Na de toeristen de kuisploeg

vuilnisHet hilarische verhaal van de file aan de top van Mount Everest, waar honderden gelegenheidsalpinisten in de bijtende kou en quasi zonder zuurstof hun beurt afwachtten om op de spits de selfie van hun leven te nemen, wordt nog hilarischer door het nieuws dat het daar ook bezaaid ligt met achtergelaten plastic, flessen, verpakkingen, tot en met complete tenten. Elf duizend kilo afval haalde het Nepalese leger op aan het einde van het klimseizoen. Met de glimlach. Het toerisme is een belangrijke bron van inkomsten voor de Himalayastaat, en voor zo’n klimvergunning alleen al betaal je zo’n 11.000 dollar. Daarvoor mag je al eens een conservenblik weggooien.

Idem dito de jaarlijkse berichten over de grote festivals genre Tomorrowland: het achterlaten van rommel is er een traditie, ook daar schiet een kuisploeg welgemoed in actie als de jongens en meisjes weer naar huis zijn. En nu bereiken ons ook beelden van het Noordzeestrand na het eerste zomerweekend: 25 ton afval wordt daar geruimd, mensen laten werkelijk alles achter. Strenge boetes? Neen, daar beginnen we liever niet aan. Want, zegt Burgemeester Daphné Dumery (N-VA) van Blankenberge: mensen komen hier voor hun plezier, we willen geen politie op het strand, hoogstens wat sensibilisering.

Dat is echt wel een doordenker: is rommel weggooien op zich dan ook een vorm van vakantiegenoegen? Ja dus, althans in de optiek van mevrouw Dumery. Blankenberge verdient aan de toeristen en de kuisploeg is gewoon een onderdeel van de dienstverlening, zoals de vuilnisophaling of de strandredders. Een verantwoorde vaste kost voor dé favoriete badplaats van Groot Antwerpen en de belendende parkings. Smijten maar, jongens, het is allemaal inbegrepen.

Pampercultuur

Theodore Dalrymple: ‘De zachte aanpak werkt averechts…’

In wezen gaat het aan de Himalaya, op Tommorowland of in Blankenberge om hetzelfde pervers effect: net omdat er een kuisploeg is, denkt men dat rommel achterlaten ook mag, waardoor het fenomeen nog toeneemt. Hetzelfde speelt zich uiteraard af op huiselijk niveau: niets zo’n fout signaal als de kamer van zoon- of dochterlief regelmatig opruimen. De dag daarna ligt het er opnieuw bij als een stal.

Dat leidt verder tot een paar socio-politieke bedenkingen, rond de verzorgingsstaat bijvoorbeeld, die ik van mezelf niet verwacht had. Trekt de werklozensteun werklozen aan? Creëert het OCMW armoede? Leidt de terugbetaling van doktersbezoek en geneesmiddelen tot medische overconsumptie? Theodore Dalrymple heeft daar al zijn licht over laten schijnen, zijn oordeel is keihard: hoe zorgzamer de staat, hoe meer de burger zich gedraagt als een lui, verwend kind. Dalrymple beschrijft de fameuze pampercultuur als een infantilisering, het behandelen van de burger als een kleuter waarvan men geen verantwoordelijkheidsgevoel kan verwachten. De cultuur van het sentiment maakt de mens narcistisch, en is o.m. verantwoordelijk voor al die softe sensibiliseringsprogramma’s die niks uithalen en op de duur zelfs de daders tot slachtoffers herleiden.

In de plaats van de politiek-correcte hulpverlener-strandopruimer pleit Theodore Dalrymple voor meer harde repressie: boetes, gevangenis, of laat iemand die betrapt wordt op sluikstorten eens een hele dag blikjes en peuken oprapen. De West-Vlaamse provinciegouverneur Carl Decaluwé is ook geneigd tot de harde aanpak en wil de mensen ‘treffen in hun portefeuille’. In Singapore levert het op straat gooien van een kauwgom een boete van omgerekend 600 euro op. Effectief is het wel, maar wie wil nu in zo’n politiestaat wonen? Uiteindelijk rijdt ook die Dalrymple-visie zich vast in een doemscenario, dit keer dat van regelstaat die alles verbiedt wat niet is toegestaan, de Big Brother samenleving van controle en verklikking, camera’s op elke hoek van de straat.

