De danseressen van Jan Fabre doen een b(r)oekje open over hun chef

Fabre_dans

Het Vlaamse artistieke kot staat op stelten. In een open brief, gepubliceerd in Recto-Verso, doen de danseressen in dienst van Jan Fabres gezelschap Troubleyn een boekje open over de manier hoe hij met zijn medewerkers omgaat, vooral de vrouwelijke dan, die tijdens de repetities voor het rot van de straat worden uitgescholden, vernederd, dit om ze ‘gefocust’ te houden. Want ja, het werk van Fabre staat voor lijden, zweet, uitputting, begrijpt u. Maar daar blijft het niet bij, de meisjes werden ook op visite bij de meester uitgenodigd om intieme fotoshoots te maken, gevolgd door nog nadere kennismaking met zijn viriele uitstraling. Ingaan op die avances betekende een solorol, weigeren stond zowat gelijk met ontslag.

Jan Fabre exhibition opens in the HermitageHet zoveelste #MeToo-verhaal, zo lijkt. Toch is deze knuppel in het hoenderhok een blamage voor heel het Vlaamse cultureel establishment dat Jan Fabre op handen draagt, inclusief de Vlaamse overheid die hem en zijn gezelschap royaal sponsort. Maar vooral: Fabre wordt erin ontmaskerd als een nepkunstenaar, een middelmatige slavendrijver/pooier die van de vernedering zijn handelsmerk maakt en lichamen ten tonele voert die moeten afzien omdat een bepaald publiek daarop kickt (‘Hij noemt ons “krijgers van de schoonheid”, maar uiteindelijk voel je je vooral een geslagen hond.’).

De open brief van de Fabredanseressen bevat best wel boeiende passages die aantonen dat het om méér gaat dan om seksueel overschrijdend gedrag op de werkvloer, waartoe de socialistische vakbond ACOD het probeert te herleiden. Het gaat namelijk om een ontmaskering van kunst die er geen is behalve loutere pose (‘Wat zijn we in de naam van kunst zo desperaat aan het verdedigen en rechtvaardigen? Wie beschermen we, en waarom zouden we die koers willen blijven aanhouden?’), en om een al dan niet bedekte vrouwenhaat die uit de perverse psyche van Jan Fabre ettert als een symptoom van mislukking, onmacht, frustratie.

Komaan meisjes, niet flauw doen

Installatie met spinnen en scheermesjes (2015)

Hoezo, frustratie? Dat vraagt om een cultuurfilosofische noot. Kunst is namelijk in hoge mate een mannenzaak, volgens bepaalde antrolopogen omdat mannen niet in staat zijn kinderen te baren. Sinds de renaissance komt het mannelijk genie naar voor als homo universalis die macht uitstraalt, de schepper naar de kroon steekt, en zijn mannelijkheid sublimeert tot een vulkaan van creativiteit.

De donkere kant van dat briljante machtsvertoon is een problematische relatie met het wezen dat écht leven brengt, en geen tableaux vivants: de vrouw. Het kunstwerk is an sich een ontkenning van de natuur, onder de vlag van het schoonheidsideaal: een geschilderde bloem is natuurlijk geen bloem (‘ceci n’est pas une pipe’), het is maar wat verf op doek, maar om een of andere reden zuigt die nepbloem onze aandacht op, ook al omdat ze in een museum hangt en door de powers that be wordt gepromoot als Cultuur.

De kunstenaar beseft dat eigenlijk ook wel, en weet met die levende vrouw geen blijf. Hij houdt haar in de buurt, als muze, observeert haar, zet haar op een pied-de-stal. Maar tegelijk is en blijft haar baarmoeder duizend keer krachtiger dan zijn penseel of pen. Ze is puur natuur en dus eigenlijk een levende ontkenning van de nature morte  die de kunstenaar ons aanbiedt. Dus moet de kunstenaar haar telkens opnieuw symbolisch dematerialiseren. Hoe? Via het model dat langzamerhand in het schilderij opgaat, als een praalgraf, maar toch: een graf.

Die tragiek van de muze heeft prachtige kunstwerken opgeleverd, van de Mona Lisa tot de Olympia van Manet. We vergeven het de schilder dat hij zijn model desincarneerde, omdat het knap gedaan is en het artefact onze bewondering opwekt, geholpen door een legertje interpreten en kenners. Met een beetje geluk kreeg die muze toch nog een ereplekje in de bio van de artiest, en straalde zijn roem wat op haar af.

Waarom is Fabre niets meer dan een karikatuur hiervan? Omdat hij de usurpatie van modellen/actrices/danseressen niet kan omzetten in echte schoonheid, maar enkel in de vernedering, die als kunst wordt geëtaleerd. Dat is pijnlijk, aan beide kanten: de kunstenaar erkent daarmee zijn middelmatigheid, het subject (de vrouw) wordt volledig geïnstrumentaliseerd, tot op het sadistische af. Idem dito voor de relatie met dieren.

De fameuze act waarin hij katten van de trap van het Antwerpse stadhuis wierp, veroorzaakte enige consternatie bij dierenliefhebbers, maar het gaat verder: de haat jegens de vrouw en jegens het dier komen namelijk beide voort uit een frustratie van de mislukte artiest die er niet in slaagt de natuur te sublimeren. Ook de installatie met spinnen in een doolhof van scheermesjes hoort bij het misogyne Fabre-universum.

Commandeur in de Leopoldsorde

Fabre_Paola2

Jan Fabre en Paola zijn sinds lang dikke vrienden

Kan zijn beeldend werk de mislukte transformatie nog enigszins verhullen, op het theater vallen de maskers. Dus worden danseressen vernederd, misbruikt, geobjectiveerd tot slavin-hoeren, in dienst van het hogere ideaal. En eerlijk is eerlijk: ze deden het met graagte, want Fabre stond voor succes en roem op de internationale scène. De man werd een icoon, via het Vlaamse cultuurministerie in het internationale kunstencircuit gekatapulteerd.

Effectief, om een of andere bizarre reden heeft de Vlaamse overheid deze morbiede ‘kunst’ van de vernedering als sinds de jaren ’80 met handenvol subsidiegeld naar zich toe getrokken, waarbij Fabre zichzelf uitriep tot opvolger van Rubens. Uiteindelijk belandden de dode kevers zelfs aan het plafond van het Koninklijk Paleis in Laken, werd Fabre de chou van Paola, en mocht hij zich Commandeur in de Orde van Leopold II noemen. Terwijl niemand merkte dat het hier om een vorm van volksverlakkerij ging, geënsceneerd als een SM-spektakel. De artistieke snobs wisten met hun superlatieven geen blijf.

Het is natuurlijk tamelijk idioot dat het doorprikken van de Fabre-ballon moet gebeuren via de zoveelste #MeToo-brief, voornamelijk anoniem ondertekend. Ik probeer al jaren de aandacht te vestigen op de artistieke zwendel die het Fabre-project voorstelt, inclusief het al dan niet bedekte sadisme. De Standaard, die haar kolommen voor mij gesloten houdt, publiceerde al in 2004 een column die ik voor de grap onder de naam van mijn toenmalige echtgenote inzond, naar aanleiding van de doorspiesde kever die het Leuvense Ladeuzeplein siert. Een nauwelijks verhuld symbool van de verkrachting, dat nu een speciale relevantie krijgt.

Zal die klaagzang van de danseressen gevolgen hebben? Ik schat het effect minimaal. Jan Fabre zal niet van zijn artistiek voetstuk donderen, want dan zouden wij al het belastinggeld kunnen terugvorderen waarmee zijn strapatsen werden gefinancierd. En staat heel de canon van de Vlaamse moderne kunst op zijn kop. De spreidstand van de danseressen bestaat er uiteindelijk toch in dat ze niet uit het circuit willen tuimelen. Er zal een openhartig gesprek komen onder het toeziend oog van minister Gatz, en een en ander zal met de mantel der liefde worden toegedekt. ‘Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was’, zo luidde de titel van een productie uit 1982 waarin de meester de toon zette. Soms is met de titel van een werk alles gezegd.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

76 reacties op De danseressen van Jan Fabre doen een b(r)oekje open over hun chef

  1. Marc zegt:

    Knap geschreven stuk. En eindelijk valt die blaaskaak (al is het waarschijnlijk inderdaad maar voor eventjes) van zijn voetstuk. Als hij iets verlegt heeft, zijn het niet de grenzen van de kunst, maar die van de arrogantie.

