Waarom ik mijn Facebook niét afsluit

Zuckerberg
In mijn boek over mei ’68 dat exact over een maand verschijnt, rijst o.m. de vraag of revoltes, in de zin van massale protestbewegingen, in de postmoderne democratie en de open wereldmarkt nog wel mogelijk zijn. Ik denk van niet: de politieke systemen en de vrije markt –die door de ‘68-ers deels zelf werden opgetrokken! – hebben een zodanige wendbaarheid en elasticiteit gekregen, dat ze aan elke antithese weerstaan. Voor de politicoloog Francis Fukuyama was dat zelfs de reden om “het einde van de geschiedenis” aan te kondigen (The End of History and the Last Man, 1992).

Er loopt vandaag nochtans van alles mis, en burgers ventileren hun ongenoegen, vooral via de sociale media, maar alle protesten leiden slechts tot correcties die de systemen alleen maar sterker maken. De fameuze bankencrisis uit 2008 heeft wel wat toeters en bellen opgeleverd en zogenaamde stresstests, maar dat zijn weinig meer dan cosmetische maatregelen: behalve in IJsland doen de banken nog precies hetzelfde als voorheen, namelijk spaargeld herbeleggen in risicoproducten. Dreigen ze failliet te gaan, dan springt de overheid (de gemeenschap dus) bij onder het motto too big to fail. Geen job is zo veilig als deze van bankier.
wapenlobbyOveral waar onrust de kop opsteekt, staan het politieke systeem, de markt, of beide al klaar om het ongenoegen te recupereren. In de VS komt momenteel de schoolgaande jeugd op straat om te protesteren tegen de liberale wapenwet. Roerend om te zien, maar het lijdt geen twijfel dat de wapenlobby én Trump er een mouw zullen aan passen, door bijvoorbeeld in naam van de veiligheid nog méér wapens aan de man en de vrouw te brengen (ook aanbevolen voor leerkrachten en directies nu). It ’s the economy, stupid!

Toen dieselgate uitbrak, een verhaal van vervalste uitlaattests en veel hogere concentraties fijn stof dan toegelaten, waarin de EU als controlerende instantie allerminst vrijuit ging, zou je denken: hier moet revolutie van komen, dit gaat over brutaal winstbejag en lakse overheden versus onze gezondheid. Dit gaat over doden. Twee jaar later pieken de verkoopcijfers van Volkswagen, het merk dat het meest in opspraak was gekomen. Het boekje van de communicatiestrategie werd rigoureus gevolgd: zeg vooral veel sorry, win tijd tot de storm gaat liggen, stuur eventueel een zondebok de laan uit, en werk in vierde instantie aan een oplossing die het systeem meer immuun maakt tegen toekomstige kritiek.
Dezelfde krachtige logica geldt in het ongenoegen tegen de schandalen in de voedingsindustrie, vooral de vleessector, die hier met de regelmaat van een klok opduiken. Met water opgeblazen kippen, herverpakt bedorven vlees, vreselijke toestanden in slachthuizen, je zou denken: hiervoor komen mensen massaal op straat en eisen koppen. Maar neen. Een overheidsagentschap wordt in verlegenheid gebracht, een bedrijf een paar weken gesloten, waarna met veel excuses en vrome beloften het zaakje herbegint. Gladde jongens zien een gat in de markt: duurder “bio”-vlees, een kwaliteitsproduct met een dito label, dat achteraf van dezelfde band blijkt te rollen. Weer verontwaardigd geroep, weer twee dagen krantennieuws, en daarna niks.
In kijksteden als Barcelona komen inwoners op straat om te betogen tegen de effecten van het massatoerisme. Ook iets wat op een burgerrevolte lijkt maar tot uitdoven is gedoemd: de markt zal zich aanpassen en het protest zal finaal alleen maar een nieuwe niche, namelijk het betere luxetoerisme in het leven roepen. Business as usual, alleen de paupers die met bussen afkomen en niks opdoen hoeven we niet meer.

Ik zou zo nog lang kunnen doorgaan, het is een steeds weerkerend stramien: we zijn vrije burgers, we mogen wat pruttelen, maar op de grond van de zaak hebben we geen vat, en steeds minder. Het geld moet rollen, en het water loopt steeds naar beneden. Twee “natuurwetten” die de stelling van Fukuyama staven, namelijk dat het tijdvak van de grote omwentelingen definitief passé is. Wen er maar aan, gij ongeneeslijke twitteraar.

