“Help, ik werd verkracht!”: goedkope Hollywoodsoap, jammer voor de échte slachtoffers van seksueel misbruik

maagden
Vandaag, vrijdag de dertiende, wil ik bijzondere aandacht wijden aan een nevenzaak die me nauw aan het hart ligt: mannen die hun handen niet kunnen thuishouden. Hollywood-producer Harvey Weinstein blijkt nu zijn hele carrière al gescharreld te hebben met actrices die hij min of meer dwong tot seks. Rose McGowan bond de kat de bel aan en bracht in een hartverscheurende tweet, gevolgd door een dozijn interviews, uit dat de studiobaas haar in 1997 100.000 dollar zwijggeld had betaald na “gedwongen seks in een hotelkamer”. Het zwijggeld is duidelijk op, de tongen rollen. Hoe en waarom die Hollywoodvrouwen steevast met de regisseur eindigen in zo’n luxe suite, vertellen ze er nooit bij. Wel krijgen we in geuren en kleuren een verhaal dat enorm ruikt naar het aloude Roodkapje-en-de-Wolf-archetype.

Zo brengt de Italiaanse actrice Asia Argento in het magazine The New Yorker uit hoe Harvey orale seks met haar had, “zonder toestemming”, in 1997 in een hotelkamer aan de Côte d’Azur. Probeer het u eens voor te stellen: de producer vraagt jou om eens naar de lekkende badkamerkraan te kijken, en dan dit. “Het stopte niet, het was een nachtmerrie, een verschrikkelijk trauma”, zegt Argento, die eraan toevoegt dat ze zich verplicht voelde om op de avances in te gaan. Tja.
“Op den duur deed ik alsof ik ervan genoot, in de hoop dat het dan sneller voorbij zou zijn”, aldus nog Asia Argentino. Die laatste quote zindert na: hebben we het hier nu echt over een verkrachting, over een gespeelde seksscène, of over een nummertje om bestwil? Wat is hier nu echt, en wat is gespeeld, of weten ze het zelf niet? My guess, en ja, vervloek me maar, gij pur sang feministen: dit is theater over het theater. De actrices stralen het “hard to get ”-aura uit, laten zich heel de tijd meedrijven in de zwoelte van een mannenwereld waar vrouwen het aangenaam decor uitmaken –“klokkenluidster” McGowan is het beste voorbeeld- en roepen daarna moord en brand. Alle camera’s floepen aan.


Mythomanie

Harvey Weinstein, de slechterik
Een seksscène spelen, het is niet simpel, het vergt inleving én afstand. Het lijkt erop dat de geïntimideerde actrice ook in die hotelkamer deed wat ze het best kan: toneel spelen en “doen alsof”. Misschien er zelfs wat in geloven ook, dat helpt.
Alle huisvrouwen passen die tactiek toe bij slechte seks. Wat bij echte aanrandingen (incest, verkrachting van minderjarigen) soms leidt tot reële schizofrenie en persoonsveranderingen, zou in Hollywood best wel eens tot de dagelijkse theatraliteit kunnen behoren van mensen die altijd een rol spelen en nooit zichzelf zijn, behalve als ze naar de pers lopen om zich te outen.
En dan nog: ook dan wordt er geweend, ook dan storten de drama queens in elkaar en vertellen tijdens TV-interviews vreselijke verhalen over de nachtmerrie die ze hebben meegemaakt. Hierin nageëchood door de stokoude Jane Fonda, een resem facebookfeministen à la Kristien Hemmerechts en Veerle Malschaert,… allemaal willen ze hun deel van het script in de nieuwe film die,- ik voorspel het u,- over Hollywood en zijn decadente regisseurs zal gaan. Want dat moet je dit milieu nageven: alles wordt gerecupereerd, in alles zit een script, alles is verhapbaar tot tragi-komedie eens het de krantenkolommen en TV-schermen haalt. Happy end verzekerd, het beest ontmaskerd en naar de hel.

Rose McGowan, de vermoorde onschuld
Dit gaat dus over mythomanie, nymfomanie en hypertheatraliteit. Rose McGowan (Firenze, 1973),- en ik heb geen reden om aan haar verhalen op zich te twijfelen,- is een actrice op haar retour. Op 3-jarige leeftijd (!) was ze al fotomodel, was op 14-jarige leeftijd al drugsverslaafd, wou eigenlijk schoonheidsspecialiste worden en verzeilde in het cinemacircuit waar ze uitgroeide tot een sekssymbool. Borsten en billen dus, op zich niks mis mee, maar het plaatst de latere campagne tegen seksueel misbruik van actrices wel in een apart perspectief.
In de grond is heel deze heisa hooguit materiaal voor een B-film, met een smeerlap en zes maagden in de hoofdrol. In de realiteit gebruikte Harvey Weinstein zijn actrices zoals zij hem gebruikten, en vallen de huidige “getuigenissen” onder de categorie “kijk-mij-arm-schepsel” , met hier en daar beslist een zweem van afrekening.
Het erge is vooral dat echte toestanden van kindermisbruik en seksuele intimidatie op de werkvloer,- die, voor alle duidelijkheid, een realiteit vormen,- door dit soort actrissenpathetiek ondergesneeuwd geraken. Het gaat in het Weinsteinverhaal niet om kinderen of weerloze schepsels, maar om volwassen vrouwen met een hoog societygehalte, een publiek, een media-gezicht. Het verhaal focust niet op het reële probleem, het leidt de aandacht af naar de nevenzaak, de mythomane Hollywoodsoap met de Oscars en heel de begeleidende choreografie, de roddels, de persaandacht waar zo’n ster constant om smeekt.
Vermakelijk tenslotte dat uitgerekend het progressief-weldenkende Hollywoodmilieu zo te keer ging tegen pussygrabber Donald Trump en zijn vermaledijde seksisme. Politieke correctheid opnieuw uitgevonden en opnieuw door de mand: het kon slechter voor een vrijdag de dertiende.

