De zaak Van Dijck: 11 juli zal nooit meer zijn zoals voorheen

Van DijckIn de zaak rond ex-Vlaams Parlementsvoorzitter Kris Van Dijck en de weergaloze coup-de-théâtre die zich op 11 juli afspeelde, wordt hier en daar gemompeld dat Doorbraak iets teveel op de man speelde, meer bepaald in mijn column ‘Een glaasje teveel’, waar in bedekte termen al werd gealludeerd naar het cherchez la femme-motief.  Effectief verschuift de zaak, door een onthulling van P-magazine, in de richting van smeuïge verhalen rond de (voormalige) relatie van Van Dijck met een prostituée, de link met het escortmilieu, en mogelijke uitkeringsfraude.

Dat het hier om een prominente N-VA-politicus gaat, deed sommigen anderzijds opperen dat schrijver dezes aan bashing zou doen, het systematisch viseren van één partij. Ik wil dat ten stelligste weerleggen. Mij gaat het om the powers that be, en de taak van een alternatief, onafhankelijk medium als Doorbraak om de machthebbers te tonen dat wij niet braaf aan de leiband meelopen, zie verder. Toevallig is de N-VA nog altijd de dominerende politieke formatie in Vlaanderen, en als dat morgen een andere partij wordt zal die wat mij betreft met evenveel kritische interesse worden bejegend. Naar de inhoud en de beleidslijnen, én het persoonlijk profiel van de verkozenen des volks.

Doorbraak mag echter geen sensatieblad worden, duiding en analyse moeten primeren zoals hoofdredacteur Pieter Bauwens gisteren op de Doorbraak-barbecue nog aangaf. Daarom even de puntjes op de i.

Het privé-leven van de heer Van Dijck interesseert ons helemaal niet. Of een politicus vreemd gaat, of op een betaalde liefde beroep doet, is zijn zaak, voor zover het binnen de wet blijft en het geen invloed heeft op de professionele sfeer. Wel kwam in mijn column van woensdag 10 juli de kwestie van de aanrijding onder (zware) invloed aan bod, en het feit dat de burgemeester van Dessel een paar keer heeft geprobeerd om de zaak foutief voor te stellen, speciaal wat betreft de juiste graad van intoxicatie. Van daaruit werden twijfels geuit over de functioneerbaarheid van de Minister-President en de kwaliteit van het politiek personeel in het algemeen. Tenslotte werd in bedekte termen verwezen naar een link met het escortmilieu, omdat we via-via wisten dat men de zaak aan het uitvlooien was en dat de bom op ontploffen stond. Een gerechtelijk onderzoek zal nu verder moeten uitwijzen of Kris Van Dijck juridisch over de schreef is gegaan. In dat geval zou hij best ook zijn ambt van Vlaams parlementslid ter beschikking stellen.

Omerta

Kris Van Dijck.Maar waarom kreeg zo’n schimmig bloteborstenblad als P-magazine de eer? Dat Van Dijck iets had met een escortbureau en een ‘speciale regeling’ bekwam voor de genaamde Lynn, die na het sluiten van de benen een uitkering kreeg uit het Fonds tot vergoeding van de in geval van Sluiting van Ondernemingen ontslagen werknemer’, was al lang een publiek geheim, ook binnen de redactionele cenakels van De Standaard, De Morgen en de Tijd. Maar zoals dat gaat met publieke geheimen is hun houdbaarheidsdatum verbonden met de verstandhouding tussen die mainstream media en het politieke universum, meer bepaald de machtspartijen.

Duidelijker nog: de goede relaties tussen journalisten en politici zijn gebaseerd op wederkerigheid. De primeurs en inside informatie gaan enkel naar journalisten die vooral ook goed kunnen zwijgen, dat is nu eenmaal de ongeschreven afspraak. In mijn boek ‘Na het journaal volgt het nieuws’ doe ik dit fenomeen uit de doeken onder de noemer Wetstraatmatras. Een staaltje daarvan mochten we bijvoorbeeld ondervinden in het opstootje tussen Gwendolyn Rutten en Joël de Ceuleer. Deze laatste was boos geworden omdat de Open-VLD-voorzitter  ‘niet voldoende mededogen’ had betoond voor een familie van asielzoekers, en gaf uit rancune dan maar een onaangenaam nieuwtje omtrent Rutten prijs aan de buitenwereld. Niets schokkends, maar toch: even was het colloque singulier tussen perskaartjournalist en politica verbroken. Waarbij we de vraag stelden hoeveel van die achtergehouden informatie zich zo nog in het niemandsland van de omerta bevindt.

