie bei einer solchen Krankheit zu verwehren, scheint unmenschlich.
    Ich verstehe jedoch Deine Argumentation nicht. Die Forderung von Frau Rutten ist doch eine sehr liberale!
    Dass Du als Befürworter von Euthanasie, doch ein Problem mit dem Begriff „erfülltes Leben“ hast, die eine aktive Sterbehilfe auch ermöglichen soll, beruhigt mich, denn bisher habe ich in der nicht wirklich vorhandenen Debatte über Euthanasie in Belgien Argumente gegen Sterbehilfe sehr vermisst. Nie wurde von einem Dammbruch gesprochen, der sich mit der Legalisierung der Euthanasie vollzogen hat. Erst erlaubte man aktive Sterbehilfe bei terminalen Erkrankungen, später wurde sie auch bei psychischen Erkrankungen und selbst bei Kindern gestattet. Und das Rad dreht sich weiter, und siehe da, nun haben wir die Forderung nach Euthanasie bei Gesunden, die lebensmüde sind.
    Der deutsche Psychiater und Theologe Manfred Lütz brachte das Problem der Euthanasie mit folgenden Worten auf den Punkt: „Das Recht zu Sterben wird zur moralischen Pflicht, nicht zur Last zu fallen.“
    Dass es in Belgien kaum Kritiker der Euthanasie gibt, hat mich zu tiefst erschüttert. Und ich bin nicht gläubig, befürchte aber eine Weiterentwicklung hin zu einer Sozial-Euthanasie.

  4. Eric zegt:

    Gwendolyn verlangt er gewoon naar de omvolking te versnellen door enerzijds de autochtonen nog meer tot zelfmoord te drijven, niet alleen door middel van realisatie van haar politiek programma, maar nu ook door de voltooiing van het individuele leven te promoten. En anderzijds door zoveel mogelijk allochtonen te importeren, jonge, ‘dynamische’ van oncontroleerbare levensdriften bulkende moslimsoldaten en criminelen binnen te halen die helemaal geen zin hebben om op vreedzame manier een einde aan hun leven te stellen. Zelfmoordaanslagen, waarbij talloze onschuldige ongelovigen aan stukken gereten worden zijn wel oké, maar voor de rest zullen onze Syriëgangers hun leven pas als voltooid beschouwen nadat ze lang genoeg en voldoende kwaad hebben aangericht en menen het paradijs voor de martelaars (niet de gemartelden) te mogen betreden.

  5. Anoniem zegt:

    To be or not be

    De enige keuze die we niet hebben is :
    leven of niet leven.
    mijn vader en moeder hadden die keuze evenmin
    tot en met Adam, Eva en God.
    De dood is eindeloos
    ook even onderbroken door het leven.

    Soren Gekierkegaard.

  6. Rik Delaet zegt:

    Wat ik me wel afvraag is hoe je aan het benodigde spul gaat geraken als je ermee wil kappen. Zou het toch niet goed zijn als er een wettelijk kader was?
    Nog iets: als er wat meer hulp was voor levensmoeë mensen, zouden er nu nogal wat minder getraumatiseerde treinbestuurders rondlopen.

  7. willy zegt:

    Ik weet niet waarom er zoveel heisa rond de uitspraak van Mevr. Siemons die zich blijkbaar verveeld en het desondanks niet meer ziet zitten .Wel de oplossing is zeer simpel ; ofwel springt ze van een spoorbrug ( wel op een dag dat er geen stakingen zijn of andere technische problemen bij de spoorweg ) of ze springt ergens uit het venster (hoog genoeg uiteraard )De schrijver van dit artikel heeft het good verwoord en was nog een beetje beleefd ; iemand op leeftijd die kennelijk geen lichamelijke problemen en waarschijnlijk ook geen andere heeft die denkt dat ze er genoeg van heeft laat velen verwonderd kijken en denken.
    Ik citeer “Mogen mensen ergens nog ,in extremis , voor zichzelf nog beslissen buiten de bureaucratie om ?Politiek die zich al te graag met ‘morele problemen ‘ bezig houd .Op dit ogenblik is de politieke interesse nog beperkt , gelukkig
    Doet mij denken aan een zeer bruin/zwarte periode in de jaren dertig in Duitsland , toen na het liquideren van alle politieke tegenstanders , al de “onproduktieven ” werden “ge euthanaseerd” ,
    Het verschil is dat wij nog mogen zelf kiezen ,voor hoelang nog ?

    • siegfried verbeke zegt:

      Zich van kant maken zonder de andere mensen teveel te storen is toch niet zo moeilijk. Rij met de auto naar een rustige plek, verbind de uitlaat naar binnen, zet de motor (en de radio) aan, en wacht af. Opgepast: Met diesel gaat het niet. Met LPG weet ik het niet.
      De nazis! Buiten de Nacht van de Lange Messen vielen er niet teveel doden. De Holocaust moet volgens mij gesitueerd worden in het kader van de oorlog.

  8. Yvo G zegt:

    Als je fan en (misschien zelfs) vriend, wil ik je dolgraag ter hulp snellen door een heerlijk drankje te serveren, al dan niet ijsgekoeld, op de muziek van de Götterdämmerung, met daarin een heerlijk middel tot welbehagen, gelukzaligheid die onveranderd voortduurt zolang je het voelt…. Daarna est bibendum et pede libero pulsanda tellus! Wat denk je, morgen?

  9. Anoniem zegt:

    Leuk! Vooral die middenvinger die t’Rutten mag steken waar ze wil. 🙂

  10. Maria Antwerpen zegt:

    Geachte heer Sanctorum, vond u echt geen betere argumenten om uw eigen standpunt te verdedigen en uw gram te halen ? Een achterbakse aanval op politica Rutten; het erbij slepen van een stervende buurman (toevallig niet uw kapper?); en passant, een valse sneer naar de dames Lutgart Simons en Mieke Vervoort ; als kers op de taart , een koene voorspelling van het scenario bij de eigen dood.
    In wezen een allegaartje flauwe ontboezemingen van een vermoeide crypto-tsjeef.
    Natuurlijk, applaus bij de traditionele fanclub – de rest van het land slaapt rustig verder.

  11. Anoniem zegt:

    “Door ‘het voltooide leven’ als begrip, als recht, als gemeengoed te introduceren, organiseert men als het ware de berusting en het gevoel van leegte.” Als argument kan dit tellen! Wie vreest niet het gevoel van leegte in een (be) rusthuis? ’t Rutten heeft als voorzitster van haar partij én regeringspartij zeven jaar lang de kans gehad om haar voorstel op tafel te gooien. Maar daar komt ze pas mee nadat ze haar droom om premier in (af) lopende zaken te worden aan een FDF-icoon moet overlaten.

Reacties zijn gesloten.