Stuur Sisyphus op pensioen en schaf het begrip “zwaar werk” gewoon af

Sisyphus
Wat doorgaat voor het oudste beroep ter wereld, is meteen ook een van de zwaarste: de prostituée (m/v), heden sekswerk(st)er genoemd. Toch heb ik deze sector nog niet horen vernoemen in de discussie rond de pensioenleeftijd gerelateerd aan de arbeidslast. Niettegenstaande de drie criteria ruim vervuld zijn: fysiek zwaar werk, met onregelmatige uren, en veiligheidsrisico’s. En daar bovenop nog regelmatig een portie stress, klanten die niet willen betalen, of dingen doen die niet afgesproken zijn, vul zelf maar in. Maar hoeren klagen niet, anderen des te meer. We leven nu eenmaal in een klaag- en jankcultuur.

Voor de rest is de “zware beroepen”-discussie zwaar vervuild door de miskenning van de essentie: weinig mensen doen het beroep waarvoor ze echt deugen, met bovenvermelde categorie weer eens als grote uitzondering. Neem nu de leerkrachten. In alle eerlijkheid: een leraar middelbaar die voltijds 25 uur les geeft en drie en half maand betaalde vakantie heeft, komaan zeg, dat is geen “zwaar” beroep. Het punt is echter dat goeie leraars dun gezaaid zijn, omdat ook de opleiding ondermaats is en zwak gemotiveerde, intellectueel middelmatige mensen aantrekt.
Gevolg: drie vierden van de leerkrachten in het middelbaar onderwijs hoort daar niet thuis, geraakt uitgeblust, en dus vinden ze dat ze een zwaar beroep hebben. Als boekhouder zou ik ook mijn beroep enorm zwaar vinden: ik heb er namelijk helemaal geen aanleg voor. Ander voorbeeld: de ambtenaren, die nu ook vervroegd pensioen eisen wegens de zware last die hun arbeid met zich meebrengt. Dat is helemaal om te lachen. Wel is het een vreselijk saai beroep, dat beter compleet geautomatiseerd zou worden, want niemand verdient om een hele dag aan een bureau tussen papieren gedoken te zitten en stempels te slaan. Idem voor militairen en spoorwegpersoneel: het is ook een kwestie van roeping. Zoek de mens die met treintjes wil spelen en zelfs in bed zijn stationschefpet niet afdoet.

Jobhopper
En zo komen we tot de echte clou: in een wereld waar mensen werken omdat ze willen en niet omdat ze moeten, bestaan geen zware beroepen. Er is nog veel te veel verdoken dwangarbeid en veel te weinig werkplezier. Sisyphus, de man uit de Griekse mythologie die een rotsblok steeds maar weer naar boven moest torsen, is wereldwijd nog altijd de modelarbeider. Eerst moet je gestraft worden om daarna (misschien) een beetje te genieten. Dat is een foute logica van de zondeval.
Natuurlijk kan een dokwerker niet tot zijn 65ste zakken van 50 kg sjouwen (al is ook dat al lang geautomatiseerd), maar niemand zegt dat je een heel leven voor dokwerker moet spelen. Dat is dan de derde bedenking: we zitten veel te lang vast in hetzelfde straatje, we moeten loskomen van het idee dat je een beroep voor het leven hebt. Ook dat is een vreselijk gevolg van het onderwijssysteem: één keer een diploma, en hop, de arbeidsmarkt in. Terwijl levenslang leren zo evident is, en het vieze woord “jobhopper” dringend toe is aan een mooier equivalent. Ik zou wel eens een oudijzermarchand een tweede leven als leraar willen geven en voor de klas zien staan. Dat moet vonken geven. De maatschappij heeft outsiders nodig die dingen zien waar vergrijsde insiders altijd naast kijken.

