“Shit” dacht de paus, en hij noemde het kindermisbruik in de kerk kaka.

PausHet dadaïsme werd zoals bekend onder de doopvont gehouden anno 1916 in Café Voltaire te Zürich, waar enkele radicale artistieke nieuwlichters een willekeurig woord uit het woordenboek plukten. Dada bleek het kinderwoord voor hobbelpaard, en daarmee was de kunstrichting van de eenvoud en het ongekunstelde (!) een feit. Leve het kind en de kinderachtigheid, dra werd het ook een lucratieve business, meer bepaald toen Marcel Duchamp het wiel heruitvond en urinoirs tentoon stelde. Aanverwante woorden zoals kaka (de a is nu eenmaal de gemakkelijkst uit te spreken klinker) komen nadien ook in andere contexten terug, eveneens daar waar we refereren naar een wereld van eenvoud en onschuld. Mama, ik heb kaka gedaan. Ja manneke, kom hier dat ik uw billen proper veeg. Wie denkt daar niet met heimwee aan terug?

Anderzijds hebben de woorden stront, merde (Fr.) en shit (Eng.) hun eigen plek veroverd om iets aan te duiden dat chaotisch, verdorven en kwaadaardig aan ons verschijnt. Het ongeluk van de wereld is kak. Dat is een gemakkelijke, infantiele omschrijving ingevolge onze zindelijkheidstraining die zo rond de leeftijd van twee jaar zijn beslag krijgt: op het potje, en dan in het toilet die troep. Volgens de psychoanalyse is die zindelijkheidstraining dan weer de stimulans tot artistieke creativiteit, als gesublimeerd vorm van “hoopjes” leggen. Iets wat Wim Delvoye heel letterlijk neemt: alle kunst is kak, en cultuur is een kakmachine. Allen daarheen, beleef de tijd van toen.

Het is maar dat u weet dat dit onnozel woordje vele ladingen dekt. Daaraan moest ik ook denken toen paus Paus Franciscus tijdens zijn bezoek aan Ierland het kindermisbruik door geestelijken en het toedekken daarvan kwalificeerde met de weinig theologische term kaka. Iets waar de tolk niet direct raad mee wist, en dan maar omzwachteld vertaalde als ‘vuil dat je in het toilet aantreft’. Gewoon shit dus.

De beerput en het deksel

tuam1Ierland heeft, zoals we allemaal weten, een trieste historische reputatie van pedofilie bij de clerus, de terreur van de Magdalena-wasserijen (meisjes, beschuldigd van ‘liederlijk’ gedrag die als dwangarbeiders werden opgesloten), ongehuwde moeders die brutaal van hun kinderen werden gescheiden, en dat allemaal in naam van het katholieke geloof. Vier jaar geleden werden in de beerput van een katholiek opvanghuis te Tuam (West-Ierland) 800 skeletten gevonden: kinderen van ongehuwde moeders, verwaarloosd en mishandeld, en tenslotte gewoonweg door de nonnen tussen de stront gedumpt. Van 1925 tot 1961 moet dit massagraf ontstaan zijn.

Ierland moet nog heel wat opgraven, letterlijk en figuurlijk. Elk land heeft zo wel zijn demonen, en het is de taak van onderzoeksjournalisten en historici om het verleden minutieus uit te spitten en aan het daglicht te brengen. Dat moet ook gepaard gaan met zelfonderzoek zonder dat het hoeft te ontaarden ineen weg-met-ons-hysterie. Bezinning en intellectuele eerlijkheid staan voorop, zonder restricties, druk van bovenuit of taboes. Natuurlijk zullen dan heilige huisjes sneuvelen en zal de kerk aan autoriteit inboeten. Dat zei Leo Varadkar, de eerste homoseksuele premier van het land, ook met zoveel woorden (‘De katholieke kerk maakt zeker nog deel uit van onze samenleving, maar ze staat niet meer in het centrum zoals 40 jaar geleden’).

Sorrycultuur

Is de paus echt gelukkig met die secularisatie, ook in de geesten? Dat is twijfelachtig, de Kerk is en blijft een conservatief instituut met een Curie die nog altijd de arrogantie heeft zoals Dan Brown ze beschrijft in ‘De Da Vinci Code’. In 2015 sprak diezelfde progressieve paus Franciscus overigens nog van ‘een nederlaag voor de mensheid’, nadat Ierland het homohuwelijk had goedgekeurd. Ook een vorm van shit dus, onwillekeurig denkend aan de manier hoe de mannenliefde bedreven wordt. Terwijl het gepotel door priesters nu net sterk homoseksueel gekleurd is, denk aan onze eigenste Roger Vangheluwe en zijn relatietjes, want een exclusief Iers probleem is het natuurlijk niet.

