IS-kinderen opvangen? – We kunnen de onze niet eens meer leren lezen of schrijven

IS kinderen

 

Wat doen we met de IS-kinderen die in Irak en Syrië rondhangen na de ineenstorting van het kalifaat? Over de mannen maken we ons niet druk, zo’n “voorstel tot samenwerking” vanwege een vooraanstaand jihadist om zijn hachje te redden is gewoon hilarisch. De vrouwen wisten ook wat ze deden, al sprak Bart Somers (Open VLD) gisteren in De Afspraak heel de tijd over “vrouwen en kinderen”. Een tamelijk seksistische term in deze, want vrouwelijke meerderjarige jihadisten worden evenzeer geacht om medeplichtig te zijn aan de IS-wreedheden als hun mannelijke partners.
Maar aan die vrouwen hangen soms kinderen, en daar zitten we mee, die kunnen we niet naar het Iraakse vuurpeleton sturen, en al zeker niet in de Warmste Week. Het OCAD weet dat ze gaan terugkomen, maar niemand heeft enig idee wat ermee aan te vangen. We kunnen ongeveer vermoeden wat er in hun hoofdje steekt: niks dan haat en religieuze verblinding. Vanaf 12 zijn ze al getraind om de koppen van ongelovigen af te sabelen en kennen ze alleen Koranteksten, in hun meest extremistische interpretatie dan nog. Monstertjes zijn het dus, die bij terugkeer dienen geëxorciseerd te worden. Ik gebruik extreme termen voor een extreme situatie.

 
Ondraaglijke lichtheid

giphyBehoudens echte hersenspoeling –wat technisch mogelijk is-, zou er dus een soort drastische heropvoeding, een culturele herconditionering moeten plaats vinden, die jaren in beslag neemt, en in een zorgvuldig gemonitorde omgeving, geen gewoon opvanggezin dus of, godbetert, bij de biologische ouders. Die nieuwe acculturalisatie is natuurlijk net zo radicaal als de IS-indoctrinatie, maar wij geloven zelf dat het de goede is. We moéten dat geloven. De vraag is dan wel: welke inhoud proppen we in die hoofdjes? Gewoon onderwijs zal niet volstaan, er zal een programma aan te pas moeten komen die meer diepgaand de harde schijf “herformatteert”.

 
Gaan we voor logica en exacte rekenkunde, of leggen we het accent op taal, communicatie, dialoog? Of van alles wat, in de hoop dat het aanslaat? Dompelen we ze onder in een bad van Mozart en Bach? Sturen we ze naar Tomorrowland? Een bootcamp om hen te leren knopen leggen? Of toch maar aan de rapcultuur laten? Leren we hen met bitcoins omgaan? Of sturen we ze op een soort empathie-training in een ziekenhuis, rustoord? Literatuur, leren lezen en schrijven, Verhulst, Sanctorum, Houellebecq, Rushdie (let op de subtiele product placement)? Of leren wennen aan aan de andere Verhulst, K3, de ondraaglijke lichtheid van het televisie-entertainment? Maken we er katholieken van, vrijzinnigen, pastafaristen? Of dan toch maar de gesubsidieerde moskee in, hopend dat de imam ons genadig is in zijn sermoenen?

 
Het probleem is dat we het daarover nooit eens zouden geraken, ook (en zeker) niet met professor Vermeersch aan het hoofd van een zoveelste Palabercommissie. We zitten namelijk in een pluralistische samenleving die alleen menu’s uitreikt, spijskaarten met heel veel gerechten op, maar geen grote smaakmakers, laat staan koks met nieuwe recepten. Het is dus eindeloos opwarmen in deze gaarkeuken, waar onder de vlag “westerse Cultuur” alleen nog maar youtubefilmpjes blijken te liggen, een TV-presentator die zich aanstelt als concertpianist, of een complete generatie pubers die niet kan lezen of schrijven. Gisteren toevallig (ja, soms floept die TV echt toevallig aan) nog eens naar De Slimste Mens gekeken op TV-4. Ik dacht toen bij mezelf:als die teruggekeerde IS-ettertjes dat te zien krijgen, richten ze stante pede een nieuw kalifaat op. Een jeugdkalifaat met een eigen Ketnet, ja, dat zou nog eens wat zijn, en het zou vermoedelijk nog aantrok hebben ook.

 
Pluralistische ratatouille

Het Verlichtingsideaal, alleen nog door vergrijsde cultuurpessimisten aangehaald, is volledig uitgedampt tot een bodem van gruis waarin vrijemarktglobalisme de toon zet, consumptiematerialisme, facebook, snapchat, een politiek spektakel met een steeds weerkerende electorale show op onderbroekenniveau, en niet te vergeten dus een mediacircus dat vooral de waan van de dag volgt. Het onderwijs begeestert niet, het levert op zijn best een pluralistische ratatouille met zelfbediening. Leerkrachten zijn moe, demotiveerd, gedesoriënteerd. De school is een publieke babysit, content-vakken zoals geschiedenis worden angstvallig gemeden wegens “gevoelig”. Neutraliteit wordt de ultieme vluchtheuvel in de nadagen van het multicul-fiasco.
Geef toe: weinig interessant tegengif om in een Jihadistisch zwaar geïntoxiceerd kinderhoofdje te steken. Als wij nauwelijk nog iets kennen dat de naam cultuur waardig is, hoe zouden we die dan kunnen overbrengen op mensen die er op een of andere manier van verstoken zijn? We missen missionarissen en pedagogen die erin geloven, het gros van de opvoeders denkt vooral dat je géén waarden mag meegeven want dat is betuttelend.

 
En zo kunnen we de bal weer doorspelen naar Hilde Crevets en Raymonda Verdyck, en verder naar alle onderwijsexperten en cultuuradministrators die ongetwijfeld nog wat verder zullen bakkeleien over programma’s en eindtermen. De perplexiteit die achter de vraag schuilt “Wat doen we met de IS-kinderen?” gaat eigenlijk over de vraag “Wie zijn wij en waar staan we voor?” Kom nu niet af met de democratie, tolerantie en de rechtstaat, dat zijn betekenisloze stoplappen.
Hoe zouden we IS-kinderen kunnen “deradicaliseren” als we onze eigen kinderen nog niet op de sporen kunnen zetten. Het gaat ook om aantrekkingskracht, verleiding, fascinatie, het Eureka of waw-gevoel. Andermaal: welk eten en drinken hebben we hen te bieden, na de salafistische woestijn? Enkel junkfood? Dan staat een nieuwe bekeringsgolf voor de deur. Faites vos jeux, Hilde, Raymonda, en alle liefhebbers van de grote nivellering.

 
Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .