Het ‘voortschrijdend inzicht’ van De Standaard

nummer1dsHeuglijk feit in de wereld van de Vlaamse papierjournalistiek: de krant De Standaard viert volgende week haar eeuwfeest. Op 4 december 1918 rolde het allereerste nummer van de persen, onder de leiding van de katholieke gematigde flamingant Frans Van Cauwelaert die het later tot minister zou brengen en zich tot een hevige pleitbezorger van het Belgische unitarisme zou ontpoppen. Een man ook met verre tentakels tot diep in het financiële hart van de katholieke zuil. Dat establishmentgehalte is altijd aan de krant blijven kleven. Ondanks, of net door het embleem AVV/VVK.

Politiek-correcte krijtlijnen

Frans Van Cauwelaert (1880-1961)

Na het failliet in 1976 werd met de steun van de Antwerpse industrieel André Leysen de Vlaamse Uitgeversmaatschappij opgericht, in 2006 omgedoopt naar Coreleo, dat uiteindelijk met Concentra (Het Belang van Limburg en Gazet Van Antwerpen) versmolt tot de groep Mediahuis die De Standaard vandaag uitgeeft. Sindsdien is krant steeds meer gaan aanleunen bij een modieus centrumlinks discours, dat zich vooral als ‘hip’ wil profileren, zoals ook de tegenhanger De Morgen: de Vlaamse pers is steeds meer eenheidsworst, met journalisten die overigens regelmatig verkassen. Diepgang is een probleem, intellectuele durf niet bevorderlijk voor de carrière. Alles wordt gepolijst, afgevlakt binnen de politiek-correcte krijtlijnen, ook al omdat de ontzuilde krant vooral wil verkopen en weet dat reclamebudgetten zich het liefst uitstorten in probleemloze, gladde media met veel lifestylenieuws.

In een aantal clips op Radio 1 wordt nu verduidelijkt hoe dat in zijn werk gaat. Het sleutelbegrip is  voortschrijdend inzicht. Doorheen voorbeelden wordt duidelijk hoe de krant met de actualiteit wil omgaan, en doorheen de tijd wijzer wordt. De eerste spot herinnert er ons aan hoe het opus magnum van Hugo Claus  ‘Het Verdriet van Belgie’ door DS-recensenten werd afgebrand als onleesbaar. Berouwvol klopt de spreker in het clipje op de borst: ‘we moesten onze mening herzien’. Dat is dan genoteerd. Was die toenmalige cultuurredactie wel bij de pinken?

Tweede voorbeeld van voortschrijdend inzicht: in 1962 kon de krant het woord neger nog gebruiken, maar nu is dat absoluut taboe, onder het motto: ‘Schrap die taal, en we veranderen de geschiedenis’. Echt waar: journalisten die woorden willen schrappen en de geschiedenis willen veranderen. Clip nummer drie: vijftien jaar geleden berichtte DS nog dat diesel goed was voor het milieu, nu zeggen ze het tegendeel. ‘We werden argwanend en zijn dieper gaan graven’, zo luidt het. Is dat zo? Of beperkt het journalistieke werk zich sowieso tot het bijeenscharrelen aan de oppervlakte van wat iedereen zegt en weet?

Mainstream-inzichten

Drie varianten dus op een boodschap die, naar aanleiding van het eeuwfeest van DS, aangeeft dat deze zogenaamde kwaliteitskrant lijdt aan achterlopend inzicht. Want wat is de onthutsende conclusie na het beluisteren van deze boodschappen? Dat het absoluut de moeite niet loont om DS te lezen want dat ze er toch altijd naast zitten. Dat bijvoorbeeld de boeken, die vandaag door die krant verguisd of genegeerd worden, meesterwerken zullen blijken (Het verdriet).

Meer nog: we leren nu ook dat De Standaard voluit haar medewerking verleent aan de politiek-correcte codes die ons worden opgelegd (de neger), waardoor vermoedelijk een dezer ook Zwarte Piet wel zijn kleur zal verliezen en we bijvoorbeeld ook niet hoeven te weten dat de man, die een kind dood reed zonder rijbewijs en vluchtmisdrijf pleegde, van allochtone komaf is.

