RIP Dylan Vandersnickt: hier past recuperatie noch leedvermaak

Dylan2

Gisteren bereikte me het bericht dat de 24-jarige Dylan Vandersnickt dood is aangetroffen en zich vermoedelijk het leven heeft benomen.
Die naam zegt u misschien al niets meer,- het nieuws verdampt snel,- maar Dylan Vandersnickt was tot voor kort jong-NVA-ondervoorzitter en kwam in mei van dit jaar in opspraak omwille van een cartoon die hij had gefabriceerd, waarin een Arabische migrant een herkenbaar in beeld gebrachte linkse activiste verkracht.
Eerder had Dylan zich ook al laten opmerken met het verdedigen van een bedenkelijke montage waarin PvdA-studenten het lot werd toegewenst van dissidenten in het Chileense Pinochet-regime uit de jaren ’70 en ’80 van vorige eeuw, die men uit een helikopter in zee pleegde te gooien. Dat was bedoeld als reactie op het verstoren van een lezing van Theo Francken door extreem-links.
Ik heb daar toen ferm tegen gereageerd in een column, geplaatst op 17 mei, waarbij ik o.m. via Twitter het jong-NVA-bestuur aanmaande om afstand te nemen van dit soort beeldtaal en zijn gebruiker. Dat gebeurde ook. Vandersnickt moest zich publiek excuseren (wat hij maar half deed), moest mediagewijs spitsroeden lopen, nam ontslag als jong-NVA-ondervoorzitter, en werd uiteindelijk uit de partij gezet: de imagoschade was te groot geworden, tijd voor ontlasting langs de achterdeur.
Nu pas, met het nieuws van zijn overlijden,vermoed ik dat daar een persoonlijk drama aan te pas is gekomen, misschien wel een zwart gat, een gebroken politieke carrière, ook al hield Dylan zich sindsdien bezig met een schimmig groepje, genaamd Schild & Vrienden. Er kunnen andere factoren uit de privé-sfeer meegespeeld hebben. Niettemin mag het ons even doen nadenken over de impact van woorden en de manier hoe het spel gespeeld wordt.
De politiek is geen bedrijf voor watjes: “If you can’t stand the heat, get out of the kitchen” geldt hier meer dan waar ook. Uitgerekend de N-VA, de partij van Dylan, staat er voor bekend dat ze heel weinig scrupules aan de dag legt, als het erom gaat iemand te beschadigen die politiek in de weg loopt. Ik ken zo’n geval van heel dichtbij. En Vandersnickt tastte met zijn fameuze verkrachtingscartoon zelf wel de grenzen af van de goede smaak
Niettemin stemt het idee, dat ik misschien deze jongeman ook een duwtje heb gegeven richting afgrond, niet bepaald vrolijk. Af en toe moet men zich afvragen waar men mee bezig is. Charlie blijft voor ons de absolute norm, het recht om te beledigen en te choqueren in naam van de vrijemeningsuiting, maar op de duur lijkt het wel op het experiment waarin ratten in één ruimte worden gezet tot ze elkaar opeten. Sanctorum staat daarbij bekend als een “scherpe pen” die niemand spaart, zeker niet wie zich politiek op de voorgrond plaatst. Applaus bij elke steek. Maar mensen lopen met een pantser rond –anders overleef je gewoon niet- en dat pantser bevat zwakke plekken. Bewust of onbewust worden die gezocht, zoals een goed debater ook de zwaktes van zijn tegenstander uitbuit, of zoals de Bosniërs verleden zaterdag de lamentabele Belgische verdediging te grazen namen.
Dus ja, dit gaat over met scherp schieten, terugschieten, maar ook over menselijke kwetsbaarheid, en waarom nu net de grootste sarcasten misschien wel de meeste zwakke plekken hebben die ze met veel branie proberen af te schermen.
Zijn we toch wat kwetsbaarder dan we naar buiten uit willen laten uitschijnen? Zijn de psychiatrische patiënten of de sociopathische gevallen diegenen waarvan de muur gesloopt werd, en die aan het voortdurende intermenselijke geweld zijn bezweken, onder het motto “l’enfer c’est les autres”?
Komt het er uiteindelijk toch vooral op aan om je te handhaven ten koste van de andere, en zijn de sociale media het slagveld bij uitstek waar deze permanente oorlog van allen tegen allen wordt uitgevochten?
Ik zie nu al dat rechts het drama volop recupereert, en dat links heimelijk gniffelt. Beide attitudes vind ik bijzonder ongepast. Een reflectie over politieke zeden, de lynchcultuur (aan alle zijden), de sociale dwang om mee te gaan in de rat race, en het gebrek aan empathische educatie is wél zinvol. Bij deze.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op RIP Dylan Vandersnickt: hier past recuperatie noch leedvermaak