Vindt u deze column interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u tenminste eens goed kunnen lachen? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, misschien een goed idee.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

58 reacties op “Help, ik werd verkracht!”: goedkope Hollywoodsoap, jammer voor de échte slachtoffers van seksueel misbruik

  1. Fend zegt:

    Tussen de l.o.z. society-verkrachtingen, intimidaties op de werkvloer en individuele verkrachtingen gaat het over vrouwen , en de verschillen zitten hem in de impact, de graden van horror zijn een beetje meetbaar. Kinderen misbruiken is een andere categorie.
    Bij de society-verkrachtingen zullen betrokkenen wel snel doorhebben dat zij niet de enige uitverkorenen waren in suite Weinstein. De woede zal zich steeds intenser in de lucht vastgrijpen tot die daar als een zware donkere wolk bedreigend hangt. Eén druppeltje is genoeg, eentje. Hoe zou dat komen? Die actrices weten dat ze te maken kregen met deels misdaad en deels society-gedrag, nogal weifelachtige slachtoffers, die zwijgen, maar toch… met het verloop van de tijd zien ze in dat hun zwijgen niet helemaal netjes is. In suite Weinstein worden voortdurend vrouwen gelokt, daarvan zijn ze zich uiteraard bewust. En zijn die niet deels ook hun prooien zolang ze zwijgen ? Ze worden met andere woorden door hun society-gedrag tot mede-verkrachters. Besmet door Dracula tot Dracula geworden.
    De intimidaties op de werkvloer kunnen lang verzwegen worden. Heel lang. Eén slachtoffer en één dader maar vele zwijgers en medeplichtigen die nooit zullen spreken. Het slachtoffer is er slechter aan toe want meer geïsoleerd, maar heeft daarentegen geen andere slachtoffers op zijn geweten, niet onbelangrijk zou ik zo zeggen. Ik zou niet weten welke horror van de twee de ergste is, 1 denk ik zo alhoewel 2 echt wel fataal kan aflopen.

  2. Rudi Roth zegt:

    De Vlaamse pers is “toevallig” wonderboy Steve vergeten, die wel door vele verdedigd werd…

    • Fend zegt:

      Toevallig vergeten? Sommige verdedigers zijn vergeten? Ze kozen voor de vlucht. Is het niet ? Lafheid gaat hand in hand met verkrachting. De pers zou wel speurder moeten worden .

  3. Hans Becu zegt:

    Het is totale hypocrisie. Geen enkel verhaal van de betrokken actrices is post factum verifieerbaar. Mensen liegen heel vaak, en blijkbaar gaat men ervan uit dat de vrouwelijke “slachtoffers” nooit liegen. Vervolgens wil ik het aantal vrouwen dat zeer bewust via het ledikant hun carrière organiseert de kost niet geven. Iedereen die ooit in een grote organisatie van welke aard dan ook gewerkt heeft weet dat. Het gebeurt constant, en echt niet alleen in Hollywood of Vlaamse acteurswereldje.

  4. Fend zegt:

    Daar waren opnames van gesprekken die goed en wel verifieerbaar waren.
    Vrouwen die in grote organisaties werken worden vaak geïntimideerd en seksueel belaagd door hiërarchisch hoger geplaatsten . Dat weet iedereen. Die vrouwen liever niet vergelijken met die vrouwen die bewust hun carrière organiseren via het ledikant. Niet alle vrouwen op dezelfde hoop gooien.

    • Fend zegt:

      De vijfde beschuldiging van verkrachting is binnen. Gebeurde in de jaren tachtig en daarvan is onmiskenbaar bewijs, want de actrice in kwestie deed toen ook aangifte bij de politie en dit werd nu door politie bevestigd.

  5. bertie zegt:

    Carrièrevrouwen die op glazen plafonds stuiten hebben in al hun vermoorde onschuld nooit willen weten waarvoor die satijnen lakens op de werkvloer dienen.

    Naïeviteit is nooit de grootste eigenschap geweest van Oscarwinnende filmsterren en genomineerde actrices. Klokkenluiden al evenmin. Daar zal wel weer iets anders en veel groters achter zitten, genre afgewend dreigend chapter 11 voor studio Miramax of zo. We zullen de ware toedracht nooit vernemen, wat zogenaamde onderzoeksjournalisten met deze ontbloting voor de rest moesten verhullen.

  6. Fend zegt:

    ‘Carrièrevrouwen die op glazen plafonds stuiten hebben in al hun vermoorde onschuld nooit willen weten waarvoor die satijnen lakens op de werkvloer dienen’. Als dat geen arrogantie is dan weet ik het niet. Daarmee zegt u eigenlijk dat u ervan overtuigd bent dat carrière maken voor vrouwen afhangt van hun prestatie in bed.

  7. Ines zegt:

    Zo te zien weinig begrip voor de slachtoffers in deze zaak. Misschien door hun eigen passiviteit. Met regelmaat van de klok duiken er in pers verhalen op van nepartsen (vaak mannelijke gynaecologen) die jarenlang hun gang konden gaan, sommige konden zelfs hun “patiëntes” thuis in hun slaapkamer ontvangen zonder de argwaan te wekken van wie dan ook.Wat mij dan altijd intrigeert is: waarom lopen zo veel vrouwen in de val? Vanwaar die eeuwige goedgelovigheid naar mannen toe met allure of macht?? Want de meeste vrouwen hebben wel degelijk een ingebouwd alarmsysteem dat hen op tijd waarschuwt om beter die verlaten steeg of die donkere parking niet te betreden. Of wanneer je beter een publieke plaats opzoekt als je doorhebt dat iemand je al een tijd achtervolgt. Dat zijn dan de griezels die je systematisch leert ontwijken door ervaring en opvoeding. Het loopt blijkbaar meestal mis in aanwezigheid van de mannen die sociaal “geslaagd” zijn en de onverdachte verdoken seksueel gestoorden. Zoals de sympathieke nonkel, gedreven leerkracht en coach of in dit geval de oscarwinnende altruïstische hollywoodbaas. Dus moraal van het verhaal: in elke man schuilt een verkrachter als de gelegenheid en/of een negatief triggerende toestand zich voordoet. Jammer maar helaas.

    • Fend zegt:

      Sociale , maatschappelijke, psychische misleiding of gewone verkooptechnieken , allemaal middelen om zand in de ogen strooien van de slachtoffers in de poging dat ze niet tijdig meester zullen worden over hun verblinding. Ondertussen is alles mogelijk. Ze komen binnen in de suite en worden meteen geconfronteerd met half naakte man. Dat maakt indruk. Het is een tweede en fatale verblinding. Recht op het doel af, naakt, seks, viriliteit. Het feit alleen al dat een vrouw binnenstapt in suite Weinstein is een gevolg van een soort bedwelming, verdoving, uitschakeling van het alarm. De rest is roulette en snelheid. Hij is voorbereid. Zij niet.
      Ach, vrouwen zouden daarin ook in staat zijn hoor. Alleen hebben ze het niet zo nodig.
      Leuk dat een aantal onder hen alert is gebleven.