  2. Marc zegt:

    “verlegD”, sorry 🙂

  3. Johan Verleye zegt:

    Toen de man in 2000 de zuilen aan de toegangspoort van de Gentse universiteit aankleedde met sneden gerookte ham had hij in mijn weliswaar ongeoefende ogen afgedaan. Ik zag er de kunst echt niet van in. Het schijnt dat het een onderdeel was van de expo ‘Over the Edges’. Ja, volgens mij was het er inderdaad over. Het wordt tijd dat we wat hogere eisen gaan stellen aan onze kunst en misschien de definitie van kunst eens herschrijven.

    Gerard Reve heeft eens gezegd: “Als je niet kunt zien wat de onderkant of de bovenkant is, is het geen kunst.” Qua eenvoud kan dit tellen, vind ik. Ook qua nonsens eigenlijk, maar daar was Reve ook voor bekend. En ik hoor Maarten van Rossem nu mompelen: “Mondriaan!?! Ja, jij daar, met je lijntjes en je vlakjes, steek die maar in je zak!”

    • Jabir zegt:

      Living on the edge of knive. Dat is ook kunst!

    • Greta zegt:

      Wat de zuilen betreft heb je blijkbaar de noodzakelijke en boeiende uitleg van Jan Hoet gemist.

      Daarvoor was ik ook niet bepaald voorstander, maar het geheel perfect en subliem in totaal beeld. Universiteit – kennis – wetenschap – kunst.

      • Fend zegt:

        Ha, beseft u wel hoé misogyn Jan Hoet was ?

      • Greta zegt:

        @ Fend
        Of Jan Hoet al dan niet mysogin was doet hier niet terzake met betrekking inzicht en benadering zuilen.
        Feit is dat hij na 52 jaar steeds met dezelfde vrouw getrouwd was.
        Velen hier aanwezig, zelfs schrijver artikel kunnen dit niet zeggen. Dit maakt hen nog niet tot mysogine persoonlijkheden.

      • Fend zegt:

        O neen? Ten eerste, kan Ik echt niet begrijpen hoe je je als vrouw door Jan Hoet kan laten charmeren. Ten tweede, kon hij het goed zeggen, inhoudelijk zat hij er vaak naast.

        Tussen met dezelfde vrouw getrouwd zijn voor 52 jaar én al helemaal niet getrouwd zijn, dat is geen noodzakelijk bewijs van of tegen misogynie.

  4. Eric zegt:

    Ballet vereist een ijzeren discipline, het vermogen om jarenlang fysisch te lijden, om zichzelf volkomen te verloochenen. Enkel kunstenaressen met die talenten kunnen na jarenlange oefening hoge toppen scheren. Fabre heeft gelijk wanneer hij zijn werkneemsters mondeling ‘vernedert’ door hen te dik te noemen, te vragen of ze zwanger zijn (die vraag is in zulk gezelschap namelijk uiterst belangrijk) en schertsend ermee te dreigen actrices die niet voldoende presteren naar hun land van herkomst te sturen. Ik vind dus een deel van de brief een typisch product van verwende nesten die graag en zonder al te veel inzet of tegenkanting een mooie carrière willen maken. Over het seksueel grensoverschrijdend gedrag valt moeilijker te oordelen, maar uit de aanklacht blijkt niet dat Fabre iemand tot seks heeft gedwongen, al zijn er heel wat vage insinuaties in te vinden die natuurlijk te midden van het huidige Metoo-klimaat – waarin lonken al voldoende is om voor de rechtbank gedaagd te worden – tot morele veroordeling bij een deel van het publiek kunnen leiden.
    Ik heb de ganse aanklacht gelezen en vindt ze nogal slap. Anderzijds: Jan Fabre is een slechte kunstenaar die zich natuurlijk als een pure Belgicist profileert en via Paola (op welke wijze ook) het koningshuis charmeert om zo aan interessante opdrachten te geraken (zijn tentoonstelling in het Louvre, waar hij als eerste levende kunstenaar kon exposeren, had hij te danken aan de toenmalige Belgische koningin).

  5. Eric zegt:

    Zijn hammen tegen zuilen, het onthoofden van kippen op het podium, het smijten van katten van trappen in het stadhuis, het creëren van eindeloze performances waarbij het publiek wegliep: Fabre heeft iets met pijn, wansmaak en verveling, en hij gaat er prat op. Indien dat zijn werk tot een ruimte zou maken die buiten de alledaagse werkelijkheid bestaat en daarvoor een tijdelijke toevlucht kan bieden, dan zou hij een goede kunstenaar zijn. Maar zijn werk verveelt en doet pijn, het schept geen mogelijkheid tot innerlijke opheldering en levert geen nieuwe, verrassende inzichten. Zijn verveling verveelt, zijn wansmaak doet braken zonder een aanzet tot verlichting, zijn sadisme heeft – anders dan bij de Sade of Bataille – geen filosofische inslag. Kortom, Fabre is een platte, ordinaire opportunist die eigenlijk geen podium zou mogen krijgen. In zijn geval maakt de domheid van het publiek de kunstenaar en die kunstenaar overleeft zolang die collectieve domheid voortbestaat. Ten slotte zou Fabre in een beschaving in opbloei, zoals het Italië tijdens de Renaissance, geen kans hebben gemaakt. Men zou hem als bedrieger met pek en veren de straat hebben opgejaagd. Het is enkel in een periode van de diepste decadentie dat zwendel bij de massa aanslaat. Fabre lijkt een alternatief voor F.C. de Kampioenen of Familie, maar eigenlijk zie ik geen verschil: beide vormen van ‘kunst’ bestendigen de domheid, en het is dat wat machthebbers graag zien bij het publiek. In die optiek kan de steun van het koningshuis en de politiek voor Fabres projecten gemakkelijk verklaard worden.

    • willy zegt:

      Het ergste van al is dat de belastingbetaler er ook nog moet voor opdraaien .Spreekt voor de kennis van de instantie die Fabre en zijn macabere stunts subsidies toekent .
      Hoet heeft al vanuit zijn graf goed gelachen

  6. Marc Schoeters zegt:

    Tja… Jan Fabre en poesjes. Ofwel werpt hij ze van de trappen van het stadhuis voor een zwaargesubsidieerde film over zijn kutcarrière. Ofwel bict hij ze tussen de benen en maakt pornofoto’s van hun bont en blauw. Voor het barbaarse klootjesvolk die daar iets anders achter zoekt: ies koeltoer! Er staat een beeld van de charlatan op het dak van de Singel – de cultuurtempel van de ku(ns)tminnende elite. Een man die gebakken lucht – pardon wolken – meet. En in de Antwerpse kathedraal staat er van de poesjesliefhebber een levensgroot beeld – een zelfportret – dat heel toepasselijk een zwaar kruis draagt. Er zal vast ook in de Begijnenstraat nog een plaatsje te vinden zijn – niet voor een of ander beeld maar voor de opgezette kever zelf.

  7. hans BECU zegt:

    ik ben stomverbaasd dat niemand zijn ongerustheid uit over de manier waarop Fabre aangeklaagd wordt. Morgen kan dat elke leidinggevende, bedrijfsleider, politicus, artiest, docent, journalist enz. overkomen. Niet akkoord ? We voelen ons tekortgedaan, beledigd, bedreigd of bedrogen ? We stappen naar de krant met een open brief. Daarin staat onze versie van de feiten. De redactie van die krant kan op geen enkele manier de juistheid ervan nagaan, er zijn geen tastbare of materiële bewijzen. Toch publiceert de krant dat. We gaan met onze klachten dus niet langer naar politie, gerecht, ombudsman, vertrouwenspersoon, neen, we gaan naar de krant. En die publiceert dat. Zomaar. En alle kranten nemen het klakkeloos over. Exit Fabre.
    Ik denk dat het nieuwe fascisme geboren is,en de ratio van de verlichting definitief getorpedeerd werd. Het monster heet #me Too. Wat ik of anderen over Fabre denken doet niks ter zake.

    • Eric zegt:

      Heel die Metoo-hysterie werd hier en elders al ettelijke keren besproken. Zelfs een topfiguur die mee aan de basis van Metoo lag (Asia Argento) wordt wegens seksisme aangeklaagd en nadien zullen de aanklagers van de aanklagers aangeklaagd worden. Daarmee is de paranoïde sfeer over het westen als een zwarte roetwolk neergedaald, terwijl ondertussen de echte vijand, de aanzwellende moslimmassa’s op Europese bodem, worden ontzien. Het is zo erg dat zelfs de pientere Dalai Lama zich als volgeling van Filip Dewinter heeft geout:

      https://www.hln.be/nieuws/buitenland/dalai-lama-mengt-zich-in-vluchtelingendebat-europa-behoort-toe-aan-europeanen~a0b2c14a/?utm_medium=rss&utm_content=Nieuws

      • Marc zegt:

        Beweren dat de Dalai Lama “zich als volgeling van Filip Dewinter heeft geout” is een typisch voorbeeld van het zwart-wit denken van deze tijd. Misschien dat artikel eens wat beter lezen? De man is heel wat genuanceerder dan F. Dewinter.

