Neen Knack, ik moet uw promopakket niet

Talrijk zijn de aanvallen op de zogenaamde mainstreammedia (MSM), brutaler ook wel leugenpers genoemd, de gesettelde pers die verzwijgt, omzwachtelt, nooit de volle waarheid vertelt, maar vanuit een obscure agenda schijnt te werken, gericht op desinformatie en manipulatie. We hebben het niet voor de MSM, maar we lezen ze wel, als gold het een verplicht ritueel. Waar staat het begrip mainstreammedia eigenlijk voor? In mijn nieuw Doorbraak-boek met lezingtoernee Na het journaal volgt het nieuws fileer ik het fenomeen. Alvast een voorsmaakje, eens kijken wat de brievenbus vandaag in petto heeft.

Nieuws aan halve prijs

Voor mij ligt een reclamepakket van het weekblad Knack dat in de bus viel. Het oogt een beetje zielig, die pseudo-persoonlijke boodschap in steeds groter wordende kapitalen: ‘Geachte heer Sanctorum, Beste Johan, – U KUNT NU 100% VAN UW NIEUWSHONGER STILLEN VOOR 50% VAN DE PRIJS  – KIJK SNEL BINNENIN!

Daaronder worden de drie-in-één magazines afgebeeld die in het abonnement zijn begrepen: Knack Magazine zelf, het lifestyleblad Knack Weekend, en het televisiemagazine Knack Focus. Veel papier. De twee laatsten zijn voornamelijk full-color-reclamebladen waar werkelijk niks van enige betekenis in staat.

Het woord nieuwshonger wekt de aandacht: hebben wij honger naar nieuws? Is het nieuws iets dat wij dagelijks tot ons moeten nemen, zoals voedsel, eiwitten, koolhydraten? Of is het veeleer verslavende junkfood waar niks voedzaams inzit maar dat door zijn samenstelling dwingt tot consumptie in een vast herhalingspatroon?

Het antwoord wordt gegeven door de dominerende passage binnen de koeien-van-letters-boodschap: ‘voor 50% van de prijs’. Daar verspreekt Knack zich toch wel: het nieuws is geen informatie maar koopwaar met een Colruytlabel. Het afgeprijsde magazine moet namelijk vooral lezers aantrekken, bij voorkeur geen kritische lezers maar de middelmaat die de ‘content’ als vulsel tussen twee reclameblokken moeiteloos absorbeert. En dat is de essentie. Reclametarieven worden namelijk aan de hand van de CIM-cijfers vastgelegd, en dus is de commerciële leefbaarheid van zo’n blad puur afhankelijk van het lezersbereik. Of tenminste de oplage, want of u die artikels ook leest doet er niet toe.

Versoaping

De VRT, bewaker van de politiek-correcte lijn in de Vlaamse media

In dat perspectief mag het ‘content’-glijmiddel niet teveel schuren of in onze darmen blijven hangen, en excuus voor de skatologische beeldspraak: het moet er ook snel weer uit, zodat uw nieuwshonger zich herstelt. ‘Kijk snel binnenin’ wordt gevolgd door ‘neem de hapbare brokken en slik ze door’, want elke week is er weer een nieuwe Knack,- een duizelingwekkende papierproductie die ik verpulping heb genoemd. De analogie met junkfood is compleet, er mag niets blijven hangen, de reclameboodschappen vereisen herhaling en continuïteit.

En van daaruit komt de politiek-correcte redactionele richtlijn als vanzelf weer te voorschijn: aan de commerciële verpulping beantwoordt ook een streven naar consensus en een manipulatie van het lezerspubliek in de richting van een algemeen aanvaarde, in wezen systeemvriendelijke ideologische middelmaat, ook wel pensée uniqiue genoemd. Dat proces heet versoaping (de Van Dale-redactie krijgt het druk dit jaar): de actualiteit als soapachtige brij, een eindeloos feuilleton dat van randcommentaar en duiding wordt voorzien om de lezer vooral niet op het idee te brengen zelf een opinie te vormen. Alles wijst naar het centrum, maar dan met de pococratisch-betuttelende vinger die de lezer in essentie beschouwt als maakbaar, manipuleerbaar, nu ja, gewoon een beetje dom.

Dat de commerciële dienst van uitgever Roularta niet snapt dat zo’n pakket bij meer kritische kandidaat-lezers alleen dégout oproept, bewijst alleen maar dat het linksdraaiende blad ook niet op zoek is naar een kritisch publiek. Integendeel, de mainstreammedia streven naar een zo groot mogelijke middengroep van intellectueel luie consumenten die ook het meest ontvankelijk zijn voor de publicitaire boodschappen, aaneen geluld met entertainment en Gutmenschachtig moralisme.