Die godsvrede tussen politiek en pers verloopt meestal (zeer) vriendelijk, maar af en toe wordt de sfeer grimmig. Het is bijvoorbeeld bekend dat Guy Verhofstadts relaties met de pers al van in het begin van zijn politieke carrière gekenmerkt werden door chantage en dreiging om journalisten kalt te stellen door ze geen informatie meer te geven. Dus is het zwijgen geblazen en meegaan in de logica van de machthebbers. Verhofstadt heeft hier beslist grenzen verlegd, alle redacties hebben kennis gemaakt met zijn bulder- en dreigtelefoons. En het strafste: het werkte nog ook. Democratie en vrije meningsuiting in een liberaal perspectief.

Een beetje oorlog

De ontploffing van de zaak van Dijck is echter geen gevolg van een ‘misverstand’, maar simpelweg een teken dat sommige journalisten nog wel hun werk doen. Niet deze van de Standaard of De Morgen, wel die van een marginaal sensatieblad als P-magazine, waar de betrokken escortdame als model bekend was en het spoor makkelijk te volgen was. Eigenlijk is dat een enorm affront voor Karel Verhoeven en Bart Eeckhout, die alsmaar toeteren dat ze aan onderzoeksjournalistiek willen doen maar in feite vooral het politieke milieu afschermen. Temeer omdat het eenmansspeurwerk van P-journalist Stefan Lambrechts qua middelen en mankracht niet te vergelijken is met de paar honderd inktkoelies die hun broek verslijten op de bureaustoelen van De Standaard.

Uiteraard kan enig opportunisme het betrokken blad niet ontzegd worden, wanneer het de bom uitgerekend laat ontploffen tijdens de 11-juli speech van de VP-voorzitter in het Brusselse stadhuis. En dat uitgever-godfather Maurice De Velder wat openstaande rekeningen heeft met het Vlaamse politieke establishment, is óók een openbaar geheim. Toch zet de zaak Van Dijck de scheiding tussen mainstream media en ‘alternatieve media’ op scherp. Het is weer een beetje oorlog tussen de politiek en (een deel van) de media, en dat is misschien wel goed voor de democratie.

In dat opzicht is de onthulling rond de persoon van Kris Van Dijck vooral een schot voor de boeg, en een verwittiging aan het politiek establishment dat niet alle journalisten aan de leiband meelopen. En dat ook een medium als Doorbraak zich méér dan als een luis in de pels moet opstellen. Daarvoor zit ik hier ook als columnist, niet om dromerig dagboekproza te ventileren, daarvoor hebben we andere eminente literatoren in huis.

11 juli zal nooit meer zijn zoals voorheen, dit is echt iets voor de geschiedenisboeken, wie nu in het buitenland was, was op de verkeerde plaats. De Slag der Gulden Sporen is vervangen door zijn 21ste-eeuwse versie, namelijk een reeks GSM’s die afgaan in het Brusselse stadhuis, waardoor de man in het sjiekste harnas kennis maakte met het slijk. Symbolischer kan niet. Ongetwijfeld zal het establishment in het verweer gaan en mag bijvoorbeeld journalist Stefan Lambrechts een dagvaarding in zijn bus verwachten zoals mevrouw Van Dijck al aankondigde. Of zoals Ignace Vandewalle (‘De illegale Ghelamco arena’) te beurt viel.

Dat zijn gekende intimidatietechnieken tegen de vrije pers. Of misschien wordt er zelfs een soort opgelegd protocol van zelfcensuur gefabriceerd. Hallo Pol Deltour van het VVJ en het Meldpunt voor Agressie tegen Journalisten? -‘Uw correspondent kan uw oproep momenteel niet beantwoorden, probeert u het later nog eens.’

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

15 reacties op De zaak Van Dijck: 11 juli zal nooit meer zijn zoals voorheen

  1. Yvo Gijsbers zegt:

    Onafhankelijk, Sanctorum, twee begrippen, één man.

  2. Joris zegt:

    Maakt het wat uit wat een politicus doet in zijn vrije tijd? Ja, dat doet het wel. Ze willen altijd alle aandacht en dus is wat ze allemaal uitspoken ook nieuws, zeker als het illegaal is en/of bedenkelijk. We hebben nooit aan een soort van Daily Mail: expose them all!

    Gaat het hier over een soort van pooierschap? Dan is dit ook illegaal.

    En wat KVD zegt in deze zaak is van geen belang want het is een pathologische leugenaar. Wat die ons allemaal wou wijsmaken met zijn “akkefietje” met de wagen.

    Het ergste is dat “iedereen” al wist wat een paljaske het was: met zijn zatte kop tussen de hangtieten van een ordinaire hoer: de eerste burger van het land!

    Een pluim voor P-magazine. En de MSM? Hoeren van de politiek. En justitie? Idem.