Dus samengevat: 1) Zware, saaie beroepen moeten gewoon worden afgeschaft, daar hebben we robots en computers voor 2) Werk en ontspanning moeten convergeren 3) Veranderen van kwalificatie en job moet worden aangemoedigd.
Deze postmoderne visie op arbeid vind ik nauwelijks terug in ons universum, waar de vakbonden en het patronaat het onder elkaar uitvechten, twee in wezen conservatieve krachten met de reactiesnelheid van een dinosauriër. De politiek is niet in staat om die twee naar de 21ste eeuw te loodsen. Een Sisyphusarbeid lijkt het. De politieke klasse op vervroegd pensioen sturen? Het zou wat kosten, maar het zou misschien ook een hoop problemen oplossen. Sommige beroepen zijn inderdaad overbodig, maar zichzelf afschaffen is misschien wat veel gevraagd. Dat moeten wij dan namelijk maar doen.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

9 reacties op Stuur Sisyphus op pensioen en schaf het begrip “zwaar werk” gewoon af

  1. biohenri zegt:

    Ik kwam ooit – willens/nillens- bij de VDAB terecht op 52-jarige leeftijd… Ze begonnen met m’n nogal kleurrijk CV te ‘analyseren’, vroegen dan naar mijn ‘diploma’s’ (die ik niet meteen kon boven toveren), en na enige tijd stuurden ze me richting “data-inputter” (het woord alleen al!). Vier-talige vaardigheid was niet écht belangrijk. Powerpoint-kennis des te meer. Whatever… Ben dan maar “vrijwilligerswerk” gaan doen.

  2. walter maes zegt:

    De mens is niet gemaakt om te werken. Het is een straf. En zwaar werk oefenen alleen profvoetballers uit, weliswaar tegen het tienvoudige ‘loon’ van een ordinaire ceo. en al op 35 met pensioen moeten. Daarna zich nog 50 jaar vervelen en geen blijf weten met zijn geld, als dàt geen straf is !

  3. Ivo zegt:

    Leerplicht terug naar 14 jaar een bende zeurpieten minder en meer vakmensen .

  4. Koenraad zegt:

    Zwaar beroep ? De uitvinder van deze term moeten ze alle dossiers en alle gazettenkilo’s die hierover intussen gedrukt zijn, naar een archiefmagazijn -3 laten slepen !
    Want een relatieve term die nergens op slaat. Sommigen doen hun job(s) met goesting, anderen van moéten plus in de file aanschuiven of in overvolle bussen en treinen met vertraging hangen.
    De jongste generatie zal nu tot 67 jaar moéten werken ? Om de pensioenen “betaalbaar” te houden. Dan zal de grote hoop weldra tot 72 jaar moéten werken…
    We mogen ons niet vergissen…
    De geprivilegieerde kaste van beroepssjotters (met bovendien een zeer voordelig belastingstatuut), beroepspolitici, CEO’s, bisschoppen, vakbondsbonzen, enz. enz. én straks miljarden (!) voor een handvol F-35’s, ‘verdienen’ te veel of de minister van oorlog smijt het binnenkort wel over de balk…
    Kwestie is : gewoon de juiste prioriteiten stellen, en bijvoorbeeld eens een vermoeiende auto-
    of vliegtuigreis overslaan… Een onthaast toertje fietsen miskomt niemand.

  5. Michel Durand zegt:

    Enkel de leerkrachten uit het basis-, beroeps- of buitengewoon onderwijs komen in aanmerking voor een zware beroep!

  6. Marc Schoeters zegt:

    Een leerkracht oefent volgens Johan Sanctorum geen zwaar beroep uit want “hij geeft voltijds 25 uur les en heeft drie en half maand vakantie” – wauw! Voorwaar een hoogst origineel filosofisch inzicht dat men maar zelden of nooit aan de cafétoog hoort! Toch vreemd dat zo weinig mensen tegenwoordig zin hebben in dat onderwijzend prinsenleventje – en dat er de komende jaren een chronisch tekort aan leerkrachten dreigt. Hoe kan dat nou (hoofd krabbend en schuddend)? Misschien toch eens een maandje les geven of stage lopen in een van de vele concentratiescholen in onze centrumsteden – een “verrijkende” ervaring die een normaal mens op slag geneest van de onderwijsmicrobe. Uit de diep doorwrochte stelling van Johan Sanctorum leid ik in elk geval af dat het schrijven van blogstukjes met een frisse en verrassend kijk op de wereld een zeer zware beroepsbezigheid is. Alleen een skileraar in Senegal heeft het zwaarder.

