Het is allemaal de schuld van Zwarte Piet

Over matchfixing, procedureslagen, slachtoffercultuur, en vergeten slachtoffers

SteenElk jaar trekt op 9 november een demonstratie door Aalst van een paar honderd mensen, om aandacht te vragen voor slachtoffers van geweld, de gebrekkige nazorg, het gebrek aan intrinsieke rechtvaardigheid in het gerecht, en het trage malen van de bureaucratie. We ontmoeten er familieleden van verdwenen en nooit gevonden tieners, ouders van in het verkeer omgekomen kinderen die de dader (van Marokkaanse komaf, ssst!) fluitend uit het gerechtsgebouw zien wandelen, én overlevenden van terreuraanslagen. De verbittering is groot. Onopgeloste moordzaken, kafkaiaanse procedures, nabestaanden die in de kou blijven staan: niet toevallig in Aalst natuurlijk, de plek waar de Bende van Nijvel voor het laatst toesloeg in 1985.

RP14541 Marche Blanche

Ooit er waren er 300.000, nu nog 300 (Witte Mars)

Het onderzoek rond de Bende van Nijvel is symbool geworden van een falend systeem, waarin volstrekt onduidelijk is wie de hand boven wiens hoofd houdt. Eén van de overlevenden, de toen negenjarige David van de Steen die zijn ouders en zijn zusje zag afgemaakt worden, schreef het onbehagen en frustratie van zich af in een boek. Er is een gevoel van dreiging, onmacht, corruptie, tot en met regelrechte zwendel en vernietigen van bewijsmateriaal. In 1996 kwamen hiervoor nog 300.000 mensen op straat, in de nasleep van de Dutroux-affaire, nu nog een handvol: wat is er dan veranderd?

Mijn stelling: de media hebben een actieve rol gespeeld in het uitwissen van het collectief geheugen, door te blijven focussen op een politiek-correcte slachtoffercultuur, waardoor echte slachtoffers en gedupeerden uit het beeld verdwenen. Ze blijven verweesd achter, het systeem laat hen in de steek.

Eerst nog dit. Toevallig valt de kleine manifestatie in Aalst samen met het exploot van meester Hans Rieder, onze meest uitgekookte procedure-advocaat, die het klaarspeelde om onderzoeksrechter Joris Raskin te wraken, de man die de witwaspraktijken en wedstrijdvervalsing in het Belgische voetbal volop aan het uitvlooien was. Rieder is raadsman van de stevig aangebrande scheidsrechter Vertenten, maar de wraking zal wellicht de nietigheid betekenen van een groot deel van het onderzoek. Resultaat: vermoedelijk zullen alle verdachten nu vrijuit gaan. Het via een juridisch steekspel omtoveren van daders in slachtoffers is een kaakslag voor de eigenlijke gedupeerden. Een vergeten soort.

Victimisme

dalilla

‘Gekwetste’ minderheidsgroepen vullen helemaal het beeld

Case closed, anticlimax. Maar welke verdienste heeft de verzamelde Vlaamse en Belgische sportjournalistiek in het uitbrengen en opvolgen van dat voetbalschandaal? Geen enkele. De spreekwoordelijke bal ging eind vorig jaar aan het rollen als uitloper van een onderzoek naar witwaspraktijken, waarna de cel Sportfraude er zich mee ging bemoeien. Goed werk van de speurders dus, die nu dankzij meester Rieder al hun telefoontaps in de vuilbak mogen gooien. Het is anderzijds bijna onmogelijk dat de sportjournalisten, met hun connecties in het milieu, over die matchfixing en omkoperij niks wisten. Ze deelden de omerta, zaten mee in het bad, en vallen vandaag uit de lucht.

Dit bedrog op grote schaal heeft wel degelijk een politieke dimensie, en nu kom ik terug bij de betoging in Aalst, het publiek gevoel van onmacht en de gebrekkige slachtofferhulp. Via het ondertussen historische artikel van Bert Bultinck op de Knack-webstek van 29 augustus 2018, getiteld ‘Witte Vlamingen zijn bang voor een “remplacement” door niet-witte Vlamingen’, werd ons opnieuw duidelijk gemaakt dat Vlaanderen uiteenvalt in drie populaties: genetisch gedetermineerde racisten (de meerderheid), gediscrimineerde minderheden, en een verlichte elite, in casu de journalisten-met-perskaart die daarover berichten. Ze richten hun schijnwerpers op zwaar gediscrimineerde Slimste Mensen zoals Dalilla Hermans, beroepsquerulante van Rwandese komaf, die tot in het diepe Vlaamse binnenland op zoek gaat naar ‘kwetsende’ afbeeldingen. En daar als schrijfster een fulltime job aan over houdt. Een fragment van een Suske-en-Wiske-strip, een affiche voor een scoutsfuif, alles heeft ze gezien, overal ontwaart ze beledigende en racistische taal, en wil dat ook kwijt op de televisie.