      • Eric zegt:

        Genuanceerder? Ik heb Filip Dewinter altijd al als een voorbeeld van nuance gezien. ‘Aanpassen of opkrassen’ zit vol nuance, het geeft vreemdelingen immers, mits ze enige moeite doen, de mogelijkheid om het recht te verwerven hier te blijven. De dalai lama is dus niet genuanceerder dan Filip Dewinter, eigenlijk zegt hij net dat wat Dewinter al decennia zegt. Maar het is in de pers natuurlijk bon ton Dewinter als een boze man en de dalai als een oosterse heilige af te schilderen en het enige wat u doet is deze door de kranten geproduceerde clichés te kopiëren. Niet bijster origineel, dat moet u toegeven.
        Natuurlijk had ik beter geschreven: De dalai lama ontpopt zich tot een volgeling van Dewinter. Hij heeft zich inderdaad niet als zodanig geout. Mea culpa !

      • Marc zegt:

        De Dalai Lama zegt ook dat vluchtelingen in levensgevaar wel degelijk moeten geholpen worden, en: “Ontvang hen, help hen, onderwijs hen, maar uiteindelijk moeten ze wel terugkeren naar hun heimat en hun eigen land ontwikkelen”. Als u me kan laten zien dat F. Dewinter hetzelfde zegt, geef ik u gelijk.

      • Marc zegt:

        Dewinter heeft het trouwens niet over vluchtelingen als hij over ‘aanpassen’ spreekt, wel over gewone immigranten. Sterker, hij is bereid zelf in zee te stappen om vluchtelingen tegen te houden.

      • Eric zegt:

        U maakt een onderscheid tussen ‘vluchtelingen’ en ‘gewone immigranten’. Wie heel die zogenaamde vluchtelingencrisis heeft gevolgd weet dat het gros van die vluchtelingen geen vluchtelingen zijn. Het zijn economische gelukszoekers, en dat betekent niet alleen dat ze geen onveilige landen ontvluchten, maar ook dat ze niet de bedoeling hebben zich hier te integreren om tot de westerse samenlevingen bij te dragen.
        Dat Dewinter zelf in zee wilt stappen om vluchtelingen tegen te houden is natuurlijk politieke prietpraat van het genre: ‘Ik ga voor de TVG liggen’ of ‘ook in de woestijn stop ik voor een rood licht’ (Tobback). Vooral in tijden van verkiezingen hoor je die oneliners, ik neem ze nooit au sérieux.
        Ten slotte, om on topic te komen: terwijl Dewinter de aangespoelden nog de kans geeft om zich aan te passen en te blijven vindt de Dalai Lama dat iedereen die niet tot een land behoort moet terugkeren, zelfs wanneer hij zich hier heeft geïntegreerd. Volgens mij volgt de Dalai Lama dus niet alleen FDW, maar gaat hij heel wat verder dan de boeman van politiek Vlaanderen. Maar zoals ik al zei: de Dalai Lama is een heilige en Dewinter is een duivel, zo wordt het ons voorgekauwd en de mensen slikken het. U dus ook.

      • Marc zegt:

        Dus volgt FDW eigenlijk de Dalai Lama. Ik dacht al dat ik hem onlangs in Antwerpen gezien had (FDW) dus, in een oranje kleed 🙂

        Maar serieus: neen, de Dalai Lama is voor mij geen heilige (niemand is dat).

  8. bertie zegt:

    Ik ben stomverbaasd dat niemand zijn ongerustheid uit over de manier waarop de samenleving reageert op dezelfde feiten. Gisteren is dat een tamelijk onschuldige jeugdclub overkomen. Akkoord? We voelen dat links de pedalen kwijtgeraakt en kiezers verliest? We stappen naar de VRT met de vraag om een Pano-reportage. Daarin staat de waarheid, niets anders dan de waarheid. De kijker van het programma kan op geen enkele manier de juistheid ervan nagaan, er wordt geopperd dat er in totaal 67.000 tastbare en materiële memes zijn van zéér bedenkelijk allooi en er worden er 5 getoond en nog eens 5 getoond en nog eens 5 getoond en nog eens 5 getoond, maar steeds dezelfde. Toch manipuleert de VRT dat. We gaan met onze linkse politiek dus niet langer naar de kiezer, neen, we gaan naar de VRT. En die maakt een Pano-reportage. Zomaar. En alle kranten en politieke partijen, inbegrepen de N-VA(!), nemen het klakkeloos over. Exit Schild en Vrienden.

    Ik denk dat het nieuwe Belgicisme geboren is, en de ratio van het Vlaams-nationalisme definitief getorpedeerd werd. Het veelkoppige monster heet N-VA. Wat ik of anderen over Schild en Vrienden denken doet niks ter zake.

    PS. Welkom terug, Hans Becu, na zowat een jaar zelfopgelegde verdwijntruc! Gelukkig niet definitief, want het geeft me direct weer een hoop inspiratie.

  9. Christel VdM zegt:

    Waar de strapatsen van de charlatan Fabre er niet allemaal goed voor zijn…heerlijke reacties hier. Zelfs Becu is back! De lokale verkiezingen lonken, nietwaar?

    • hans BECU zegt:

      Verkiezingen, Hoezo ? Staat Fabre soms op de lijst van de nva ?

      • Christel VdM zegt:

        Haha, dat zou er nog wat aan mankeren, de subsidievretende bedrieger op dezelfde lijst als door u verafgode politicus. Die blunder zou onze ‘cultuurminnende’ burgervader nooit maken, nietwaar ;-)?

  10. wim zegt:

    U slaat soms de nagel op de kop, maar waarom al die pseudowetenschappelijke beschouwingen daarbij ? Weet dat de psychoanalytische theorie al jaren op de helling en haaks op de wetenschap staat en zorgt voor onnodige culpabilisering. Oedipale drama’s zijn niettemin plezant leesvoer en worden graag opgevoerd . ( ” de analyticus heeft zo altijd de wijsheid in pacht ” )

