Guy Verhofstadt, schoolvoorbeeld van ‘cognitieve dissonantie’

Verhofstadt2

Naar aanleiding van het verschijnen van mijn boek “De Langste Mars” over mei ’68 en het vervolg, kwam ik in een debat terecht met Dirk Verhofstadt, broer van, en Bart Caron, de cultuurspecialist van de groenen. Ze konden mijn kritische analyse niet smaken en vonden me een doemdenker. Vervolgens bezong respectievelijk Dirk de fantastische toekomst die het liberalisme ons ging bezorgen, terwijl Bart de multiculturele droom nog eens in de verf zette. Op sommige momenten waande ik me tussen een Jehovah-getuige en een salafistische prediker. Hoe ver kan de waan gaan?

Zonder er een familiekwestie of een aangeboren stoornis van te willen maken: het interview dat Knack vandaag publiceert met Guy Verhofstadt rond de toekomst van de EU, geeft een hallucinant idee. Guy gaat zodanig op in zijn Euroforie dat al wie deze niet deelt, als gestoord, of kwaadaardig, of beide wordt weggezet. Europa is één grote “demos”, Verhofstadt voelt zich thuis ‘van de Atlantische Oceaan tot aan de Wolga’, waar hij slimme mensen ontmoet die ook pro EU zijn en die hem bewonderen. Meestal gezagsdragers of progressieve intellectuelen, of gewoon leden van de EU-bureaucratie, maar soit. Hongarije en Polen, waar mensen gestemd hebben voor niet-eurofiele politici, moeten anderzijds hardhandig tot de orde geroepen worden: zij passen niet in dat wereldbeeld waarin Verhofstadt carrière maakte en een goed gespekte bankrekening aan overhoudt, dus dienen ze in de ban geslagen. Wat zijn opponent, Joris Luyendijk, ook inbracht, soms hele sterke argumenten: het is allemaal verzuurde populistische praat.

Hoe komt een zogenaamde liberaal tot zulke onliberale tunnelvisie? Omdat macht nu eenmaal de neiging heeft om zichzelf te bevestigen via een megalomane retoriek van de zelfverheerlijking én de demonisering. En omdat Guy Verhofstadt gewoon de ziekelijke aanleg heeft om retorisch over alles heen te walsen tot op het karikaturale af. Zo’n mensen kan men niet met redelijke argumenten overtuigen, ze willen alleen zich zelf nog horen. In se is het een vorm van fundamentalistisch-religieus denken, verwant aan de paranoia. Daar bestaat ook een modernere term voor: cognitieve dissonantie.

Luchtkastelen

hemelvaart 2016Kort komt het erop neer dat mensen geneigd zijn te geloven wat ze graag geloven, ook als alles op het tegendeel wijst. Het conflict tussen wens en werkelijkheid wordt opgelost door er een ‘draai’ aan te geven. U denkt dat de aarde plat is, terwijl in de 16de eeuw al schepen rond de wereld voeren? Allemaal verzonnen, ze namen een binnenweg en hingen een verhaaltje op. Het Messianisme is op die manier ook ontstaan: hoe langer de Messias uitbleef, hoe sterker bepaalde Christelijke sekten in hem ging geloven.

Er is dus iets in ons brein dat zorgt voor een aangepast “venster” op de realiteit, waardoor we in staat zijn om complete luchtkastelen te bouwen, die zelfs met veel vertoon te propageren, waardoor er een echte surrealiteit kan ontstaan. Als men macht verwerft, kan men die surrealiteit zelfs opleggen en wordt elke scepticus, iemand die dus niet meegaat in de waan, zelf een psychisch probleemgeval.

De filosoof Michel Foucault  (1926-1984) heeft die verwevenheid tussen macht, normaliteit en abnormaliteit diepgaand geanalyseerd. Wie aan de knoppen zit, bepaalt ook wat ‘normaal’ is: de begrippen politieke correctheid en pococratie, ontwikkeld in mijn boek, liggen in het verlengde daarvan. De term “populisme” is anderzijds uitgevonden om politici en kiezers te brandmerken die aan “foute” politiek doen. In de limiet moeten die politici en hun partijen uit het systeem geweerd worden (via een cordon), en de kiezers heropgevoed via de media. Zo werkt de pococratie ongeveer: als een democratie van de pensée unique of een dictatuur van de weldenkendheid. Dat moest uiteindelijk wanhoopsdaden als de Brexit én iemand als Trump opleveren: de antithese van alles wat naar politieke correctheid ruikt, de stem van de onderbuik. Joris Luyendijk haalt zo iemand uit de vergeten onderklasse aan:

