Van Carrefour-ontslagen tot rijdende gaskamers: het blijft adembenemend

Schreurs
Als gevoelig man heb ik wel te doen met Elke Sleurs (N-VA), die wenend aankondigde dat ze “een stap opzij zet” (lees: wordt opzijgeschoven) in de run naar de Gentse gemeenteraadsverkiezingen. Haar exit was nu eenmaal het gevolg van een electorale rekensom: ze kon niet door één deur met meester-graaier Siegfried Bracke. Maar vooral: de partij wil na winst met de Open-VLD scheep gaan en fils-à-papa Mathias De Clercq de burgemeesterssjerp aanbieden, en Sleurs paste gewoon niet in dat scenario. Edelmoedig offert ze zich op, ja, dat doen vrouwen, het is voor het goede doel; de partij en Gent zullen er beter van worden, snottert ze.

Het eerste kan zijn, het tweede valt nog te bezien. Maar vooral: de manier hoe mensen gebruikt en gedumpt worden, het is ontnuchterend. Wat de filosoof Kant vooropstelde, dat we mensen moeten leren zien als een doel en niet als een middel, neen, dat heeft nooit méér gehaald dan de kalender van de Bond-Zonder-Naam. Het Machiavellisme blijft ons sociale paradigma, je komt er maar door de andere als een opstapje te gebruiken, en wie onderaan terecht komt krijgt al de rest over zich heen.
De krokodillentranen die nu geplengd worden omwille van de ontslagen bij supermarktketen Carrefour gaan eigenlijk over dezelfde waarheid als deze die Elke Sleurs ondergaat: zo’n kassierster is toch maar een menselijke robot, die nu kan vervangen worden door echte geautomatiseerde toestanden, zie de kassaloze Amazonwinkels die er nu aan komen. Terwijl zo’n bezoek aan de supermarkt voor mij nu toch net draaide om de kassière, haar glimlach en haar boezem. Waarmee ik niets wil zeggen over de boezem van Elke, maar wel over haar moederlijke uitstraling als gynaecologe, en haar compleet onvermogen om over mensen heen te lopen. Zo maak je het gewoon niet in de politiek, ze is een miscast, ze snapt het spel niet. Geheel analoog is het geneuzel van de vakbonden omtrent de Carrefour-sanering naast de kwestie: bedrijven willen winst maken, en het personeel is een schakel in de geldmachine, punt
andere lijn.

Duitse degelijkheid

Vergassingswagen van het merk Magirus-Deutz (1941)
Dat brengt me tot het eigenlijke onderwerp van deze maandagcolumn, die altijd wat ernstiger en wetenschappelijker is: dierenproeven, en het belang daarvan voor de vooruitgang.
Vorige week raakte bekend dat er in 2014 in de Verenigde Staten proeven waren uitgevoerd op tien apen, die urenlang uitlaatgassen van dieselauto’s moesten inademen om te bewijzen dat het met die gassen niet zo’n vaart liep en dat ze niet zo schadelijk waren. De studie – waarvan de resultaten nooit werden gepubliceerd, de apen legden allemaal het loodje – werd besteld door de European Research Group on Environment and Health in the Transport Sector (EUGT), een organisatie, die werd gefinancierd door de Duitse autoconstructeurs Volkswagen, Mercedes en BMW.

Dat is een vermakelijke epiloog op het voorbije Brusselse Autosalon waar die merken toch een glansrol vervulden. Waar komt die Duitse degelijkheid toch vandaan? Goed twee jaar geleden, toen dieselgate ontplofte, maakte ik een lange boog van Hitler, de concentratiekampen, over kamparts Dr. Mengele, diens labo in Auschwitz, kadaverdiscipline, en zo naar Volkswagen en het rücksichtloze streven naar perfectie, wat dat ook moge kosten, en hoeveel lijken er ook mogen vallen. De Duitse diesel is niet zomaar een auto, het is een ode aan de witte jassen in dienst van een ideaal, die experimenteren met blauwe verf op zigeunerkinderen om hun ogen een Arische look te geven. Dat op zijn beurt is een vrucht van het Duitse metafysische denken, Hegel in de eerste plaats, die de geschiedenis ziet als een vervulling van de wereldwordende Absolute Geest,- een ronduit krankzinnig idealisme dat recht naar Auschwitz heeft geleid.

