Het poppenbordeel: voor hopeloze gevallen biedt dit echt uitkomst

bordeel

In Wenen het Haus der Musik bezocht, waar je een compleet symfonisch orkest kan dirigeren, virtueel uiteraard. Een camera registreert je bewegingen, het tempo past zich aan. Snel, traag: u vraagt, wij draaien. Als enige volwassene tussen een hoop kinderen stond ik daar euforisch te zwaaien. Effectief, een oude jeugdwens –dirigent worden- ging hiermee voor vijf minuten in vervulling.
Het idee dat het geen echt orkest betrof maar een technisch min of meer geslaagde illusie, doet weinig ter zake: “echte” muzikanten zijn ook maar betaalde notenbreiers die op hun klok kijken en de krant lezen als ze tien maten pauze hebben. Of ze ergeren zich aan mijn persoon en attitude. Terwijl dit orkest, mocht ik het naar mijn living kunnen halen, dag en nacht ter beschikking zou staan, altijd mijn meest extravagante eisen zou inwilligen, tot ik het kotsbeu word en het aan de deur zet om in te ruilen voor weer een andere virtuele sensatie. Mijn goede vriend Godfried-Willem Raes heeft trouwens al een robotorkest in elkaar geknutseld, dat hem enorm veel vreugde oplevert (foto).

Het kon niet anders of ook het meest biologische, primaire genot, namelijk seks, moest ooit beschikbaar worden in een realistische simulatie die het pure beeld ver overtreft, namelijk in de gedaante van pop, robot, kunstvrouw (of man) die nooit neen zegt. Er waren al dildo’s, er waren al de primitieve luchtmatrassen met borsten en vagina op de markt, made in China, ongemakkelijk piepende gedrochten die te pas en te onpas fluitend leeglopen. Doch wat zich nu aandient is toch van een andere klasse: zopas opende een heus poppenbordeel zijn deuren in Meise, met silicone dames die aan 80 euro per uur alle wensen vervullen, in realistische poses, via de drie beschikbare gaatjes. Nadien worden de poppen netjes gewassen en ontsmet. Daar kan geen enkel ouderwets etablissement aan tippen, want ook hoeren hebben hun willetjes en nukkigheden.

Parallelle universums
Primair is dit een antwoord van de mannenwereld op de MeToo-rage: vrouwen doen alsmaar moeilijker, reageren gecompliceerder, spelen het zelfs juridisch, en reduceren elke hofmakerij tot een semi-verkrachting. In die zin zou men het siliconebordeel als een statement, een protest kunnen opvatten tegen de feministische klaaglitanie en de nieuwe preutsheid. Maar nader beschouwd is er geen weg terug: de poppen zullen steeds geperfectioneerder worden, de volgende generatie zal ook kunnen pijpen, koffie zetten, een gesprek voeren over opera, mee oesters eten, en dat allemaal geheel volgens de wens van de gebruiker. Wie zou dan nog terug willen naar een trien die één week op vier niet kan, voor de rest veel hoofdpijn heeft, en een en ander laat afhangen van hoe getrouw je de vuilbakken buiten zet?
Stephen Hawking zaliger had het al in de jaren ’80 van vorige eeuw voorspeld: er bestaan sinds de oerknal niet één maar ontelbare universums, en in eentje daarvan ben ik effectief een vermaard dirigent met een amper meerderjarige vriendin dewelke mijn ideale maten bezit. Vanaf nu is deze kosmische pluraliteit voor iedereen ook à la carte binnen handbereik. Wat vroeger in de dromen en fantasie was opgesloten, wordt nu technisch tevoorschijn geroepen. In de limiet creëert elk individu zo zijn eigen holografisch universum, waar andere, “echte” individuen slechts met mondjesmaat worden toegelaten, en dan nog als tussenpersoon, makelaar, technicus, therapeut.

De metafoor van het poppenbordeel – op het eerste zicht afstotelijk voor wie zweert bij het echte vlees en bloed- verabsoluteert de menselijke eenzaamheid, maar brengt toch ook wel soelaas in een wereld vol frustraties, jaloezie en agressie. Want stel dat we de ongelukkige Kris Peeters in een holografisch universum zouden kunnen plaatsen waar hij met een Chassidische Jood op de lijst een absolute meerderheid haalt en burgemeester wordt? Zonder dat wij daar verder last van hebben? Idem dito natuurlijk voor Bart De Wever, Wouter Van Besien, Philippe De Backer, Tom Meeuws, en al wie verder nog aspiraties in die richting zou koesteren. Vormen de seksuele begeerte en het probleem van het-potje-en-het-dekseltje moeilijk op te lossen puzzels,- zie het eindeloze datinggedoe,- machtswellust is pas het fenomeen waarin het poppenbordeel helemaal tot zijn recht kan komen. De burger als pop, de politiek als virtual reality waar elke dictator, tiran of dorpspoliticus zich zijn eigen perfecte wereld als hologram creëert: welke vrijheid en rust zou ons dat, echte burgers, niet opleveren?

De virtuele realiteit is dus niet alleen een surrogaat voor het echte leven, maar ook een therapeutische machine tegen het kwaad en de gesels van deze tijd. Zo zal ook de kind-pop voor pedofielen soelaas brengen, de wurgpop voor maniakken, de zelfmoordpop voor terroristen, de interviewbare straatpop voor journalisten en ja, dus de kiezerspop voor politici. Heb ik nu pedofielen, terroristen, maniakken, journalisten en politici in één zin gebruikt? Tot mijn verbazing, ja. Het zwarte gat vinden, waarlangs al deze pathologieën in hun ideale wereld glijden en de onze ontlasten, daarvoor is een nieuwe discipline nodig die ik bij deze de kwantumfilosofie doop. Consultatie op afspraak, overheidscheques worden aanvaard.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Het poppenbordeel: voor hopeloze gevallen biedt dit echt uitkomst

  1. Fend zegt:

    En de filosofische negeer-pop voor de filosofen kan beslist ook worden ondergebracht bij de rest van de soelaasbrengers uit die ene zin.

  2. Eric zegt:

    Misschien kunnen de feministen killer robots inschakelen tegen die gesofisticeerde vrouwenvervangers. Het heelal wordt almaar virtueler, en het bestaan evenzeer. Spijtig genoeg zijn figuren als Merkel, Verhofstadt, Juncker, Macron en andere gevaarlijke idioten nog altijd levensecht, hoewel men ook daaraan kan twijfelen.

    • Paul Vanhoovels zegt:

      Eric: je brengt mij op ideeën die ik op dit ogenblik virtueel zal geheim houden.
      Als men met de levensechte niks kan aanvangen kunnen ze misschien virtueel bruikbaar zijn. Moet dat even onderzoeken. Er zijn nog gaten in de markt!

Reacties zijn gesloten.