“…Een bijstandsmoeder moest lachen toen het over het geweldige Europa ging, waar je geen geld meer hoeft te wisselen en geen paspoort nodig hebt om te reizen. Zij was al veertien jaar de grens niet meer over geweest. Haar zoon had een ernstige aandoening en stond al jaren op een wachtlijst. Voor hem was er geen geld, terwijl vluchtelingen die we niet kennen en uit dezelfde landen komen als terroristen, wel op steun kunnen rekenen.”

Welkom op de begane grond.

Geef ze ook nog een leger

legerWe zien Guy Verhofstadt al een hele poos bezig, maar niettemin is dat Knack-gesprek een eye-opener: hier spreekt iemand die in een parallelle wereld leeft en alle voeling met de realiteit kwijt is. Het is onrustwekkend dat heel dat EU-gebeuren zo aangetast is door cognitieve dissonantie en zelfvervullende paranoia, tegen alle burgerlijk ongenoegen in. Het moet zijn dat de Eurocratie, nog meer dan het modale politieke circus, deze vorm van gestoordheid aantrekt. Alle macht die ze verwerft zal gebruikt worden om het opgetrokken luchtkasteel (de “bubbel”) nog uit te breiden en te beveiligen. Verhofstadt is een extreem voorbeeld, door zijn constante lawaaierigheid ook heel zichtbaar tot op het clowneske af, maar het syndroom zit diep verankerd in de retoriek, de zacht ronkende instellingen, de strategie, de persoonlijke carrières.

Dat Verhofstadt nu ook pleit voor een Europese defensiemacht, situeert zich in hetzelfde straatje van de vlucht-vooruit van de megalomane elite in haar praatbarak en aanpalende cenakels. Een knotsgek idee is het in deze constellatie. Zoals Luyendijk terecht betoogt: de alcoholist Juncker en C° een heuse legermacht toevertrouwen, het idee is even wennen. Terwijl in een moderne oorlog, o.m. inzake antiterreurstrategie, kleine, goed getrainde eenheden naast een systeem van burgerdefensie naar Zwitsers model veel efficiënter werken. En ook nog zoiets als de nationale soevereiniteit respecteren.

Veel te weinig gezond verstand heerst in Brussel en Straatsburg. De EU-impact op ons leven wordt alsmaar groter, het draagvlak brokkelt gestaag af. Daar moet ooit een revolte van komen, zij het niet de geweldige Copernicaanse apotheose die de zieke geest van Verhofstadt zich had voorgesteld. Het ontwaken zal onzacht zijn.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

19 reacties op Guy Verhofstadt, schoolvoorbeeld van ‘cognitieve dissonantie’

  1. Eric zegt:

    Andermaal: aan Verhofstadt maak ik geen woorden vuil. Sanctorum zou dat beter ook doen. Het gros van de leden van het Europees Parlement negeren deze superidioot, die Vlaanderen in het algemeen en zijn eigen burgermanifesten in het bijzonder schaamteloos heeft verraden. Nadat hij dit land met zijn catastrofale erfenis heeft opgescheept tracht hij hetzelfde met het Europese continent te doen. Je ziet, het is niet zo makkelijk géén woorden aan dwazen vuil te maken. Ook Hitler raakt niet in de vergetelheid (vergetelheid is een bodemloze put, vaak voor verkeerde namen).

    • aghasee zegt:

      Prof. Dr. Peterson was n.a.v. 4th of July te gast bij The Daily Wire (een politiek incorrect mediakanaal gerund door een Jood – the horror!) en slaat aan het eind van het gesprek spijkers met koppen wat de EU betreft. Het hele gesprek is overigens interessant voor wie een tweetal uur de tijd heeft.

