Vindt u dat er nog wel wat ballonnetjes mogen doorprikt worden?

ballon2

Vermoedelijk hebt u al eens op de pagina “doneren” geklikt, waarop onderaan mijn rekeningnummer prijkt. Het is geen grap en ook geen spoor van een hacker zoals sommigen dachten. Misschien een woordje uitleg.

Al een aantal jaar plaats ik op Facebook en mijn blog vrijwel dagelijks een artikel waarvan ik hoop dat het u kan boeien, informeert, eventueel verbijstert, of tenminste een glimlach ontlokt. 
In tegenstelling tot wat sommige bewonderaars denken vloeit dat niet zomaar uit mijn pen, ik ben er elke dag een aantal uur mee zoet: research, denken, schrijven, beeldmateriaal verzamelen, editten, publiceren. Inspiratie én transpiratie.
Ik doe dat graag, het drijft me voort, maar ondertussen is dit een éénmansmedium geworden met een vaste waarde in de cybersfeer en met een trouw publiek dat reageert, intervenieert, discussieert, soms fel.

De vraag stelt zich dan of daar iets tegenover mag staan.
Aan de “mainstreammedia” deelnemen is uitgesloten, zij lusten mij niet en ik hen niet. Wie in Vlaanderen echt nagels met koppen wil slaan, scherpe satire wil bedrijven of graag de luis in de pels wil spelen, moet bereid zijn om alleen te staan.
Illustere voorbeelden zoals Johan Anthierens gaven een stout weekblad uit, dat ook weer ter ziele ging bij gebrek aan middelen; of zoals Mark Grammens, die het tot het einde volhield met abonnementen op zijn wekelijks “Journaal”. Koen Meulenaere alias Kaaiman geniet dan weer het comfort van onder de paraplu van De Tijd min of meer (maar niet helemaal) zijn ding te kunnen doen.

Voor een webpublicist ligt dat anders. Acta Sanctorum (columns) en Visionair België (essays) leven op een soort vloeibaarheid die men nooit kan bereiken met papier, en daar hou ik sterk aan. Maar het gratis karakter ervan staat uiteraard niet in verhouding met de tijd en energie die ik in mijn teksten steek.
Het interesseert me anderzijds niet om ze achter een betaalmuur te stoppen of abonnementen aan de man te brengen. Commerciële sponsoring of grote geldschieters die het medium zouden “sturen” zijn nog minder aan de orde.

Blijft dan de optie van een door lezers en sympathisanten gedragen project, op basis van vrijwilligheid en individuele draagkracht. Crowdfunding, dog-sharing of rent-a-priest, of hoe we het ook noemen.
U geeft gewoon wat u wilt, éénmalig, sporadisch of periodiek. Ik hoef er niet van te kunnen leven (ik kan mijn nier nog verkopen), maar een blijk van waardering zou wel leuk zijn. Laat ons zeggen: de tegenwaarde van een dagelijks Sanctorum-journaal op papier, zo’n 300 nummers per jaar. Laat uw verbeelding spreken.
Er zijn nog ontelbaar vele ballonnen die wachten op een stevige prik.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .