Kerstboodschap van een verwonderd man

Johan_kerstDe TV-toespraak van Filip van België blijft nazinderen. Een heel jaar zoek ik naar de positieve gedachte, het juiste woord om te omschrijven wat we meer moeten koesteren, en daar plukt die majesteit dat zomaar uit de kerstboom: verwondering.

Kunnen opstaan alsof het de eerste dag is, en de vragen durven stellen van een kind. Zoals: in wat voor een knotsgek land leven wij, en wie is die steuntrekker die zich koning noemt, en ons verhaaltjes opdist over “de zaken anders bekijken”.

Mijn verwondering over de “verzoening” tussen Bart De Wever en Jean-Marie Dedecker, en de vrees dat de scherpe columns van laatst genoemde iets minder scherp zullen worden, viel niet overal in goede aarde. Het is Kerst, de Warmste Week, en dan moeten we niet zuur doen, zo luidt het.

Dat vraagt om een reflectie over schrijven, kritiek en vriendschappen. Scherp uit de hoek komen op zich is niet zo moeilijk, duizenden Vlamingen beschimpen elkaar elke dag, liefst naamloos, in tweets en facebookberichten. Er een gefundeerde mening op nahouden die afwijkt van de mainstream, is al iets moeilijker. Maar vooral: aan een consequente kritische attitude hou je weinig vrienden over en dat mag je geen moer kunnen schelen, anders hou je het nooit vol.

Zonder de held te willen uithangen of het martelaarschap op te eisen: in de politiek, media en cultuur – mijn geliefde domeinen- heb ik geen vrienden, werkelijk niet één. Allen hebben ze wel eens een sneer of een knauw gekregen, en leeft het gevoel: “die Sanctorum pak ik wel eens terug”. Dat is een normaal ressentiment, al is het sociaal niet altijd evident, die slappe handjes of ruggen die zich keren, de boze mails, de njets bij een verzoek.

Toch maakt dit me op een of andere manier gelukkig, die positie van buitenstaander en (af en toe) zondebok. Ik beschouw het als een voorrecht om te kunnen/mogen fileren, analyseren, inconveniente denkpistes te bewandelen, in een behapbare taal, altijd met een kruidvat van ironie of (zelf)spot bij de hand.

De gedeelde verwondering met een lezerspubliek, dat zich uiteraard ook dissident mag opstellen, is de grootste voldoening, en ik schaam me dan ook niet om te bedelen en zodoende mijn onafhankelijkheid te laten sponsoren door al wie wil. Dus neen, ook dit jaar geen uitnodiging van Bart, en dat is best wel goed nieuws.
Smakelijk Kerstmaal, moge mijn Verlichting de uwe zijn.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op Kerstboodschap van een verwonderd man

  1. Tony Furniere zegt:

    Moet het niet kruiTvat van ironie zijn ipv kruidvat van ironie?

  2. Wim zegt:

    Ik vind jou toch wel moedig en bekwaam , hoewel soms al te recht voor de raap. Doe zo voort !

  3. Yvo Gijsbers zegt:

    It’s lonely at the top, Johan. Sanctorum ardet nec consumtur!

  4. Yvo Gijsbers zegt:

    It’s lonely at the top, Johan. Sanctorum ardet nec consumitur!

  5. Hans Becu zegt:

    Zolang de klunzen van Coburg de dienst uitmaken heeft de Vlaamse republiek nog een kans. Laten klungelen dus. Die Coburgers laten zitten is een doorwrochte en clevere nva strategie, Sanctorum. Stel je voor dat een intelligente, charismatische en communicatief sterke Coburger de troon bestijgt….de ramp voor de republiek is niet te overzien. Al te principieel zijn vertroebelt het oordeelsvermogen.

Reacties zijn gesloten.