  2. Marc Schoeters zegt:

    Nee – dat ziet er niet goed uit. De pinguïn zit al dagenlang op zij ei te broeden. Maar de twijfel knaagt aan hem. Als hij weer eens sombere gedachten over de toekomst koestert, voelt hij de aandrang om zijn ei in de steek te laten – of het in de ijszee te kieperen. De pinguïn drukt zich nog wat vaster op zijn nest en schudt de kop. Waar is het fout gelopen? Vroeger had je een rijke verscheidenheid aan pinguïns: de keizerspinguïn, de koningspinguïn, de ezelspinguïn, de zwartvoetpinguïn, de humboldtpinguïn, de adeliepinguïn, de macaronipinguïn – noem maar op. Elk met hun eigen taal en zeden. Het zuidelijk halfrond was een paradijs van verschillen. Tot de komst van de spleettandpinguïn. Niemand weet waar hij vandaan komt – sommigen beweren uit de moerassen van Oekraïne of uit de Gentse leien. Maar beetje bij beetje heeft die vreemde vogel (Avis liberalis L.) het dagelijks leven van gewone pinguïns tot een hel gemaakt. Eerst door iedereen strenge regeltjes op te leggen – waardoor alle pinguïns nu hetzelfde zwart-witte pak dragen en bij strakke wind in dezelde richting staren. Daarna door uit het verre noorden andere vreemde vogels naar het zuidelijk halfrond te laten overkomen. Volgens de spleettandpinguïn zijn dat ook allemaal pinguïns – maar het kleinste uilskuiken ziet dat het zwarte alken zijn. En die nemen meer en meer broedplaatsen over – want “iedereen is van de ijswereld en de ijswereld is van iedereen”. Maar sinds ook de witheid van de sneeuw streng gereglementeerd werd – wit is wit en niet blank of roomkleurig – ziet de ijswereld er oersaai uit. De pinguïns mogen nog alleen visjes tussen 8,9 en 9,1 cm eten – de andere worden terug in zee gegooid. En elk pinguïnei dat iets te klein of te groot is, wordt genadeloos geconfisqueerd. Alleen de zwarte alken doen waar ze zin in hebben – want zij zullen volgens de spleettandpinguïn het probleem van de vergrijzing van het pinguïnbestand oplossen. Maar intussen nemen de sneeuwstormen toe – en wordt de pinguïnwereld almaar kouder. Sommige pinguïns zijn al naar het noordelijk halfrond gevlucht. De macaronipinguïns naar Rome. De humboldtpinguïns naar Berlijn. En de ezelspinguïns naar Brussel. De pinguïn schuift onrustig heen en weer op zijn nest. Hij moet blijven. Hij kan zijn ei toch niet in de steek laten? Ook al gaan er geruchten dat de spleettandpinguïn werkt aan een broedbelasting. En aan een leger van aasgieren dat zal ingezet worden tegen elke pinguïn die in verzet komt. Nee – dat ziet er niet goed uit. Alleen een mirakel kan de pinguïns nog redden: het Antarctische ijs dat plots in stukken breekt. En op de wegdrijvende ijsschotsen hernemen de pinguïns dan hun vroegere leven – ver weg van de met zwarte alken en aasgieren overspoelde verblindend witte wereld van de spleettandpinguïn. Elke pinguïn droomt van zo’n Antarctexit – afbrekend ijsschotsen op weg naar echte vrijheid. En daarom duimt elke pinguïn dat het met die global warming een beetje opschiet.

    • willy zegt:

      Ik bewonder je kennis over pinguïns , goede vergelijking trouwens
      Spijtig dat er zoveel tijd en moeite wordt ingestoken ( en publiciteit ) in iets waar ik na al die jaren nog niet gevonden heb wat de meerwaarde is .Integendeel het heeft de gemeenschat meer gekost dan het heeft opgebracht
      Bekijk de resultaten , dat zegt genoeg
      De spleettandpinguïn is daar een schrijnend voorbeeld van

  3. Marc Schoeters zegt:

    Good morning, Belgium. Even off topic: de Rode Duivels hebben de goddelijke kanaries gefrituurd. De gele zeiksijsjes kunnen terug naar hun sambaballenland. Ik hoop dat Neymar een nieuwe tampon heeft ingestoken. Een beetje on topic: alle niet-Europese voetbalploegen liggen uit de Wereldbeker. Dat is geen toeval. Dat heeft te maken met intelligentie en beschaving. Dinsdag speelt België de halve finale tegen zichzelf. Met een beetje geluk hangt op 11 juli dus heel Vlaanderen vol Belgische vlaggen. Ik verheug me daar als Brabander nu al op. En helemaal on topic: Verhofstadt is prehistorie. Dat kan ook niet anders – met zo’n Stonehenge-gebit.

