Het Aalsters carnaval: werelderfgoed, maar bij tegenslag luidt het “trek uw plan”

brand

 

Na drie immocratische beschouwingen rond de stad waar ik het grootste deel van mijn jeugd sleet, is het tijd om ons blikveld weer wat te verbreden en andere rampgebieden te bezoeken.
Meer bepaald bereiken ons uit het land van Aalst alarmerende berichten. In de nacht van 22 op 23 februari 2004 parkeerde carnavalsgroep “Geloeif mè Goed” na een geslaagde editie haar praalwagen ’s avonds in een gehuurde loods. Maar ’s nachts vatte de tractor die de kar had getrokken vuur, waardoor heel de loods met alle inboedel afbrandt. De stad Aalst had alle groepen via Ethias verzekerd, dus in eerste instantie geen paniek. Maar die wou niet over de brug komen: “de verzekering gold alleen tijdens de stoet, niet erna”.
Axa, de brandverzekeraar van de eigenaar van de loods, wou ook niet betalen en schoof de hete aardappel weer door naar Ethias. Die trekt naar de rechtbank en krijgt in eerste aanleg ongelijk: de carnavalisten waren via de stadsverzekering wel degelijk gedekt. Maar Ethias gaat in beroep en haalt haar slag thuis, met het argument dat het om een feitelijke vereniging zonder vzw-structuur gaat, dus is elkeen persoonlijk aansprakelijk. AXA gaat vervolgens in de aanval en vordert van de carnavalsgroep 723.930,63 euro, hetzij ruim 24.000 euro per persoon. Die betekening is nu in de bus gevallen bij alle dertig. De leden hebben tot 10 december de tijd om in te gaan op het aanbod. ‘Anders vorderen we de volledige som via een deurwaarder’, luidt het verdict.

Het cynisme van de “verzekeraars”

Tu-tu-du-duu: de verzekeraar van de openbare besturen geeft niet thuis

Natuurlijk kan niemand dat bedrag ophoesten, daarvoor moet je je huis verkopen. De AXA-woordvoerder verkoopt de dading als een gunst (‘Wij tonen ons eigenlijk heel menselijk’), maar eigenlijk typeert het de essentie van het verzekeringswezen: het zijn geldmachines die premies innen, winst maken en zo weinig mogelijk uitkeren. Even hun doopceel lichten.
Axa, waar de eigenaar van de loods klant is, heeft als verzekeraar een hele slechte naam. De van oorsprong Franse multinational boert wel goed en maakte in 2016 een operationele winst van 357 miljoen euro. Maar dat heeft een keerzijde: ze maakt er een systeem van om met een hele batterij advocaten haar verantwoordelijkheid proberen af te wentelen en niet uit te betalen. Er zijn gevallen bekend van gedupeerden die zich uit wanhoop het leven benamen, toen ze helemaal niet vergoed werden en ze er nog gepeperde gerechtskosten bovenop kregen. Vooral in gevallen van brandschade bakt de maatschappij het bruin. Test Aankoop groepeerde Axa al bij de slechtste drie leerlingen van de klas qua dienstbetoon. Op de webstek http://www.ontevredenklanten.be/klachten-over-axa vinden we een ellenlange lijst klachten. Tip: mijd deze maatschappij.

Ethias anderzijds, de verzekeraar van de stad Aalst en het jaarlijkse carnavalsgebeuren, is ook een troebelwatervisser, en werd in 2011 zelfs ingelijfd binnen het ondertussen failliet gegane Optima. Vandaag is de maatschappij in handen van de openbare besturen, zoals dat sinds haar ontstaan in 1911 het geval was. De Federale Staat, het Waals Gewest, en het Vlaams Gewest controleren samen Ethias voor meer dan 90%. De Vlaamse overheid heeft dus als aandeelhouder perfect de instrumenten in handen om druk uit te oefenen en dat Aalsters drama een redelijke afloop te geven. Als je ziet in welke bochten de CD&V zich wentelt om de ARCO-coöperanten tegemoet te komen, dan lijkt het me logisch dat Ethias, als openbare verzekeraar en dus onze eigendom, een “geste” doet.

Volkscultuur zonder subsidies
Niet dus. Een cynische privémaatschappij en een apathische openbare-besturen-verzekeraar, meer heb je in dit dossier niet nodig om dertig stuwende krachten van het Aalsterse werelderfgoed in het persoonlijk bankroet te drijven. Maar ook het stadsbestuur, geleid door burgemeester Christoph D’Haese (N-VA), mag een tandje bijsteken. Of eens goed aan de Ethias-boom schudden, dat zou ook helpen. Er zou nu aan elke getroffene een tiende van het gevorderde bedrag uit de stadskas uitgekeerd worden, hetzij 2.410 euro. Een habbekrats, zeker als je ziet wat de return is voor o.m. de horeca van heel dat carnavalsgebeuren waar de groepen zich gratis voor uit de naad werken. Een praalwagen kost al gauw 100.000 euro, zelf bijeen te scharrelen door de “feitelijke verenigingen”, niks subsidies.

Sinds 2010 is het carnaval van Aalst opgenomen in de lijst van meesterwerken van het orale en immateriële erfgoed van de mensheid van de UNESCO. Waw. Heel het gebeuren drijft op spontane medewerking en creativiteit van mensen die na hun uren bijna een gans jaar bezig zijn met het vorm geven van die stoet. Elke eurocent, elke minuut vrije tijd steken ze erin. Die investering is materieel-financieel bijna niet te becijferen. Maar als er ongelukken gebeuren, kijkt iedereen een andere kant op.
Geloeif mè Goed: als het echt zover komt dat een deurwaarder op 10 december de inboedel van die gasten op zijn vrachtwagen laadt, is dat het begin van het einde van het Aalsters carnaval. De goed boerende en goed verkopende kunstenaar Jan Fabre,- de man die graag katten van de trap gooit,- krijgt een jaarlijkse subsidie van ruim een miljoen euro. Is het nu plat-populistisch om te stellen dat Fabre best met wat minder kan en dat er een rampenfonds mag opgericht worden, om mensen die de volkscultuur dragen voor catastrofes als deze te behoeden? Dat de Voil Janetten maar eens uit de kast komen, al is het nog maar november. Dit is wel een rel waard.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Het Aalsters carnaval: werelderfgoed, maar bij tegenslag luidt het “trek uw plan”

  1. Paul Vanhoovels zegt:

    Schandalig! Ik zal vlug een verzekering opzeggen.
    En er moesten er dit meer doen.
    En dat bestuur dat die contracten afsloot moet de inhoud er van lezen.
    Bovendien ook gaat een maatschappij die contracten voorlegt waarin er weer addertjes onder het gras zaten ook niet vrij uit. Er dient duidelijk gestipuleerd te worden wat en wanneer er verzekerd wordt. Ik noem dat een vorm van bedriegen.
    Zoals vandaag ook blijkt dat Inbev zijn Belgische klanten ook bedriegt met trucen van de foor.
    Maar ik weet ook reeds lang; voor wat België betreft toch; dat de inflatie hier behoort tot de Europese top. De kleine man voelt dit het vlugst.
    Ze kunnen dus weer een onderscheiding bij op de kraag van hun vest steken.
    Zie jij verandering? Ik wel hoor. Maar niet die verandering die ik wil zien.
    De lonen mogen niet omhoog omwille van concurentiële overwegingen maar de levensduurte mag wel omhoog. Hoger dan hoog zelfs. Dat is de verandering die beloofd werd. Toch die we krijgen.
    Alles kaat koet natuurlijk. We zien dat het betert.

Reacties zijn gesloten.