    • Fend zegt:

      Weinig begrip voor de slachtoffers in deze zaak. Zelfs weinig reacties van vrouwen. Zou
      het niet komen doordat het over bloedmooie vrouwen gaat? Ik denk het wel. Trouwens, die meiden beseffen zelf dat ze bloedmooi zijn. Dat besef zal hun ook wel weerhouden om met hun verhaal naar buiten te komen want wie zou hen eigenlijk geloven ? Lees bovenstaand artikel en je kent de gangbare mening: ‘actrissenpathetiek’.

    • Hans Becu zegt:

      Ines : je zegt het precies goed. Vrouwen hebben een ingebouwd alarmsignaal, en weten meestal als er …aan de knikker is. Dan moeten ze weggaan. Ik denk dat velen konden weggaan op de hotelsuite van de Weinsteins van deze wereld. Als ze dan toch met fysiek geweld belaagd tot sex gedwongen worden, dan is er echt een probleem. Zaak is dat het zeker-vaak jaren-post factum onmogelijk is om de waarheid te achterhalen. Die tsunami aan “getuigenissen” doet me verdacht veel denken aan de stroom van “coming outs” van heren op middelbare leeftijd die ineens veertig jaar geleden last hebben gehad van de pastoors. Niks is verifieerbaar, noch kwantificeerbaar. Er zijn overigens ook gradaties : Sexuele voorstellen, onaangepaste aanrakingen of brutaal verkrachten : dat is toch niet hetzelfde ? Daarom zijn dergelijke discussies zinloos : we weten niet eens waarover het precies gaat, en hoe groot het probleem is. De indruk wordt nu gewekt dat er massaal verkracht wordt, en daar is geen enkele enstige indicatie voor. Er is nog steeds een overduidelijke maatschappelijke consensus dat sex enkel kan met wederzijdse toestemming, dus zonder geweld en dwang, en niet met minderjarigen. Het probleem is en blijft de bewijslast : die ligt vaak zeer moeilijk. Dit heeft te maken met een elementair en algemeen geldend rechtsprincipe : de schuld van beklaagden moet bewezen worden, en het is niet de beklaagde die zijn onschuld moet bewijzen. Het lijkt me levensgevaarlijk dit principe op de helling te zetten, en daar zijn sommige feministen eigenlijk mee bezig. De remedie is erger dan de kwaal. Valse beschuldigingen door hysterici of wraaklustige dames beschadigen iemands reputatie onherstelbaar. En dan ? Vraag maar aan Juf Magalie van de blokkendoos. En het wordt stilaan hysterische terreur : racisme, sexisme, grensoverschrijdend sexueel gedrag : het is terreur. Straks durft geen enkele jonge kerel nog avances naar een meisje maken, over allochtonen, negers of Moslims mag je niks meer zeggen, of…
      Vrouwen die verkracht worden moeten onmiddellijk klacht indienen, die klacht moet supersnel en discreet, dus zonder persaandacht, grondig onderzocht worden. Bewezen verkrachting kan niet streng genoeg bestraft worden, maar valselijke aantijgingen evenzeer. Laat ons dus normaal blijven doen, en niet op elke slak zout leggen. En de steelse blik naar je borsten ? Leren mee leven, vrees ik. Zoals elke mens moet leren leven met vervelend of onbeschoft gedrag van anderen.

      • Fend zegt:

        “De schuld van beklaagden moet bewezen worden, en het is niet de beklaagde die zijn onschuld moet bewijzen” ??? U ben geen advocaat.

        “Vrouwen die verkracht worden “moeten” onmiddellijk klacht indienen”. Dat is nou net het probleem. Dat doen ze zelden. Ze schijnen tijd nodig te hebben om te herstellen. Ik ken twee vrouwen die verkracht zijn geworden. De ene vrouw heeft het nooit kunnen verwerken vanwege de complexiteit van het voorval, het verraad ervan . De andere vrouw heeft het mij tien jaar na feiten verteld. Van een goede burgerlijke familie, verkracht door een neef, wat doe je daarmee ?

        Waarom zouden zo’n groot aantal supermooie actrices met hoge sociale status aan hysterische terreur doen ? Ik zie echt niet in welke reden ze daarvoor zouden kunnen hebben. Net zomin als de jongetjes die seksueel misbruikt werden door pastoors en veertig jaar later daarover gaan spreken. Dat is geen hysterische terreur. Wat opvalt in dergelijke gevallen is dat wanneer één persoon de zaak aan het licht brengt die dan wordt gevolgd door al de rest die gelijkaardige ervaring hebben. Ze zwijgen zolang omdat ze door de gebeurtenis getraumatiseerd zijn en de moed niet vinden de zaak aanhangig te maken. Toont er één moed, dan volgt de rest.

      • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

        Mr. Fend, heel fijn dat u opkomt voor de (verkrachte en aangerande) vrouwen. Zoals veel mannen kan Mr. Becu zich niet verplaatsen in de vrouw. Zelfs als de vrouwen alle moed bijeengeraapt hebben om kort na de verkrachting het bij de politie aan te geven, is de kans groot dat ze niet geloofd worden en zelfs weggelachen worden (zie ook harde en sarcastische reacties van sommige heren hierboven). Dan sta je daar in je kwetsbaarheid en weerloosheid. Niet moeilijk dat de slachtoffers het dan voor zich houden. Het is ook te pijnlijk om het hele proces te moeten ondergaan. En als ze het toch doorzetten, is de kans weer groot dat de verkrachter vrijuit gaat of de zaak geseponeerd wordt. Want hoe kan je het allemaal bewijzen als het enkel tussen de vrouw en de verkrachter ging? Vooral als de verkrachter een bekende was? Zijn woord tegen het hare …

    • Greta zegt:

      Hoe ernstig en delicaat het onderwerp toch wil ik reageren op uw eindconclusie en wel degelijk als vrouw zijnde.
      Als “in elke man een verkrachter schuilt” “schuilt in elke vrouw een verleidster”
      even onvolledig als uw stelling maar schuld en onschuld liggen niet zo éénzijdig aan één kant.
      Men dient niet bewust te spelen met gevoelens van een ander vrouw noch man.

