De lintworm in de darmen van Oh: niets houdt ons zo scherp als een koude oorlog

geheim

Het zijn straffe beelden: een Noord-Koreaanse militair die met een jeep doorheen de “gedemilitariseerde zone” tussen Zuid- en Noord Korea vlucht (ondanks de naam de zwaarst bewaakte grens ter wereld), in een gracht sukkelt en het verder op een lopen zet richting grens, achtervolgd wordt door zijn collega’s en vijf kogels in zijn lijf krijgt, toch de demarcatielijn over sukkelt en tenslotte door Zuid-Koreaanse grenswachters wordt weggesleept. Levend, de man werd met een Amerikaanse legerhelikopter naar het ziekenhuis gebracht.

Het is een scène die herinnert aan de Berlijnse muur, de grensovergang Checkpoint Charlie, en de ontsnappingspogingen richting het westen die dikwijls fataal afliepen: de Oost-Duitse grenswachten schoten er ook niet naast. Vluchtpogingen in de andere richting waren minder populair, al waren er een paar knotsgekke communisten en ongeneeslijke pain-in-the-asses zoals de cartoonist Oliver Harrington die het wél deden uit protest tegen de kapitalistische/imperialistische consumptiemaatschappij: asiel aanvragen in Oost-Berlijn. En of ze warm ontvangen werden.
Momenteel wordt het lichaam van de Noord-Koreaanse overloper intens onderzocht, en het is de moeite. Chirurg Lee Cook-jong trof in zijn spijsverteringssysteem tientallen vleeskleurige parasieten aan van verschillende lengtes. De langste van de organismen was maar liefst 27 centimeter lang. In mijn werk als chirurg -dat ik al 20 jaar doe- heb ik zoiets nog nooit gezien’, aldus Lee. Naast de vele parasieten werden er ook maiskorrels in de maag van de soldaat aangetroffen, wat wijst op voedseltekort want mais geldt als goedkoop substituut voor rijst.

Een bang vermoeden: als zelfs elitesoldaten met een hele nest parasieten en tekenen van ondervoeding in hun lijf rondlopen, hoe erg moet het dan niet gesteld zijn met de rest van de bevolking. Uiteraard is dit lintwormverhaal levende propaganda voor Zuid-Korea, Amerika en eigenlijk heel de wereld buiten het communistische inferno van Kim Jong-un: wat voor een verschrikkelijk land moet dit niet zijn om in te toeven. Koude oorlogstaal is hier gepast, in afwachting dat iemand toch een kruisraket met nucleaire lading bovenhaalt. Er kan gewed worden: Trump of Kim Jong-un, begeeft u naar de plaatselijke gokkantoren.

Paard van Troje

Chirurg Lee Cook-jong deelt zijn bevindingen mee tijdens een persconferentie

Maar terug naar het lichaam van de overloper, die door zijn redders Oh wordt genoemd, zijnde de orgasmische zucht van iemand die in het paradijs is beland. Terwijl hij fysiek en mentaal verder wordt ontleed, moeten ook complottheorieën een kans krijgen. Bij deze. Stel dat het doorstoken kaart is, en dat de man als “vluchteling” werd gestuurd, waarbij de wormen in zijn darmen een fout beeld moesten geven van de fitheid van het Noord-Koreaanse leger. Leest men wel wat men moet lezen? De kunst van het interpreteren is niet aan elke anatomist gegeven. Bevat Oh een foute boodschap, of misschien wel een grap van Kim Jong-un? Die lintwormen en maïskorrels, moeten we dat serieus nemen?
Of straffer nog: stel dat Oh een aantal niet-identificeerbare besmettelijke bacteriën of virussen meedraagt, en als biologisch wapen wordt gebruikt? De overloper kan, als het aloude paard van Troje, “soldaten” in de buik bergen die heel Zuid-Korea kunnen infecteren. De kans dat de epidemie naar het noorden overslaat is gering, wegens het compleet isolement. Ja, dat kan, het is mogelijk.

Dwaalspoor, spion, perfide verstekeling, onzichtbare bom, neen, we zijn er nog niet uit. Er zijn trouwens al precedenten geweest met Zuid-Koreaanse militairen die plots op collega’s begonnen te schieten en dan ijlings de grens probeerden over te steken: overduidelijk door Pyongyang gestuurde mollen. Communistische spionnen lopen er ongetwijfeld ook rond in het vrije kapitalistische territorium: men vermoedt dat er een aantal tunnels onder de grens lopen, weer door de kornuiten van Kim Jong-un gegraven om te penetreren in vijandig gebied. Vergeten we ook de mysterieuze moord in Maleisië op Kim Jong-nam niet, de halfbroer van de Noord-Koreaanse leider, en vermoedelijk in diens opdracht.