Conclusie: de paus voelt dat er stront aan de knikker is, maar het devies blijft: de verontwaardiging spelen, de meubelen redden en goedkope mea culpa’s slaan. De sorrycultuur dus. In de onvervalste katholieke traditie die wil dat opgebiechte zonden automatisch vergeven worden, vroeger kon je ze ook afkopen.

Het woord “kaka” is in dat opzicht buitengewoon onnozel. Het wordt stomweg gedeponeerd op heel die berg vuile herinneringen. Het wil niet de beerput openen maar hem veeleer maskeren, afsluiten, samenvatten in één infantiel stopwoord dat niet vraagt om nadere analyse en bezinning. Het woordje, vermoedelijk een ongewilde verspreking, toont aan dat het allemaal niet zo gemeend is. Het is shit waar men van af wil, doorspoelen graag. De enige echte ambitie van paus Franciscus is, overeenkomstig zijn ambt, de autoriteit van de Rooms-Katholieke Kerk intact te houden, met daaraan verbonden de perceptiestrijd. Al de rest is euh… bullshit. Niet dat de reputatie van de Kerk ons uit de slaap moet houden. De integriteit van het historisch onderzoek en de weerslag daarvan op een verandering der geesten daarentegen des te meer.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op “Shit” dacht de paus, en hij noemde het kindermisbruik in de kerk kaka.

  1. Marc Schoeters zegt:

    Sigmund Freud stelde dat de ontwikkeling van een kind in drie fasen verloopt. Eerst is er de orale fase. De baby is voor zijn overleving volledig afhankelijk van de moederborst. Zijn hele behoeftebevrediging hangt af van zijn getuite en zuigende lipjes. Dan volgt de anale fase. Het kind ontdekt het bevrijdend gevoel van de taboeloze ontlasting. Maar het kind wordt tegelijk via de zindelijkheidstraining ook duidelijk gemaakt dat het de lust van zijn kringspier moet inperken en beheersen. Ten slotte is er de genitale fase. Kindjes gaan hun aandacht dan massaal richten op piemeltjes en spleetjes – die van henzelf of die van de anderen. Doktertje spelen in het ouderlijke gekkenhuis! Pas na de bovengenoemde drie fasen volgt de echte volwassenheid – al wordt deze door veel mensen niet echt bereikt. En nu komt het: deze Freudiaanse ontwikkelingstheorie van de drie fasen kan ook moeiteloos op de religieuze evolutie worden toegepast. De katholieke kerk is blijven steken in de orale fase. Met een pruimenmondje zuigen op het hostietje – het door papa priester oraal ingebrachte lichaam van de Heer. Verder veel blablabla: preken, gebeden, oreren en ouwehoeren zonder eind. In den beginne was het Woord – weet je wel. Met als belangrijkste kenmerk: luister alleen naar wat wij met de mond belijden en kijk niet naar onze daden. De protestantse kerken en sekten hebben weliswaar de volgende – anale – fase gehaald – maar zijn dan helaas ook niet verder geraakt. Luther heeft in zijn toren in Wittenberg de grondslagen gelegd voor zijn revolte tegen het papale gezag. Dat gebeurde letterlijk op het toilet – een schijtgat dat men nog steeds trots aan bezoekers van het klooster toont. Luther wierp niet alleen met stront naar de heilige vader in Rome – maar beschrijft ook heel plastisch hoe hij en de duivel elkaar in heuse kakgevechten met hun eigen uitwerpselen bekogelen. Luther won altijd – wegens de grootste kaka. Het protestantisme is gebaseerd op de zuinig toegeknepen anale kringspier. De socioloog Weber wees er al heel scherpzinnig op dat het kapitalisme een uitvinding van het protestantisme is. Om de al dan niet gepredestineerde hemel te verdienen moet men moet op aarde succes hebben. Dat betekent veel geld verdienen. En psychoanalytisch staat geld gelijk aan stront. Verder moet een goede protestant spaarzaam en zuinig zijn. Dus niet te vaak en vooral niet te veel kakken. De productie netjes opsparen en oppotten in de darmen. In het overwegend protestantse Zwitserland noemt men deze darmen “banken”. En iedereen herkent in de zuinige Nederlander moeiteloos de geconstipeerde en bekakte calvinist. De derde fase – de genitale – wordt belichaamd door de (mannelijke) mohammedanen. Alles in hun overtuiging draait om hun – weliswaar niet zelden kleine en dan helaas ook nog eens besneden – fallus. De snelle en onstuitbare verspreiding van het mohammedanisme vanuit het Arabisch schiereiland is een kwestie van bij zoveel mogelijk vrouwen – gelovige én ongelovige – zoveel mogelijk zoontjes verwekken. Niet aftrekken, mannen, vermenigvuldigen! Al mogen de vrouwen – de “zoontjesfabrieken” – voor de rest niet echt meespelen. De mannenliefde staat hoog in het halvemaanvaandel! Het gaat er als moslimbroeders om met elkaars piemeltje te spelen – en te rammelen met de kloten van de ongelovigen. De mohammedaanse maansikkel is een fallus die als een besneden kromzwaard boven de hemel van het avondland hangt. En wee de ongelovige of afvallige die bezwaar maakt tegen deze wereldwijde penetratiedrang! Een mohammedaan heeft een kort lontje maar is paradoxaal genoeg ook snel op zijn pik getrapt. Daar hebben we ze dan mooi op een rijtje: de orale katholieken, de anale protestanten en de genitale moslims. Elk als kinderen opgesloten in een van de onvolwassen ontwikkelingsfasen. Arm Europa! Misschien wordt het hoog tijd dat wij op dit continent die kinderfasen achter ons laten. En in de geest van Montaigne, Diderot, Holbach, Schopenhauer en Nietzsche gewoon volwassen worden. Wat dunkt u? Of vindt u dit allemaal weer kouwe kak?

