Kamping Kitsch of de IJzerwake: het was dit weekend moeilijk kiezen voor de waarachtige marginaal

Marginaal3

We hebben Kamping Kitsch weer gehad, de jaarlijkse ‘hoogmis van de marginaliteit’ waar de plastieken reuzendildo’s door het zwerk wiebelden, in kontjes (m/v) knijpen bijna verplicht was, en “foute” joggingbroeken of lolita-rokjes de dress code uitmaakten. De media smullen ervan, in de nadagen van de komkommertijd, ook al omdat het altijd leuk beeldmateriaal oplevert. In de marge (!) ontstaan ook wat discussies over al dan niet gewenste seksuele avances en de vraag of op zo’n evenement meer gepermitteerd is dan in de openbare ruimte. Ja dus: niemand is verplicht om zich in dit festival van de wansmaak te begeven.

Heterotopie

VNJ2Er bestaat binnen een democratie, los van de wetten en de rechtspraak, een ongeschreven recht op marginaliteit of abnormaliteit, die zich in een zekere privésfeer afspeelt. Marginaliteit kan ook een levenshouding zijn, een filosofie zelfs, die de afwijking of de zogenaamde sociale handicap omsmeedt tot aspect van een eigen identiteit. Wanneer gelijkgezinden elkaar ontmoeten en voor de buitenwereld bizarre dingen doen, rare praat uitslaan, heffen ze daarbij juist tijdelijk hun marginaliteit op, binnen de groep wel te verstaan, en dat werkt bijzonder therapeutisch voor de samenleving als geheel. Mensen moeten uit de band kunnen springen en een eigen band creëren.

En dat brengt ons tot het fenomeen van de rituelen en het feest. Wat hebben Kamping Kitsch, het Aalsters Carnaval, of de IJzerwake, of een SM-samenkomst gemeen? Dat het speciale, omzoomde plekken zijn (de filosoof Michel Foucault sprak van heterotopieën) waar de marginaliteit zich versterkt én zich tijdelijk opheft omdat iedereen er ‘abnormaal’ doet en dat ook mag, moet zelfs. Er ontstaan dan binnen die ruimte eigen regels, codes, die zich afzetten tegen deze van de buitenwereld. Op de IJzerwake is het niet gewenst om met een Belgische vlag rond te lopen, maar ook niet om de VNJ-meisjes in de billen te knijpen. De heilzame afwezigheid van politieke correctheid brengt een nieuwe correctheid met zich mee die eveneens als helend wordt ervaren. Bezint eer ge begint, kies uw evenementen zorgvuldig, en documenteer u goed vooraf want de ordediensten (ex-VMO) aan het Van Raemdonck-monument lachen er niet mee.

Ook een religieuze bijeenkomst is aan die logica onderhevig. In een moskee mogen dingen gezegd worden en zelfs gedaan die in de openbare ruimte en de formele context van de rechtstaat niet kunnen. We mompelen dan wel iets over fundamentalisme en radicalisering, maar eigenlijk is religie op zich een onschuldige vorm van prettige gestoordheid en zouden we het beter zien als een samenkomst van gelijkgezinde amateurs. Op voorwaarde natuurlijk dat het binnenskamers blijft. Idem dito voor de chatkamers, de blogs en de Facebookgroepen: marginaliteit moet zich intern kunnen affirmeren, juist daardoor blijft ze marginaal.

De brief van Paulus

kerkIn hetzelfde voorbije weekend ontstond er een rel naar aanleiding van een op de VRT uitgezonden rooms-katholieke eredienst in de Sint-Servaaskerk van Grimbergen. Tijdens de preek las de prior van dienst een Bijbelfragment voor, meer bepaald een passage uit de brief van de apostel Paulus aan de Efeziërs: ‘Vrouwen, wees onderdanig aan uw man als de man aan de Heer. Want de man is het hoofd van de vrouw zoals Christus het hoofd is van de Kerk’, zo luidde het. Olala, seksisme, en dit keer niet uit moslimhoek en ook niet op een fout feestje, maar midden een katholieke mis, en dan nog wel rechtstreeks op TV. Plots was het kot te klein en kwam mediaminister Sven Gatz (Open VLD) opnieuw met zijn voornemen om niet langer religieuze erediensten uit te zenden.