  11. Marc Schoeters zegt:

    Het geheugen van de meeste mensen is helaas kort. Jaren geleden kwam aan het licht dat Jan Fabre voor zijn theaterteksten plagiaat had gepleegd bij Leonard Nolens. Niet zomaar ‘creatief verwerkt’ – nee. Hele passages letterlijk overgeschreven uit de dagboeken van de dichter. Dat kan iedereen die de teksten naast elkaar legt zonder zweem van twijfel zelf vaststellen. Leonard Nolens was te veel een heer om daarover een klacht neer te leggen. Het plagiaat werd bekendgemaakt door het weekblad Humo in een striemend artikel met de titel “Koning van het plagiaat”. Jan Fabre – die ondanks zijn koninklijke onderscheiding tot Officier in de Leopoldsorde allesbehalve een heer is – was te lafhartig om rechtstreeks te reageren. Dat liet hij over aan zijn schrijfmaatje en bewonderslaafje Stefan Hertmans. Die kronkelde zich in een weerwoord vol postmoderne gebakken lucht in de vreemdste bochten om toch maar aan te tonen dat het plagiaat van Fabre eigenlijk een hogere vorm van kunst was – in elk geval te hoog voor ordinaire geesten als u en ik. Bij de door de overheid gesubsidieerde culturele maffia zijn postmodern zelfbedrog en politiek correcte eigenwaan zo sterk met elkaar verweven dat de ‘kunstzinnige’ bendeleden moeiteloos elke verhoor met een leugendetector overleven. Dat gaat dan ongeveer als volgt: “Plagiaat? ‘To be or not to be’ – plagiaat?? Nee, meneer, dat heb ik helemaal zelf bedacht. Dat is zo’n zinnetje dat gewoon in de lucht hangt. En ik ben in tegenstelling tot u geniaal genoeg om het op te schrijven. Al eerder gebruikt, zegt u? Door wie dan wel? William wie?? Nooit van gehoord, meneer. Ik ben te druk en te serieus met theater maken bezig om me te verdiepen in al die andere auteurs.” Jan Fabre heeft wel op een andere manier de aanklacht gereageerd. Hij gaf zijn volgende ‘creatie’ als titel: “Koning van het plagiaat”. Niet alleen was dit dus wéér plagiaat, maar bovendien een plat staaltje van het peilloze cynisme waar bewierookte ‘kunstenaars’ als Fabre aan lijden. Hijzelf zal het vanzelfsprekend als een vorm van ‘ironie’ zien – een ‘geniale’ truc om de titel van een tijdschriftartikel dat zijn plagiaat aan het licht bracht te plagiëren. Het is een cynisch en platvloers ‘spel’ van ‘dubbele bodems’ waarin waarheid en schoonheid in de bodemloze modder wegzinken. Het is hetzelfde cynisme dat het mishandelen van dieren en het vernederen van vrouwenlichamen tot ‘kunst’ verheft. Fabre werpt katten kreupel van stadhuistrappen, stelt sneeuwuilen urenlang op toneelpodia bloot aan verblindend spotlicht, laat spinnen radeloos tussen scheermesjes lopen, vergast als een postmoderne Mengele miljoenen zeldzame kevers – en denkt dus ook dat het ‘kunst’ is om zijn onoriginele leuter in een geterroriseerde werkneemster te steken. Voor zo’n gedrag bestaat maar één woord: fascisme. Fabre zou hoog scoren op de F-schaal die de filosoof Adorno in zijn boek “The Authoritarian Personality” heeft ontwikkeld. En de door Hannah Arendt voor Adolf Eichmann bedachte term “de banaliteit van het kwaad” is perfect op het lijf geschreven van het banale, kwaadaardige straatcrapuultje uit de Seefhoek. Een onechte nulliteit die ‘zijn’ beelden door échte vaklui laat vervaardigen en ‘zijn’ theaterteksten steelt bij échte schrijvers. Een charlatan die een ander betaalt om ‘zijn’ opera te componeren maar de naam van de échte componist wegmoffelt. Een slavendrijver die zijn kutcarrière ooit begonnen is door horden jobstudenten tegen een hongerloon muren te laten volkrassen met blauwe bicstreepjes. En wie het échte beeld van “de man die wolken meet” wil zien, moet maar eens een bezoekje brengen aan de begraafplaats in Berchem. Daar staat op een grafmonument een stenen engel in exact dezelde pose de hemel te meten als het plagiaatbeeld op het Antwerps theatergebouw deSingel. Fabre zal natuurlijk ontkennen dat hij ooit een voet op die begraafplaats heeft gezet. Maar ook deze mediastorm zal Jan Lulletje overleven. Want als men zou toegeven dat de keizer geen kleren draagt – staat dan niet heel de cultuursector in zijn hemd? Omdat Fabre zelden of nooit op een eigen idee komt, doe ik er de medailledrager van de Leopoldsorde een aan de hand: maak een #MeToo-voorstelling over jezelf en noem ze “Officier van de onschuldige orgie”. Met veel blote wijven en penetrerend plagiaat. Kassa, Jan! Dóén!

    • Johan Verleye zegt:

      Ik vroeg mij al af of Fabre zijn beelden werkelijk zelf had gemaakt. Die schildpad, bijvoorbeeld, dat vind ik echt wel een leuk ding. Als je je naam onder een beeld zet, dan verwacht ik ook dat je het zélf heb gebeeldhouwd, geboetseerd, of na afkoeling uit een zelfgemaakte mal hebt gehakt.

      Nou …
      ‘Een onechte nulliteit die ‘zijn’ beelden door échte vaklui laat vervaardigen …’

      Bovenvermelde zin zou wel eens op waarheid kunnen berusten. Ik ben trouwens razend benieuwd naar een foto van die stenen engel op dat grafmonument in Berchem, maar ik kan een dergelijke foto nergens vinden.

      Iemand?

    • Fend zegt:

      “… die “zijn” beelden door échte vaklui laat vervaardigen en “zijn” theaterteksten steelt bij échte schrijvers.” Voeg hieraan toe, die “zijn” beelden steelt bij échte kunstenaars.

      • Christel VdM zegt:

        Het ergste is dat hij zijn eigen smoelwerk echt overal op al die beelden laat zetten. Een Uber-narcistje, dat zichzelf veelvuldig en alomtegenwoordig gekloond wou zien. Soms heb ik goesting om een slagroomtaart ertegen te gooien, maar dat zou zonde zijn van het ambachtelijk werk van de bakker.

      • Fend zegt:

        Een aantal jaren terug, in 2015 denk ik, zou Bernard Henri Levy – ook al zo’n verachtelijk persoon – een lezing geven, over het werk van Fabre, in een kerk in Namen. Toen liep het uit de hand en de filosoof kreeg daadwerkelijk een paar crèmetaarten in het gezicht. Opvallend was hoe hij wegliep als een haasje en Fabre die dan iets later zeer voorzichtig poolshoogte gaat nemen, viel ook goed op.

        Tja, op die koperen plaat aan de deur van Compagnie Troubleyn staat het wel erg duidelijk, de man “beseft het allemaal zeer goed”: only art can break your heart, only kitsch can make you rich. Waarom zou je dan jezelf afbeulen als kunstenaar, waarom zou je je verdiepen in nooit geformuleerde beelden ?

    • Greta zegt:

      Marc geen onwaarheden vertellen.
      Dat van de kevers is onjuist.
      Deze kevers worden massaal verorberd in Aziatische landen, waar de omhulsels als afval werden weggegooid. Jan Fabre krijgt dit afval via connecties met verschillende restaurants ginder.

      Het feit dat die engel op de begraafplaats staat, eventueel aan de basis heeft gelegen aan ontwerp ” man die de wolken meet” maakt niet uit. Het is een heel andere boodschap en lijkt weinig op die engel enkel pose. Dan kan je de David van Michelangelo ook een plagiaat noemen van de oude Grieken als pose, niet qua moeilijksgraad noch realisatie.
      Michelangelo is ongetwijfeld een groter kunstenaar dan Jan Fabre, maar minder veelzijdig.

      • Christel VdM zegt:

        Pardon? Michelangelo vervaardigde zelf zijn sculpturen, zelfs dat blok van moeilijk bewerkbare marmer, waarop zijn vier voorgangers (Leonardo da Vinci incluis) hun tanden stuk beten en waaruit die befaamde David van liefst vijf meter hoog is ontstaan. En hij was niet alleen beeldhouwer maar schreef ook poëzie, ontwierp pleinen, trappen en gebouwen (onder andere Piazza del campidoglio in Rome, een prachtige bibliotheek te Florence, de koepel van Sint-Pietersbasiliek waar ook zijn pietà staat) en schilderde fresco’s in de Sixtijnse kapel. En wat kan Fabre? Alleen maar plagiëren, veel theatrale show maken van bedenkelijk niveau. Veelzijdig, my ass.

        En ‘de man die de wolken meet’ lijkt wel sterk op het beeld op de begraafplaats van Berchem. Die charlatan heeft gewoon zijn eigen smoelwerk erop geplakt en het attribuut door een meetlat vervangen.

  12. Johan Verleye zegt:

    Ja, ik zie de foto nu ook, Christel. Een beetje te klein om een oordeel te vormen. En de David van Michelangelo is inderdaad een absoluut meesterwerk. Ik heb het ooit zelf mogen aanschouwen: ik was compleet verpletterd door de afmetingen. Dat je als mens zoiets kunt maken!, dacht ik.

    • Greta zegt:

      Haha Christel je voldoet aan mijn verwachtingen, zoals te verwachten viel.
      Mocht je de reeks niet kennen “The private life of a masterpiece” kan ik je sterk aanbevelen.
      Zag recent in die reeks Michelangelo’s David en de enorme moeilijkheidsgraden en kennis die hierbij aan te pas kwamen .

      Het verhaal van “de nachtwacht” van Rembrandt op nummer 1 wat mij betreft qua levensverhaal en filosofische overpeinzingen.
      Het menselijke verhaal achter de vernieler van 1975 boeiend in het geheel. Werkeloze leraar die het met mes te lijf gaat en beschadigd.
      Belandt in psychiatrische instelling en nadat een hulpverlener hem eindelijk aan het praten krijgt, zijn verhaal laat neerschrijven ,mag lezen en het zeer goed geschreven vindt. Leraar het terug afpakt van hulpverlener, het in brand steekt en daarna zelfmoord pleegt. De man had blijkbaar achteraf schuldgevoelens voor het beschadigen van het nationale monument.