      • Ines zegt:

        Beste Greta,
        Ik ben gelukkig nooit van dichtbij of van ver in aanraking gekomen met seksueel geweld, grotendeels door pure chance zeker, maar ook door mij en mijn dierbaren niet in situaties te brengen die voor mij als vrouw op dat gebied risico’s inhouden. Wij vrouwen voelen aan wanneer er iets niet klopt en soms moet je je gezond verstand laten spreken. Ik ben, na enkele decennia hier op deze aardbol, tot de conclusie gekomen dat beschaving, de overheid, cultuur, religie en maatschappelijke consensus veel kunnen regelen, verbieden, kanaliseren en verdringen op gebied van gepaste omgangsvormen enzo maar de geslachtdrift kan niet vernietigd worden. En aan wie is die oerkracht het meest uitgesproken toebedeeld? De heteroman. De fysiek dominante natuur van man laat zich niet beteugelen, zelfs niet door vele laagjes vernis.Vrouwen bezitten een andere oerkracht, de zorgende en levensgevende en die is per definitie niet dwingend of heersend. Verleiden zou niet tot fysiek geweld moeten leiden als hitsige mannen in staat waren om zichzelf onder controle te houden. Dat is de essentie, denk ik.

      • Fend zegt:

        Het is waar dat verleiden niet tot fysiek geweld leidt wanneer hitsige mannen in staat zijn zichzelf onder controle te houden. Dit omschrijft correct de impuls van verleiden en verleid worden. Maar verleiden is niet uitgesproken mannelijk of vrouwelijk. En controle verliezen betekent niet meteen fysiek geweld.

        Maar de omschreven klachten rond Weinstein zijn geen impulsieve daden, daar is sprake van voorbedachte rade. Hij nodigt zijn slachtoffers uit, na ontgoochelingen gaat hij hen thuis stalken en zelfs verkrachten. Hier is geen sprake meer van uit de hand gelopen oerkrachten. Het is een beredeneerde machtsuitoefening, misschien zelfs een ziekelijke.

  8. aghasee zegt:

    Wat Hans Becu zegt: hypocrisie. Het eeuwige ledikant.

    Gewone sterveling (m) zijnde heb ik geen weet van de geplogenheden in de betere hollywoodkringen.
    Wat ik wel -uit eigen ervaring- weet, is dat veel vrouwen plots geen scrupules meer hebben eens hun doel in zicht komt.

    Deze eloquente vrouw (m/v/x) denkt er ook het hare van:

  9. Fend zegt:

    Katie Hopkins, is dat die van ‘My fat story’ niet ? Ja, zij weet wel hoe zij ‘waarheden’ moet produceren, niet ? Als zij het niet zou weten, het is immers haar handelsmerk.

  10. hans becu zegt:

    Christel en feud
    Ik minimaliseer toch niks ? Ik zeg toch ook niet dat er nooit iets is gebeurd ? Ik zeg alleen dat het nooit op te lossen valt binnen het juridisch systeem, waar, advocaat of niet, de basisregel is en blijft dat iedereen onschuldig is tot het tegendeel is bewezen, ook bij sexuele misdrijven. Laat je dat basisprincipe los, dan is het einde zoek. En ik blijf erbij dat er altijd mensen zijn die de waarheid spreken, maar dat er ook altijd zijn die dat niet doen, en fantaseren, of zwaar overdrijven. En er zit een stuk hysterie in : herinner je de heisa rond Regina Louf in de nasleep van de Dutroux affaire : puur verzinsel, met de enthousiaste medewerking van de pers die er brood in zag. Het enige wat de pers moet doen is informeren waarover men zekerheid heeft. Dat is in dergelijke zaken zelden het geval. En ik pleit net voor verplichte discretie op straffe van zware sancties bij het onderzoek naar sexuele misdrijven, net om alle betrokkenen te beschermen, zeker het slachtoffer, voor wie aangifte doen zeer pijnlijk moet zijn, maar ook om de verdachte te beschermen tegen kwade wil. En dat van die politie die uitlacht, komaan zeg, dat is lang geleden misschien enkele keren gebeurd, maar nu ?

    • Christel Van den Maegdenbergh zegt:
      • Fend zegt:

        Raakt de essentie van het probleem aan: er moeten eerst doden vallen vooraleer . onderzoek wordt ingesteld wegens schuldig verzuim.

      • hans becu zegt:

        dit vind ik typisch als reactie. Natuurlijk maken politiemensen inschattingsfouten, net als magistraten, en ze zullen er altijd blijven maken. Dit incident bewijst niks over de algemene attitude terzake van de politiediensten. Of de aloude truc van de anekdotiek als argument.

      • Fend zegt:

        Echt, u kan dit typisch vinden als u dat wilt, maar Ik hoor vanuit alle streken van dit land hetzelfde verhaal, de politie treedt niet efficiënt op daar waar vrouwen in gevaar verkeren voor seksuele vergrijpen of agressie tout court.

      • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

        dit keer harde feiten : amper 13% van de klachten draait uit op een veroordeling en 44% ervan wordt geseponeerd! En te bedenken dat liefst 90% van de seksuele misdrijven niet aangegeven wordt, omdat de drempel om naar de politie te gaan nog steeds te hoog is en het vertrouwen in de autoriteiten zoek is.

        https://www.demorgen.be/binnenland/acht-verkrachtingen-per-dag-amper-veroordelingen-vn-legt-belgie-op-de-rooster-be25b065/

      • Fend zegt:

        Becu, u zou nu toch minstens het artikel moeten lezen dat Christel Van den Maegdenberg ons hier doorgeeft en ons uw reactie erover meedelen.

    • Fend zegt:

      Laat ik beginnen u erop te wijzen dat mijn naam niet feud is zoals u telkens in herhaling valt in het schrijven van mijn naam, neen, mijn naam is Fend.

      Maar qua redenering valt u eveneens in herhalingen van fouten: “Ik zeg toch ook niet dat er nooit iets is gebeurd?” vraagt u zich af terwijl u het zegt, maar ondertussen suggereert u dat wel, waarbij u telkens uitglijdt bij de pers “er zit een stuk hysterie in: herinner je de heisa rond Regina Louf…. puur verzinsel…. Het enige wat de pers moet doen…. “.

      Tja als de argumenten op zijn, dan spartelt men als een duivel in een wijnwater vat.

      Dat er na deze heisa misschien gebruik kan worden gemaakt van de jurisprudentie in de beoordeling van verkrachters, dat de straffen echt zwaar worden en dat er een aangepast soort aangifte wordt ontwikkeld voor belaagde vrouwen.