Sommigen vonden dat er ver over. Maar nu pas berichten een paar Duitse kranten, in de marge van boven vermeld onderzoek, dat tussen 2012 en 2015 ook mensen aan de tests werden blootgesteld, ten einde na te gaan hoe ze reageerden op concentraties aan stikstofdioxide in de dieseluitlaat. Gifgas dus. Dat werpt toch een nieuw licht op de zaak, en neen, jammer genoeg overdreef ik toen niet: de Duitse automobielopperhoofden zien hun product ook echt als een vehikel des doods. En jawel, we herinneren ons dat de nazi-executeurs, met hun speciaal gevoel voor humor, gevangenen naar de gaskamers dreven, maar soms ook, bij wijze van afwisseling, hen in een truck lieten plaatsnemen, zogezegd op weg naar de vrijheid, maar waarvan de uitlaat naar binnen liep zodat de ingezetenen na een kwartier dodelijk geïntoxiceerd waren.

Het leven van een proefkonijn

Reclame voor een radio-actieve (!) vibrator (1921)
Busje komt zo, de dood door das Auto. Maar voor u nu verontwaardigd gaat reageren: vergast worden we allemaal, heel de tijd. Ook zonder labotesten ziet Volkswagen de auto als een object waarvan het gebruik nuttige statistieken oplevert voor de afdeling Research & Development. En dat geldt werkelijk voor alle producten. Als u een karton melk, een bus detergent, een medicijn, een smartphone koopt, dan denkt u toch niet dat dit een pure service is van producent naar consument? Neen, u bent ook altijd een beetje testcase. Een product komt in omloop om winst te maken, maar ook om het uit te testen zodat het kan verfijnd worden naar een toekomstige versie. Dat heet vooruitgang, of waarom het van belang is dat u altijd het laatste model koopt, want innovatie zonder afnemers leidt nergens toe. Toen in de jaren ‘20 van vorige eeuw een radium bevattende vibrator werd aangeprezen als medicijn voor menig vrouwenkwaal, dachten de producenten ook: we zien wel wat het wordt.

Kuchen maar jongens, het is voor de goede zaak. Of zoals Friedrich Nietzsche het stelde (en ik hoop dat hij het met enige ironie bedoelde): “Was groß ist am Menschen, das ist, daß er eine Brücke und kein Zweck ist”. De mens is altijd een brug naar de toekomstige mens of de Ubermensch dus, pech dat we te vroeg geboren zijn en het dus nooit verder kunnen brengen dan het stadium van labo-aap of proefkonijn.
Een zo kom ik weer tot die helende moederfiguur Elke Sleurs, opgeofferd aan de partijlogica. En bij de wenende kassière die nu pas doorheeft dat ze maar een prototype was voor een robot. De instrumentalisering van alles en iedereen, –behalve misschien van het soort lieden dat in Davos rondloopt-, is een doorgedreven variant van het sociaal Darwinisme, dat de maatschappij ziet als een jungle waar de fitste overleeft ten koste van de mindere exemplaren. Concreet komt dat erop neer dat de politiek, de economie, cultuur en samenleving in toenemende mate door survivors wordt gedomineerd, haaien met gasmaskers die alle vormen van empathie maar zien als obstakels in de weg naar vooruitgang en perfectie.
In zo’n wereld zijn liefde en mededogen even absurd als noodzakelijk. En dat krijgen Elke en alle kassiersters van mij, wat meteen bovenstaande dildoreclame geheel overbodig maakt.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Van Carrefour-ontslagen tot rijdende gaskamers: het blijft adembenemend