Dit mediagenieke victimisme, dat in de pers een uitgebreid forum krijgt, en meer specifiek nog onze openbare omroep, vult helemaal het beeld en treedt in de plaats van een tamelijk zwijgzame, onzichtbare groep echte slachtoffers in de samenleving. Mensen die jarenlang wachten op een gehandicaptenbudget en ondertussen alle zorgkosten moeten voorschieten; éénoudergezinnen met kinderen die letterlijk beschimmelen in verkrotte sociale woningen; de nabestaanden van de treinramp in Buizingen (2010): zaak verkast naar een Franstalige rechtbank, verjaring dreigt. Ook weer een procedurekwestie.

Of de overlevenden van de terreuraanslag in Zaventem en Brussel/Maalbeek: psychologische en financiële steun laat op zich wachten. Ze zijn quasi onzichtbaar en komen eens per jaar samen in Aalst om ons eraan te herinneren dat er vanalles mis is met het systeem. Het grootste slachtoffer van de slachtoffercultuur zijn de echte slachtoffers, hun stem gaat verloren. Wat overblijft, is gazettenpraat over de Reus van de Bende, zijn vermeende link met het Aalsters Carnaval, en andere crimi-folklore.

Malgoverno

St Nicolas celebratio

Het is allemaal de schuld van Zwarte Piet

Op die manier dreigen echte slachtoffers, mensen die ons medegevoel en actieve steun van de overheid echt nodig hebben, te verzuipen in de politiek-correcte ruis. Door de burger als dader van een moreel misdrijf te identificeren (het endemisch racisme van de Vlaming), en de Dallila’s op te voeren als gedupeerden, blijven de echte daders buiten schot. We moeten nu niet langer zoeken naar oorzaken, verantwoordelijken of schuldigen: we zijn het zelf. Met de gekleurde of anderstalige medemens als voornaamste mikpunt.

Want dat is in laatste instantie de clou: de overheid pleegt wel degelijk schuldig verzuim op allerlei vlakken, onveiligheid, slechte wegen, kromme justitie, milieuverloedering die onze gezondheid ruïneert, enz. Het verhaal van de slecht opgevoede Vlaming versus de gediscrimineerde allochtoon werkt als een mistgordijn voor dat malgoverno. Hoe meer we bezig zijn met de witten die de zwarten belagen, het ‘racistische’ Zwarte Piet-verhaal, de verkoop van negerinnentetten, en de Marokkaan die maar niet aan een job geraakt (ondanks de mystery calls), des te minder gaat onze aandacht uit naar fouten in het systeem zelf, fraude, belangenvermenging, corruptie, het falen van controle-organismen en de degradatie van het parlement tot gedweeë stemmachine.

Wie gaat dat aan de kaak stellen, behalve hier en daar een blogger of politieke Don Quichotte? Doordat de mainstream media helemaal ingebed zijn in dat systeem, er tot in de diepste vezel mee gebrouilleerd zijn, ontbreekt compleet het journalistieke basisinstinct om nog ergens de vinger op te leggen. Echte onderzoeksjournalistiek is in onze contreien vrijwel onbestaande.

Dus loopt de zogenaamde vierde macht netjes in het spoor van de drie andere. De wetgevende macht is niet in staat om deugdelijke wetten te ontwerpen, de uitvoerende macht niet in staat ze toe te passen en ruziet vooral over postjes, het gerecht wordt gekortwiekt in zijn opdracht om misdrijven op te sporen en te beteugelen. Dit drievoudig manco wordt genadeloos uitgebuit door procedure-advocaten van het slag van Sven Mary, Walter Van Steenbrugge, Hans Rieder, die beweren de rechtstaat te verdedigen, terwijl ze vooral de zwaktes ervan uitbuiten om straffeloosheid te creëren. Waarbij de media zich wat graag laten gebruiken als publiciteitsbord voor deze showadvocaten.

Doofpot, mistgordijn of…. beide?

TD_110913_RIEDER_006

Hans Rieder, de man die daders omtovert tot slachtoffers

De rol van de media is dus op zijn minst nalatig. Ondanks heel de poeha rond onderzoeksjournalistiek, –waarmee vooral de schrijvende pers haar achterstand op het snelle web wil compenseren, onder de noemer van ‘analyse en diepgang’-, onderzoekt de pers nauwelijks wat, en houdt ze veeleer potjes gedekt. En ‘opinieert’ ze dat het een lieve lust is.