In de buik van de dino

 

Dat brengt ons bij de echte grote jongens, de hoofdspelers op de digitale communicatiemarkt, Google, Facebook, Youtube, en het gedoe over de privacy die velen onder ons met plezier zelf prijsgeven. Het zijn commerciële instituten die door hun omnivore en kannibalistische natuur monsterlijke dimensies hebben gekregen waarop de normale regels van de markt geen vat meer hebben. Ze worden met vrees en ontzag behandeld door de overheden die wat pruttelen en de realiteit achterna lopen, in het besef dat ze toch geen miljoen burgers Facebook kunnen ontzeggen,- dàt zou pas een echte revolte opleveren, tegen die overheden dan.

Gisteren moest Mark Zuckerberg, CEO van Facebook, zich voor een Amerikaanse senaatscommissie verantwoorden naar aanleiding van het Cambridge Analyticaschandaal waarin het onderzoeksbedrijf op grote schaal gebruikersdata wist af te tappen voor commerciële en politieke doeleinden. De marktleider in wereldcommunicatie (“in zes stappen van iedereen naar iedereen”), Mark Zuckerberg, deed wat iedereen eigenlijk kon verwachten: beterschap beloven, naast de kwestie lullen, en profiteren van het gebrek aan technische kennis bij de ondervragers. Deze empathieloze narcist –het ideale profiel van de CEO- weet maar al te goed dat zijn monopoliepositie onkwetsbaar is, dat elke gebruikersrevolte tot mislukken gedoemd is, en dat zijn bedrijf veel te groot is om nog een concurrent van betekenis naast zich te dulden. Vervelende kritiek wordt genegeerd of, in het beste geval, gebruikt om het systeem te perfectioneren. En dat zal nu niet anders zijn.
Facebook is de beste illustratie voor de stelling dat het monopoolkapitalisme het laatste stadium van de geschiedenis is. Twee miljard gebruikers, één vierde van de totale wereldbevolking, deelt zijn wel en wee op dit medium en voorziet het van datgene waar het om te doen is: commercieel verwerkbare data. Wat kan een kritisch filosoof, en bij uitbreiding zijn publiek, in zo’n supermedium doen? Het gebruiken/misbruiken zoals het ons zelf gebruikt/misbruikt. Nul komma nul privé-gegevens laat ik hier achter, alleen mijn geboortedatum, en voor de rest teksten die Mark Zuckerberg en zijn dienaren toch niet allemaal kunnen lezen. Teksten die grenzen aftasten, ook hem en zijn systeem door de mangel halen, naast zowal alle powers that be. Af en toe wordt een blote tiet gecensureerd, so what. Voor mij is dit, naast mijn blog, een vitaal forum geworden waar ik in wisselwerking kan blijven met lezers en andere lastigaards. Wordt mijn profiel tijdelijk of definitief verwijderd,- ik heb al een dubbel klaar, naast nog wat nuttige nevenknopjes die ik hier niet ga verklappen.

Dus neen, mij hoor je niet zeggen dat ik Facebook ga verlaten omwille van het privacy-probleem. Ik geloof in de clevere, sluwe gebruiker die eruit haalt wat erin zit. Acties om Facebook te boycotten zijn compleet belachelijk en vooral in het nadeel van de activist. Misschien moeten we onszelf eerder zien als bacteriën in de ingewanden van de dinosaurus, parasitaire micro-organismen die het beest deels wel in leven houden maar die ook een eigen agenda volgen.
Facebook levert het omhulsel, ik doe er mijn ding in. Ergens is er een analogie met de hackerslogica. Hang de kip niet uit, lees ook de kleine lettertjes, benut de instellingen, wissel tips uit. Voor mij is Zuckerberg een nuttige idioot, wat hij van al zijn gebruikers beslist ook denkt. In deze catch 22-situatie zie ik kansen tot een subversieve strategie die de grenzen van het netwerk zelf aftast, maar die zich zeker ook richt op de mainstream media waar men met ergernis gadeslaat wat zich op het web afspeelt. Al de rest is moraliserend gekakel.
De titel van dit stukje op zich is een test of het FB-systeem waarlijk Nederlands kan lezen en beledigingen aan de CEO detecteert. Zo ja, dan hebben we weer wat bijgeleerd. Zo niet, dan ook. Groeten van een darmbacterie.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

10 reacties op Waarom ik mijn Facebook niét afsluit

  1. Eric zegt:

    De ware functie van facebook is niet commercieel (wat zou het mij kunnen schelen dat de halve wereld weet dat ik van chocolade houd, wat overigens de halve wereld zelf ook doet), maar politiek: facebook houdt het volk dom, zoet en bezig. Geen tijd en zin meer voor opstanden want we moeten een twittertje sturen of een foto van de koe op FB zetten. De tijd van Spleen is voorgoed voorbij, er zijn nu de sociale media en dus ook eenzaamheid en bezinning hebben hun tijd wel gehad. Het innerlijk rumoer dat de wereld beheerst is overweldigend en veroorzaakt het aanstormend lawaai van een derde wereldoorlog met raketten, afweerraketten, hopelijk geen kruisraketten en verder veel Trumpiaans getwitter en Macroniaans geleuter. Hopelijk blijft die oorlog beperkt tot het elektronische en digitale circuit, daarvoor wil ik bidden, en verder is het beter geen tijd in FB te steken. Bonen planten is zoveel nuttiger !

  2. Kouter Peeters zegt:

    Je schrijft “Nul komma nul privé-gegevens laat ik hier achter”. Als je dit werkelijk gelooft, onderschat je de omvang Facebooks datatracking. Ook al plaats je geen enkele foto, bericht of videofilmpje op Facebook, toch laat je je sporen na. Waar heb je op geklikt? Wie zijn je volgers? Wie je vrienden? Wanneer log je in op Facebook? Met welk apparaat? Waar log je in? Wat “vind je leuk”? Welke pagina’s volg je? Louter en alleen op basis van de metadata kan Facebook een angstwekkend precies profiel van je opstellen. Op zich interesseert het Facebook niet of je je juiste geboortedatum of naam gebruikt: je gedrag op Facebook verklikt je ware aard. Je kan Facebook niet misbruiken, Facebook wint altijd.

    • aghasee zegt:

      Datatracking is niet enkel des FartBooks; ook en vooral Google* maakt zich daaraan schuldig. Het is nu eenmaal hun ‘businessmodel’ om een modewoord te gebruiken.
      Eerlijk gezegd begrijp ik de CambridgeAnalitica-heisa niet goed. Suckerberg heeft die data VERKOCHT aan CA. Voor véél geld. Lees de (vele pagina’s) EULA’s. Vergeet vooral de kleine lettertjes niet.
      (*) Zelf heb ik het geprobeerd om alle *.google en verwante domeinnamen te richten naar 127.0.0.1. Spijtig, maar het internet is dan gewoon onbruikbaar. Altijd is er wel ergens een script wat je nodig hebt om de pagina te kunnen bekijken. Dankzij de pixel-images weet Google uiteindelijk toch wie (IP-adres) er kijkt en wanneer, met welke PC, welk OS, welke browser, welke schermresolutie etc. etc. Tenzij je -op de juiste manier- op TOR gaat (heel omslachtig en traag) weet je internetprovider dat trouwens ook. Google is overal. Google is het internet geworden.

    • aghasee zegt:

      Trouwens, ik pleit schuldig.
      Een tweetal jaar was ik ook Facebooker. Enkele jaren geleden al heb ik -met veel moeite- mijn account verwijderd (niet in pauze gezet, zoals Facebook dat zo graag wil) en mijn data afgeladen en nageplozen.
      Het is ronduit angstwekkend hoe goed Suckerberg de halve planeet kent. Tot in de kleinste details. Laat het nu net de details zijn die het ‘m doen.

  3. walter maes zegt:

    Moraliserend gezeik en achterhoedegevechten tegen Tinternet. Over 100 jaar of zo zullen ze nogal staan kijken met wat we vandaag denken en schrijven over Fb, Google enz.

  4. aghasee zegt:

    Dat JS zijn Facebook niet afsluit is begrijpelijk.
    Op Facebook bereikt hij mogelijks miljoenen -Nederlandstalige- mensen.
    Dat is al een ander getal dan de miezerige (net geen) driehonderd volgers op dit blog.
    Driehonderd volgers die JS bij voorbaat al kennen én ook willen volgen.
    De rekening is rap gemaakt natuurlijk.

  5. Marc Schoeters zegt:

    Binnenkort is Facebook overbodig geworden. Omdat er van de twee miljard gebruikers amper twee procent zal overblijven. De nabije toekomst ziet er inderdaad niet rooskleurig uit. En alles speelt zich onder onze Facebookneuzen af. Het bekende scenario. Eerst een false flag gifgasaanval van islamitische fascisten op de eigen bevolking – die vervolgens in de schoenen van de tegenstander (Assad) wordt geschoven. Daarna zogenaamde vergelding door het “vrije westen” voor die “oorlogsmisdaad”. Bommen op Damascus. Zoals twintig jaar geleden op Belgrado – ook na een false flag bomaanslag van moslimfascisten op een markt in Sarajevo – die in de schoenen werd geschoven van de Serviërs. Bill Clinton was er als de kippen bij om Belgrado te bombarderen. En nu dus hetzelfde scenario in Syrië. Omdat Assad weg moet. Om die pijplijn van Qatar door te kunnen trekken naar de Middellandse Zee – en zo voor de energiebevoorrading onafhankelijk te worden van de Russen. Maar ook en vooral omdat het westers politiek, economisch en monetair systeem totaal failliet is en afstevent op een gigantische crash – snel even een grote oorlog starten. Trump is gezwicht voor Wall Street, Pentagon en Deep State. Opmerkelijk hoe mainstream media als Vrt hem nu plots wél steunen. Allemaal oude koek dus. Maar nu met helaas ook een onbekend scenario: een rechtstreekse confrontatie met kernmacht Rusland. En dan neemt de oorlogslogica onomkeerbaar over. Weet ik van mijn vader die de vorige wereldoorlog zag beginnen. Millennials en hun na de oorlog geboren babyboomouders hebben totaal geen idee wat hen boven het hoofd hangt. De kans is zeer groot dat het Syrisch conflict nog voor de zomer wereldwijd én nucleair gaat. De wereld staat letterlijk op de rand van de afgrond. Facebook of geen Facebook. Zonde voor alle kindjes op die “i like”-babyfoto’s. Maar in de schaarse atoombunkers wordt het opnieuw ouderwetse communicatie: face to face.