En zo versmelten het marketingperspectief en de politiek-correcte norm perfect tot een glad product dat roept, smeekt om geconsumeerd te worden. Dat kan ook op een alternatieve manier die de schijn van journalistieke kwaliteit ophoudt: ‘Meer zalm’ (De Morgen), ‘Verwacht het onverwachtse’ (De Standaard). In wezen gaat het niet om controverse maar om het bewaken van de maatschappelijke krijtlijnen waarbinnen het zogenaamde debat mag gevoerd worden.

De VRT, de publieke omroep die zich theoretisch niks moet aantrekken van CIM-cijfers en toestanden, fungeert als de regisseur van heel het mainstreamgebeuren en is marktleider in de pococratie. Ze staat aan de top van de piramide en bewaakt de politiek-correcte lijn van heel de traditionele Vlaamse pers die op die manier echt een regime- of systeempers wordt. Voorbeelden legio, zie de manier waarop Dries Van Langenhove –of je er nu sympathie voor hebt of niet- wordt geëxorciseerd, door de VRT maar ook in de papieren pers. Het wijst op een viraal ons-kent-ons-netwerk van journalisten die mekaar imiteren en zich vinden rond één grootste gemene deler.

Achterhoedegevechten

[/media-credit] GeenStijl, of de hachelijke oefening om politiek-incorrect met commercieel leefbaar te verzoenen

Wat dan met de niet-MSM, de zogenaamde alternatieve pers? Volgens de filosoof Noam Chomsky bestaat er een cascadeproces, waarbij de zogenaamde kwaliteitsmedia de toon zetten voor kleinere bladen en kranten die het mainstreamdiscours overnemen, om eventueel een graantje mee te pikken uit de publicitaire ruif. Tegen dat model ingaan is en blijft hachelijk. De populaire Nederlandse webstek GeenStijl probeert het het label van politieke incorrectheid aantrekkelijk te maken voor adverteerders, maar in Vlaanderen is dat voorlopig ondenkbaar. GeenStijl werd trouwens door Mediahuis, dat het webmagazine eerst had opgekocht, weer afgestoten omdat de toon voor adverteerders te ongezouten werd.

Voor elk alternatief blad of internetmagazine blijft de vraag hoe het zelfbedruipend kan worden/blijven en of het de medewerkers een redelijke vergoeding kan geven. Crowdfunding en lezerscoöperaties vormen misschien een oplossing. Dat geldt ook voor Doorbraak: onafhankelijkheid heeft een prijs, en adverteerders vinden blijft moeilijk voor een medium dat zich nadrukkelijk uit de mainstream positioneert. Waarbij ook de gesettelde journalistenbonden een dubieuze rol spelen, kijk maar hoe de Vlaamse Vereniging van Journalisten stelselmatig perskaarten weigert aan Doorbraak-medewerkers.

Maar uiteindelijk zijn dat achterhoedegevechten. De publiciteitsbudgetten trekken weg uit de papieren media, het wordt steeds moeilijker om de poco-siroop ingelepeld te krijgen, er zijn Facebook, Twitter en de blogs. Er heerst een bedekte maar permanente crisissfeer bij bladen als De Standaard, De Morgen en Knack, die men probeert te bezweren met nog nadrukkelijker de commerciële toer op te gaan, nog meer lifestylegezwets en nog meer omzwachtelde info, nog schaarser het parler vrai en de echte vraagstelling ten gronde. Het gaat uiteindelijk om een door de overheid gesponsorde intellectuele bureaucratie die steeds minder relevant wordt. En die dat eigenlijk ook wel beseft.

Het verdriet van de mainstreammedia is dat hun rol eigenlijk is uitgespeeld, maar dat ze net daardoor nog méér mainstream willen worden en zich nog méér aan hun status vastklampen. En zo ziet de in mijn bus gedumpte Knack-promozending er ook uit: als iets dat om medelijden vraagt, een prul om weg te gooien zonder het uit de cellofaanverpakking gehaald te hebben. Het ligt hier al twee weken, nu gaat het de vuilbak in, netjes bij het oud papier uiteraard, te vermalen tot pulp waaruit misschien een nieuwe Knack verrijst met nog minder allure. Ik wed dan maar op het toiletpapier als recyclageproduct, moge de riool onze Vlaamse mainstreampers een welverdiende laatste rustplaats bezorgen.