Ach ja, wat kan dat voetbal ons schelen. Maar het wijst op een breder fenomeen van een lakse journalistieke cultuur. In dat sportschandaal dus, maar ook bijvoorbeeld in de Optima-zaak, waar vooral socialistische iconen zoals voormalig sp.a-minister Luc Van den Bossche en de Gentse ex-burgemeester Daniël Termont boter op het hoofd hadden. Ook hier was het een stel caractériels van de Bijzondere BelastingInspectie dat de duistere wegen van de vermogensbank uitploos. En géén Watergate-onthullers van De Standaard, De Morgen, Knack, of de VRT.

De vierde macht zit er met haar neus op, maar zwijgt. In de plaats daarvan gaat een Panoreportage undercover op zoek naar xenofobe kroeggesprekken in Tremelo, of worden de strapatsen van een bruine studentenclub eindeloos uitvergroot als gold het een staatsgevaarlijk complot (Schild en Vriend).

Dàt is het antwoord op de vraag: ‘wat is er veranderd sinds de Witte Mars?’ De redacties van de geschreven pers en de nieuwszenders hebben twee decennia de tijd gehad om het collectief geheugen te wissen, en het Belgische (en zeg ook maar Vlaamse) malgoverno toe te dekken met poco-alibi’s, het slachtofferschap van allerlei ‘gekwetste’ minderheden, onbenullig lifestyle-nieuws, Warme Weken en gratis dvd’s. Ondertussen is de oude politieke cultuur terug van nooit weg geweest, het gerechtelijk apparaat faalt nog steeds, met zijn pc’s uit het stenen tijdperk, invallende plafonds,en een papiermolen die dossiers vermaalt tot stille getuigen van een staat-in-faling.

Doofpot of mistgordijn? Ik denk beide. Het doodlopend spoor in de bende van Nijvel-zaak is het resultaat van geklungel, verdwijnen van bewijsstukken, misschien zelfs politieke inmenging, maar alleszins ook verbonden met de manier waarop de pers het publiek dag-in-dag-uit desinformeert en mist spuit. Af en toe wordt een al te ijverige spitter (Karel Anthonissen bij de BBI, Jean-Marc Connerotte in de zaak Dutroux, en nu Joris Raskin in het voetbalschandaal) deskundig afgevoerd. Steek het niet allemaal op de media, en toch: waarom is het vertrouwen van het publiek in journalisten historisch laag?

In Extra Time discussiëren analisten Marc Degryse, Peter Vandenbempt en Jan Mulder weer urenlang over het al-dan-niet-buitenspel in de 88ste minuut van Club Brugge – Lokeren. Hans Rieder heeft het weer gefikst, iedereen haalt opgelucht adem. Tot volgend jaar, 9 november.

Lezing mediakritiek voor 2019: ‘Na het journaal volgt het nieuws’

Bovenstaand artikel is een voorpublicatie tot ‘Na het journaal volgt het nieuws‘, een mediakritisch essay dat in 2019 bij Doorbraak verschijnt. Sanctorum fileert er op zijn gekende wijze de Vlaamse media, de geschreven pers, de openbare omroep. Scherp, geanimeerd, met de nodige humor.

Zoals bij zijn mei ’68-publicatie ‘De Langste Mars’ en de succesvolle toernee daarrond, gaat ook deze publicatie in 2019 met een lezing gepaard. Organisatoren, kringen, verenigingen, cultuurcentra: meer info en boeking op  

https://sanctorumblog.wordpress.com/lezingen-2019/

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Het is allemaal de schuld van Zwarte Piet

  1. Eric-B.L. zegt:

    Onnozele Schaapjes kunnen van Wolven waakzaamheid leren. Overmoedige Wolven kunnen van Schaapjes leren klauwen en tanden te beheersen. De heer Johan Sanctorum kan van de heiligen leren dat een geestelijke beleving de hoogste cultuur is voor de mens en het enige dat hem tot mens maakt. Zoals de Zoon des Mensen – Jezus – ons aantoonde. De wereld valt niet te overwinnen noch te verbeteren met wereldse middelen daar zij in een voortdurende verandering bestaat.
    Een mens zonder geestelijke beleving is als een mooie vrouw zonder verstand, als een trotse jongeling in glanzend uniform die bij de eerste schoten het hazenpad kiest.
    Men hoeft niet meteen lid te zijn van een kerk om de zuivere geestelijke wereld te ontdekken en om strijd te voeren tegen duistere geesten. Men hecht zich altijd aan de geesten die men verkiest waarna dezen zich hoe dan ook manifesteren! Men hoeft niet opgenomen te zijn in het eeuwenoude boek Acta Sanctorum en door een kerk op een voetsteun geplaatst om veel zielen te redden uit een duisternis die zij — Schaapjes of Wolven — meestal niet eens begrijpen. Want het criterium is niet eens Schaap of Wolf te zijn maar wel de geestelijke realiteit en waarheid en rechtvaardigheid te koesteren. Geestelijke beleving heeft zijn zeer hoge vlucht volledig buiten het altijd laaggrondse werelds systeem, daarom zijn zij voor eeuwig elkaars vijanden. De keuze is altijd vrij, vrijheid vergroot zelfs indien u wel van uw ziel en niet van uw lijf houdt! Niemand kan twee heren dienen.