    • Eric zegt:

      Het enige wat bewezen is is dat Van Dijck zat in een auto heeft gereden en dat is erg genoeg om hem als parlementsvoorzitter af te zetten. Al de rest zijn verhalen van de boulevardpers die in tijden van kwezels en komkommers de algehele nieuwsleegte met nattevingerwerk wenst op te vullen. Bovendien is ook de uitgever van P-Magazine ooit veroordeeld wegens witwaspraktijken, valsheid in geschrifte en misbruik van vertrouwen. De pot die de ketel verwijt dat hij zwart ziet, dus. NVA-er of niet, Van Dijck heeft recht op een weerwoord en zijn proces moet niet in de pers, noch op deze site worden gevoerd. Als een konijn staart de ganse rioolpers, DS en DM dus inbegrepen, naar een aapje in een lichtbak. Ik denk dat er nogal wat politici meer op het geweten hebben dan Van Dijck (ik denk aan Onkelinkx), waarover nooit met een woord werd gerept. Niet meer, niet minder dan een over het paard getild fait divers.

      • Joris zegt:

        En de hoeveelste keer was het dat hij strontzat door de straten van Dessel denderde? Het zal de eerste keer geweest zijn. Not. De reden dat dergerlijke figuren doen wat ze doen is dat ze weten dat niemand hen wat in de weg zal leggen. Puur machtsmisbruik.

        En de MSM is in dit land embedded, totaal onbetrouwbaar dus nogmaals hulde aan P-Magazine. Strontzat ongevallen veroorzaken en een hoop leugens vertellen is geen “over het paard getild fait divers”, zeker niet. En al die hoeren ook niet want een serieus veiligheidsrisico. Oh wacht, daar was onze suskewiet ook al bij betrokken. Het is alleen wachten op de video.

        Maar maak je geen zorgen, die “deontologische commissie” zal hem een blaam geven en dat zal het dan zijn (of P-Magazine brengt nog andere zaken naar boven). Kan ook niet anders want het zijn zijn vriendjes. Wat een komedie allemaal.

        En hoe reageren ze bij de N-VA op deze zaak? Ik stel vast dat de N-VA nog grotere tsjeven zijn dan de tsjeven. De top bestaat uit het ergste soort van collaborateurs die je je maar kunt voorstellen. Het verschil tussen woorden en daden is nergens anders zo groot. Een partij nog erger dan de anderen en al zo corrupt als de anderen. Belgischer dan België. Een traditie à la Schiltz.

      • Eric zegt:

        Ik geef u geen ongelijk wanneer u stelt dat Van Dijck onverantwoordelijk is geweest, en misschien ook corrupt is. Maar waarom heeft men mevrouw Onkelinx, toen die minister van Justitie was (nooit waren er zoveel ontsnappingen als in de periode van haar ministerschap, bovendien was ze getrouwd met een in het buitenland gearresteerde drugdealer die ze door haar positie vrij kreeg en een hoge functie annex riante vergoeding in haar kabinet bezorgde) nooit tot ontslag gedwongen? Waarom wordt er niet over de rol van Kris Peeters in de zaak van de escorte gesproken? Zou het niet kunnen dat men in Van Dijck de perfecte zondebok heeft gevonden, zodat andere vieze zaakjes van andere parlementsleden op de achtergrond kunnen blijven? Wanneer zo’n zaak losbarst en alle persorganen zich op één persoon storten, dan is er stront aan de knikker. Dan worden er rekeningen vereffend en blijft een hoop tuig buiten schot. Vreemd toch dat een malafide cafébaas zoals Stevaert bij gratie van diezelfde pers zolang voor heilig paterke van Hasselt kon doorgaan, hij die het altijd over de mensen had die gratis moesten bediend worden, maar die ondertussen tot in Vietnam schaamteloos zijn zakken vulde en zich door Marokkaanse hoeren liet chanteren (en hoe zijn al die kippen zonder kop à la Temsamani, Gennez, Van Brempt of Vandenbossche op topposities beland?). Het één praat het ander natuurlijk niet goed, maar uit één rotte appel afleiden dat de hele appelboom beter kan omgehakt worden lijkt me een brug te ver. Ik denk dat u eerst wat te hoge verwachtingen in NVA had, en nu is de teleurstelling des te groter. Zelf heb ik nooit met NVA hoog opgelopen en juist daarom kan ik volgens mij de zaak nu objectiever beoordelen. En, zoals ik al eerder schreef, de pot verwijt de ketel in deze dat hij zwart ziet. Ook P-magazine hangt aanéén van de rottigheid. Het behoort tot de MSM (en hoe?!), het wordt momenteel in hoge oplage gedrukt en gekocht en dàt is de ultieme bedoeling van die zogenaamde ‘onderzoeksjournalisten’. Of gelooft u nu echt dat het P-Magazine erom te doen is van Vlaanderen een beter en mooier land te maken?