    • Michel Durand zegt:

      Uit uw reactie blijkt minachting voor de postmoderne denker die Johan Sanctorum toch is of althans probeert te zijn. Nochtans elke dag de vinger aan de pols houden van het politieke en sociale gebeuren en de weerslag ervan op radio, tv, in de geschreven pers en verder op internet, daar een kritische reflectie op geven, zou men kunnen zien als het beklimmen van een hoge berg, en dus als zware arbeid. Het behelst het overstijgen van het feministische verzorgingsstaatje, waarin ieder van ons leeft ondergedompeld, dat alles en allen voortdurend probeert te omarmen en in de plaats kwam van de onwelriekende lucht die in lang vervlogen tijden opsteeg uit souterrains en huizen in nauwe straten en steegjes… Een nietzscheaanse uitdaging, dat streven naar beter, dat excelleren, een must!

  7. Vandorpe Odette zegt:

    Wie graag zijn werk doet, is het nooit zwaar!! Deed ik heel mijn leven, en mis het, omdat ik er te oud voor ben, maar doe nog altijd wat ik aankan, met liefde en overgave!

  8. bertie zegt:

    Het is maar een idee, maar ik zou het bijvoorbeeld geweldig vinden om ambtenaren en ander overheidspersoneel enkel te recruteren uit degenen die pakweg 5 jaar dienstrecht hebben gedaan. Twee vliegen in een klap: de leeftijdspiramide bij de uitvoerende soldaten van dat beroepsleger zal zich per definitie permanent verjongen. En om na afloop van die eerste 5 jaar inzet ten dienste van de gemeenschap, verder werkzekerheid te verkrijgen voor de rest van een actieve loopbaan tot aan het pensioen – wat dus enkel in die branche van ambtenaren en overheidspersoneel geldt – heb je eerst wel een bepaalde inspanning moeten leveren. Sommige betweters die nooit hun dienstplicht hebben vervuld, zagen daar misschien het nut niet van in en noemden dat wel eens verloren tijd, maar dat zal het op dergelijke manier allerminst zijn.
    Want dat dienstrecht (m/v/x, uiteraard) hoeft vanzelfsprekend niet allemaal met tot de tanden gewapende strijdende functies ingevuld te worden. Ik kan me perfect inbeelden dat een inzet als ambulancier op de spoedafdeling, of telefonist bij de brandweercentrale, of zoutstrooier bij de civiele bescherming in de winter en rattenvanger in de zomer, en dergelijke meer volkomen gelijkgeschakeld wordt met para-commando’s, matrozen en bedienaars van gesofisticeerd anti-tankgeschut.
    Dat is een miljoen keer positievere benadering op de uitslag van een verder onbelangrijke enquete, dan de ultra-negatieve recente reactie van de nationale jongerenvoorzitter van N-VA, aan wie buiten de doos denken duidelijk niet besteed is.

    Wanneer zo een bovengemiddeld intelligent jongmens politiek actief wordt, dromen filosoferende vaders daar ongetwijfeld het allerbeste van. Maar te moeten vaststellen dat er ene zijn tijd verknoeit met puur egoïstische beuzelarijen (en een ander jongmens zich exclusief bekommert om dieren- in plaats van met mensenwelzijn), dan verdwijnt het zo gekoesterde toekomstige staatsmanschap tot iets onbereikbaar ver wegs. Een heuse tantaluskwelling.
    In plaatst van Tomas (of Hermes) was zo iemand dan beter Prometheus gedoopt. De droge lever van het veelvuldig verwijlen In de Verzekering tegen de Grote Dorst zou dan tenminste nog enig medelijden hebben opgewekt. 😉
    Moderne technische beroepen, midden tussen de mensen, die hebben we nodig. Geen postgraduaten die dwalend hun zielloze heil zoeken door zinloos aan politiek te doen. Dat wordt algauw een zelfgezocht zwaar, een onvergeeflijk zelfgezocht zwaar beroep.

Reacties zijn gesloten.