      • hans becu zegt:

        Fend : “ik zeg niet dat er nooit iets is gebeurd” wil zeggen dat ik effectief aanvaard dat er wel degelijk een probleem is. Maar dat probleem is zo oud als de straat, en iedereen met een ons verstand weet dat. Zeker in de artistieke wereld wordt wat afgevogeld. Ik word kritisch -én kregelig- als ik de steekvlam-emotie in de gazet lees van allerlei mensen die zich nu ineens geroepen voelen om soms decennia na datum massaal “uit de kast” te komen met “getuigenissen” die totaal niet te controleren zijn, net zoals het bij het”pedofilieschandaal” in de kerk overigens, waarbij alle zin voor proportie zoekraakt, want niemand kan het probleem kwantificeren. . Hoe beter een probleem onder controle is, hoe groter de maatschappelijke gevoeligheid ervoor. Geen zinnig mens zal betwisten dat de samenleving vroeger veel sexistischer was en veel minder aandacht had voor vrouwenrechten dan nu, of wel soms ?. En net die overreactie op basis van nauwelijks te controleren feiten die in een gazet-emogolf over ons worden uitgestort geeft de indruk van het tegendeel, en dat is mijn probleem.

      • Fend zegt:

        Indien u verkracht zou zijn geworden toen u 11 was, dan zou u dat ongetwijfeld begrijpen.

  11. bertie zegt:

    [Niemand betwist hier dat seksueel geweld ontoelaatbaar is. Het meningsverschil spitst zich toe op hoe actrices dat op hun beurt al dan niet misbruiken.]

    Carrièrevrouwen die op glazen plafonds stuiten, impliceert dat er eveneens carrièrevrouwen bestaan die niet op glazen plafonds stuiten en de top bereiken. Hen arrogantie verwijten zou ik niet doen: zonder een gezonde dosis zelfverzekerdheid waren zij zover niet geraakt.
    Dat beruchte glazen plafond zou misschien wel eens een jaloers uitvindsel kunnen zijn van roddelende subtoppende vrouwen-onder-elkaar, weet u wel.

    Voor een zeer groot deel wordt de scene in Hollywood bevolkt door hoeren en boeren, dat weet iedereen die de boekskes ook tussen de lijnen leest, behalve degene die er bijvoorbeeld na al die jaren warempel van overtuigd is gebleven dat de Slimste Mens ter Wereld wel degelijk een echte quizmaster heeft van een echte quiz in plaats van een onvervalste presentator van een showprogramma.
    Waar waren al die misbruikte filmsterren, die van toneelspelen hun broodwinning hebben gemaakt, toen er duizend van hun seksegenoten werden aangerand in Keulen? Was dat geen beter “momentum” geweest om massaal uit de kast te komen?
    Good Old Harvey, dat ranzige zwijn, is gedefenestreerd – ik herhaal: om redenen die met gepaste of ongepaste seks met of zonder wederzijdse instemming allicht niets te maken hebben – en de rest in de filmindustrie zal gewoon verder zijn gang blijven gaan, niets nieuws onder de zon.
    Iedereen herinnert zich Marilyn Monroe nog wel als het sekssymbool van haar generatie, maar het zijn schijnheiligaards die geloven dat haar tijdgenote Grace Kelly maagdelijk in het huwelijksbootje stapte bij Rainier van Monaco.

    #metoo lijkt daarom heel erg op #jesuischarlie

    En dat, zie het besluit van JS zelf, is zeer jammer voor al die echte slachtoffers.

    PS. Trump heeft overigens getweet dat Weinstein een van de grootste campagnedonors van Hillary is. D’r is dus duidelijk iets anders met hem aan de hand dan seksueel ontoelaatbaar gedrag, om zo een wereldwijde hetze tegen hem te ontketenen. Zelfs naïeve Democraten schieten niet op die manier in hun eigen voet.
    Tenzij… president Trump slimmer is geweest dan we allemaal denken, en de koud gepakte Democraten nu niet anders meer kunnen dan binnensmonds hartsgrondig vloekend afscheid nemen van deze pussygrabbende geldmachine.

    • Fend zegt:

      “Carrièrevrouwen die op glazen plafonds stuiten, impliceert eveneens dat er carrièrevrouwen bestaan die niet op glazen plafonds stuiten en de top bereiken”. Kijk eens aan, nog een duivel in een wijwater vat.

      U haalt alles dooreen. Er is een politieke Weinstein, een commerciële, een film producerende, een Oscar uitdelende, een actrice verslindende, etc. Dit destilleren tot een zelfgemaakt brouwsel is ongeloofwaardig. Het spreekt voor zich dat wanneer iemand in de kijker komt te staan, dat dan vervolgens alles eraan zal mogen geloven.

      U suggereert ook veel te veel dat die vrouwen het allemaal zelf hebben uitgelokt. Uw passage over Grace Kelly is ronduit walgelijk, u zegt daarmee eigenlijk dat wel iedereen wist wie Monroe was maar dat die Kelly niet veel beter was. Uw platte boodschap hebben we begrepen. Ik herinner er u aan dat het thema hier niet “de lust van de vrouwen” is, maar aanrandingen en verkrachtingen van een serie actrices.

      Het momentum om uit de kast te komen, zou het moment zijn geweest waarop duizenden seksgenoten werden aangerand in Keulen. Kijk, alsof zij dan hun kwetsuren in de strijd zouden gaan werpen ten voordele van anderen. Het zijn actrices, ok, maar ook gewoon vrouwen waarvan sommige aangerand en andere verkracht, maar bij mijn weten zijn het geen helden. Per uitzondering…

      ….een video uit 2005 komt nu boven water waarin Courtney Love, niet de eerste de beste, publiek jonge actrices waarschuwt voor ene Weinstein ‘bij riscio te worden beticht voor blaam… indien je wordt uitgenodigd voor een privéfeestje in Four Seasons, ga dan niet.” Dat kostte haar een banvloek van CAA, een artistieke coöperatie. Een mooi spoor dat die Courtney achterliet.

      • hans becu zegt:

        Fend : het verschil tussen de verhalen van al die actrieskes die zich ineens jaren later” iets herinneren” en Keulen is dat Keulen gebaseerd is op onmiddellijke en precieze aangifte van de feiten, die alle duidelijk gelinkt aan een periode en een plaats. Dat is valabele en controleerbare informatie. Grace Kelly en Marylin Monroe zijn al 50 jaar dood, en Courtney Love had blijkbaar gelijk. Verstandig mens, die Courtney.