Ik ben het daar niet mee eens: het seksisme van Kamping Kitsch én van Sint-Servaas in Grimbergen dienen gedoogd te worden als uitingen van marginaliteit in een universum dat vergeven is van politieke correctheid. Passen ze in de openbare omroep? Als aspecten van de goed begrepen multicultuur eigenlijk wel, ja, ik pleit voor maximale tolerantie. De VRT mag van mij alles uitzenden wat zich onder de zon aandient, en liefst met zo weinig mogelijk duiding, daar zullen we zelf wel voor zorgen. Zo’n mis is al bij al een vermakelijke vertoning, al vinden de gelovigen zelf misschien van niet, en dan moeten ze ook camera’s weren, ook dat is hun goed recht. Het is daarbij evident dat zo’n uiting van vrije mening en subculturele beleving niet buiten de regels van de rechtstaat valt. Daarom kan misbruik van minderjarigen bijvoorbeeld niet, en staat religieuze vrijheid niet gelijk aan het recht op bijvoorbeeld vrouwenbesnijdenis.

Tot slot nog iets over de IJzerwake, toevallig ook een evenement van het laatste augustusweekend. Het is mijn favoriete plek van marginaliteitsbeleving: de hoogmis van het separatisme en het Kamping Kitsch van rechtsbruin Vlaanderen. Mét pastoors die in soutane rondlopen, ik moet die jaarlijkse kick echt hebben. De VNJ-muziekkapel overtreft alles in het genre, maar net het feit dat de pers daar vrijwel afwezig blijft, maakt het echt af. De brief van Paulus of de toespraak van Wim De Wit, het zijn vandaag kleinoden van marginaliteit, het peper en zout van onze samenleving. Er zou nu nog iets over ‘molenstenen om de hals, in het diepste van de zee’ kunnen volgen, maar een donderpreek hoeft deze foute homilie nu ook weer niet te worden. Ite, missa est.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Kamping Kitsch of de IJzerwake: het was dit weekend moeilijk kiezen voor de waarachtige marginaal

  1. Marc Schoeters zegt:

    De pinguïn had naumelijks een poot op het festivalterrein van Kamping Kitsch gezet – of hij besefte hoe fout gekleed hij wel was. Een kleurrijk huppeldepupwicht in fluorescerende en miniscule bikini riep hem toe: “Hé rare vogel, wa komde gij hier doen in da stomme galakostuum?” De pinguïn keek het vreemde meisje verbijsterd aan. Haar nauwelijks verborgen tieten leken op de ijsbergen die hij in zijn thuisland al zo vaak op de bijna bevroren Poolzee had zien voorbijdrijven. Op de ene ijstiet van het feestvierend wicht stond met viltstift geschreven: “Blijf van mijn lijf!” Op de andere borst: “Welcome all strangers!” Heel verwarrend allemaal – vooral voor iemand geboren en getogen in de ijsheldere wateren van Antarctica. De pinguïn besefte dat hij er fout aan had gedaan om zich met zijn zwart-witte rokkostuum zomaar open en bloot te geven aan mensen die alleen in vijftig tinten grijs konden denken. Ach. Hij had enkele dagen voordien nog overwogen om zich naar het feestterrein van Diksmuide te begeven. Maar daar was alles bruin en geel – dus ook niet echt een geschikte omgeving voor een arme vogel die beter zwemt dan vliegt en die het liefst door het leven waggelt in zwart-witte contrasten. Het joelend en loeiend gehuil van het kitschwicht met de ijsbergborsten haalde de pinguïn uit zijn gemijner. “Hé eikel, is dat een ei daar tussen die onnozele poten?” Nog vooraleer de pinguïn kon antwoorden, voelde hij hoe grijpgrage handen hem zijn enige ei ontfutselden. Zijn laatste ei. Nog voor hij een wanhoopskreet kon slaken, zag de pinguïn hoe zijn ei feestelijk in duizend stukken werd kapotgesmeten. “Welkom in Kamping Kitsch!” brulde de ijsbergtrien. En zij vervolgde: “Gij moogt van geluk spreken dat gij niet bij die marginalen in Diksmuide zijt! Die hadden van dat stom ei van u zeker een omelet gebakken!” De pinguïn bleef enkele ogenblikken stil – alle moeite van de wereld doend om te wennen aan de gedachte hoe gelukkig hij zich mocht prijzen. Gelukkig – ondanks alles. Toen stormde de kampbewaking van Kamping Kitsch op hem af. Die sommeerde hem om het festivalterrein onmiddellijk te verlaten. De pinguïn waggelde naar de uitgang. Hij vroeg zich vertwijfeld af wat hij hier deed – in dit platte land van Kamping Kitsch en Zandveld Diksmuide. In deze lage streken vol mensen met lage streken. In deze modderpoel van linkwinke linksen en kromrechte rechtsen – die geen van allen weten wat het is om in een zwart-wit kostuum het laatste restje beschaving te bewaren. Ondanks alles. Met dat ene breekbaar ei. Wie brengt zo’n ei tot leven – als het is kapotgesmeten door links en rechts? Waar komt het leven weer tot leven? Waar? Ach. De pinguïn waggelt voort. Naar de enige plaats waar het leven in alle marginaliteit tot leven komt. De hemelse hel en helse hemel waar de geketende liefde de vrijheid van het lichaam zingt… Antarctica – volgens de massaal vele weldenkenden. Maar de weinige onweldenkenden weten beter.