  1. Ines zegt:

    Wat als… brengt die jongen niet terug. Voor iemand zelfmoord pleegt ontwikkelt zich vaak een lang en stil proces van psychisch lijden en de eersten die dat zouden moeten aanvoelen zijn de mensen uit zijn dichte omgeving. Ik denk niet dat zijn fratsen en de daaropvolgende heisa de oorzaak zijn van dit drama. Ikzelf heb tieners in het middelbaar en en als ik de triestige verhalen mag geloven lopen er heel veel jonge mensen rond die psychisch in nood zijn. Zelfverminking en een verstoorde seksuele indentiteit zijn tegenwoordig de regel ipv de uitzondering. Mensen hier met kinderen moeten maar eens het onderwerp aansnijden bij hun kroost en de verhalen over klasgenootjes die dagelijks met zwarte gedachten rondlopen zullen schoorvoetend maar zeker verteld worden. Daarom dat een actie als Rode Neuzen Dag zo goed aanslaat, al is het niet de taak van een commerciële zender maar van de overheid om ervoor te zorgen dat kinderen en jongeren die psychisch lijden echte hulp krijgen en daarmee bedoel ik niet verdoven met pillen. Welke partij of organisatie durft dit thema op de agenda te plaatsen?

    • Paul Vanhoovels zegt:

      U zal de enige zijn die deze vraag stelt.
      Politiek heeft geen interesse voor mensen die op bevel door een van hen geliquideerd worden.
      Er wordt zelfs geen vraag gesteld over de terechtheid van de liquidatie achteraf.
      De rangen worden gesloten en de hoofden kijken de andere richting uit.
      Tot op heden heb ik reeds drie personen gekend die zichzelf van het leven hebben beroofd omwille van politiek indekken van onterecht uitoefenen van teveel macht.
      Op enige empathie moet er in die wereld niet gerekend worden.
      De leider geeft het bevel en de sluipmoordenaars voltrekken het vonnis.
      Zelfs nog indien de leider niet de intentie had om het zover te laten komen.
      De hoogte van de galg wordt achteraf niet meer met hem besproken.
      Er zal dus geen antwoord zijn of komen op uw vraag.

  2. Jan Kniesoor zegt:

    Het extremisme aan de politieke linkerzijde roept extremisme op aan de andere kant en vice versa, zodat alleen nog de vraag overblijft, wie er het eerst mee begonnen is. Politieke correctheid is geen voorrecht van links, ook degenen die met rechtse standpunten graag een schot voor de boeg lossen, hebben er behoefte aan. De cirkel is rond, is mijn bedenking.

    Hoe dan ook blijft het een maatschappelijk probleem, die individuele zelfdodingen. De eerste keer dat je er eentje meemaakt in je vriendenkring, kijk je vreemd op. Bizar hoe iemand die nog gezond van lijf en leden is, er plots een eind aan maakt. Na een aantal die je op die manier het hoekje ziet omgaan, treedt een zekere gelatenheid en berusting op zoals doorgaans met het doodgaan van de naaste het geval is.

    Zijn er hier niet meer mannen dan vrouwen slachtoffer? Een persoonlijke indruk die mogelijks niet klopt met de realiteit, omdat om te beginnen het onderscheid tussen man en vrouw niet meer bestaat, men vraagt naar je gender. Er bestaan master studies gender e.d. en zelfs een recente ontwikkeling in de literatuurwetenschap met die naam, een invalshoek die blijkbaar succes oogst…

    We staan dagelijks collectief stil in het verkeer, wat ontbreekt is tenslotte nog de collectieve zelfdoding : alle individuen besluiten collectief dat er geen vervolg meer te breien is aan de verkeersellende en de rotzooi die eruit voortvloeit. Het zou minder laf zijn dan het verder laten gedijen van de massapsychose, waarbij het concept van de auto als oplossing voor meer mobiliteit als virus verder in de menselijke geest blijft woekeren.

    The strong will survive : er is altijd wel een plan B, en zelfs een plan C, D, enz. Blijkbaar zijn er steeds meer mensen (mannen?) waarvoor er in dit leven geen plan B meer bestaat. Misschien moet men uit den treure de vraag geserveerd krijgen : Wozu sind Kriege da?

    Innige deelneming aan familie en vrienden van deze jongeman uit Zottegem.

    • Paul Vanhoovels zegt:

      Sorry hoor; maar de laatste zin uit uw reactie ben ik glansrijk vergeten.
      Mijn medeleven dus ook. Maar het is en blijft mogelijk een magere troost.
      Politiek zoekt en maakt slachtoffers. Terecht of ten onrechte is de vraag niet.
      Er is een categorie mensen die zichzelf bevredigen door anderen uit het leven te zien stappen. In de politiek vindt je er meer dan elders.
      Het is een bewezen geschiedkundig feit dat indien wet en toezicht vervallen dat er 30 % onder ons met immense vreugde zullen doden.
      Of denkt er nog iemand dat Hitler een uitzondering was?

      • Jan Kniesoor zegt:

        In de politiek vind je … veel si en la, links lullen en rechts zakken vullen, met als schoolvoorbeeld de Wereld Meisjesdag! Het is alleszins de verdienste van het feminisme te hebben aangetoond dat men niet van het mannelijk geslacht moet zijn om zijn zakken te vullen! Ontwikkelingssamenwerking = export liberaal feminisme. That’s what is is!

Reacties zijn gesloten.