      • Fend zegt:

        In Keulen hadden ze maatschappelijk niets te vrezen, het waren mannen met donkere huiden… In Hollywood hadden ze maatschappelijk wel iets te vrezen en het was één machtige, rijke en dikke witte vent. Het verschil is inderdaad zeer groot.

        Actrieskes zou ik die dames zeker niet noemen. Er zit groot talent tussen.

        Kelly en Monroe verhaal komt niet van mij, daarvoor moet u bij Bertie zijn.

        Dat zou ik zo denken dat die Courtney een verstandig mens is. En gelijk had ze zeker. Vooral nu is dat duidelijk geworden hoezeer ze gelijk had. Ze had er zelfs een banvloek voor over… maar niet iedereen is Courtney Love hé, niet iedereen is extreem tot het uiterste, niet iedereen analyseert zonder grenzen, niet iedereen veegt zijn voeten aan macht en respectabiliteit.

  12. Ines zegt:

    Aan Fend: er scheelt indd duidelijk iets aan die Weinstein en die actrices hebben er niks bij te winnen om zulke dingen te verzinnen.Ik denk dat iedereen dit nu wel gaat beginnen snappen. Wat wel vragen oproept bij mensen is altijd het late opbiechten van al deze aanrandingen en het sneeuwbaleffect na de eerste onthulling. Door al die gelijktijdige onthullingen uit de zo al ongeloofwaardige glamourwereld ontstaat er een inflatie op de waarhe(i)d(en).

    • Fend zegt:

      Het is misschien net omdat wanneer er ziekelijke dingen gebeuren in een milieu waarvan men het totaal niet verwacht, dat slachtoffers zwijgen. Die actrices weten toch dat ze nooit geloofd zullen worden, niet? En het is ook niet erg glamour om te laten noteren dat je verkracht werd. Er bestaat ook zoiets als eigenwaarde.

      Stel dat een lucide jongen van 11 jaar in 1950 een klacht zou hebben ingediend of zelfs maar gewoon rondgebazuind dat meneer de pastoor hem had verkracht, zou iemand daar naar hebben geluisterd? Neen. De familie zou ervoor hebben gezorgd dat die jongen zweeg. Daarvoor hadden ze in die tijd efficiënte middelen. Maar de koorknaap vergeet het niet, nooit.

      Mooie actrices die in een net van een naar mijn mening “psychopaat” terechtkomen en die hen gelijktijdig ook Palmes d’or en Oscars geeft, zullen wel voldoende verward zijn om nog te kunnen spreken met recht.

      Dat neemt echter niet weg dat ze ermee zitten, de koorknapen en de actrices. Ze kroppen het op tot het er letterlijk uit vliegt.

      • hans becu zegt:

        Fend : wees nu eens concreet. De perceptie is dat er een groot gigantisch probleem met pedofilie was in de kerk, terwijl daarover totaal geen betrouwbare want verifieerbare cijfers beschikbaar zijn. Er was een probleem, niemand betwist dat, maar de vraag is of het probleem incidenteel of structureel is. Incidentele problemen zijn ook belangrijk, maar niet van dezelfde orde als structurele. Want zelfs al aanvaard je dat de 300 klachten die decennia na datum officieel geregistreerd werden reeël zijn, en zelfs al schat je die die nog 10 keer hoger in omdat veel mensen zwegen, dan is er nog geen sprake van een structureel probleem als je die 300 afzet tegen miljoenen jongeren die gedurende decennia in het Katholiek onderwijs opgeleid werden. Een idee : er studeren in het KO anno 2017 730.000 ll., elk jaar weer. Over een periode van 30 jaar betekent dat meer dan 20 miljoen.

      • Fend zegt:

        Ach wat, is dat belangrijk of het nu incidentele of structurele problemen zijn? Het is niet omdat er miljoenen jongeren in het Katholiek onderwijs worden opgeleid dat men zijn ogen moet dichtdoen voor “maar” 300 slachtoffertjes. Die 300 hebben de verdienste te hebben gewezen naar iets dat lange tijd een taboe was, waardoor herhaling moeilijker zal worden. Althans in Katholieke middens.

        Ik herinner mij dat mijn grootmoeder ooit vertelde dat de pastoor van hun gemeente had moeten vluchten naar Frankrijk omdat hij kinderen bepotelde. Een paar mannen waren razend geworden, ze zouden hem hebben willen vermoorden. Maar de meesten hebben gezwegen, zo zit de wereld nu eenmaal in mekaar.

        Maar wat ik wilde zeggen is dat perverse types altijd een weg schijnen vinden voor de uitoefening van hun perversiteiten en dat het altijd een weg die echt bijna niemand had kunnen voorzien. Buiten de Kassandra en Courtney gerekend, maar die worden niet geloofd of onschadelijk gemaakt.

    • hans becu zegt:

      Sommige mensen doen alles om in de media te komen. Sommigen fantaseren ook bij het leven, of liegen uit wraak, en kennen uit winstbejag of ambitie niet de minste scrupules. Of ze overdrijven grandioos en blazen de feiten op. Dat aspect wordt altijd vergeten. Ik moet bij deze discussie altijd denken aan juf Magalie van de Blokkendoos, belaagd door tientallen hysterische wijven, die mekaar de kop zotpraatten, rotsvast van hun gelijk overtuigd waren, en die overtuiging zonder de minste schroom in de pers gooiden. De pers maakte zonder de minste controle melding van die feiten. Arme Magalie. Die is ook verkracht.

      • Fend zegt:

        Ja ja, er lopen grote leugenaars en hysterici rond. En jawel, de pers maakt melding van feiten zonder controle. Maar dit is hier niet het onderwerp. Was juf Magalie niet voornamelijk belaagd door Marokkaanse vrouwen die inderdaad spoken moeten hebben gezien.

        Niet iedere situatie is dezelfde, ook niet wanneer de cijfers kloppen (tientallen vrouwen die één persoon beschuldigen). Maar ik begrijp uw suggestie zeer goed hoor. De tientallen hysterische wijven die mekaar de kop zotpraatten – de tientallen actrieskes die zich plots iets schijnen te herinneren en er de pers bijsleuren (zie hoger bij Becu) , de arme Magalie en ook die arme Weinstein.

        Zo, de verkrachter verkracht.

        U heeft iets met hysterie, het maakt u eindeloos razend. Weet dat die actrices zeker niet hysterisch zijn, een hysterisch persoon kan geen tien jaar wachten met het uiten van zijn klachten.