Peter Vandermeersch, marketeer van het jaar 2007

Wie deze spot een paar keer herbeluistert krijgt het kippenvel: voortschrijdend inzicht blijkt te gaan over het schrappen van woorden, het manipuleren van taal en het filteren/achterhouden van informatie om het volk bij de les te houden. In de roman 1984 heette dat newspeak, vandaag detecteren wij de giftige ideologische ondergrond daarvan als cultuurmarxisme: media die bevolkt worden door post-68-intellectuelen, levend in een bubbel van het grote gelijk en het belerend paternalisme, inclusief dus woorden die uit de taal verbannen worden. Voor meer details, zie het gelijknamige werk van Paul Cliteur en ‘De Langste Mars’.

Ten derde, dat De Standaard nooit meer is dan een vergaarbak van mainstream-standpunten en inzichten. Als de overheid en de milieuspecialisten zeggen dat iets gezond is voor ons, dan zegt de krant dat ook (diesel). Blijkt men er na tien jaar faliekant naast te zitten, dan volgt een ‘sorry, volgende keer beter, maar blijf alvast onze krant kopen’. De gele hesjes zullen met deze dieselgrap niet lachen. In feite wordt met dit soort statements zelfs heel de klimaatkwestie op de helling gezet, want dat de opwarming van de aarde het gevolg is van menselijke activiteit, is nu wel de heersende mening maar binnen tien jaar ook weer achterhaald. Waarbij, andermaal, blijkt dat kranten lezen niet goed is voor euh… echt inzicht in de ons omringende wereld.

Het betere reclameblad

Wat rest, is de verkoop van een dagelijkse vracht bedrukt papier die het uitstekend in de kachel doet. Jammer voor de bomen die ervoor moeten sneuvelen. In essentie blijft de opiniërende hoofdredacteur (de term alleen al) de manager van een reclameblad met ‘content’ als vulling. Vooral de weekendbijlagen (wie al die pulp doorneemt op een zaterdag- en zondagmorgen verklaar ik voor gek) tonen ons de echte staat van de Vlaamse journalistiek: alles wat verkoopt is waar, en waarheid is wat de politiek-correcte goegemeente als waarheid verdraagt. Een logica die vooral onder het hoofdredacteurschap van Peter Vandermeersch –in 2007 zowaar tot marketeer van het jaar gekroond- tot bloei kwam.

Zo wordt het honderdjarig bestaan van De Standaard een soort Requiem, ja, zo vallen die reclamespotjes best wel te pruimen. Groteske versprekingen van een voorbijgestreefd medium waarin middelmatigheid en zelfcensuur de dominante toonaard vormen. Het woord is aan de nieuwe media, de blogosfeer, webmagazines zoals Doorbraak en Apache. Eigenzinnige kanalen die een publiek opbouwen, op zoek naar informatie en inzichten die de papieren pers noch de audiovisuele media,- de Vlaamse openbare omroep nog het minst,- kunnen of willen aanbieden.

Al in 2009, toen ik met mijn confrater Frank Thevissen op de Antwerpse Meir wandelde en mijn exemplaar van DS spontaan vuur vatte, wist ik dat het calorisch vermogen van zo’n krant het enige echte criterium is waarop ze te beoordelen valt. En nu de Warmste Week nadert, weet elke Vlaming wat hem/haar te doen staat. Voortschrijdend inzicht, nu eindelijk in ieders bereik.

 

Deze tekst kadert in een nieuwe Doorbraak-publicatie van Johan Sanctorum, getiteld ‘Na het journaal volgt het weerbericht’, voorzien voor 2019.

Met begeleidende lezingtoernee door Vlaanderen. Organisatoren, kringen, verenigingen: nu reeds boeken op https://sanctorumblog.wordpress.com/lezingen-2019/

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

17 reacties op Het ‘voortschrijdend inzicht’ van De Standaard

  1. Danny VdB zegt:

    Wat lees ik hier allemaal? De Standaard : mainstream-inzichten en politiek-correcte krijtlijnen??? Ik was juist van plan om een abonnement te nemen, wat ik dus niet zal doen! Duizendmaal bedankt! Als men een abonnement neemt is het elke dag eten wat de pot schaft… ‘k Heb zo al genoeg ’t zuur!

  2. wswinnen zegt:

    Puik idee: verbranden in plaats van er ’s anderendaags de patatten op te schillen. Dat is pas voortschrijdend inzicht.