      De clou is dat achteraf bekeken zijn beschadiging het doek net gered heeft.
      Bij de herstelling werd namelijk besloten om tevens de vernislaag volledig te vernieuwen.

      In de jaren ’90 gooide een verslaafde zuur op het schilderij. Gelukkig was men er snel bij, besproeide het met water en bleek het zuur enkel de (dus nieuwe) vernislaag beschadigd te hebben.
      De eerste vernieler redde zo achteraf gezien het schilderij van grotere schade door vernieler 2 .
      Brueghel de oude volgde Jeroen Bosch na – plagiaat of niet?
      Zijn zoon schilderde voornamelijk de schilderijen na van zijn vader – plagiaat of iets anders?

      Geenszins Jan Fabre gelijkgesteld kan worden met Michelangelo noch Rembrandt, Brueghel of Rubens in hun genre .Maar filosofisch zit er meer waarde in zijn werken dan in de oude meesters. Het zichzelf veelvuldig afbeelden vind ik er ook wel wat over, maar ook bekende schilders maakten veelvuldig zelfportretten.
      Zowel Rubens als Rembrandt deden het dus waar ligt het verschil?
      Het streven om de dood te slim af te zijn en langer te kunnen leven dan het aardse van vlees en bloed.

      • Fend zegt:

        Dit heet anachronistisch denken.

      • Christel VdM zegt:

        Welke filosofie, mevrouw Troubleyn? ( toch frappant dat u en het theatergezelschap dezelfde naam dragen. Toeval? )

      • Fend zegt:

        Ja, het is even troebel.

      • Greta zegt:

        @ Christel

        De filosofie van de provocatie en in vraag stellen maatschappij.

        Of hij daarbij zichzelf voldoende in vraag stelt daar kan ik niet over oordelen.

      • Christel VdM zegt:

        Mevrouw Troubleyn, hoe kon ik me schromelijk vergissen over zo’n groot en veelzijdig filosofisch kunstenaar als Jan Fabre? Zo groot en wereldberoemd dat onze Michaelina Wautier hem zelfs een mooie rol toekende in haar triomf van Bacchus. Ze was zelfs zo vooruitziend! Daar pal in het midden van haar topstuk. Helemaal Fabre op het lijf getekend. ‘Ihaaa Ihaa’

      • Greta zegt:

        @ Christel,

        Wat is er meer “VAN ONS” aan Michaelina dan bv Adriaan Brouwer, Rubens of Rembrandt van Rijn?
        Wat telt als “VAN ONS?
        Geboorteplaats?
        Plaats waar men het meest geïnspireerd werd en meeste tijd verbleven heeft?

        Adriaan Brouwer alleszins het dichts bij de realiteit van toen en nog het meest “VAN ONS” als je geboorteplaats in aanmerking neemt. In Oudenaarde kun je nog rustig een tentoonstelling bezoeken en nog veel natuur rondom. Geen “dikke nekken” 🙂 maar “bonenklakkers” 🙂
        .
        De schilderijen bescheidener, duidelijk meer “VAN ONS” en vanuit meer vrijheid geschilderd, dan het schreeuwende overdadige.
        Meer zekerheid deze schilder wel degelijk zelf zijn werken schilderde.

        Barok blijft een decadente periode in de kunstgeschiedenis , indrukwekkend maar de kitsch van toen na de renaissance, maar zelfs kitsch kan soms meer hilariteit losweken en ontroeren dan schilderkunst.

        Jan Hendrikse versus Edgar Tytgat , duidelijk meer plezier beleefd aan Jan Hendrikse -nep kunstenaar? volgens schilders…, maar wat hij dan uiteindelijk als resultaat verkrijgt uit kitsch of afval bijzonder ontroerend en alleszins creatief vernieuwend.. Het blijft hangen …inspireert, zet aan tot nadenken, maar vooral zijn methodes en zijn persoon ongelooflijk hilarisch.

      • Christel VdM zegt:

        Ah mevrouw, u moet het ook niet te letterlijk nemen. Michaelina was in mijn ogen een vrije Europese vrouw, die haar passie volgde en haar talenten goed benutte en een outsider. Zo herken ik me ook in haar :-).

  13. Eric zegt:

    De reacties op Fabres zogenaamd wangedrag zijn erg overroepen. Wie de brief van al die gekwetste danseresjes leest weet dat het vooral over psychologische trauma’s gaat. De danseresjes werden vernederd en hebben nu een psycholoog nodig. Typisch postmoderne taal uit een decadent tijdperk waarin zowat iedereen, om eender welke reden, zichzelf als een gekwetst slachtoffer opvoert, meestal om er financieel bij te winnen. Ook Picasso vernederde vrouwen en had er plezier in, naar hij zelf beweerde, om van godinnen voetmatten te maken. Maakt dat Picasso tot een slechte kunstenaar? Helemaal niet. De tijden echter dat hysterische trienen gaan bepalen wat eerbare, ‘respectvolle’ en dus echte kunst is komt met de zaak Fabre dichterbij. Wellicht zal er een moment komen dat een kunstenaar een blanco strafblad, zonder aanmerkingen over grensoverschrijdend gedrag, zal moeten tonen om zijn werk te kunnen tentoonstellen of opvoeren. Er zijn acteurs die na een lange staat van dienst (zie Kevin Spacey) het plots niet meer waard blijken te zijn om in een film mee te spelen. Hun ervaringen en talenten worden niet meer in aanmerking genomen, een inbreuk op één van de vele politiek-correcte reglementjes volstaat om hen als ongeschikt weg te zetten. En zo krijg je nog meer middelmatigheid dan we al gewend zijn. Jawel, de Metoo-dictatuur lijkt wel de genadeslag aan de kunst te geven. De éénentwintigste eeuw is definitief aangebroken, en de weg naar een diepgaandere barbarisering ligt daarmee open. Dat maakt Fabre niet tot een slachtoffer of tot een goed kunstenaar. Zoals ik al aanstipte leidt zijn werk noch tot bezinning, noch tot begrip van de huidige crisis waarin het westen al decennia verkeert. Hij is een politiek conformist en opportunist, steeds bereid om de machthebbers en de kunstpausen naar de mond te praten (net als Tuymans, om een andere naam te noemen). Niet van kitsch wordt je rijk, maar van buigingen en van gefleem en vooral van het verzwijgen van een onverbiddelijke waarheid: dat het met onze beschaving voorgoed afgelopen is.

    • Eric zegt:

      ‘Niet van kitsch word je rijk, maar…’

      • Fend zegt:

        Jawel, over buigingen en gefleem kan een hele verhandeling worden geschreven. Maar de koperen plaat aan zijn deur, dat vertelt eerder iets zeer filosofisch.

    • Christel VdM zegt:

      Ach ja natuurlijk, de kunstwereld is altijd een mannenwereld geweest. Hoeveel vrouwelijke kunstenaars waren er vorige eeuwen? We zijn in feite opgegroeid met machokunst, waarin de vrouw enkel goed was om te poseren en de artiest te behagen. Dat grensoverschrijdende (van fatsoen) hoorde er gewoon bij. Natuurlijk waren er steeds slachtoffers, zoals hier bij Picasso, hoe hij enkele van zijn vrouwen tot waanzin en zelfmoord dreef. De vrouwen van nu (‘hysterische trienen’ zoals u het noemt) zijn niet weker geworden, maar willen komaf maken met de zwijgcultuur en hebben daarom hun stem laten horen. Het heeft hoegenaamd niks te maken met goede of slechte kunst.

      • Christel VdM zegt:

        PS. een van de voorvallen bij de groep van Fabre : ‘In de jaren 80 werd mijn vrouw, actrice toen, 2x de trommelvliezen gescheurd door platte meppen op het oor omdat het echt moest overkomen. Er was geen gesprek mogelijk om anders te meppen. Werd ze nog uitgekafferd omdat ze protesteerde. Ze heeft de groep verlaten op wereldtoernee, in Portugal..’
        Een overroepen reactie van zo’n gekwetst actricetje, zeker??

      • Greta zegt:

        Clara Peeters, Michaelina, Charley Toorop om enkele te noemen.

        Om even een bedenking te plaatsen bij “enkel goed om te poseren en te behagen”
        Een tijd geleden verwees je naar Felicien Rops. Sanctorum heeft reeds minstens 2x een afbeelding van hem geplaatst.
        Niet mijn wereld en zeker niet om expliciet naar toe te gaan of op te zoeken.
        Via Dirk Leyman naar Stefan Brijs “villa Keetje Tippel” bij Neel Doff en haar versie van Keetje Tippel geraakt.