  13. Hans Becu zegt:

    Fend

    Hoezo, controle op de feiten door de pers is hier niet van toepassing ? Hoe heeft de pers de waarheidswaarde van de uitspraken van de aktrieskes over Weinstein gecontroleerd ? Ze hebben gewoon niks gecontroleerd, wat hoe hadden ze dat in godsnaam moeten doen ? DNA testen laten uitvoeren 20 jaar na de feiten ? Detectief Van Zwam inschakelen ? Veronderstel dat ik een Bv ben. Iedere scheet die ik laat haalt de pers. Morgen begin ik te roepen dat Pater Puistjens mij in 1975 aan mijn pietje heeft getrokken. ik haal daarmee uiteraard de pers en we zijn vertrokken.

  14. Fend zegt:

    Je zegt het zelf. Controle op de feiten is niet van toepassing gezien de pers dat niet kan. De rechter zal daar misschien wel in slagen zonder DNA testen.

    • Hans Becu zegt:

      Feiten die je niet kan controleren zijn geen gevalideerde info en hoor je als journalist niet te publiceren. Is dat nu zo.moeilijk ? En hoe kan een rechter oordelen over schuld zonder materieel bewijs ?

  15. Jan Kniesoor zegt:

    Wat zou men daar nog kunnen aan toevoegen, tenzij misschien dat volgens mij de naam van die producer in Hollywood niet Weinstein, maar Schweinstein is? Kijk maar eens goed naar de afbeelding : varkensoogjes! Drama, drama, drama…

    Even relativeren toch…
    Een kleine eeuw geleden deed de Amerikaanse cinema alsook de mode van de flapper-girls en garçonnes zijn intrede. Het was de opkomst van o.m. de panty en de charleston :
    “…
    want dit is geen pavane of geen sarabande meer
    dat is geen gigue of geen allemande meer
    en geen wals
    dat is ‘nen charleston
    ‘nen boerecharleston
    van Gaston op zijnen basson
    …”
    (Paul Van Ostaijen)

    “De flapper-girls hadden ook een eigen taalgebruik (‘slang’), met geheel eigen woorden en uitdrukkingen, zoals “snugglepup” (een man die vaak feestjes bezoekt), “barney-mugging” (sexy), or “That’s the bee’s knees” (dat is geweldig) en “That’s so Jake”; sommige van deze hebben de tand des tijds tot op vandaag doorstaan.“ (Wikipedia).

    “La Garçonne” was ook de naam van een virulente roman van de Franse schrijver Victor Margueritte (°1866-†1942), geboren in Blida, bijgenaamd ‘La Ville des Roses’ in Frans Algerije, als zoon van een oorlogsheld, over een onafhankelijke jongedame die er een zeer vrij seksueel leven op nahield met verscheidene partners (mannen én vrouwen). Het boek veroorzaakte een schandaal, maar had veel succes. Het kostte hem wel zijn Legioen van Eer. Een nieuwe generatie zelfbewuste vrouwen was geboren…

    • Fend zegt:

      Een beetje lichtheid kan hier zeker geen kwaad, zeker na een hoop reacties die mij waarlijk doen denken aan verwantschap met de Malleus Maleficarum. Zege voor de vlinders.

      • Jan Kniesoor zegt:

        Heksenvervolging, niet?

      • Fend zegt:

        Jawel, en redelijk griezelig.
        De zogenaamde heksen van Salem kregen twee mogelijkheden eens ze als heks werden herkend. Ofwel ontkenden ze na marteling gemeenschap met de duivel en dan werden ze meteen opgehangen. Dat waren de sterke. Ofwel twijfelden ze en dan kregen ze wat meer bedenktijd, uiteraard om andere heksen aan te geven. Dat waren de zwakke.

  16. bertie zegt:

    Uiteraard straalt elke actrice sex-appeal uit, anders zou ze geen actrice zijn. De gulden regel hoe mannen met vrouwen omgaan is: kijken mag, maar aankomen niet. In relatie met actrices geldt eerder: kijken moet, altijd en overal, en aankomen mag nog steeds nergens, prima.
    Maar plots wordt het bewonderend nafluiten door bouwvakkers nu voorgesteld als een even erg, zo niet veel en véél erger ongepast gedrag dan door een bende misdadigers in groep verkracht worden en voor dood achtergelaten.
    Als vooraanstaande actrice heb je de verdomde plicht om vandaag mee te doen aan #metoo, of je hoort er gewoon niet meer bij en telt niet meer mee.
    Een a-typische actrice als Mayim Bialik laat #metoo links liggen en bekent dat zij het niet zo nodig vindt om altijd en overal te moeten bekeken worden, maar liefst alleen op haar werk. Zij krijgt met deze volkomen logische houding in andere beroepsdisciplines de woedende banbliksems van de acterende goegemeente over zich heen, die dat niet pikken en de onmiskenbare pin-upstatus van alle actrices allemaal samen op één en dezelfde seksuele aanrandingshoop gooien.
    Er is wel degelijk sprake van massa-hysterie, waar ook al mensen in Vlaanderen aan beginnen te lijden.

    Want wat trouwens te verwachten was, zijn er op #metoo nu ook al ontelbare actrices aangemeld, die zich nochtans heel goed bewust waren van wat zij uitspookten. Het is aartsmoeilijk om nog het kaf van het koren te scheiden. Gelukkkig is het tij reeds aan het keren en gaan er her en der al stemmen op om, naar analogie met de sportwereld, ook in het blitse Hollywood een soort van dopingcontrole in te voeren. De volgende Oscar voor vrouwelijke hoofdrol zal slechts uitgereikt worden aan een actrice die ondubbelzinnig géén slachtoffer is geweest van seksuele aanranding, niet voor en niet achter de schermen. Kwestie van zekerheid te hebben over iemand met de juiste pedigree en de nodige vastberadenheid voor de toekenning van zo een belangrijke prijs. (Of moeten ze hem voortaan misschien geven aan wie wél seksueel aangerand werd, als een soort eeuwige boetedoening? Wat een toekomstig dilemma!)

    Dat het glamoureuze imago van filmsterren van vroeger en nu in de werkelijkheid niet overeenstemt met wat hun fans erover dromen of ervan verwachten, valt buiten mijn verantwoordelijkheid. De filmwereld van 100 jaar geleden was al een illusie, die op vandaag alleen maar groter is geworden. Er doen hardnekkige geruchten de ronde dat Louis B. Mayer (de grote bullebak van een baas van MGM) in zijn gloriedagen een heus bordeel liet uitbaten. Wanneer die bewering waar blijkt, zullen sommige lezers misschien van hun klapstoel vallen, maar ik alvast niet. Andere tijden, andere zeden, jaja, het zal wel.