  1. hans BECU zegt:

    ik zou wat die auto’s betreft meer willen weten dan wat de Duitse krantenkoppen daarover vertellen. En Sleurs : waar mensen bijeen zijn botsen ambities en persoonlijkheden, dat is in elke organisatie zo, zelfs in de lokale kaartersclub. Maar ja, een sneer naar de geliefde partij is weer leuk meegenomen. Flauw, zoals gewoonlijk.
    En Carrefour is een probleem van evolutie, niet van onmenselijkheid. De distributiesector is sterk in beweging. De buurwinkel heeft moeten wijken voor de GB, en die delft nu het onderspit tegen e-commerce : niet te stoppen, en ook vakbondslui bestellen Chinese brol bij Bol.com en Co. En als je die redenering toepast hadden ze de kolenmijnen ook nooit mogen dichtgooien. Sanctorum bezondigt zich hier aan de klassieke ziekte van het Vlaams Perscommentariaat, waar hij meer en meer op begint te lijken . Op elke slak wordt zout gelegd, en elk slakincident wordt opgeblazen. Waarop het intrappen van open deuren begint.

  2. Ines zegt:

    Ofwel wil mr.S testen of we bij les zijn ofwel is zijn fantasie op hol geslagen: maar het ding waarvoor de dame reclame maakt is geen dildo. Het gaat om een pad, soort van kussentje dat op de rug moet vastgemaakt worden. Wat ze in haar hand vasthoudt is geen dildo maar iets dat vasthangt aan het kussentje. Een reclame voor een vibrator – en zekere ene met dure afwerking met radium – in jaren ’20 in puriteins Amerika? Lijkt mij een broodje – aap – verhaal. Wat het ding is kan ik niet uitmaken, maar aan de afmeting in verhouding met haar onderarm te zien, kan het geen dildo zijn. Het ding is gewoon te lang en het zou ook nogal een lichtshow geven, dat radioactief vibreren.Pijnlijk. Dit even als een aanvullende duiding, niet dat ik een experte terzake ben ofzo.

    • Hans Becu zegt:

      Ik ben onder de indruk van uw expertise. Ondertussen blijkt dat JS has been jumping to conclusions wat de de “test op mensen” betreft, waarmee hij zich wederom perfect aligneert met de inktkoelies van de Vlaamse pers en de Vrt die ook commentaren schrijven op basis van informatie die ze niet nagetrokken hebben.

    • Greta Troubleyn zegt:

      Het is geen broodje aap verhaal…dat toestel is wel degelijk verkocht geweest in die tijd. Ontstaan na de vondst van radium door het koppel Currie. De bewering dat het voor allerhande kwalen goed is wel zeer bedenkelijk en ondertussen geweten, het gevaarlijk is.

      Als die dames die het kochten dit toestel inderdaad dag en nacht hebben gedragen, maar de vraag welke impact dit op hun nageslacht gehad heeft. Alhoewel radiumchloride gebruikt wordt in kankeronderzoek, lijkt het me gedragen door gezonde personen verre van onschuldig geweest te zijn.

      Mogelijke reden JS hier een dildo bijhaalt, in de lijst van helende effecten op medische kwalen “neuritis” of “neurose” vermeld staat?
      Een onvolledige benadering door Siegmund Freud, conflicten die neuroses veroorzaken veel complexer zijn dan enkel drift of seksuele conflicten, maar zeker in de tijd van Freud belangrijke oorzaken waren om dit zo te benaderen.

  3. Marc Schoeters zegt:

    Fakenews: Hitler en Goebbels hebben de oorlog verloren.

  4. Ines zegt:

    Gas en Duitsers in één zin zal nooit een geslaagde combinatie worden, maar toch moet niet álle onzin zonder voorbehoud geslikt te worden.

Reacties zijn gesloten.