        Neel Doff feitelijke schrijfster van Keetje Tippel en hoogstwaarschijnlijk de vrouw op die bewuste afbeelding van Felicien Rops waar ze voor poseerde.
        Als je het verhaal kent van Neel Doff, kun je haar toch moeilijk een slachtoffer van een macho kunstenaarswereld noemen., terwijl die haar net de kans heeft gegeven te vluchten uit een miserabele uitzichtloze situatie ?

      • Eric zegt:

        Als de journalistieke scène half zo hysterisch deed over de talloze seksueel verminkte zwarte en Arabische meisjes in België en elders in de wereld – er worden per jaar drie miljoen kleine meisjes seksueel verminkt – als ze over het geval Fabre doet, dan was ik gelukkig. Als Sanctorum zich zo sterk had opgewonden over de duizenden de afgelopen decennia door Pakistanen verkrachte en verhuurde Britse meisjes, dan zou ik me hier niet opwinden. Maar de verhoudingen zijn ver zoek. De Metoo-jacht op blanke mannen die zich enigszins onbehoorlijk gedragen kunnen hebben (meestal wordt er niks bewezen, maar is in de pers de aanklacht reeds de veroordeling) is begonnen met de verkiezing van Donald Trump tot president. De oorlogszuchtige H. Rodham voelde zich door hem vernederd en daarom moeten nu alle vrouwen ter wereld zich door blanke mannen vernederd voelen. Metoo werd, als een zich snel over het aardoppervlak verspreidend kwaadaardig virus, in de politieke laboratoria van de Democratische Partij in Washington DC geconcipieerd en miste zijn doel niet. Dat ondertussen vrouwen massaal door moslims als mensonwaardig werden en worden behandeld (in de islam is een vrouw de helft waard van een man), dat in tal van islamitische landen, in navolging van de pedoprofeet, elk jaar honderdduizenden meisjes van nog geen tien aan oude mannen worden uitgeleverd – dat wordt allemaal met de progressieve mantel der liefde toegedekt. Ha, ja, Jan Fabre heeft aan een danseres gevraagd of ze zwanger was. Big trauma, wat een schandaal ! Is hij misogyn? Zou kunnen. Maar de echte misogynie heeft zich geconsolideerd in een veertienhonderd jaren bestaand systeem dat momenteel de westerse samenlevingen overspoelt en hun vrouwvriendelijke beschaving vernietigt. Ach, kom, laten we dat even vergeten, het is vanuit Amerikaans-progressief perspectief niet erg handig daarover te beginnen. Dat probleempje wordt later wel opgelost, niet? Nee, niet dus.

      • Christel VdM zegt:

        @Eric, ik begrijp je frustratie volkomen. Het is waar dat de media overdreven aandacht besteden aan de #MeToo -hetze, eerder dan aan het leed dat vrouwen in moslimlanden wordt aangedaan. Maar moslima’s moeten zelf opkomen voor hun rechten, zich verenigen en hun stem luid en duidelijk laten horen. We kunnen dat niet als westerse blanke vrouwen doen ( wat kunnen we erover zeggen?) vanwege cultuurverschillen. In hun ogen zou dat ook opdringerig en betweterig overkomen. We kunnen enkel hen ondersteunen in hun strijd. Assita’s en Ayaans moeten dus massaal de straat opgaan en veel lawaai maken. dan pas zal de rest van de wereld reageren. Een goed voorbeeld hier, waarin Iraanse mannen ook hun vrouwen steunen in hun strijd tegen onderdrukking. https://www.youtube.com/watch?v=ZetAFvW3vHs.
        Ook schrijvers zoals Hafid Bouazza doen hun waardevolle bijdrage als ervaringsdeskundigen. Zoals zijn laatste pamflet ‘de akker en de mantel’.

      • Eric zegt:

        “… moslima’s moeten zelf opkomen voor hun rechten, zich verenigen en hun stem luid en duidelijk laten horen.” Uit die zinsnede blijkt een grote onwetendheid over islam. U denkt teveel als een westerse vrouw en ziet daarom niet dat het net de plicht is van moslima’s zich in de westerse zin te laten ‘onderdrukken’. Moslima’s ervaren zich misschien soms als onderdrukt, maar gaan tegen die ervaring in en vertrekken daarbij vanuit de koranische leer. Het is misschien moeilijk te begrijpen, maar een moslima heeft het voor ons repressieve, islamitische denkkader geheel geinterioriseerd en zal zich daarom nooit ‘bevrijden’. ‘Opkomen voor zichzelf’, ‘onderdrukking’ en ‘zich bevrijden’ zijn relatieve begrippen die vanuit tegengestelde denkkaders (het westerse vs het islamitische) verschillend geïnterpreteerd worden en zelfs een tegengestelde lading dekken.
        Daarom pleit ik voor gescheiden werelden. Westerlingen hier, moslims in de woestijnen aan de andere kant van de Middellandse Zee. Er is geen enkel vergelijk mogelijk. Een ‘moslima’ die de westerse waarden van vrijheid en vrouwelijke zelfontplooiing heeft geinterioriseerd is geen moslima meer en zal met haar familiale en sociale omgeving veel last krijgen. Op sommige anti-islamitische vergrijpen staat de doodstraf. Daarom is het totaal irrelevant en bovendien wat al te gemakkelijk om te stellen dat moslima’s voor zichzelf moeten opkomen. In de meeste gevallen willen ze dat niet, in andere gevallen kunnen ze het niet op straffe van uitsluiting, verkrachting en dood.

      • Eric zegt:

        Christel: “Assita’s en Ayaans moeten dus massaal de straat opgaan”. Assita Kanko en Ayaan Hirsi Ali zijn geen moslima’s, daar zit je denkfout. Ze zijn uit de islam gestapt, met alle gevaar van dien. En die uittreding, die met de dood bestraft kan worden, is een fase van en een bewijs voor hun bevrijding in de westerse zin van het woord. Er zullen dus nooit moslima’s tegen de islam opstaan, enkel afvallige vrouwen doen dat. En juist daarom is radicale islamkritiek in de zin van Geert Wilders of Filip Dewinter extreem noodzakelijk. Zolang het leugenachtige plaatje van een vredelievende, vrouwvriendelijke en verdraagzame islam blijft bestaan, en door de nieuwskanalen gepromoot wordt, zolang zullen ook westerse vrouwen in de val blijven lopen (en zich zelfs bekeren). Je maakt toch ook geen reclame voor de hoogstaande ethische beginselen van de maffia, nietwaar? Daar schort dus het schoentje. We leven in een land en op een continent (West-Europa) waar de leugen(pers) regeert.

      • Christel VdM zegt:

        Tja, wat met moslims die hier geboren en getogen zijn? Je kan hen toch moeilijk deporteren naar de woestijn. Hier werken steeds meer en meer jonge mensen met een buitenlandse roots in het ziekenhuis. Want blanke autochtonen willen hun job niet doen, zoals onderhouden van de publieke ruimtes en zalen, vervoeren van materiaal, helpen uitpakken van dozen. Zelfs in de apotheek krijgen we te maken met een tekort aan hulp. Twee jonge (Vlaamse) meisjes die bereidingen maken, blijven al maanden thuis – zogezegd door ‘burn out’ terwijl ze nog maar van oktober vorig jaar zijn aangenomen. Nu komen meisjes met een buitenlandse naam ons helpen. Sommige van hen zijn moslim. En het gaat prima. Ze spreken perfect Nederlands, zijn lief en behulpzaam. Wat ze thuis doen, weet ik uiteraard niet. Het valt wel op dat ze elkaar eerder opzoeken dan bij de Vlaamse collega’s te gaan zitten. Maar ja, als er een dove collega bij ons zou werken, zou ze wellicht ook liever bij mij komen zitten, omwille van dezelfde ervaringen.
        De moslimpopulatie groeit exponentieel, dat is ook goed te merken aan hun aanwezigheid in de kraamkliniek (negen op tien heeft een allochtone naam), terwijl wijzelf te maken hebben met de vergrijzing en de daling van het aantal geboorten. Wat ga je dan doen, als ze als jongvolwassenen reeds in de meerderheid zijn? Nog steeds staan roepen dat ze zich aan ons moeten aanpassen of oprotten?