Dit jaar fileert Johan Sanctorum kritisch de Vlaamse media in een nieuwe lezingtournee. Daarbij wordt ook zijn boek hierover gepresenteerd. Meer info: klik hier.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

9 reacties op Neen Knack, ik moet uw promopakket niet

  1. Wim zegt:

    Jeetje Mina ,wat een pessimisme en verbittering aangaande journalistiek die ons toch wat wijzer maakt , ook al is het links of rechts gekleurd en idioten raken ook al eens een spijker. Controleer uw “impulshitting”. Het lifestyle gezwets hoort erbij en zet mensen gelijkertijd aan het denken.

  2. Eric zegt:

    Knack is werkelijk gepersonaliseerd. Op het exemplaar dat ik gratis in de bus kreeg staat rechtsonder : ‘Word interessanter beste Eric, Lees Knack en krijg 50% korting’. Blijkbaar gaat Knack er dus vanuit dat ik niet interessant genoeg ben (voor mezelf? Voor de anderen?), dus heb ik het hele tijdschrift doorgebladerd, sommige artikels gelezen (Peter de Roover, Ex-moslims getuigen bij Boudry) en me nadien afgevraagd of ik nu interessanter ben geworden. Het antwoord was ‘Nee’, maar dat komt ook omdat ik voorheen al zo interessant was. Na de vraag ook aan enkele kennissen gesteld te hebben bleek dat ik zelfs een ietsiepietsie saaier was geworden. Ze hebben me dan ook aangeraden nooit meer nog een Knack open te slaan. Ik denk dat ik die raad ga opvolgen.

  3. Eric-B.L. zegt:

    Vermits tegenwoordig letterlijk alles geregistreerd wordt en velerlei grafieken over elk van ons geproduceerd, om ons in een scifi keurslijf te dwingen, kan men menen dat het veiliger zou zijn schijnbaar mee te doen met de hele flut-media-rimram en straks ook nog de chip-inplant te aanvaarden!!! Toch liever niet. God, Jezus, zelfs Maria, kenden in alle tijden voortdurend de allerergste vijanden. Als men dan nagaat wie die vijanden zijn komt men o.a. bij die leugenmedia terecht en bij de groten die alles in handen menen te hebben. Het allereerste beeld van Maria is te vinden in het eerste boek Genesis 3:15 van de bijbel: de Vrouw die de kop van de duivel verplettert. En het laatste bijbelboek Openbaringen 12:1-17 De Vrouwe en de draak. Maria, Levend Medium als Middelares en Koningin, met de hulp van Aartsengel Michael, zal alle valse media en hun groten der aarde verslaan. Dat is geen geestelijke romantiek, het is realiteit. Begin oprecht en eenvoudig te bidden in waarheid en u zult Zien en Ervaren.

  4. Marc Schoeters zegt:

    Om in de scatologische sfeer te blijven: weg met de pococratische coprolalie van de mainstreammedia! Moge hun onverteerbare woordenbrij snel uit ons organisme verdwijnen. Dat is de warme hoop die ik uitdruk.

  5. willy zegt:

    Een altijd werkende oplossing is gewoon een label op uw brievenbus plakken met een vriendelijk verzoek aan de postbode om geen “reclame ” meer in de bus te stoppen.Ik,lees ook al jaren geen krant ,dat nieuws kan je alle 30minuten horen op radio 2 ,de groooooootste familie .Gelukkig is hier ook een afdoende remedie tegen ongewenste radio of tv gezeik …., zappen
    Dit heeft meer voordelen als nadelen ; geen tijdverlies ,geen verspilling en de grote winnaar is misschien de natuur .
    ps: die labels voor de brievenbus zijn gratis verkrijgbaar

    • Eric zegt:

      “Gelukkig is hier ook een afdoende remedie tegen ongewenste radio of tv gezeik …., zappen.” Een betere remedie is: geen tv in huis halen, en als u de pech heeft er toch één te bezitten: sinds Mieke Vogels zijn containerparken nooit veraf (spijtig genoeg is ze er zelf nog niet op beland).