Een dilemma zo lijkt, tussen de verkleutering of het behandelen van elke burger als een potentiële crimineel. Misschien ligt de oplossing dan toch weer in een soort identitaire weefselversterking die spontaan zou leiden tot een proper strand, zoals de meeste dieren ook niet aan nestbevuiling doen. Geen geknuffel, geen strenge hand, maar gewoon basic instinct en wat aangebracht thuisgevoel, het besef dat het strand van ‘ons’ is. Daarvoor moet het er ook wel uitzien zoals thuis en dienen er voldoende herkenningsfactoren te zijn. Voorlopig zijn er in Blankenberge maar weinig vrouwen in boerka gesignaleerd, wordt er meer Aaantwaarps gesproken dan in Antwerpen, en zijn Jacky Lafon en Luc Caals vaste gasten in ’t Witte Paard, dat zou dus toch moeten lukken. Voor meer cultuur van eigen bodem, afspraak aan het naaktstrand van Bredene.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Na de toeristen de kuisploeg

  1. YJoris zegt:

    JS met dank weer voor een zoveelste artikel, met terecht aandacht voor dit vakantieprobleem;
    jij schrijft:
    ” Misschien ligt de oplossing dan toch weer in een soort identitaire weefselversterking die spontaan zou leiden tot een proper strand, zoals de meeste dieren ook niet aan nestbevuiling doen. ”

    Ja, en daar nijpt het schoentje:
    “de identiteit” is erg zoek en wordt ook langs alle kanten bestreden oa door de massa-immigratie te bevorderen krijg je een steeds verdere vervreemding van de maatschappij, met mensen die geen enkele relatie hebben tot het heden en zeker niet tot het verleden (de voorvaders) van dit land of gewest. In het openbaar vervoer (in het Antwerpse) hoor je ook nauwelijks nog Vlaams/Nederlands. Met de toenemende (door de politiek gehuldigde) vervreemding komt uiteraard een niet-gehechtheid, en dus een non-respekt-gevoel en egoïsme kijken.

    Maar ook vooral “het ongelofelijk hoog gehalte aan laksisme” en “laissez faire, laissez passer” in dit land, zonder veel discipline:
    alles kan en alles mag, geen enkele boete riskeer je.
    En dus, gaat het van kwaad naar erger: niemand let op en iedereen smijt achteloos weg.

    Komt er ook bij dat “vakantie” een kapitalistisch iets is en het egoïsme erg in de hand werkt.
    Zo van “wij betalen toch voor onze vakantie, dus de kuststad moet maar zorgen dat het terug proper wordt”.

    En waar is “de ecologische reflex” gebleven vraag ik me ook af?
    Zo van “wij ruimen ons vuil zelf wel op” en/of “wij behoren niet tot dat laaggevallen, consumerende, egoïstische en vervuilende publiek” en “er is al genoeg plastiek-vervuiling, wij dragen ons steentje bij door op te ruimen”.
    Dure sensibilisatie-campagnes van de overheid halen NIKS uit, als er ook niet repressief opgetreden wordt; (al heeft de “vrijgevochten Vlaming” het daar ook moeilijk mee, stel ik vast.)
    Nuja, de boodschap die de regeringen en politici steeds maar uitdragen is die van de economie en het kapitaal (banken, beurs, …), dat is hèt belangrijkste, niet de ecologie.
    Geen wonder dan dat je een egoïstisch kapitalistisch volkje kweekt en krijgt, zonder ecologische reflex.

    Ook zou men kunnen appelleren op de zgn “gezonde burgerzin” (waarnaar Johan eigenlijk naar verwijst).
    Spijtig, ja, dat merk ik ook op waar ik leef, die “burgerzin” is heel ver te zoeken, noch bij de oudere generatie en zeker niet bij de jongere.
    Bijvoorbeeld:
    Niet ver van waar ik woon waren er een paar straatlichten defect (op een drukke gewestbaan zelfs) en hield ik in het oog hoelang het zou duren alvorens iemand zijn smartphone of gsm of pc ter hand zou nemen om dit probleem te melden.
    Maanden gingen voorbij, er gebeurde niks… tot ik (fietser) het beu was -want ook het fietspad was gevaarlijk te weinig verlicht- weer maar eens in actie schoot en voldeed aan mijn burgerplicht; via internet meldde ik het probleem bij de betreffende diensten.
    En ja hoor, twee dagen nadien was het probleem ‘plots’ verholpen en brandden de lichten weer.
    En zo kan ik tal van bewijzen aanleveren die mijn vaststelling van “de afwezige burgerzin” kan bewijzen.
    ’n Ellendig, hoog technologisch, zwaar kapitalistisch en egoïstisch landje/gewestje lijkt het mij, ondanks bv zovele dure sensibilisatiecampagnes enz …
    Met de toenemende vervreemding -door massaimmigratie, gewild door de overheid onder de valse mom van meer kinderen (=consumenten & werkkrachten) in Europa- zal het er ook niet op verbeteren vrees ik, spijtig en dat maakt het leven steeds moeilijker en op den duur zelfs onmogelijk.

Reacties zijn gesloten.