    • Ines zegt:

      Groot gelijk, maar indd weer k….k..
      Daarom een luchtig maar een pedagogisch fout didactisch intermezzo.Gevoelige kijkers, u weze gewaarschuwd.

    • Eric zegt:

      De vierde fase is die van de objectief-wetenschappelijke, die van het te gepaste tijde uitdrijven van het vuil uit het lichaam. Zo geloven de Indiërs dat onreine darmen gans het lichaam ziek kunnen maken, vandaar dat het reinigen van de darmen, d.w.z. het door purgatie uitdrijven van alles wat niet in de darmen hoort en binnenin aan de darmwanden is blijven kleven één van de hoofdzaken in de ayurvedische therapie is. Wat sperma betreft, ook dat zou volgens onderzoek geregeld uit het mannelijk lichaam verwijderd moeten worden om zo de kansen op ontwikkeling van prostaatkanker te verminderen.
      Het geregeld uitdrijven van alles wat niet in een lichaam hoort (gifstoffen, ranzig sperma, hardnekkig residerende stront) zorgt dus voor een gezond lichaam. Het uitdrijven van allerlei crimineel tuig dat momenteel met tienduizenden Europa wordt geïmporteerd – een taak waarvan o.m. Theo Francken zich meent te kwijten, maar die beter aan bijvoorbeeld Filip Dewinter zou toegewezen worden – kan dan ook op termijn opnieuw zorgen voor landen met niet teveel agressie en geweld, voor leefbare, relatief zorgeloze landen dus. Dat daarbij de’ ideologie van de Mensenrechten een stok in de wielen wilt steken ligt voor de hand: het inslikken van boosheid en racistische uitlatingen jegens cultureel aangejaagde agressievelingen creëert een agressie tegen de eigen lichaam-geestconstellatie en is, volgens bovenstaande tekst, vooral een christelijke kwaal. Een politiek lichaam werkt als een dierlijk lichaam: draagt het teveel vuil in zich dan gaat het rotten, begint het te stinken en steekt de kanker zijn lelijke kop op. Ik hoop dus dat een volwassen man als Salvini Italië voor deze ondergang kan behoeden, maar de tegenkanting van de geconstipeerden en de impotenten in Brussels burgerpak zal daarbij niet van de lucht zijn.

    • Christel VdM zegt:

      Me dunkt dat Freud de olfactorische fase is overgeslagen. Hoe kan hij nu een van de belangrijkste organen vergeten…de neus !
      Die moederborst…het is niet alleen de behoeftebevrediging dat een baby zijn lippen tuit. Hij herkent zijn moeder aan haar lichaamsgeur en voelt zich dan geborgen.
      En kaka is zoals je terecht schrijft in principe gelijk aan geld. Pecunia non olet. Faeces non olet. De geur van de ontlasting is gerelateerd aan de spijsvertering. Het hangt dus af van wat je binnen speelt en van je (al dan niet) gezonde darmflora. Windjes laten is gezond maar mensen die veel proteïnerijke voeding of bonen eten, kunnen ferm stinken.
      Tenslotte bepalen feromonen de seksuele aantrekkingskracht tussen man en vrouw. Zoals de stier steeds aan de koe ruikt alvorens hij haar bespringt, kan de geur van de man onwillekeurig de vrouw opwinden of…afstoten.
      Religieuze fanatici en poco’s die hun neus in andermans zaken steken of die ons aanmanen om alle neuzen in dezelfde richting te wijzen, krijgen van mij een …lange neus 😛

Reacties zijn gesloten.