Wie nu nog niet #MeToo-t is ofwel een hoer, een non, of heet Nadine Van Der Linden

Milano
De Weinstein-affaire, omtrent hypertheatrale nimfen die hun Hollywoodmatras doorsteken , waar ik een week geleden nog een sarcastische commentaar aan wijdde, heeft nu de omvang bereikt van een cycloon van categorie 5.
Djeezes, waar ik me ook draai of keer, overal duikt die androfobe hashtag op die de penisbezitter ontmaskert en quasi ontmant om alle verdere risico’s op harassment uit te sluiten. Sinds actrice Alyssa Milano (zelfs naar Hollywoodnormen een speciaal geval, dat al vanaf jaar drie jaar door haar ouders voorbestemd werd om een filmvedette te worden) die tweet de wereld rond stuurt, is die wereld voor mannen een stuk onveiliger geworden.
Hebben vrouwen te klagen? Jazeker, en er bestaan moedige getuigenissen en statements van enkelingen die, ook zonder Hollywood back-up, de kat de bel aanbinden. Maar je moet wel plaats, tijd en context durven benoemen. En een aanraking op de dansvloer is niet hetzelfde als een groepsverkrachting.

“Femme de la Rue” (2012)
In een patriarchale samenleving als India, waar seksueel geweld een écht probleem is en verkrachtingen gewoon de dagdagelijkse norm, ijvert vrouwenrechtenorganisatie North East Network al twintig jaar om het taboe daar rond te doorbreken en de staat van wetteloosheid op dat vlak aan te klagen. Die vrouwen verdienen gewoon de Nobelprijs, zij het niet voor de Vrede want de weerstand van de mannenbastions is enorm. En er is natuurlijk de docu-film India’s Daughter van Leslee Udwin, die in India zelfs niet mocht vertoond worden.
Bij ons was er de ruchtbarende documentaire Femme de la Rue (2012) van RITCS-studente Sofie Peeters, die clandestien filmt hoe ze, op wandel door het Brusselse Zuidkwartier, door mannen wordt lastiggevallen en uitgemaakt. Ook dat weekte heel wat los en genereerde media-aandacht. Voor een paar weken, tot ze in bepaalde middens beschuldigd werd van racisme omdat ze gesteld had dat negen op de tien gevallen van seksueel straatgeweld door allochtone mannen wordt bedreven.

Iedereen slachtoffer
HarveyDe #MeToo-tsunami zet dat recht: werkelijk alle mannen zijn geile roofdieren die met minder of meer succes hun driften kunnen bedwingen. Wat bij sommige zondaars zelfs een nieuwe hashtag #Ihave (”Ja, ik beken”) ontlokte, en waarom de SM-clubs een grote toekomst tegemoet gaan.
De groteske omvang van deze meme toont aan hoe internet op zijn slechtst werkt: als een autoreproductief mechanisme dat bijna dwangmatig echo’s en bevestiging genereert. Op een zeker ogenblik begint de sneeuwbal te rollen, ontstaat er een pensée unique en gaan alle traditionele media mee in het verhaal, noodgedwongen om de hype niet te rateren.
De terreur van de hashtag is het summum van conformisme in een universum waar iedereen zijn mening moet uitschreeuwen als een echo van de andere. Nuances smelten weg, de paranoia slaat toe, en –dan wordt het pas goor- allerlei opiniemakers eigenen zich de hype toe, als hadden ze schrik dat hun vierkante centimeter relevantie zou overspoeld worden.

Ik sla Het Nieuwsblad open, en kijk op pagina 2 en 3 aan tegen een reeks tweet-citaten van vrouwen die nu niet bepaald behoren tot de onderkant van de samenleving. Het zijn journalistes, artiesten, politici. Allemaal outen ze zich nu als slachoffer van seksueel geweld, nu ja, als je daar ook het nafluiten door bouwvakkers toe rekent zoals Jong-Groen-Voorzitster Stefanie de Bock.
Journaliste Bieke Purnelle #MeToot ook. Wat haar overkomen is? Een chauffeur die haar als liftster betastte. Niet leuk, maar ook niet bepaald wereldschokkend. En toch: “Ik ontsnapte aan het ergste en sloot de lelijke herinnering op in het archief van ‘dingen waar je beter niet over praat” lezen we in Knack. Jamaarrr. Ofwel is het echt een fait divers en maak je er geen woorden aan vuil, ofwel heb je het jaren laten liggen en dan deug je gewoon niet als journaliste, columniste, opiniemaker, weet ik veel.
Sofie Verhalle, Freelance Digitaal Communicator, Social Media Expert en Veranderingsbegeleider, jawel, heeft het zelfs al meegemaakt hoe ze in het Gentse danscafé Charlatan ging fuiven en mannen zich al dansend “tegen haar aanschurkten”. De schoften, #Ihave.

