Hominide Lukaku neemt strafschop (en scoort)

penaltyDe storm is nog niet geluwd nadat Romelu Lukaku, zopas verkocht aan Inter Milaan, voor zijn club een penalty mocht trappen tegen Cagliari uit Sardinië, en daarbij oorverdovend gefluit met oerwoudkreten moest ondergaan. Help, racisme in de stadions, ‘voetbal geïnfiltreerd door neo-nazi’s’ (sportjournalist Filip Joos), de meute moet dringend tot de orde geroepen worden. Vandaag pakt de Belgische voetbalbond in Het Laatste Nieuws uit met een affiche om zijn steun te betuigen aan Lukaku. Zou die dat echt nodig hebben? En als ik nu eens zeg dat spreekkoren, gefluit en gescheld bij voetbal horen als olijven en pepertjes in de pasta putanesca?

Commedia dell’arte

Prima del rigore di Lukaku: il centrocampista dell’ Inter Stefano Sensi cade a terra e chiama il nome di sua madre

Eerste vaststelling: voetbal is vooral theater. Zeker in Italië is de voetballer de rechtstreekse afstammeling van de gladiator en het stadion de afspiegeling van de arena. Maar ook al vallen ze niet echt meer dood, ze doen toch graag alsof, vooral in het strafschopgebied: de hedendaagse voetballer is ook een acteur en komediant. Er wordt geveinsd naar de scheidsrechter en de tegenstander wordt geïntimideerd. Toen ik voor de eerste keer als frele spits de kleuren van Ternesse Wommelgem verdedigde, kwam de back van de bezoekende ploeg onmiddellijk naar me toe om te zeggen dat hij ervoor ging zorgen dat ik om mijn moeder zou roepen. Dat waren dan nog maar de lage jeugdafdelingen, ik begreep snel dat die bluf erbij hoorde. En dat enig bestudeerd drama ook wel een strafschop kon opleveren.

Bij die theatrale dimensie mogen de toeschouwers zich niet onbetuigd laten, ze vormen mee het spektakel. Voorafgaand aan de penalty van Romelu Lukaku is een nummertje vallen ten beste gegeven, gevolgd door het agonisch kronkelen van het slachtoffer op de grond. Acteur van het moment: Stefano Sensi, het had de naam van een operazanger kunnen zijn. De tifosi mogen en moeten zich vervolgens mengen in de debatten en vullen als koor deze tragikomedie aan, in alle registers, tot en met de oerwoudgeluiden. Het is dus wel degelijk de theatraliteit van het spel die de krachttermen en het gefluit van de toeschouwers uitlokt, en elke censuur hieromtrent is lachwekkend en zelfs tegen de dynamiek van het spel op zich.

Het moment van de penalty is hét moment waarop het publiek zich als twaalfde man kan doen gelden: proberen de voetballer of de keeper, al naargelang, uit zijn concentratie te brengen, met alle mogelijke akoestische middelen, dat is gewoon de plicht van de echte supporter. Het fluiten, schelden en roepen van krachttermen gaat soms over in het gooien van flessen en brandbommen, en dan moet het spel soms worden stilgelegd. Maar ook dit ‘wangedrag’ is een verlengstuk van het geweld dat de sport zelf uitstraalt, ook en vooral het moderne voetbal met zijn verbale en fysieke agressie op de grasmat.

Sardines

Dus: aap, keer terug naar Afrika, en waarom dat geen racisme maar door het spel zelf geïnspireerde volkshumor is. Ik wil hier ook even wijzen op de censuurloosheid die per definitie in de Kunst met grote K geldt, de excessen van Jan Fabre bijvoorbeeld waar alles moet kunnen, het goorste eerst, in naam van de vrije expressie en de macht aan de verbeelding. Terwijl het volkstheater, voetbal genaamd, zich aan de publiekszijde politiek-correcte betutteling moet laten welgevallen, dat is gewoonweg discriminatie. Als artiest moet de stervoetballer zich uiterst flexibel gedragen en meegaan in het spektakel, sommigen doen dat ook voortreffelijk en dagen het publiek zelfs nog uit. Uiteindelijk is Romelu Lukaku alleen maar een duur betaalde kunstjesmaker, en de zestien miljoen euro die de club jaarlijks voor hem ophoest (na Ronaldo is hij de best betaalde speler van de Italiaanse eredivisie) worden wel bekostigd met inkomtickets van sardines die zowat 200 keer minder verdienen dan de penaltytrapper van dienst.

Voetbal fungeert als een uitlaatklep voor mensen aan de onderkant van de samenleving die het met de veelbelovende politiek hebben gehad. Hier mag en moet dus gescholden en uitgelachen worden. De supporter wil waar voor zijn geld en eist het recht op belediging op. Er is een analogie met humor en satire, ook iets waar wij, Charlie-fans, geen enkele censuur in dulden. Andermaal: als in theater, humor en satire alles moet kunnen, dan ook in het circus genaamd voetbal.