  3. Eric zegt:

    Dat Claus’ ‘meesterwerk’ onleesbaar is was de nagel op de kop. Typisch voor een clubje krantenidioten: als ze dan voor een keer de waarheid zeggen kijken ze er later beschaamd op terug. Die miljoenen leugens worden echter niet rechtgezet ! Pathologische psycho-killers (dat geldt overigens voor de hele MSM-bende).

    • Christel VdM zegt:

      ‘ De beste Nederlandstalige roman van de laatste jaren’ – ‘het soort roman dat Joyce graag zou hebben willen schrijven’ – ‘onmiskenbaar een meesterwerk’ – zo wordt ‘Het verdriet van België’ bewierookt. Ik heb deze avond de roman, die al jaren stof ligt te vergaren, terug opgepakt en na 20 bladzijden gaf ik de brui eraan. Dit is al voor derde keer in twintig jaar tijd. Nog altijd slaapverwekkend, oubollig (het is nog maar in 1983 geschreven!) en provinciaals. Niks meeslepend. Niks wereldliteratuur. Poëzie lag hem beter.

      • Johan Verleye zegt:

        Beste Christel

        Ik ben er ook al drie keer aan begonnen. En – terwijl ik mij door het eerste hoofdstuk worstel – telkens weer die bedenking: wanneer gaat er nu eindelijk eens iets gebeuren dat mij interesseert of mijn nieuwsgierigheid opwekt?

        Maar enige bescheidenheid is hier wellicht op zijn plaats: het kan ook aan mij liggen …

      • Eric zegt:

        Als boekhandelaar weet ik dat het gros van de mensen jullie mening deelt. Dat boek is het intellectuele armageddon van zowat de meest overschatte Nederlandstalige schrijver van de twintigste eeuw. Voordat het uitkwam werd het door De Morgen de hemel in geprezen en wie het nadien toch niet goed vond durfde dat niet zeggen uit angst voor dom of gek door te gaan. De grap gaat dat ‘Het verdriet van België’ zijn naam heeft verdiend en dat het de titel is die het vaakst de Vlaamse wandkasten ‘siert’ zonder gelezen te zijn.

      • Eric zegt:

        Ik geloof trouwens dat het Boon was die zei: ‘Claus? Dat is techniek, techniek, techniek.’ Anderzijds moet ik zeggen dat Claus een goede petanquer was. Ik heb hem ooit aan het werk gezien. Hij kon dat bijzonder geconcentreerd. Techniek, techniek, techniek…

      • Christel VdM zegt:

        Waar deze blog er niet goed voor is, het ligt dus niet aan ons, meneer Verleye. Van ‘voortschrijdend inzicht’ gesproken, euh, geschreven ;-).

        @Eric: kon je ‘De Kapellekensbaan’ van Louis Paul Boon met zijn chaotische, doorratelende vertelstijl en het labyrint van kleine verhalen volgen?
        Dat zal wel dit keer aan mij liggen, want zijn ongewone taalgebruik (spreektaal) deed me wel de draad van het verhaal verliezen. Maar dat was bewust gedaan, die Boon met zijn onorthodoxe (en vaak grappige) vertelvorm zoals hijzelf het aangaf in zijn (anti-)roman:
        “de vorm dus: als gij het door de kantieke schoolmeester opgesomde wilt opnieuw zeggen, dan zult ge een andere vorm moeten zoeken, maar dewelke? b.v.b. een roman waarin ge alles holderdebolder uitkeert, kwak, gelijk een kuip mortel die van een stelling valt, + ernaast en erbij uw aarzelingen en twijfels omtrent het doel en nut van de roman, + daarbij en daarenboven iets dat ge zoudt kunnen noemen de reis van nihilisme naar realisme – weg en weer, 3de klas – want vandaag is er nog hoop dat de wereld iets wordt maar morgen wordt die hoop terug de bodem ingeslagen… en daarnaast zoudt ge nog kunnen randbemerkingen geven, plotse invallen, nutteloze omschrijvingen, gekapseerde erotische dromen en zelfs dagbladknipsels…”
        http://literairecanon.be/nl/werken/de-kapellekensbaan/fragment

      • Eric zegt:

        De Kapellekensbaan heb ik met toenemende bewondering gelezen. Het is wereldliteratuur van de bovenste plank. Er is geen tweede als Boon.

    • Danny VdB zegt:

      Woonde de schrijver niet in Gent toen hij het boek schreef? De buurt van de Sint-Lucas Academie? Heeft voordien nog een tijdje in Parijs verbleven (met de niet onknappe jonge actrice Sylvia Kristel). Dat boek (deels autobiografisch) is een persoonlijke afrekening met zijn verleden.