      • Eric zegt:

        Nee, staan roepen dat ze moeten aanpassen of oprotten, daarvoor is het te laat. Filip Dewinter riep dat nu bijna dertig jaren geleden, had men toen naar hem geluisterd dan had het tij nog gekeerd kunnen worden. De Hongaren, Tsjechen, Polen en Slowaken hebben van onze fouten geleerd en beschermen hun landen tegen de islam, die niet compatibel is met hun beschaving. West-Europa is verloren. En verder heeft u natuurlijk gelijk: al die jobs waarop – geheel onterecht, overigens – neergekeken wordt, worden door mensen van vreemde origine ingevuld, niet alleen door moslims, maar voorlopig ook door Polen. Het ligt aan de West-Europeanen dat ze hun neus ophalen voor vuilnismannen, straatvegers, bouwvakkers etc. Hun kinderen moesten allen naar de universiteit om zo hoog mogelijk op de sociale ladder te kunnen klimmen. Doordat de socialisten en katholieken ervoor zorgden dat ook arbeiderskinderen verder konden studeren (op zich een lovenswaardig initiatief, met een zwarte, nefaste zijde) vind je nu nog nauwelijks blanke fabrieksarbeiders, metselaars, loodgieters, wegenleggers en is men daarvoor aangewezen op migranten. De vraag die echter kan gesteld worden is waarom al die ‘gastarbeiders’ net uit moslimlanden moesten komen, uit een cultuur waarvan men in de jaren ’70 al had kunnen weten dat hij niet inpasbaar was in het westers kader. Er waren toen al stemmen die daarvoor waarschuwden, maar ze werden niet gehoord, evenmin als nu trouwens, nu de onoverbrugbare kloof tussen de bevolkingsgroepen steeds zichtbaarder wordt.

      • Eric zegt:

        Wat de afwezigheden van uw Vlaamse collega’s en de daling van het aantal geboortes betreft: ik vermoed dat deze te maken hebben met de hedonistische cultuur waarin we leven. Vele jongeren van Europese origine komen uit gebroken gezinnen, nieuw samengestelde gezinnen, vaderloze gezinnen en kennen geen discipline, werd ook in de scholen te weinig structuur aangekweekt, zijn vaak door verderfelijke eet- en drinkgewoonten en door drugs op jonge leeftijd al lichamelijke wrakken, zitten vol al dan niet ingebeelde psychologische problemen, lijden aan een verregaande vorm van narcisme en gemakzucht en werden, kortom, veel te veel in de watten gelegd. Deze prinsjes en prinsessen groeien op in een geestelijke leegte, terwijl moslims een sterk geloof hebben dat hun ‘geestelijke’ levens domineert, dat hen een doel geeft (nl. de overname van de westerse landen, waaraan ze allen meewerken), dat hen zelfvertrouwen geeft en enthousiasmeert. Voor soldaten – en moslims zijn vanwege de militaire, veroveringsgerichte aard van hun geloof in de eerste plaats soldaten – is er niks dat zo sterk motiveert als een oorlog, vooral een oorlog die ze duidelijk aan het winnen zijn. De tegenpartij, de westerse jongeren, geraken ontmoedigd omdat ze zien dat ze hun zaak verliezen. Daarom weigeren ze ook om nog kinderen te maken, zijn ze uit op vergetelheid of niet-willen-weten, streven ze naar een zorgeloos leventje, krijgen ze burn-outs, zitten ze aan de pillen en de psychologen etc. Alle tekenen van decadentie vind je ten overvloede bij hen terug.

  14. Peter Braet zegt:

    Tja, in 1982 zagen we tijdens een try-out mensen (of wat daar nog van overbleef) hun eigen uitgebraakte yoghurt van het podium oplikken…
    Tijd dat Fabre uitpakt met zijn toen al controversiële “Papegaai”. Erg van toepassing op het zoveelste #metoo verhaal. Opvallend ook dat de veelal anonieme ondertekenaars van de open brief allemaal deze eeuw bij Fabre werkten. Wat in 1982 nog grensverleggend heette wordt vandaag grensoverschrijdend genoemd.
    Zoveelste storm in een glas water.

    • Fend zegt:

      De jaren tachtig waren eerder economisch dan artistiek grensverleggend, de grenzen zijn niet veel meer gewijzigd sindsdien. Vandaar misschien dat men ze met de voeten treedt.

  15. Eric-B.L. zegt:

    Sedert de industriële revolutie en naargelang deze revolutie vordert vermindert stelselmatig de geestelijke beleving. Mensen verworden tot een soort zombies, slaapwandelende zielen, geestelijk dood, zich bewusteloos starend op geestdodende en alles vervalsende ‘media’.

    De grote kunstenaars voorheen, in normale tijden, werden tijdens het scheppen van een kunstwerk gestuurd door zuivere geesten die ook vooraf de inspiratie aanreikten. Geen gewoon mens kan uit zichzelf dergelijke heerlijke en inhoudelijk zeer rijke werken ten uitvoer brengen.

    Machines en computers zouden alleen mogen gebruikt worden door degenen die geestelijk voldoende gewekt zijn en liefst ook zich bewust zijn van de God die ons op deze aardkluit plaatste met een zeer bepaalde bedoeling.

    Alle ware grote kunstwerken vertonen dezelfde geestelijke rijkdom die onmogelijk kan voortspruiten uit enkel het verstand alleen.

    • Greta zegt:

      “de grote kunstenaars voorheen, in NORMALE TIJDEN”!!!!!

      Pardon!!!, dan zou ik toch wel eens willen weten aan welke kunstenaars en periode U dan denkt als zijnde “NORMAAL”

      • Fend zegt:

        Dat ze gestuurd werden door zuivere geesten die inspiratie aanboden, dat gaat wel wat ver terug in de tijd. Dat ze voorheen gestuurd werden door hun eigen geest, dat staat vast.

    • Eric-B.L. zegt:

      De huidige hoogmoedige trend om de christelijke oorsprong van onze cultuur te ontkennen is funest voor alle vormen van geestelijke beleving.

  16. Marc Schoeters zegt:

    In Nieuwpoort zitten ze opgescheept met een probleem in de openbare ruimte. Noem het maar gerust een orbanistisch probleem. In de badstad staat op een oerlelijk plein “Search for Utopia” – het bekende beeld van Jan Fabre schrijlings zittend op een schildpad. Hetzelfde beeld staat trouwens ook op de citadel van Namen – al begrijpt verder niemand waarom. Zo’n beeld kost meer dan 300.000 euro – maar dat getransfereerd belastinggeld heeft de hoofdstad van Wallonië er graag voor over. Het is algemeen geweten dat er in Namen veel met bladgoud verrijkte schildpadden wonen. Het plein in Nieuwpoort heeft men onlangs met veel poeha en in aanwezigheid van de geniale ‘maker’ tot Fabreplein omgedoopt. Overigens totaal onwettelijk – want men mag geen straat vernoemen naar een nog levende persoon. Slaande ambras dus in de Nieuwpoortse dorpspolitiek tussen de zittende meerderheid en de ziedende oppositie – want binnenkort zijn het verkiezingen. De oplossing ligt nochtans voor de hand: verbinden! Noem het beeld voortaan “Search for Kutopia”. En herdoop het plein tot “Schildpad & Vriend Plein”. Iedereen tevreden – toch?

    • Greta zegt:

      Fabreplein is niet Jan Fabreplein en kan in die context perfect wettelijk verdedigt worden.
      Het theatergezelschap is genoemd als ode aan zijn moeder.
      Waar Jan Fabre als kunstenaar het meest of veel ,geassocieerd mee wordt zijn de kevers.

      Die interesse voor insecten, heeft hij van zijn grootvader de entomoloog en schrijver.Jean-Henri Fabre die wel overleden is “ode aan zijn leermeester grootvader”

      Ik hoor je denken een schildpad is geen insect.
      Neen, maar Utopia werd geschreven door Thomas More. De hogescholen van Ku-Leuven dragen nu de naam Thomas More en associeert, verbindt ,met de kever op het Ladeuzeplein.

      Thomas More die Utopia schreef voor zijn vriend Erasmus die voor zijn vriend “Lof der zotheid” schreef. Schildpad, als symbool van de wereld , traag vervoermiddel richting Groot-Brittannië-Frankrijk?

      • Christel VdM zegt:

        Ik associeer Jan Fabre vooral met ongedierte : https://www.gva.be/cnt/eid93063/extern-motten-vreten-aan-jan-fabre
        ’t is ook een mottig ventje.

      • Greta zegt:

        Clara Peeters, Michaelina, Charley Toorop om enkele te noemen.