  6. Prometheus zegt:

    De grap van de dag.

    – Sanctorum is het KGB panopticon van onze joodse vriend Zuckerberg te slim af ! –

    De toekomstige verplichte chip in zijn nek zal hij eveneens te slim af zijn, zeker?
    De naïviteit van Sanctorum inzake Facebook en internet is hilarisch was het niet zo triest.
    Misschien beter eens een week detoxen van Fuckbook en in afzondering en stilte filosoferen over de relatie tussen: Intelligentie, technologie en boosaardigheid ten opzichte van de massamens.
    Facebook? Drop it and get a (real) life !

    • Paul Vanhoovels zegt:

      Mijn schoonzus adviseerde mij ook om deel te nemen aan Facebook.
      Maar bij de inschrijving vroegen ze wel mijn GSM-nummer. Ook daar wilden ze hun neus tussen steken. Ik heb gewoon een mail gestuurd en gezegd dat ze de pot op konden.
      En natuurlijk kon ik geen lid worden. Natuurlijk als mijn schoonzus mij een mail stuurt weten ze de inhoud er wel van. Trouwens mijn mail-box zit al jaren vol met smurry van winkels waar ik ooit aankocht omdat mijn vrouw zo dom was om mijn mail -adres te bezorgen.
      Zelfs waarzegsters en vermoedelijk af en toe een hoer; vermoed ik toch want ik open die mails nooit; krijg ik al jaren op bezoek. En telenet stuurt die smurry maar onbeperkt door.
      Bij Hubo heb ik al duizend prijzen gewonnen. En andere rotzooi.
      Feitelijk ben ik dat alles grondig beu maar……wat doe je er aan?
      Recent liet ik Hubo weten dat ik de op hun (misbruikte?) naam die smurry beu ben en dat zij verplicht zijn om stappen te ondernemen. Doen ze dat niet dan kom ik nooit nog in een van hun winkels. Ze zijn verwittigd. Als ik ooit klant bij hen was zijn zij gehackt.
      Niet mijn probleem. Maar de gevolgen zijn voor hen.
      Maar als ik via internet iets opzoek zit mijn maailbox een hele tijd vol met hetgeen ik opzocht. Uw PC is dus niet meer van U. Privacy? Laat me lachen.

  7. Johan Verleye zegt:

    Een drietal jaren geleden begon ik cursussen te volgen aan het Grootseminarie te Brugge. (Zo, nu weet Facebook waarschijnlijk dat ik een drietal jaren geleden cursussen begon te volgen aan het Grootseminarie te Brugge, but I don’t give a fuck.) Met enkele cursisten startten wij een Facbookgroep op waar wij de lessen bespraken en nu en dan eens een doldwaas artikel van eigen hand pleegden. Wij hebben daar veel plezier aan beleefd. Ik wil maar zeggen: het is maar hoe je het gebruikt.

    En dat ik soms reclame krijg voor verrekijkers (ik ben geobsedeerd door optische instrumenten), daar heb ik nu eens geen last van. Is mijn privacy geschonden? Misschien wel. Ze weten waarschijnlijk dat ik met pensioen ben. So what? Ze weten waarschijnlijk dat ik een kattenmens ben: laat die reclame voor katteneten maar komen; ik kijk er wel naast. O, ja! Wellicht kennen ze ook de maat van mijn schoenen, maar hadden ze het mij gevraagd, ik had het hen zo ook wel gegeven: “Wat zegt u? Welke maat van schoenen ik heb? Maat 45; doe er uw voordeel mee!”

    Het enige waar ik een beetje mee zit, is dat ze misschien wel weten voor welke partij ik stem.

    Maar het is nu toch te laat om daar nog iets aan te doen.

Reacties zijn gesloten.