Het geheim van het geheim

Men vermoedt dit, men vermoedt dat, terwijl de lintworm van Oh nu in een hermetisch afgesloten zandbak verder wordt geobserveerd. Hoe spannend is dit niet. Wat er ook van zij, Noord-Korea interesseert ons, net omdat we er niets van weten (chirurg Lee Cook-jong: ‘Dit heb ik nog nooit gezien’). Wat me tot de bedenking voert: zijn ijzeren gordijnen nuttig en voedzaam voor onze verbeelding? Had men dit land moeten uitvinden indien het niet bestond? Het ritueel aan de N-Z-demarcatielijn (een betonnen boord van 40 cm op een weg van 6 meter breed, waar beide kanten oog in oog met elkaar staan) wijst misschien toch op deze noodzaak.
Plots realiseer ik me dat een eengemaakte planeet met overal dezelfde McDonalds-interieurs, internetcafés, winkelcentra, van New-York tot Vladivostok, vreselijk saai is. Misschien hebben we wel, naarmate de globalisering voortschrijdt, een grote behoefte aan een Fernes Land, unnahbar euren Schritten. Een ontoegankelijk, mystiek of infernaal, utopisch of distopisch tegenrijk waar we alleen over kunnen speculeren, en dat via één enkele Joint Security Area een aanrakingspunt heeft met onze wereld. Het rijk van de vetten tegenover het rijk van de mageren, met alleen een stel wormen als aanknopingspunt.

Als James Bond-fan zeg ik u: zonder ijzeren gordijn, geen verhaal. Het aan het demonisch grenzende vijandbeeld dat we jegens Noord-Korea koesteren, en dat door deze “schurkenstaat” ook zorgvuldig wordt in stand gehouden, redt ons van de verveling, zoveel is zeker. De koude oorlog is, als ze niet te warm wordt, niet alleen een zegen voor de wapenindustrie maar ook een bron van eendracht en verbondenheid, en vooral: een reden om satellietbeelden minutieus te ontleden, grensprotocollen te construeren, een incidentele overloper werkelijk binnenste buiten te keren. Dat maakt ons alert, achterdochtig, slim, en overtuigd van het besef dat we niet alles al weten. Vergelijk het met de alien, dood of levend, die hier per toeval zou neerploffen. Elke vierkante millimeter van zijn organisme ware een onuitputtelijk voorwerp van studie. Eindelijk eens iets anders.
Dat is het geheim van het geheim: dat omsloten, ontoegankelijke plekken ook hun charme hebben. We moeten dus hopen dat die bom niet valt, aan geen van beide kanten, maar dat tegelijk de demarcatielijn ook stand houdt. Als de andere wereld verdwijnt, heeft ook de onze geen reden van bestaan meer, en zullen we sterven van verveling. Of waarom we niet altijd zo moeten kankeren op muren, barrières, prikkeldraad. Niets houdt ons zo scherp als een koude oorlog. Ik spreek uit ondervinding.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

9 reacties op De lintworm in de darmen van Oh: niets houdt ons zo scherp als een koude oorlog

  1. Jan Kniesoor zegt:

    Een leger dichter bij huis…
    Geef mij maar een duurzaam gerede en snel inzetbare krijgsmacht met soldaten die zich weten fit en wel te houden (dus zonder parasieten en tekenen van ondervoeding in hun lijf), want wat ben je met een leger als het ziek en hongerig is? Een beetje meer militaire logica kan beslist geen kwaad!! Je komt er voorzeker verder mee dan met het in opgang zijnde milieurecht dat alsnog een slag om de arm houdt…

    Neem nu bv. onze eerste minister die het als zijn taak beschouwt het allernieuwste (en m.i. allerlelijkste!) luxeproduct (de XC40) dat bij Volvo-Oostakker van de band rolt, in te rijden, terwijl ondertussen al die goedgelovige groenen maar op hun al of niet hybride fietsje regen en wind trotseren, allemaal voor de bijdrage aan ’t BNG (het bruto nationaal geluk) van ´t vaderland! Arbeiders van een autofabriek, die resoluut de band stilleggen en in plaats daarvan al hun ijver gaan benutten voor het aanleggen van een weelderige moestuin in de directe leefomgeving, dat zou pas een staaltje van arbeidsethos opleveren…

    Wanneer daarnaast een Vlaams minister voor mobiliteit (nochtans een politicus met een onweerlegbare kennis van zaken) in een duidingsprogramma op TV het niet aandurft de kijkers diets te maken dat autorijden feitelijk enkel nog kan waar werkelijk geen alternatieven meer voorhanden zijn, is er stront aan de knikker! Een auto dient te worden beoordeeld op zijn aantoonbare utiliteitswaarde, d.w.z. als ‘werkpaard’ in de landbouw of als machine op een fabrieksterrein of bouwwerf (waar het echt nodig en duurzaam is), als transport voor degene die beroepshalve verplicht is met zware spullen te sjouwen, enz.