      • Christel zegt:

        @Eric: P-magazine is reeds sinds januari 2017 gestopt met papieren versie, ze hebben enkel een webstek en een fb-pagina. Mensen kopen nog nauwelijks kranten en tijdschriften, ze lezen het nieuws voornamelijk op het internet.
        https://www.gva.be/cnt/dmf20170124_02694110/p-magazine-stopt-met-papieren-versie

  3. Koenraad zegt:

    Zal het deze keer weer de schuld van de sossen zijn ?

  4. Volgens mijn vrouw had hij een schoon kostuum en schoenen aan. Volgens zijn moeder is hij goed opgevoed, en zijn Leentje zegt dat hij lieve en eerlijke man is. En ik denk dat het vakantie komkommertijd is en dat de P-magazine vlot over de toonbank zal gaan. Ook goede tijd voor enkele dure topadvokaten die graag in de gazet staan en op televisie komen. Als modder opdroogt wordt het stof dat door de wind van de tijd wegwaait, maar Kris gaat helaas toch een nieuw kostuum moeten kopen.

  5. Christel zegt:

    Echte onderzoeksjournalistiek zou ik niet noemen ( Raf Sauvillers, die was pas een onderzoeksjournalist om u tegen te zeggen), maar eerder een politieke afrekening. Maurice De Velder, de eigenaar van P-magazine werd namelijk vorig jaar in december door de rechtbank veroordeeld tot het betalen van twee miljoen euro aan Renault in het dossier van de garage aan de Tunnelplaats (dubbelverkoop aan Land Invest). En wie werd eens gesignaleerd in De Fornuis op het feestje van Eric van der Paal? Juist ja….En Van Dijck werd de sigaar. Moest hij maar niet zich inlaten met dat escortmeisje en e-mails sturen (trouwens, hoe zit het met de privacy(wetgeving)?)
    https://sanctorumblog.wordpress.com/2017/11/25/tfornuis/

    • Eric zegt:

      Raf Sauvillier was inderdaad de beste onderzoeksjournalist die Vlaanderen ooit heeft gehad. ‘Borgerokko mafia’ en ‘Zwarte Diamant’ zijn zo spannend als de betere Geeraerts, maar ze reflecteren de werkelijkheid nog scherper, terwijl de inhoud ervan actueler is. Een schijtboekje van een politicus of een advocaat krijgt natuurlijk veel meer pers, maar raakt om de dure nietszeggendheid ervan veel sneller in de vergetelheid. Hoe meer ik weet over pers & establishment, hoe groter mijn walging wordt.

      • Eric zegt:

        Foutje: hij heette Raf Sauviller, veel te vroeg heengegaan…

      • Christel zegt:

        ‘Borgerokko maffia’ heb ik in huis. Die kan je overal vinden, in de Standaard Boekhandel, ’t Stad leest en zelfs in de supermarkt Carrefour. P-magazine had een reeks artikels van hem over de mocromaffia gepubliceerd. Toen kreeg Sauviller doodsbedreigingen van de maffia en moest hij onderduiken. Hij kon schrijven, ja.
        Boeken van politici koop ik niet. Er wordt sowieso al veel te veel geleuterd op (sociale) media door en over hen.

  6. Joris zegt:

    Den Grooten Leider van de Nieuw-Vlaamse Alcoholisten is terug van zijn snoepreisje in Zuid-Amerika. Nog geen woord over Suske en suskewiet, het D/s koppel van het jaar. En vandaag gemeenteraad in Dessel waar men ondertussen ook bloed ruikt. Weg de algemene verheerlijking van de zelfvoldane kleinburger in Dessel city.
    .
    Dropt P-Magazine binnenkort bommetjes? Waarschijnlijk wel. Met video (link) en al? Hopelijk.
    Iets met een ijsberg.

    Voor die andere kleinburger Geert Bourgeois is de zaak al afgesloten, daar werkt men achter de schermen met de politiek (benoemde) vriendjes toch aan. De collaboratie anno 2019.

    • Eric zegt:

      Een kleinburger wordt geliquideerd door kleinburgers. Zo gaat dat in het dal van Nijd & Persmuskieten.

      • Joris zegt:

        Het zou voor suskewiet (en Suske & Leentje) wel eens een déjà vu kunnen worden in Dessel city vandaag. Sommigen zeggen dat ze bij P-Magazine klaarzitten om een nieuw bericht te plaatsen bij de aanvang van de gemeenteraadszitting.

        Zie ze daar al allemaal zitten, met P-Magazine op hun smartphone.

        Happy days!
        Brussels Town Hall Redux!

Reacties zijn gesloten.