Rojoluk

Luxemburg kent geen racisme (Romelu Lukaku en Axel Witsel)

Dat brengt ons op het thema racisme. In een interessante open brief neemt de Curva Nord, de harde supporterskern van Inter Milaan, het op voor de collega’s van Cagliari, en beklemtoont de intimidatie als onderdeel van de show. ‘We hebben altijd spelers van alle uithoeken in de wereld met open armen ontvangen. Alleen, wij hebben in het verleden altijd ons ‘spelletje’ gespeeld met de spelers van de tegenstander en zullen dat ook blijven doen. Wij zijn geen racisten. En dat geldt ook voor de Cagliari-supporters’ luidt het. Het was die Curva Nord overigens die Lukaku met veel toeters en bellen heeft verwelkomd.

Deze bolwassing van de vedette, die Lukaku toch even naar lucht deed happen, zegt eigenlijk subtiel dat gekleurde, rijk betaalde stadionvedetten zich vooral niét de allure van een rolmodel moeten aanmeten voor jongeren uit de sociale onderlaag. Voor één geslaagde voetbalcarrière zijn er namelijk duizend mislukkingen, sport is geen opstap naar succes. Lukaku heeft een muur van kansarmoede doorbroken omdat hij gewoon goed tegen een bal kon stampen en op het juiste moment werd opgemerkt, daar is niets mis mee, maar voor de modale allochtone jongere, die vooral moet proberen een diploma te halen, is zo’n voetbalmiljonair met Porsche zelfs een fout rolmodel. Romelu Lukaku heeft overigens maar zijn middelbaar diploma gehaald dankzij een speciaal gunstregime, het zogenaamde het Purple Talents-project dat jonge voetbalbeloften ontslaat van het normale schoolregime.

Qua rolmodel mag ook nog vermeld worden dat Romelu en zijn broer Jordan via papa Lukaku in Luxemburg een vennootschap uitbaten, Rojoluk genaamd, om geen belastingen op hun spelersweddes, inkomsten van portretrechten en dies meer hoeven te betalen. Een constructie die op haar laatste poten loopt want in juni 2021 moet Luxemburg onder internationale druk dat fiscaal paradijsstatuut opgeven. Maar ondertussen boekten de Lukaku’s met hun Rojoluk al ruim 1 miljoen euro belastingvrije winst, onder andere dankzij reclame voor de chocoladereep Kinder Bueno.

Ze zijn niet de enigen, alle stervoetballers passen die techniek toe, wit of zwart, geen spoor van racisme in Luxemburg. Andermaal een gecelebreerde vorm van ongelijkheid: de belastingen die zij niét betalen worden dubbel en dik opgehoest door onder andere de supporters van Cagliari. Sardinië behoort, met Calabrië, tot de armste uithoek van Italië, met een jeugdwerkloosheid van om en bij de 60%. Voetbal is er de absolute uitlaatklep, en een door de club betaalde uitstap op verplaatsing (in ruil voor véél lawaai) is er een feest.

Lukaku moet ondertussen opletten dat hij niet eindigt in het rijtje van Dalilla Hermans, de allochtone querulanten die zich wentelen in het eeuwige slachtofferschap en daaraan zelfs een stuk marktwaarde ontlenen. Tamelijk absurd voor wie wekelijks zo’n slordige 300.000 euro op zijn rekening ziet komen, zelfs zonder één minuut op het veld te hoeven staan. Fluit deze jongen maar eens flink uit, mét begeleidende Afrikaanse kreten, dan weet hij waar hij vandaan komt, en wij allemaal trouwens.

Dat Romelu Lukaku die strafschop ondanks het gejoel feilloos omzette, siert hem, ook dat is professioneel. En alle Inter-fans blij, ook de witter-dan-witte. Laten we het daarbij houden, Filip Joos, en stop met de zedenprekende journalist uit te hangen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Hominide Lukaku neemt strafschop (en scoort)

  1. Johan Verleye zegt:

    Kleine aanpassing in de titel? Doorbraak is nu wel in mijn achting gezakt. Een Belgische Charlie Hebdo zullen ze nooit worden.

  2. willy zegt:

    Als ik 300.000 Eu per week verdien (krijg) voor die show , dan mag men naar mij schreeuwen wat men wil .Dat op deze schandalige overwaardering niet meer gereageerd wordt is al een merkwaardige vaststelling.
    Dat de nodige achterpoortjes gebruikt worden om aan de wettelijke verplichtingen te ontkomen is Lukaku zijn fout niet , daarvoor moeten we de wetsuitvinders de vinger wijzen .(die zullen hier ook gretig gebruik van maken )
    Ik denk dat Lukaku al fier naast Hermans mag gaan staan ,leuk koppel slachtoffers van “racisme”
    Wat Joos betreft , ja die heeft de voetbal uitgevonden , stond zelf regelmatig aan de kant in de provinciale reeksen , moet nog veel leren van grote Rik DeSa… maar helaas te laat .

  3. wim zegt:

    totaal juist…

Reacties zijn gesloten.