  4. Eric zegt:

    Sanctorum heeft gelijk: het Vlaamse klootjesvolk dat miljarden euro’s afdraagt, elk jaar, opdat de Walen hun kabbelend luizenleventje zouden kunnen voortzetten, triomfeert nu omdat hun miljoenen keren teveel betaalde nietsnuttige afgoden enkele miezerige doelpuntjes hebben gescoord. Wel, ik behoor niet tot dat klootjesvolk en zal er nooit toe behoren (al kan de schijn soms anders zijn).

    • Christel VdM zegt:

      Waw, wat ’n dédain. Beschouw je dan je goede vriend hierboven tot ‘het klootjesvolk’?

      • Eric zegt:

        Hij kan beter dan die armzalige comment hierboven, dat heeft hij al ettelijke keren bewezen. En hij weet dat. En dédain: jawel, dat is iets wat je moet verdienen.

      • Christel VdM zegt:

        Ik vond zijn ironische commentaar anders wel leuk. Smaken verschillen.
        Zelf ben ik geen voetbalfan, maar de match tegen Brazilië, die letterlijk heel het land stillegde en nadien zelfs een mini-aardbeving veroorzaakte, deed me wél kijken en hoe. Marc heeft gelijk, er zat veel vernuftige tactiek achter. Ze liepen niet als onnozele kiekens achter de bal. De reus Lukaku die zijn ‘bewaker’ te slim af was en de bal doorspeelde aan De Bruyne, die recht in de netten knalde. Het mooie is dat hier zowel allochtonen als autochtonen mee spelen en heel de bevolking erachter staat. Een goed alternatief voor het botvieren van frustraties en haat op de overheid en politie (Ja, ik heb het over Nantes gelezen!)

      • Eric zegt:

        Het botvieren van de frustraties op de overheid? Dat doen die stukken tuig nou net niet. Als ze dat deden en bijvoorbeeld het paleis van euro-en islamofiel Macron zouden afbreken of in de fik steken kon ik voor hun acties nog enige sympathie opbrengen. Maar ze steken auto’s van gewone burgers in brand, ze gooien ruiten in van winkeliers die elke dag hun kost trachten te verdienen (en dat is niet altijd makkelijk). En zo zijn ze al vijf dagen bezig. Maar het komt niet in de krant of op tv. Men doet of de neus bloedt, want het gaat hier om islamietjes en daarover mag men niet teveel verkeerd zeggen of schrijven.

  5. Peter Braet zegt:

    Dezelfde Verhofstadt die het bestond voor de nieuwe EU “copyright regulering” te stemmen. Gelukkig heeft de meerderheid van de parlementsleden tegen gestemd, ook sommige leden van Verhofstadt ’s eigen ALDE fractie, anders zou deze blog aan dhr. Sanctorum een flinke duit gaan kosten, mogelijk zelfs door WordPress (om een fikse boete te vermijden) verplicht gecensureerd gaan worden. Dat noemt zich dan “liberaal” die Verhofstadt, Gwij Verafstoot uit de strip “Pest in ’t Paleis”, indertijd ook wel bekend als “Da Joenk”.

  6. Tonton d'Amérique zegt:

    Zonder afbreuk te willen doen aan het maatschappelijk debat hier, vond ik op internet een essay van Rudy Doom, een vroegere prof politieke wetenschappen aan de UGent, – zoals de naam van de auteur het al zegt – over doemdenken of beter neo-populisme, met in de tekst verwijzingen naar Antonio Gramsci, maar ook de socioloog Robert Michels (een van de grondleggers van de politieke wetenschappen, aanhanger van het ‘linkssocialisme’ van de SPD, het syndicalisme, nadien opgeschoven in de richting van het Italiaanse fascisme, bekend van de ijzeren wet van de oligarchie), de politieke filosofe Chantal Mouffe, e.a. Zelfkritiek is ook maar een mening en dus het lezen waard, dacht ik zo.

    Wat is een populist? “…Die eenheid is niet, of niet openlijk, gebaseerd op oude raciale concepten, of verwijzingen naar nazisme. Meer zelfs, het neo-populisme dweept openlijk met hyper-individualisme. Niemand schrijft mij voor hoe ik mij moet gedragen, en al zeker de overheid niet die gedomineerd wordt door beroepspolitici. Niemand kan mij verbieden te denken en te zeggen wat ik wil, en in geen geval die linkse correct denkende multiculturele kerk niet…” Vervolgens : “Al die ‘ikken’ maken tezamen het soevereine volk uit, waarvoor geldt ‘vox populi, vox dei’ (‘de stem van het volk, de stem van God’). Hoe dit precies werkt zonder sturing is een precaire kwestie. Hoe je dit rijmt met de rechtsstaat is dat niet minder.” (het feminisme dat vanaf de ‘Third Wave’ naast diversiteit meer individualisme bracht, wordt buiten beschouwing gelaten in het betoog van de vrijzinnige academicus)

    Ook geen goed woord over voor eurocraten : “Politici zijn postjesjagers, poenscheppers, corrupte sjoemelaars die de echte belangen van het volk opofferen voor geld en macht… Uiteraard zijn de eurocraten daarvan de overtreffende trap en het aanzwellend euroscepticisme moet dat bevestigen. ”

    Op zoek naar een alternatief wordt er niet echt een aanzet gegeven, tenzij : “De term ‘voorhoede’ is historisch besmet, omdat hij verweven is met zgn. wetenschappelijke wetmatigheden, hetgeen een vrijgeleide opleverde voor totalitaire beslissingsstructuren. In België heeft Hendrik de Man – tot voor kort althans – de visie van een politieke voortrekkersgroep gehypothekeerd door de Nazi-afslag die hij uiteindelijk nam. En toch, denk ik, moeten we het concept van een nieuwe voorhoede, van onderuit gecontroleerd, een kans geven.”

    Alvorens de tekst af te ronden, een niet gratuite waarschuwing voor links : “…Wanneer die combinatie van politieke vernieuwing uitblijft – een leiding die leiding geeft en een achterban die kritische steun verleent – kun je met recht en reden zeggen dat het volk het beleid heeft dat het verdient…” Verder nog : “Je kan echter niet ontkennen dat het neo-populistisch discours op zich aantrekkingskracht uitoefent. De combinatie van marktdenken, individualistische anti-establishment allures en de nadruk op ‘rechtvaardigheid’ doet het blijkbaar. Samen met de geclaimde rechtlijnigheid inzake migratie, de forse aanpak van terrorisme en de verzekering dat ze pal staan tegen een onverdraagzame islam, lijkt neo-populisme een antwoord te bieden op de vele onzekerheden van deze tijd…”

    De term ‘voorhoede’ is voor links voorbehouden, hoewel dit ondertussen achterhaald lijkt door de recente politieke gebeurtenissen in Italië (zie het interview met Steve Bannon op vrtnws).

    Wat dat alternatief betreft vormen de Koloniën van Weldadigheid, geplaatst op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO, misschien wel een uitweg? Wellicht denkt men aan een uitbating als toeristische attractie als de erkenning doorgaat.

    Volgens een archeo-futurististisch concept echter zou men aan de Koloniën een deel van hun verloren gegane glorie of verhoopt succes kunnen teruggeven, door met eenzelfde bezieling als ten tijde van Koning Willem I, in te spelen op de werkelijke noden van deze tijd, en aldus hun geschiedenis in de 19de en verder in de 20ste eeuw te verankeren in de toekomst. Daarvoor zijn wel de nodige ‘incentives’ van het hoogste politieke beslissingsniveau nodig! Daarbij zou men actiegroepen en individuen – Gramsci noemt ze ‘organische’ intellectuelen – kunnen betrekken die een zekere knowhow of expertise hebben opgebouwd (bv. voor het invoeren van een alternatieve munt, voor biologische landbouw, de bouw van een alternatieve voorziening voor energie, enz.) en een stuurgroep of corpus belast met de ‘wedergeboorte van de maatschappij’, in een geest van convivialiteit met het reeds bestaande, met als resultaat een samenleving die 100% ecologisch is, mentaal gezond en vrij van een kapitalisme waar men nooit genoeg heeft. Het ideaal zou zijn indien de ganse maatschappij in die richting zou kunnen evolueren. De toon zou in elk geval gezet zijn of om te riposteren in de geest van Gramsci : eenmaal het nieuwe er is, kan het oude afsterven, zonder een diepe crisis achter te laten. Daarbij moet men verder kijken dan zijn neus lang is en het op Europese schaal durven zien. In Frankrijk werd het ingediende erfgoedproject wél erkend. Dansen de Euro’s er eveneens als dollartekentjes in de ogen van de politieke bestuurders? Wat zijn daar de plannen voor de toekomst?
    https://www.vrede.be/nieuws/neo-populisme-een-essay-met-een-donker-randje