    Een degelijk lokaal politienetwerk, waar in het verleden een bepaalde burgemeester (plus volksvertegenwoordiger uit de oppositie in het federale Parlement) eens de loftrompet over blies, lijkt me voor de naleving van de nodige en strikte begeleidende politionele verordeningen daartoe tot op heden één grote illusie. Als radicale oplossingen uitblijven in dit land (dat zich op dit ogenblik gelukkig niet in oorlog bevindt) en ons economische systeem navenant niet wordt gewijzigd (met drastische vermindering van het consumptieniveau), mag de burger zich aan het onvoorspelbare gaan verwachten, aan toestanden zoals in Zuid-Europa en over de Middellandse Zee, waar uiteindelijk ook gebieden onder militair commando werden geplaatst, en waar op andere plaatsen eveneens civiele bescherming, leger, hulpdiensten (brandweer en vele anderen) en vóór alles militaire logica de eerste toeverlaat en enige houvast blijkt! Militairen beseffen beter dan wie ook (dit in tegenstelling tot onze neoliberale eerste minister) dat klimaatverandering een ‘threat multiplier’ is…

    Teken voor vertrouwen in de toekomst?
    Mij lijkt dus onze autobouwer uit Oostakker – als het zo verder gaat – eerder voorbestemd om nog enkel (als alles er blijft rechtop staan) te kunnen produceren voor militaire en civiele nutstoepassingen, zoals het overigens in de ware aard van dit automerk ligt besloten, want de symboliek van het logo dat op het radiatorrooster van onze fiere Volvo-bezitters prijkt – een rondje met pijltje dat naar schild en speer van de Romeinse god Mars verwijst – wordt primair geassocieerd met strijd, dood en oorlog. Niet toevallig ook het mannelijk symbool, een spijtige zaak voor alle feministen en feministes die zich voor hun inkopen en andere besognes nog steeds van een vehikel uit dit autogamma blijven bedienen en bv. geen hippe cargobike van carQon verkiezen!

  2. Marc Bergmans zegt:

    Het waren overduidelijk spoelwormen, géén lintwormen – maar ja, een kniesoor die daarop let…!

    • Jan Kniesoor zegt:

      Beste Marc, weet je wat? Steek al die wormen in je gat!

      • Marc Bergmans zegt:

        Beste Jan,

        Geloof het of niet, maar mijn korte reactie had ik zonder het minste kwaad opzet gepost. “Een kniesoor die daarop let” is namelijk een staande uitdrukking in het Nederlands, en degene die ze gebruikt, geeft daarmee meteen een ironische omschrijving van zichzelf – hij is immers degene die ergens op heeft gelet dat anderen is ontgaan. Dat mijn zinnetje zo vlak achter uw eigen, onder de nom de plume “Jan Kniesoor” verschijnende bijdrage kwaad bloed zou kunnen zetten, daarmee had ik waarachtig geen rekening gehouden. Ik bied u dan ook mijn welgemeende excuses aan. (Misverstanden zijn altijd betreurenswaardig; des te betreurenswaardiger wanneer ze iemand meteen tot verregaande vulgariteit verleiden.)

        Ceterum censeo dat het hier wel degelijk spoelwormen betreft en geen lintwormen. Die twee groepen schepselen met elkaar verwarren is, voor biologen althans, zoiets als konijnen omschrijven als zeesterren. Dát was het (en niets anders) wat ik @Johan Sanctorum had willen meegeven. En nu maar hopen dat vooralsnog niemand op deze blog actief is onder het pseudoniem “zeester” of “konijn”…

    • Jan Kniesoor zegt:

      Waren het geen zweepwormen (Trichuris trichiura)?

      • Hans Becu zegt:

        Marc Berghmans, en ook Johan Sanctorum.
        Je kan hier geen woord placeren, of die kniesoor en een stel andere lullen vervuilen de boel. Ik stel bij deze aan Sanctorum volgende voor. Maak van je blog een blog voor leden, mits een donatie. De leden schrijven enkel onder eigen naam, en identificeren zich duidelijk bij de webmaster met hun IP adres gekoppeld aan die naam Ze accepteren een aantal spelregels. De rest vliegt buiten. Het lijkt me de enige manier om die toch wel goeie blog te laten overleven, voor en door beschaafde mensen, ook al zijn ze het over bepaalde zaken grondig oneens.

      • Fend zegt:

        Donaties en spelregels kunnen op die manier snel ontaarden in een soort cliëntelisme. Pleit dan openlijk eerder voor een politiek platform, uw uniek onderwerp, maar verhul uw pleidooi niet in het oordelen over wat al dan niet beschaafd is. Wie bent u om daarover te kunnen beslissen?

