Rudi Vranckx deelt te Mosul gitaren uit: IS nog maar pas weg, en de jammende gabbers zijn al terug

Vranckx2

Ik weet dat het goed staat voor een intellectueel om te zeggen: “Ik kijk zelden TV, en zo ja enkel naar Culture Club”, maar neen, helaas: dat cultuurprogramma op Canvas is zo’n vreselijk aanstellerig onding met laagdrempelige pretenties dat het me elke zin beneemt om naar een museum te gaan, een boek te lezen of een Wagner-opera door de huiskamer te laten knallen.
Dat laatste gebeurt hier sowieso, en wel via een zelf samengestelde installatie die steeds in opbouw is, een dradenwirwar die de modale huisvrouw tot wanhoop drijft, biddend tot de hemel dat die Geert Hunaerts stuurt.
Wie? Inderdaad: de held van het VijfTV-programma “Help, mijn man is een klusser”, een realityprogramma waarin hulp wordt geboden aan wanhopige vrouwen van doe-het-zelvers die vaak al jaren in onafgemaakte huizen bivakkeren.” Vergeet Culture Club, dit is echt uit het leven gegrepen tragiek vol “kippenvelmomenten” maar met een happy end, namelijk wanneer Geert zijn ploeg échte klussers laat aanrukken, de schrikwekkende bouwval omtovert tot een aardig nestje, en in één moeite een relatie terug op de sporen zet. Wanhopige vrouwen van doe-het-zelvers, wie herkent zich niet in één van beiden?
Natuurlijk begint het na tien minuten echt wel op de zenuwen te werken, die pose van Geert als Zwaanridder en reddende engel, troostende schouder inbegrepen. Wanhopige vrouwen worden er zeker niet aangemoedigd om IRL hun verwarde vent zelf de les te lezen, een schop onder zijn kont te geven, eventueel ook de seksstaking als pressiemiddel in te zetten, neen, ze moeten wenen en hopen dat Geert aanbelt (dat gebeurt dan ook quasi spontaan-toevallig), een kans die zowat moet gelijk staan met het groot lot winnen. De 999999 andere wanhopige vrouwen hebben dan gewoon pech en moeten doorgaan met (wan)hopen, geduld oefenen en over de kabels struikelen. Of waarom Vijf TV, een zender die zich vooral op vrouwen richt (“Wijf TV”), zich eigenlijk in een middeleeuwse setting beweegt.

“Imagine”
Dat gevoel had ik ook –ja, dit wordt een éénmalige TV-rubriek-, bij een heel andere maar toch weer dezelfde enscenering rond hulpvaardigheid met veel camera’s in de buurt: sterreporter Rudi Vranckx die in het van IS bevrijde Mosul/Irak alhier verzamelde muziekinstrumenten kwam aandragen, want die waren verboden in het kalifaat. Kippenvelmomenten, weerom. We zien twee dankbare Mosulenaars Imagine van John Lennon spelen, terwijl je Rudi ziet luisteren en duidelijk denkt: “wat ben ik toch een goed mens”.
En ja, vreselijk, ik weet het, mijn associatief brein speelt me weer parten, maar die twee Iraakse gabbers met hun gitaar, een Beatles-song spelend tussen het puin, deden me exact denken aan hoger vernoemde klussers die met Cultuur of zo bezig zijn terwijl hun vrouwen een potje trachten te koken tussen de brokstukken. IS is dan wel verjaagd, maar John Lennon is in de plaats gekomen, zonder onderbreking, zonder pauze, alsof iemand schrik had dat de Irakezen het alleen gingen uitzoeken.
Rudi en Geert, twee TV-ridders, met dat verschil dat Geert tenminste nog aan de kant staat van de moeders, terwijl Rudi de uit hun kelders gekropen klussers op straat laat jammen. Ineens leek de gitaarscène me een metafoor voor de mannencultuur tout-court, het zichzelf interessant vinden en de metafysica demonstreren middels muziek die uit het puin weerklinkt. Gezwollen idealisme, nu al, op die geteisterde plek waar mensen nog volop bij hun positieven moeten komen. Straks krijgen we Bach, als de violen gearriveerd zijn, en dan hopen die vrouwen misschien wel stiekem dat IS nog eens langskomt, hou me tegen als ik overdrijf.

 

IS is dan wel verjaagd, maar John Lennon is in de plaats gekomen, zonder onderbreking, zonder pauze, alsof iemand schrik had dat de Irakezen het alleen gingen uitzoeken.