Het zwijgen van Fleur

En dan is er columniste Fleur Van Groningen (foto), ook iemand die al twintig jaar vreselijk zwijgt over een traumatische ervaring. Fleur schrijft voor Het Nieuwsblad en nog een half dozijn andere bladen. Het ondertussen ter ziele gegane mannenblad Ché bedeelde haar zelfs een vaste rubriek toe over vrouwengeheimen. Een vrouw met een stem dus.
Momenteel moet Fleur om de twee dagen in dat Nieuwsblad een column volkletsen,- een hels ritme waarbij je zou denken dat ze op de duur de bodem van haar ziel afschraapt om nog een relevant themaatje te vinden. Maar neen: ook Fleur MeToot nu op Twitter dat ze “meer heeft meegemaakt dan ze op dit moment kwijt wil”. Hallo? Werden haar lezers dan jarenlang op goedkoop vulsel getrakteerd en komen de echte zielenroerselen nu naar boven omdat het gefriemel van een Hollywoodregisseur viraal ging? Wat voor een columniste ben je dan? Inderdaad, en ik wik mijn woorden: een dorpsklappei die meegaat met de roddels van de dag. Niet voor niets is het logo van Twitter een vogel.

Neen, geef mij dan maar columniste Nadine Van Der Linden, die zich in Het Laatste Nieuws afvraagt of er op het einde van de grote schoonmaak tegen de Weinsteins van deze wereld nog wel mannen op de dansvloer zullen overschieten (#MeToo: we gaan toch wel blijven dansen?”). Als alleen hoeren, nonnen en Nadine zich niet gepakt voelen, wordt het tijd voor een nieuwe hashtag. Of gewoon geen, er is leven buiten Twitter. Hoop ik toch.

 

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

12 reacties op Wie nu nog niet #MeToo-t is ofwel een hoer, een non, of heet Nadine Van Der Linden

  1. hadewig zegt:

    Lieve mens die dit schrijft, het is nodig echt, dit, die #metoo. Het gaat over machtsmisbruik. Er zijn teveel mensen die dit hebben meegemaakt. Vaak gaat het in de vorm van sex, maar dat is niet het probleem op zich. Het gaat over de onderdrukking. En het zwijgen daarover. Net als bij de bende van Nijvel. Vandaar dat mensen als Fleur er dan dus nu pas mee komen. Het is nu pas mogelijk zonder volledig uitgesloten te worden.

  2. Fleur zegt:

    Beste, ik heb niet getweet dat ik meer heb meegemaakt dan ik nu wil prijsgeven. Ik heb dat gezegd tegen de journalist die me interviewde. In mijn recente boek en in eerdere columns staat al heel wat te lezen over het misbruik en grensoverschrijdend gedrag waarmee ik te maken kreeg. Ik verkoos om hier niet nog dieper op in te gaan in een interview. Kan het zijn dat u uw huiswerk niet helemaal heeft gemaakt alvorens kritiek te spuien?

  3. Natasja zegt:

    Wij zijn van kleins af aan gewend geraakt, omdat onze moeders het weg lachten als we met zo’n verhalen thuiskwamen. Ik denk na deze collectieve AHA erlebnis en het besef dat het anders kan/moet veel vrouwen eindelijk aan de bel konden trekken. Wie ben jij omdat in vraag te stellen?

  4. Fend zegt:

    “Een aanraking op de dansvloer is niet hetzelfde als een groepsverkrachting” zo schrijft u. Dat is een waarheid als een koe. Het moment waarop een aftands oudje haar handen op uw pietje zou leggen,of ja, er zou in slagen uw rits te openen, gewoon omdat ze er zin heeft, dan zal u ongetwijfeld moord en brand schreeuwen omdat u zich verkracht zal voelen.
    Indien zij haar afhangende borsten ‘toevallig’ tegen uw rug zou duwen, zal u ongetwijfeld ook over “aanschurken” spreken.

    • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

      Moord en brand schreeuwen? Me dunkt dat dat vrouwtje eerder van hem een veeg uit de pan zou krijgen. Hij is immers niet op zijn mondje gevallen, hé.
      Moest een kerel bij mij ongewenst te handtastelijk worden, dan gaf ik een mep op zijn handen of duwde ik hem weg. Of liet ik hem duidelijk verstaan dat ik er niet mee gediend was. Als puber werd ik geplaagd omwille van mijn doofheid. Zoals “van neuken word je doof” en werd ik getrakteerd op gelach van de klas. Ik heb gewoon op de schouder van die jongen getikt en geantwoord: “als dat zo is, dan heb je ‘het’ dus nog niet gedaan”. Zijn mond viel open en sindsdien werd ik niet meer getreiterd. Sterker nog, dat ventje, dat van thuis uit Frans sprak, kwam spontaan naast mij zitten tijdens de lessen Frans.
      Misschien is doof zijn in mijn voordeel, dat ik al vroeg geleerd heb voor mezelf op te komen en veel directer ben dan de meeste vrouwen, die uit schaamte alles verzwijgen en nu pas uit de kast komen met hun verhalen. Maar het feit is wel dat de slachtoffers van aanrandingen en verkrachtingen met veel meer zijn en moeilijk naar de politie gaan, omdat ze meestal niet geloofd worden, zoals ik al eerder aangegeven heb met artikels.
      Maar nu met de #MeToo – campagne heb ik wel gemengde gevoelens. Ik vrees dat het eerder een averechts effect heeft en de slachtoffers van verkrachtingen nu de pineut worden, dat ze nog minder geloofd zullen worden bij de heren (omdat ze nu massaal zich aangevallen voelen), bij de politie en de overheid.

      • Fend zegt:

        Ik heb er niet bij genoteerd dat het zich afspeelt in een machtssituatie, zoals dat meestal het geval is. Het vrouwtje zit dus in machtspositie. Is lucide, heeft lef, is scrupuleus. Met moord en brand schreeuwen bedoelde ik hier dat het gevoel van afkeer wellicht even groot zou zijn, even groot als het gevoel van afkeer van veel vrouwen tegenover belager. Zodat het woord “aanschurken” niet langer op ontzet zou worden onthaald maar reëel voelbaar zou worden.
        Ik bedoelde ook niet meteen J.S. als slachtoffer, maar eerder algemeen een man als slachtoffer van ongewenste handtastelijkheden.

      • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

        Alright. Door assertief op te treden kan je die machtssituatie omdraaien. Maar zo’n oud vrouwtje tegenover een grote macho, dat is precies appelen met peren vergelijken.
        In Barcelona ( is dat geen toeval?) liepen een vriend en ik gezellig te keuvelen, tot een oude prostitué die vriend aansprak. Hij begreep haar niet en ineens pakte ze hem bij zijn cojones. Geschrokken sprong hij opzij en liep verder. Hier ging het niet om de machtssituatie maar gewoon een hoertje dat hem diets wilde maken, wat ze hem wou aanbieden. Gelukkig kon hij wel achteraf om lachen.

      • Fend zegt:

        Het gaat erom dat machtssituaties kunnen worden omgekeerd en dat vrouwen deze tactiek kunnen gebruiken om zich te verdedigen. Zoiets uitleggen aan de hand van beelden roept karikaturen op, alright.

      • Fend zegt:

        Van den Maegdenbergh, merkwaardig dat uw laatste reactie de link legt tussen assertieve vrouwen en prostitutie. Toevallig, onbewust, enzovoort enzoverder. Dit is een doordenkertje dat perfect past in het hele prentje van deze karikaturenrubriek.

      • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

        Excuseer, dat voorvalletje met de prostitué staat geheel los van assertief optreden. Dat het niet altijd om machtssituaties ging. En assertief optreden geldt evengoed voor vrouwen als mannen.

      • Fend zegt:

        N’ importe !

Reacties zijn gesloten.