  4. Eric-B.L. zegt:

    Mensen die een inkomen verwerven door over hun talenten op te scheppen, toegegeven dat zij leuker zijn dan opdringerige leugen-media, maar de meest adembenemende, meeslepende, enthousiastwekkende, inspirerende en daadwerkelijke geschiedenissen vindt men in het oorspronkelijke boek Acta Sanctorum, zodanig begeesterend dat het bloed letterlijk over grond stroomt en de vurige tongen van de Levende Geest er uit tevoorschijn schieten. Geef toe, geen werelds schrijver kan daar aan tippen.

  5. Bart S zegt:

    De Standaard enkel beoordelen op zijn calorisch vermogen doet het blad groot onrecht aan. Deze krant heeft echt nog wel andere kwaliteiten dan dat. Het is met name ook een zeer geschikt hulpmiddel bij het schillen van patatten. Natte schoenen zijn hoogst vervelend. Welnu, met De Standaard erin gepropt, drogen ze in record tempo dankzij het absorberend vermogen van deze krant, die tevens ook kan dienen om bijvoorbeeld tijdensj een verhuis glazen in te pakken. Een echt kwaliteitsblad!

  6. Greta zegt:

    Tot 16 dec loopt nog de tentoonstelling “con amore” van Hugo Claus in de kunsthal te Rotterdam als afsluiter van het Hugo Claus jaar als ik me niet vergis.

    • Christel VdM zegt:

      En over dertig jaar kan men in het cultureel centrum van Bilzen foto’s en schrijfsels van ene filosoof – muzikant bewonderen, die het stadje op stelten zette met zijn hormonale uitspattingen, goddeloze klanken en onorthodoxe lezingen. ‘Per amore e per forza’ zou een goeie titel zijn, dunkt me.

  7. Greta zegt:

    “De opwarming van de aarde te wijten aan menselijke activiteit ”

    Niet onwaar uiteraard, maar vulkaanuitbarstingen, aardbevingen,tsunami’s bestonden reeds lang voor de mens kwam aangetreden. Het verdwijnen van de dinosaurussen en de klimaatveranderingen van destijds, kan je moeilijk aan de mens wijten.

    Zag onlangs een documentaire over Pompeï.
    Wat daar gebeurd is komt overeen met uitbarstingen of rampen van 10 kerncentrales.
    Recenter het moedwillig in brand steken oliebronnen Sadam Hoesein, uitbarsting ijslandse vulkaan en gevaar bijna nog een grotere ging uitbarsten.

    Lang geleden reeds in een documentaire National Graphic of Discovery gezien, men in staat is een nieuwe biotoop te creëren en er reeds een middel bestaat om het teveel aan CO2 af te breken. In Amerika uiteraard, niet voor niks Trump die oude steenkoolmijnen terug in werking laat treden.
    Wat men voor ruimtevaart reeds toepast, meer gericht zoektocht op aarde. Er loopt zo een kunstproject door Europa om zowel wetenschapper als kunstenaars hier aan mee te laten werken. Zelf zag ik het in Nederland. Het jaar nadien stond het in Hasselt…nu weet ik niet waar het zich bevindt if afgerond is.

  8. Greta zegt:

    Het boek “verdriet van België” laat zich moeilijk lezen, maar met de meeste wereldboeken het geval.

    Zelf las ik het pas na zijn dood en naar aanleiding van een mentale schok, waardoor ik in een vorm van hypnose terecht kwam.
    Een antwoord versluierd zag “waarom in België het aantal zelfmoorden zo hoog ligt”

    Op de plaats waar het gebeurde vernoemde de spreker de titel van het boek en iets erna over “ouders eren” plots iemand zeer luid en woedend sprak, hij een zelfmoordpoging overleefd had, maar zijn beide broers niet.
    Door die woede aanval belandde ik in een vorm hypnose of terugvallen reptielenbrein, overlevingsmodus.
    Mijn denkpistes wel degelijk een kern van waarheid konden bevatten.
    Alleen het seksueel misbruik, dat wel in het boek beschreven wordt, hoorde niet bij de denkpistes reeds gevormd waren.

    Nog steeds erg actueel voor debat net als de euthanasie waarvoor Hugo Claus koos.

Reacties zijn gesloten.