  17. bertie zegt:

    De 41-jarige Reese Witherspoon meldt via #metoo dat zij eveneens seksueel is aangerand, en wel op 16-jarige leeftijd. Erg, vreselijk erg, maar niet zozeer voor Reese.

    Reese was 16 in 1992. Waar zij zich toen ook bevond in de Verenigde Staten, was zij minderjarig en zoniet onder de lijfelijke, dan toch nog altijd onder de wettelijke vertegenwoordiging van haar beide ouders. Zelfs in de zedeloze en verwilderde Verenigde Staten van 1992 – wanneer gouverneur en latere president Clinton reeds zijn seksuele intimidatie met medewerkster Paula Jones aan het begaan was, de sigaar kwam pas later – vind ik het moeilijk te geloven dat een 16-jarig meisje haar liefhebbende ouders niet op de hoogte gebracht zou hebben van enig seksueel ontoelaatbaar gedrag dat zij tegen haar zin moest beleven. Schuldig verzuim moet niet alleen verweten worden aan onfatsoenlijke politiemensen.

    Reese was 16 in 1992, 25 jaar geleden. Wie het ook was die haar heeft aangerand, en van wie zij de naam angstvallig geheim houdt, heeft geen belang meer. Seksuele misdrijven in de Verenigde Staten, zelfs begaan met minderjarigen, hebben een verjaringstermijn. Maar dankzij de bekentenis op #metoo blijft Reese (“OMG, nee, zij óók!”) alsnog bij de club der fatsoenlijke actrices horen.

    Reese was 16 in 1992. Haar Oscar behaalde zij reeds in 2006. Natúúrlijk moet zij ook wel seksueel aangerand zijn. Dat beruchte glazen plafond is in Amerika uitgevonden in 1978. Voor die datum wist iedereen in de wijde wereld dat Hollywood intern gewoon een hol van verderf was. Vreselijk erg allemaal en liefst niet te veel nadenken over hoe een “wereldster” van haar fatsoenlijk voetstuk dondert, of fatsoenlijk van haar voetstuk dondert. (“OMG, ja, zij óók!”)

    Maar hou AUB op met ontoelaatbare seksuele aanrandingen in de carrière-uitbouw van filmactrices in Hollywood te vergelijken en op één lijn te stellen met crimineel seksueel geweld in de rest van de wereld, dat trekt het laatste nog geen beetje in het belachelijke.
    De echte slachtoffers zullen u oneindig dankbaar zijn, JS eveneens en het meest van al ikzelf. Deze onschuldige ex-koorknaap die in tempore zéér suspecto niét misbruikt werd, voelt zich haast als een voorhistorisch monster zonder het minste fatsoen.

    • Fend zegt:

      Kent u echte slachtoffers ?

      • aghasee zegt:

        Ja. Van zéér dichtbij.
        En u?
        Wat ik weet van een écht slachtoffer, is dat zij lak heeft aan al die massa/mediahysterie.
        Proberen vergeten is wat echte slachtoffers doen. De schaamte en de pijn stilletjes verbijten op hun eentje. Vooral niet teveel rumoer rond maken. Zwijgen.
        De enigen die bij dergelijke pop-up-bewegingen wel varen zijn de internetgiganten en de bijhorende adverteerders. Je kan je niet voorstellen hoeveel ‘clicks’ zo’n ‘story’ oplevert.
        Kassa.

      • Fend zegt:

        Twee van zeer dichtbij en twee personen wie ik vrij goed ken en met wie ik regelmatig contact heb. Allen zoeken ze hun eigen weg om de pijn te verwerken. Eén is bijzonder wantrouwig geworden, een andere vrouw verdringt het stoïcijns want het leven gaat verder, de derde vrouw praat er nog steeds over, misschien omdat ze niet kan begrijpen hoe dat is kunnen voorvallen en waarom ze het niet kon voorkomen, zij die altijd op haar hoede is, het is een obsessie aan het worden, en de vierde vrouw schrijft het van zich af. Alle vier reageren ze anders op de actrices-zaak, het raakt hen allen omdat ze blijkbaar met hun eigen ervaring nog steeds geen weg kunnen, in vraag stellen, en omdat ze raakpunten zoeken.
        Het glamourmilieu maakt geen verschil, verkrachting is verkrachting, ze zoeken naar herkenningspunten, kijken naar de blik van die en die, bestuderen gedrag, uitspraken, wegen alles af, enzovoort enzoverder.
        Dat daarvan een hysterische zaak wordt gemaakt is zielig, maar de hysterie komt uit verschillende hoeken, en vertelt veel over de standpunten die worden ingenomen.
        Dat zo’n verhaal lucratief kan worden is in zekere zin pervers.

  18. Ines zegt:

    Aan Fend: op de site van Volkskrant staat een bijzonder verhelderend en interessant stukje vertaald uit Amerikaanse media over de context waarin Weinstein opereerde. Ik krijg de link niet geplaatst dus ik geef gewoon de titel mee: “Harvey Weinstein: kind van de jaren zeventig.”

    • Fend zegt:

      Dank u wel, interessant artikel dat een sluier oplicht van overgang van de laatste grote creatieve periode tot heden, waarin centraal, de seksuele zede. Maar de berekenzucht, het machtsmisbruik en de intimidaties van het personage liepen ondertussen als een rode draad door de twee periodes heen. Dat is te lezen bij nrc.nl, “Iedereen fluisterde over Weinstein, niemand sprak.” Ik kan moeilijk aannemen dat verkrachting een puur gevolg zouden zijn van die dionysische zeden uit zijn jeugd, maar wel dat zijn calculerend en wraakzuchtig karakter het dionysische ‘alles is gepermitteerd’ naar zijn hand heeft gezet.

      • Hans Becu zegt:

        Fend. Lees het meest.recente artikel van JS hierboven, en je zal mss. EINDELIJK snappen waarover het gaat.

      • Fend zegt:

        Becu, U kan akkoord zijn met de mening van J.S..U kan ook EINDELOOS hetzelfde herhalen. Maar stop EINDELIJK eens met anderen uw mening op te dringen.

  19. Hans Becu zegt:

    Fend
    Stop dan zelf met eindeloos jezelf te herhalen.

Reacties zijn gesloten.