    • Witch of Antwerp zegt:

      Wat de laatste zinnen betreft – ik ga weer de onvolprezen Oscar Wilde citeren : ‘Those who see any difference between soul and body have neither.’ En men kan tegelijk wel twee heren dienen – namelijk de heer en zijn jongeheer 😄

    • Eric-B.L. zegt:

      Oscar Wilde: “De enige manier om van een verleiding af te komen, is eraan toe te geven.” The only way to get rid of a temptation is to yield to it. The picture of Dorian Gray (1891) https://citaten.net/ Maar God verleidt niet, Hij geeft tien geboden, geboden zijn geen dwang, men kan ze negeren zoals u doet. Want echte Geestelijke Zuivere Liefde kan alleen bestaan in volledige eigen vrije wil. Dat is voor u te zwaar en te gevaarlijk: vrijheid schenken! U eist en u pakt wat u geschikt lijkt voor uw duistere lusten. Degene die zich uit vrije wil aan uw witchcraft overgeeft kan zich wentelen in wellust waardoor de ziel verduistert en klauwen en scherpe tanden krijgt als van een wild dier. Toon ons uw mateloze trots en vertel hoeveel zielen u beet kreeg?

  2. Johan Verleye zegt:

    Heerlijk artikel. Zo had ik het nog niet bekeken: de media die een mistgordijn opwerpen van gemakkelijk te vergaren weetjes en politiek correcte kletskoek.

    (Het artikel wordt weer ontsierd door een idiote reactie van Eric-B.L. waar ik helemaal moedeloos van word, doch dit uiteraard geheel terzijde.)

  3. Peter Braet zegt:

    Alstublieft geen “Watergate-onthullers”, dat kennen we nog uit de tijd van “believers en non-believers”, die praktijk van Humo en De Morgen. Roze balletten (prins A, kardinaal X, generaal Y, minister Z) ergens in een luxueus kasteel natuurlijk, Nijvelse Bendecomplotten, Zwarte Baronnen, extreemrechtse groupuscules, de Sureté, foute gendarmes en uiteindelijk een “netwerk om jonge meisjes aan hooggeplaatsten te leveren”. Op het proces D. werden ze dan ontmaskerd als verspreiders van nepnieuws, 25 jaar lang alstublieft. Nepnieuws, leugens en bedrog door zogenaamde “onderzoeksjournalisten”. Het verspreiden van geruchten heette dat in het afgeschafte krijgsrecht (onder de staat van beleg dood met de kogel).
    Geef het bende-onderzoek aan historici, want als de Bende nu nog gepakt wordt weten we op voorhand wat het Europees Mensenrechtenhof van de retroactieve uitzonderingswetten zal maken: onmiddellijk vrijlaten en op kosten van de belastingbetaler een fikse schadevergoeding uitbetalen aan de Bendeleden.
    En laat Piet “zo zwart als een Moor” ook maar door historici onderzoeken, hoe in de Nederlanden via een kinderfeestje met de Spanjaarden gespot werd.

  4. jean-louis zegt:

    Een malgoverno dat veel geld kost, en geld dat er niet is en ergens moet vandaan komen, van het mondiale kapitalisme met zijn mega caps als uithangbord. Om het boeltje draaiende te houden, heeft men af en toe een Zwarte Piet nodig, en meer dan een zelfs (een witte is niet goed genoeg). Primeur voor Vlaanderen : twee verkozen PVDA-schepenen (in Zelzate), met uit hun toverhoed een voorstel voor enkele schepenen minder, dat een slok op de borrel van 100.000 euro scheelt. De teerling is geworpen! Afschaffing van de staat en afschaffing van het geld, dat was toch Karl Marx zijn idee of was het van Pierre-Joseph Proudhon?

Reacties zijn gesloten.