        Om even een bedenking te plaatsen bij “enkel goed om te poseren en te behagen”
        Een tijd geleden verwees je naar Felicien Rops. Sanctorum heeft reeds minstens 2x een afbeelding van hem geplaatst.
        Niet mijn wereld en zeker niet om expliciet naar toe te gaan of op te zoeken.
        Via Dirk Leyman naar Stefan Brijs “villa Keetje Tippel” bij Neel Doff en haar versie van Keetje Tippel geraakt.

        Neel Doff feitelijke schrijfster van Keetje Tippel en hoogstwaarschijnlijk de vrouw op die bewuste afbeelding van Felicien Rops waar ze voor poseerde.
        Als je het verhaal kent van Neel Doff, kun je haar toch moeilijk een slachtoffer van een macho kunstenaarswereld noemen., terwijl die haar net de kans heeft gegeven te vluchten uit een miserabel leven?

  17. Fend zegt:

    Het Schildpad & Vriend Plein, dat is echt om je dood te lachen !

  18. Ed Van Gasse zegt:

    Ik herinner er in dit verband even aan dat Fabre (een jaar of acht geleden?) klauwenvol geld verdiende aan de Stad Antwerpen (kompleet met schadevergoedingen etc), met een project op de Antwerpse Dam. Daar zat volgens mijn (hoogstpersoonlijke, zo dek ik mij in) mening een serieus reukje aan vermits de zakelijke leidster van Troubleyn en de man die voor de Stad Antwerpen de culturele eventen aanstuurde, met elkaar getrouwd zijn.
    Mij leek dat alles nepotisme van de hoogste orde. De nabije omstaanders (ttz de medewerkers van de Antwerpse stadsdienst Sport en Cultuur) wisten dit. Die informatie werd toen bezorgd aan Knack (Jan Braet) die besloot ze te negeren of er onvoldoende graten in zag, allicht vanwege Fabre’s iconische status. Ik moet de documentatie van die ongein nog ergens hebben liggen.
    Zou Jantje deze keer dan toch in vraag worden gesteld? Een mens mag al eens dromen.

  19. Anna V. zegt:

    En “met bladgoud verrijkte schildpadden” dan… Hilarisch! Heerlijk leesvoer hier!

  20. It is these programs that assistance more
    than anything . So the chances of climbing up the rankings to the
    top does seem to be very low. There are lot of SEO Friendly Directories on the web. http://www.compunetvallarta.com/kerching-casino-presents-da-vinci-diamonds/

  21. Marc Schoeters zegt:

    Jan Fabre heeft Hans Rieder tot zijn advocaat aangewezen. De “koning van het plagiaat” kiest voor de “koning van de procedure” – zoals te voorzien en te verwachten was. Rieder is berucht voor zijn hand- en spandiensten voor moordende vetmesters en drugsbaronnen – van wie hij de misdaden probeert vrij te pleiten door elke komma in hun strafdossier te wikken, te wegen en te betwisten. Gewone mensen noemen zoiets muggenzifterij – met als enige bedoeling smerige misdadigers hun gerechte straf te doen ontlopen. Ach – hoe populistisch! Rieder en alle verstandige mensen zien het als “juridische spitstechnologie” ten dienste van een vet betalende klant. Rieder is niet voor niets een peperdure “topadvocaat”. En ook wat grensoverschrijdend gedrag tegenover vrouwen betreft, staat Herr Rieder zijn mannetje. Zo trok hij in 2014 in volle rechtszaal zijn toga uit om een vrouwelijke magistrate de huid vol te schelden en publiek te vernederen. Hij riep bij die scheldkanonnade – letterlijk – dat hij haar zo zou uitkafferen dat zij er “voor de rest van haar leven blijvende psychische schade” zou aan overhouden. Een fijnbesnaarde heer dus – die Hans Rieder. En méér dan geschikt om als raadsheer op te treden voor die andere vrouwvriendelijke galant – Jan Fabre. Soort zoekt soort – zegt de volksmond. En die mond heeft zelden ongelijk – wat de antipopulisten ook mogen beweren. De afloop van heel de huidige commotie rond Jan Fabre is niet moeilijk te raden. Het testosteronteam Rieder-Fabre walst als een ton wegende vergulde schildpad over al die stomme kutwijven die denken dat respect voor hun fysieke integriteit belangrijker is dan de voortrazende avant-garde van de überhistorische kunstgeschiedenis. Die protesterende danseresjes denken toch niet dat zij het ooit kunnen winnen van de leuter in de slaapkamer van het Genie en van het geleuter in de rechtszaal van de Topadvocaat? Domme wichten! Niet zij – maar die arme Fabre is het echte slachtoffer! De afloop van heel de circusvoorstelling laat zich raden. Nadat die open-brief-schrijvende danseresjes voor de tweede keer volgens de “correcte juridische procedure” en “alle regels van het spel” tussen de benen zijn genomen, zal iedereen opgelucht ademhalen: de geniale Wonderboy uit de Seefhoek, de idealistische poenpakkende Pleiter, de antipopulistische deugmensen uit de politiek, de applaudiserende claque van de kunstwereld, alle zwaarwichtige zwijnen die uit de overgesubsidieerde trog vreten. Bijna iedereen dus die er écht toe doen. De rest is “quantité négligable” – het lijken wel de komende gemeenteraadsverkiezingen. De krijgsheren van de schoonheid zullen overwinnen. De onderbetaalde “krijgers van de schoonheid” zullen wijdbeens bloedend op het slagveld achterblijven. Zij hebben het “zelf gezocht” – toch? En Hilde Van Mieghem – het boegbeeld van de Vlaamse #MeToo-beweging en de vorig jaar in de Bourlaschouwburg in katzwijm vallende bewonderaarster van Jan Fabre – zal zwijgen als een graf. Blijkbaar heeft #MeToo – net als Orban – zijn grenzen. We leven naar het schijnt in een maatschappij waarin “cultuur”, “multicultuur”, “verdraagzaamheid”, “verbondenheid” centraal staan. We leven in de beste aller werelden! En laat niemand onze idyllisch roosgemutste “search for utopia” verstoren! Ja, Jan – we stand by your side! Wat denken zo’n kutdanseresjes wel! Negeren – dat aangerand gebroed! Négeren. Dóén!

    • Christel VdM zegt:

      Je bent hier wel goed op dreef :-). Liefst vier satirische bijdragen heb je hier geleverd.
      Ja, de koning van het plagiaat kan het zich permitteren om zo’n dure pleiter onder de arm te nemen, met ons belastinggeld uiteraard. Er is al een reactie van ACOD op de aantijgingen (of het ‘geleuter’ zo je wil) van Rieder :
      http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2018/09/17/advocaat-fabre-liegt

      In Oudenaarde hebben ze de video van Fabre ‘ I’m a mistake, because I am a better kisser than Gustav Klimt’ verwijderd, omdat de curator (drie keer raden wie?) geen controverse wou, die de aandacht van de expo zou afleiden. Maar zijn zelfportret met ezelsoren laten ze wel staan, want daar neemt niemand aanstoot aan. Typisch, zo’n halfslachtige reactie.

      • Christel VdM zegt:

        Update: nu hebben ze weer die verwijderde video terug in de expo geplaatst met de uitleg : “Het is precies in de kunst dat die grenzen worden afgetast, dat de controverse wordt opgezocht, en naar aanleiding van de artistieke productie kan een ongemeen boeiend debat ontstaan” en dat terwijl diezelfde curator gisteren nog beweerde dat hij geen controverse wou! Wat ’n zever.
        Volgens mij hebben Fabre & Rieder de curator bedreigd met een rechtszaak.
        Zo’n video moet dus ‘kunst’ voorstellen en dat terwijl de naaktportretten van Egon Schiele, die al een eeuw bestaan, letterlijk werden gecensureerd op sociale media en op de affiches.
        Gustav Klimt was in zijn tijd ook bekend als controversieel kunstenaar en seksueel erg actief, had kortstondige relaties met verschillende modellen, verwekte zelfs kinderen bij hen, terwijl hij heel zijn leven bij zijn moeder en ongehuwde zusters bleef wonen.
        Terwijl de narcist Fabre zichzelf telkens weer afbeeldt, zie je nergens een zelfportret van de Weense symbolistische schilder. Een nepschildpad, verrijkt met bladgoud of een schilderij van Klimt, dat geïnspireerd werd op Byzantijnse mozaïeken in Ravenna en een ode is aan de liefde. Ik zou wel weten wat te prefereren.

Reacties zijn gesloten.