      • Jan Kniesoor zegt:

        Ach, dat ventje permitteert zich maar!

  3. bertie zegt:

    Ook de oud-strijders van het Belgisch bataljon tijdens de Koreaanse oorlog zijn stilaan aan het uitsterven, maar ik herinner me hun aanwezigheid als de enige rotten in het vak met echte oorlogservaring aan het front nog levendig, tijdens mijn eigen legerdienst, intussen al eveneens zoveel jaren geleden.
    Een anekdote die zij vertelden tijdens mijn basisopleiding is me altijd bijgebleven. Die Noord-Koreaanse soldaatjes waren weliswaar klein van gestalte maar verduiveld fanatieke vechtersbaasjes en zeer te duchten tegenstanders. Hun communistische kameraad-oversten hadden hen namelijk ingelicht dat de soldaten van de overkant eten in overvloed hadden, wat inderdaad waar was. Terwijl zij zelf in die tijd, meer dan 60 jaar geleden, ook amper om de andere dag een half rijstkommetje met wat brak water kregen en schrijnende honger leden.
    Een grotere motivatie om te vechten bestaat er niet.
    Het is dus geen truc van de Noord-Koreaanse legerleiding om een valse ondervoede overloper naar de overkant te sturen. Ondervoeding van de eigen troepen maakt gewoon deel uit van de Noord-Koreaanse militaire doctrine.
    (Dat ons ganse peloton van de weeromstuit dacht dat wij dan misschien geen Noord-Koreanen waren, maar toch aardig dicht in die buurt kwamen bij het aanschuiven voor ons ABL-gamellenrantsoen, toont alleen maar aan hoe verwend wij waren geweest onder moeders rok.)

    Anderzijds waarschuw ik er al jaren voor dat illegale asielzoekers en aanverwanten bij aankomst onmiddellijk en in eerste instantie moeten terechtkomen in gesloten opvangcentra, alleen al uit oogpunt van de volksgezondheid. Daar kunnen zij dan eerst volledig van top tot teen medisch grondig onderzocht worden, vooraleer er ook maar één zich mengt onder onze lokale bevolking. Wie van hieruit vertrekt naar ginderachter, moet uitgebreid ingeënt worden met allerhande vaccinaties die gaan van gele koorts over rode hond tot zwarte pest, maar omgekeerd schijnt dat onbegrijpelijkerwijs absoluut niet nodig.
    Ik verwijt hen niks, maar brengen die mensen dat dan niet mee, soms?
    Het feit dat in onze contreien de onrustbarende toename van levensbedreigende ziektes als tuberculose en hepatitis zelfs het lethargische-en-anders-toch-niet-zo-snel-reagerende Europees Parlement dwingt om in juli van dit jaar een resolutie over dat onderwerp te stemmen, moet groot wantrouwen wekken, in plaats van doodgezwegen te worden in de voltallige media!

    De volgende terrorist hoeft helemaal geen bommengordel meer te dragen of verdachte chemicaliën in grote hoeveelheden online te bestellen. Het volstaat aan criminele organisaties “ergens in de wijde wereld” om een paar jihadisten te besmetten met een of andere dodelijke ziekte. Want die glippen door elke grenscontrole op iedere luchthaven over de ganse aardbol en hoeven zelfs geen zielig halverwege zinkend bootje te nemen om overal waar ze maar willen met de grootste trefzekerheid te geraken. En ze maken honderden slachtoffers op relatief korte temijn vooraleer de plaatselijke overheden het flauwste benul krijgen wat er aan de hand is.

    Dat dit doemscenario nog niet effectief gebeurd is, hebben we alleen maar te danken aan het weinig spectaculaire effect ervan, zo op het eerste gezicht. 10 directe doden in 1 aanslag op 1 snelle minuut lijkt inderdaad veel indrukwekkender dan 10.000 langzame doden in 10 trage weken.
    Totdat onze vrienden die het slecht met ons voorhebben, inzien en beseffen dat door het verspreiden van besmettelijke dodelijke ziekten waarvoor slechts één zelfmoordterrorist de aanzet moet geven, de ongelovigen elkáár verder kunnen gaan uitroeien. Allah is groot, en het valt nog maar te bezien of ziekenkas ook in dat geval groter is, wat De Strangers destijds zongen.
    Jammer genoeg zal de geschiedenis zich ook hier weer herhalen. Van in de klassieke oudheid, lang vóór Alexander de Grote, over de belegeringen van middeleeuwse vestingen tot en met de vergiftigde waterputten van Lawrence van Arabië, gebeurden dergelijke terreurdaden vrij frequent, voor wie meent dat biologische oorlogsvoering een recent oorlogswapen zou zijn.
    Of voor wie overtuigd is dat het allemaal zomaar uit de lucht komt vallen.

Reacties zijn gesloten.