  2. Eric-B.L. zegt:

    “Wie brengt zo’n ei tot leven – als het is kapotgesmeten door links en rechts? Waar komt het leven weer tot leven? Waar? Ach.”

    Die niet voor God is is tegen God maar tijd voor alle kleuren van deze grijsachtige wereld is ons gegeven om uiteindelijk tot het besef te komen dat men een ziel heeft die uit de geestelijke duisternis kan weggaan. Uit vrije wil. Zonder die vrije wil is er slechts wit en zwart en dat is niet de bedoeling van de Schepper van hemel en aarde. Wat God ons aan menselijkheid verschafte is wat Hij zelf in zich heeft: zuivere liefde kan alleen bestaan in vrijheid. Dus kunnen en moeten wij met geduldige liefde trachten alle zieltjes naar het zuivere geestelijk licht te leiden want daar wacht een zeer menselijke God de Vader op elk. Met eindeloos geduld.

    Zonder zuivere liefde kan ook geduld niet bestaan.

    Daartoe helpt ons o.a. het eeuwenoude boek, genaamd “Acta Sanctorum”!!!

    De behartigers van deze blog gelieven de waarheid te respecteren.

    • Paul Vanhoovels zegt:

      Uw gezaag over zuivere liefde begint mij de keel uit te hangen.
      Vandaag nog een ander verhaal gehoord. Uw God heeft dus een mens geschapen die het vermogen heeft zuiver lief te hebben. In mijn vriendenkring was er zo eentje.
      Harde werker en familievader. Zijn vrouw was zijn God. Tot de dame een seigneur met veel geld leerde kennen. En onze werker was zijn zuivere liefde kwijt.
      Wat heb je aan een “verzonnen wezen” dat zulke zaken laat gebeuren?
      Leg het maar eens uit eenvoudige van geest. En val ons niet verder lastig met uw zuivere
      liefde. Het leven is niet het pannekoeken-huisje van Hansje en Grietje.
      Voor sommigen kan het leven harder zijn en soms worden ze gestraft voor hun zuivere liefde. Dat is realiteit. Niet het vertoeven in uw droomwereld.

  3. Marc Schoeters zegt:

    Op Acta Sanctorum lijkt het tegenwoordig wel alle dagen feest. Elke dag hier is een Hoogdag! Zo’n Zalige Zondag waarop we met zijn allen aan de keukentafel met gouden lepeltjes rijstpap eten. Boven onze hoofden het bim bam beieren van de Onze-Lieve-Vrouwentoren. Beneden aan de voordeur het met engelengeduld aanbellen van in het zwart geklede mannen – die na het opendoen een voet tussen de deuropening steken en met een grafstem vragen of wij het Woord van God kennen. En later op de dag misschien ook nog een toespraak van de Koning op de televisie – omkaderd door stichtelijke blaasmuziek van de Militaire Hofkapel. En in de verre of nabije toekomst bovendien nog eens het Eeuwige Leven! Waar hebben wij dat allemaal toch in Godsnaam aan verdiend?

Reacties zijn gesloten.