  6. Ines zegt:

    Mis ik iets of zijn er hier mensen die echt denken dat er bij Doorbraak journalisten werken die een echte perskaart moeten krijgen. Journaliste zoals hun laatste aanwinst die “Jasmijn Waldorff” heet? En ten spijt de mooie van het net geplukte foto in haar bio is Jasmijn Waldorff dus geen echte columniste maar een wervende naam die je verzint voor een pafferige VB’er of N-VA’er, met een slechte adem, geplooide vetrollen en zichtbare okselvijvers maar toch eeuwig bereid om campagne te voeren voor de partaai uit blind idealisme of realisme, en dan tijdens de lijstvormingsdebatten toch wordt gepasseerd door de nieuwe generatie, nog strak in het pak zittende politieke parvenu’s. Als ik op die site surf, en telkens met meer verbijstering vast stel hoe werkelijk iedereen die reageert op de stukjes mekaar de hele tijd zit gelijk te geven, ondertussen links en rechts schouderklopjes uitdelend en ‘poco dit en poco dat’ roepend, word ik gewoon claustrofobisch. Sommige commentatoren/reageerders/stukjesschrijver lijken wel de voetbalpapa’s die elke zaterdag zich een hoge bloeddruk schreeuwen als zoonlief een keer de bal aanraakt door toedoen van de windrichting. En dan die irritante gewoonte om heel de tijd hun eigen boeken bespreken en promoten. Maar ze zijn wel “meer dan een mening” en ze moeten een perskaart bemachtigen om “starletjes” als Jasmijn Waldorff of Anne Moella(wie verzint zoiets??) een zweem van journalistieke sérieux te geven. De mensen die over perskaarten beslissen zullen wel niet zo onredelijk zijn als ze op basis van de objectieve vaststelling dat zelfs basale criteria waaraan een journalistiek platform moet voldoen ontbreken bij Doorbraak en de indieners wandelen sturen. Men kan anders net zo goed perskaarten beginnen uitdelen aan de woordvoerders van allerlei partijvoorzitters misschien?

  7. Ines zegt:

    Jasmijn Waldorff had het in haar laatste stuk over ‘binchdrinken’ i.p.v. binge drinking, zo een foutjes zijn niet erg, al getuigen ze van weinig redactionele proffesialisme maar ik leid er vooral uit dat Jasmijn geen hedendaagse twintiger. Als er één ding is waar twintigers van nu alles van kennen dan is dat wel ‘binging’…

    • Vanhoovels Paul zegt:

      Uit persoonlijke bevindingen weet ik dat “warm” nieuws niet in de media komt.
      Geen erg dacht ik dan. Maar het had wel zware gevolgen. Voor mij althans toch.
      Want reeds toen heb ik gezworen om nooit meer een cent uit te geven aan de Belgische pers. TV heb ik nog wel maar dat is dan ten behoeve van mijn echtgenote.
      Ik wil haar de pulp niet onthouden van Familie en Thuis.
      Heb in de beginfase van Familie geprobeerd om familiaal uit verplichting even mee te genieten (?) maar toen ik mij de vraag stelde of ikzelf graag een oude zeur op mijn nek zou krijgen in het dagelijks leven was mijn interesse vlug bekoeld en walgde ik van dit programma. Stel U voor! Een dergelijke madam die zich dagelijks zou moeien met uw leven. En heropstanding meemaken van doden die omkwamen na een zware helicopter-crash. Dat zijn toch toestanden uit de bijbel? En tussendoor alle dagen opnieuw een eindeloze portie reclame slikken. Feitelijk zijn de heruitzendingen van indianen en cowboys nog iets om mee te lachen. Als je terug een wedergeborene een tweede maal van hetzelfde paard ziet vallen dan is dat toch hilarisch? En dan het nieuws. Ook letterlijk en figuurlijk altijd hetzelfde; vooral het weerbericht. Gelukkig zijn er nog buitenlandse posten maar daar moet je meestal Engels voor kennen.(How it’s made bijvoorbeeld – Of over het heelal)
      En zelfs dat genot proberen ze ons te ontnemen.
      Daarom moet onze volgende generatie de taal van Voltaire aanleren in de school.
      De negers moeten toch de taal van hun baasjes spreken en begrijpen zeker!
      En taalkundig worden we dus opgesloten in de Benelux.
      Maar zelfs over die landen mogen we niks weten dat amusant kan zijn.
      Hun taal spreken moet voldoende zijn voor de Vlaamse knechten.
      Alhoewel op de VRT merk ik toch een lichte verbetering.
      Men begint er gaan te beseffen dat er nog een wereld is buiten België dat zo klein is dat een buil op de kop van een minister het nieuwsfeit van de dag wordt.

Reacties zijn gesloten.