    • Eric zegt:

      Rudi Doom was de idioot die wist te melden dat Samuel Huntington ongelijk had toen hij ‘Botsende beschavingen’ schreef. Een argumentatie kwam er van Doom niet, Huntington had ongelijk omdat hij geen gelijk kon hebben. Botsingen tussen beschavingen passen immers niet in het ideële wereldbeeld van romantisch-naïeve knaapjes die het via politieke benoemingen tot professor hebben geschopt. Rik Coolsaet is nog zo’n professoraal licht: ooit wist hij te melden dat Al Qaeda niet bestond. Maar zelfs na 9/11 en duizenden aanslagen van islamieten tegen de westerse beschaving draven deze snertfiguren ergens in een krant of een tv-studio op om hun ‘wijsheden’ te verkondigen. Niemand die hen nog au sérieux neemt, maar dat doet er voor de vrt, DM etc. niet toe. Zolang het om socialisten gaat is er geen vuiltje aan de lucht.

      • Tonton d'Amérique zegt:

        Wat je schrijft is misschien wel waar, maar neemt niet weg dat het hyperindividualisme van vandaag, gecultiveerd door de sociale media en tevens de journalistieke media (die op hun beurt ook sociaal willen zijn) grote veranderingen en politiek leiderschap in de weg staan. Wat men krijgt is een diversiteit aan meningen en meninkjes die men als essentieel kan zien, maar met het resultaat : ‘TRUTH IS OUT OF STYLE’! Het politieke bestel van vandaag gedijt op deze schijndemocratie. In zoverre klopt de analyse van de academici. Er is dan enkel hoop in zoverre zowel links als rechts iets in beweging komt, wat er in Italië voor heeft gezorgd dat de linkse Vijfsterrenbeweging en de rechtse Lega gingen samenwerken, want er is nog altijd het gezegde : “wanneer de nood het hoogst is, is de redding nabij.”

      • Eric zegt:

        Het zijn nu net de academici die door hun pensée unique de schijndemocratie handhaven. Gelukkig begint er in Europa zelfs in de hoogste kringen een licht op te gaan. Dat heeft lang geduurd, want doordat de meeste intellectuelen zich aan hun politieke broodheren onderworpen hadden konden ze niet vrij denken noch spreken en moesten ze de waarheid geweld aandoen. In Italië, Oostenrijk, Slovenië, de Visegradlanden, zelfs in Denemarken, zien we een kentering. Of het te laat is zal de toekomst uitwijzen.

      • Tonton d'Amérique zegt:

        Politiek niet correct zijn kan ook ‘pensée unique’ worden, maar in de omgekeerde richting, het wordt dan ‘pensée de groupe’ (Eng. groupthink), […] a mode of thinking that people engage in when they are deeply involved in a cohesive in-group, when the members’ striving for unanimity overrides their motivation to realistically appraise alternative courses of action.” De Amerikaanse psycholoog Irving Janis (1918-1990), prof. em. aan een Californische universiteit, heeft er een theorie over ontwikkeld (zie Wikipedia).

      • Eric zegt:

        Pensée de groupe, allicht, maar geen massadenken zoals dat het geval is met de Metoo-beweging. Dat is een wilde massa die tegenover heel veel individuen staat die het inquisitorische van de Metoomeute verafschuwen. Hetzelfde met islamofielen en islamcritici. Voordat het islamkritisch denken de pensée unique wordt zal er nog heel veel water naar de zee moeten vloeien. Hopelijk heeft tegen dan de islam de macht in West-Europa nog niet in handen en is er irl nog een ommekeer mogelijk. U bent te relativistisch door politiek-correct en niet-politiek correct op één lijn te plaatsen. De eerste stroming heeft een halve eeuw lang West-Europa gedomineerd en het, niet ten goede, volledig van aangezicht veranderd. De tweede komt nu hier en daar (te) voorzichtig aan de macht.

  7. Tonton d'Amérique zegt:

    Retour aux sources! Laat de betonmolens maar draaien… ou conserver la terre? https://www.youtube.com/watch?v=mBHb5z-tObo

Reacties zijn gesloten.