Rudi Vranckx heb ik met de beste wil nooit ernstig kunnen nemen. Als “oorlogverslaggever” leek hij me altijd ver achter de linies vooral begaan met zichzelf, de camera’s, morele bespiegelingen en altijd diezelfde humanitaire weldenkendheid die op een of andere manier niet matcht met harde objectiviteit. Vranckx, dat is waterige soep met flaporen, terwijl je snakt naar een kruidige stoverij, sorry voor de vegetariërs.
Maar genoeg persoonlijke beledigingen. Is de actie “Rudi verzamelt muziekinstrumenten voor Mosul” toch weer niet zo’n subtiele vorm van neokolonialisme? Hebben die Syriërs geen eigen muziek dat ze muzak als Imagine moeten spelen? Zou Rudi dat soort goedbedoelde liefdadigheid,- ik herhaal het, altijd met veel camera’s er rond,- niet beter overlaten aan NGO’s en wederopbouworganisaties? Moet een reporter, om zijn journalistiek serieux te bevestigen en zijn vedettestatus kracht bij te zetten, nu echt voor Sinterklaas spelen in een bevrijde stad?
TV en liefdadigheid, het is een dodelijke combinatie, het leidt tot een universalisering van afhankelijkheid en daarbij horende betutteling. Het idee dat niemand nog zijn problemen zelf kan oplossen, leidt tot een filantropische tsunami van goede bedoelingen maar ook van zelfstrelende opdringerigheid die we allemaal kennen van zwaar gemediatiseerde goede-doelen-acties zoals “De Warmste Week” waar de BV’s en VIPs elkaar voor de voeten lopen.
Het refrein van Imagine lijkt alleszins de klusser op het lijf geschreven, toeval bestaat niet:
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope some day you'll join us
And the world will live as one.
John Lennon is multi-miljonair geworden met dat nummer en maakte zijn vrouw euforisch, een geslaagde klusser dus, neem er een voorbeeld aan, klungelende gabbers wereldwijd.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Rudi Vranckx deelt te Mosul gitaren uit: IS nog maar pas weg, en de jammende gabbers zijn al terug

  1. Jan Kniesoor zegt:

    Twee van Mosoel die Imagine van John Lennon spelen? Om het goed te maken, twee Catalanen – ze zijn eigenlijk met drie – die hun versie brengen van The final countdown, een hit uit 1986 van de Zweedse band Europe. Het nummer zou van toepassing kunnen zijn bij de geplande Mars-missie of eerder nog (in 2018?) bij de eerstvolgende bemande vlucht naar het internationale ruimtestation ISS, maar is nu pertinent omwille van het wachten (en aftellen) van de Catalanen op zelfbestuur. De band heet ‘filferro’. Het nummer kan ook verwijzen naar het nakende einde van onze planeet. De fortepiano uit de videoclip schijnt er eentje uit de 17e eeuw te zijn…
    L’últim compte enrere!

  2. bertie zegt:

    “Imagine” van John Lennon komt voor in de top tien op de wereldlijst van de meest verkeerd verstane liedjesteksten.
    Het gaat helemaal niet om ultieme vrede in de wereld, maar schijnt eerder een muzikale interpretatie te zijn van het communistisch manifest. Hoewel de getalenteerde Beatle volgens eigen zeggen geen communist was, kon hij dat idee prachtig muzikaal vertalen in de toenmalige tijdgeest van Vietnam en zo.
    Geen wonder dat Rudi Vranckx vanuit Mosoel zoiets de ether moest insturen.

    [ Dat hij “De Vlaamse Leeuw” niet te berde liet brengen, mag hem vergeven worden. Na een instrumentale inzet volgt de eerste noot van het gezang in die compositie namelijk met een hele korte zestiende noot in opmaat. Die wordt bijna altijd en overal totaal verkeerd dubbel zo lang als achtste noot ingezet. met dan nog een allitererende tongtwister in de tekst: “Ze zullen”, waarbij die “Ze” eigenlijk ontstellend kort moet klinken. Allemaal heel moeilijk uitvoerbaar voor de doorsnee amateur.
    Maar het Spaanse volkslied of de Europese hymne hadden toch gekund? Die twee arrangementen bestaan uit louter muzieknoten in eenvoudige doordeweekse vierkwartsmaat en hebben helemaal geen controversiële of ongemakkelijke tekst. Toch een gemiste kans van Rudi Vranckx, vooral gelet op de huidige tijdgeest en zo… ]

    In navolging van overbodige muziekinstrumenten kunnen we straks eveneens die Amerikaanse kernbommen op Kleine Brogel die wij volgens de actuele Nobelprijs voor de vrede niet meer nodig mogen hebben, ook overdragen aan diverse prille democratieën in de wijde wereld.
    Tot nuttig gebruik.

  3. Hans Becu zegt:

    Er is geen hiernamaals, er zijn geen vaderlanden om voor te sterven en er zijn geen religies… zoiets. Infeite is dat de grijsgedraaide sentimentele mantra van progressieve multiculturele zelfverklaarde wereldburgers die blijven steken zijn in mei 68.

Reacties zijn gesloten.